အခန်း (၃၄)

စွင်းယင်သည် ဆေးထိုးရန် ကျန်းနျန်ထံ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် အာရုံပျံ့လွင့်သွားသည်။

သူမသည် ခဏတာ တွေ့ဆုံဖူးသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ဘာကြောင့် အိပ်မက်မက်နေရသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ဟစ်စ်…

ကျန်းနျန်က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ နာကျင်စွာ တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ပေါ်ရှိ ဆေးထိုးအပ်ရာမှ သွေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။

စွင်းယင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မတော်တဆ အပ် ချော်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမ လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန်က သူမကို အားပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းပြီး တင်းမာသော အသံက ရုတ်တရက် အပေါ်စီးမှ ဖြတ်ဝင်လာပြီး သူသည် စွင်းယင် လက်ထဲမှ ဆေးထိုးအပ်ကို ယူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နောက်ထပ် သူနာပြု တစ်ယောက် ခေါ်လိုက်မယ်။"

ထိုအမျိုးသားသည် အေးစက်စွာဖြင့် လူနာခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီး စွင်းယင်ကို ရှင်းပြရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးလိုက်ပေ။

ကျန်းနျန်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ စိတ်ဆိုးနေသော စွင်းယင်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ သူမ လက်ပေါ်ရှိ ဆေးထိုးအပ်ရာကို ဖိထားလိုက်သည်။

နှစ်မိနစ်အကြာတွင် လုယွီသည် အခြားသူနာပြုတစ်ဦးကို ခေါ်လာပြီး ကျန်းနျန်အား ဆေးထိုးရန် စီမံသည်။ စွင်းယင်သည် ခံ့ညားသော်လည်း ခပ်တန်းတန်းနေသော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အိပ်မက်ထဲမှ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို သတိရကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး တစ်နည်းအားဖြင့် လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမက မသက်မသာ ရေရွတ်ခဲ့သည်။ "ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့လောက်ထိ ဒေါသထွက်စရာ မလိုပါဘူး။"

လုယွီသည် အခြားသူနာပြုက ကျန်းနျန်အား ဆေးထိုးအပ် အောင်မြင်စွာ ထိုးသွင်းသည်ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလ်ုက်သည်။ "ကျန်းမာရေး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ အမှားတွေက လူနာတွေအတွက် ပြန်ပြင်မရတဲ့ ထိခိုက်မှုတွေ ဖြစ်စေနိုင်တယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် တောင်းပန်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။"

စွင်းယင်၏ မျက်လုံးများ နီရဲပြီး စိတ်ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အခွင့်ထူးခံ နောက်ခံမှ လာသူဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘများ၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရကာ တုန်နေအောင် ချစ်ပေးသော သူငယ်ချင်းများက ဝန်းရံထားသည်။ သူမသည် လူအများရှေ့တွင် ဝေဖန်ခံရခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။ သူမသည် ခါးသီးစွာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ဤအရာက သူမ၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ သေးငယ်သောအလှအမှတ်ကို ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ ဇာတ်လိုက်မ ဖြစ်သည်မှာ မဆန်းပါလေ။ သူမ၏ ထိခိုက်လွယ်ပုံရသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်သည် သူမကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးကိုပင် စိတ်ပျော့သွားစေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

အဘွားအို၏ သားဖြစ်သူသည် စွင်းယင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြချီးကျူးမှုဖြင့် အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် လုယွီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူနာပြုကလည်း တမင်မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာပဲလေ၊ ဘာလို့ မင်းလို လူကြီးတစ်ယောက်က အသေးအဖွဲ့ကို အရေးထားနေရတာလဲ။"

လုယွီသည် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "နာကျင်နေတာ မင်းအမေ မဟုတ်ဘူး။"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ပြန်ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဘွားအို၏ သူ့ခေါင်းနောက် ရိုက်သည်ကို ခံလိုက်ရသည်။ "သူ ပြောတာ မှန်တယ်။ သူနာပြုတွေက အသက်ကယ်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေတာ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့ရင် ဘယ်သူ တာဝန်ယူမှာလဲ။ မင်းတစ်ယောက်တည်းကပဲ သဘောထားကြီးနိုင်တာလား။"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ချက်ချင်း စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။

စွင်းယင်သည် လုယွီ၏ အေးစက်သော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ငိုပြီး ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

အခြားသူနာပြုက ကျန်းနျန်အား ဆေးထိုးအပ်ကို ဂရုတစိုက် ထိုးသွင်းပေးပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

စင်္ကြံတွင် ဝူယိုရှန်သည် ကုသခန်းမှ ထွက်လာပြီး စင်္ကြံထောင့်တွင် ငိုနေသော စွင်းယင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စိုးရိမ်သဖြင့် သူ သူမနောက် လိုက်သွားပြီး သူမ၏ တိုးတိုးလေး ငိုကြွေးနေသော စိတ်သောကများကို နားထောင်ကာ မေးခဲ့သည်။ "ဘယ်သူက မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာလဲ။"

စွင်းယင်က ငိုယိုခဲ့သည်။ "ကျွန်မ မတော်တဆ ဆေးထိုးအပ် လမ်းကြောင်း မှားထိုးမိတာကို လူနာရဲ့ မိသားစုက ဆူပူတယ်။"

ဝူယိုရှန်က ဒေါသတကြီး ပြောခဲ့သည်။ "ဆင်းရဲတဲ့ နေရာတွေက မယဉ်ကျေးတဲ့ လူတွေ ထွက်တယ်ဆိုတာ မှန်တယ်။ ဒီကွဲပြားနေတဲ့ ခရိုင်က လူတွေက တကယ် ပြဿနာရှာတတ်ကြတာပဲ။ ဘယ်သူကများ အမှား မလုပ်ဖူးတာရှိလို့လဲ။"

သွေးကြောထဲ ဆေးရည်သွင်းခြင်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အလုပ်လုပ်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်လျက် ဆေးများကို ခွဲခြားနေသော လုယွီကို ကြည့်နေမိသည်။

၎င်းကို ဆရာဝန်ဝမ်က ခွဲပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သွေးကြောထဲ ဆေးရည်သွင်းခြင်းသည် ညအမှောင်ကျသည်အထိ ဆက်ရှိနေသည်။ ကျန်းနျန် ခဏတာ အိပ်ပျော်သွားပြီး လုယွီက ရံဖန်ရံခါ ဆေးရည်ကျပုံကို စစ်ဆေးကာ ကျန်းနျန်၏ နဖူးကို လှမ်းထိခဲ့သည်။ ဘေးရှိ အဘွားအိုနှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတို့သည် ဤခင်ပွန်းသည်ကို မနာလိုစိတ်ရော သနားစိတ်ပါ ခံစားရသည်။

အကယ်၍ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ကောင်းစွာ မဆောင်ရွက်နိုင်ပါက သူသည် တစ်သက်လုံး သားသမီး ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ဆိုလိုသည်။

အာ၊ ထိုမျှ ခံ့ညားသော လူငယ်တစ်ဦးအတွက် အလွန် နှမြောစရာပင်။

ကျန်းနျန် နိုးလာချိန်တွင် လုယွီသည် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ညစာအတွက် ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်နှင့် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ဝယ်လာသည်။ ကျန်းနျန် အိမ်သာသို့ သွားရာ သူမ ပြန်ထွက်လာသောအခါ စင်္ကြံတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး စုံတွဲတစ်တွဲ အတူ လမ်းလျှောက်သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီးမှာ စွင်းယင် ဖြစ်ပြီး သူမဘေးရှိ အမျိုးသားကို ဝူယိုရှန်ဟု ခေါ်သည်။

စွင်းယင်သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူမအား ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်၏ အကြည့်က ဝူယိုရှန်၏ နောက်ကျောပေါ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်က ဝူယိုရှန်အကြောင်း အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ သူနှင့် စွင်းယင်သည် တစ်ရပ်ကွက်ထဲတွင် အတူတူနေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝူယိုရှန်သည် စွင်းယင်ကို အမြဲတမ်း နှစ်သက်ခဲ့သည်။ စွင်းယင်သည် ဇာတ်လိုက်နှင့် ပေါင်းဖက်ပြီးနောက် ဝူယိုရှန်သည် လက်မလျှော့ဘဲ ရံဖန်ရံခါ စွင်းယင်ကို လိုက်လံနှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။

သူမ လူနာခန်းသို့ ပြန်လာသောအခါ လုယွီ ကုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ ပြန်လာသောအခါ သူ ထရပ်ပြီး စောင်ကို လှန်ကာ သူမကို လှဲခိုင်းသည်။ လုယွီ၏ ဂရုစိုက်မှုသည် ကျန်းနျန်ကို အတော်လေး အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

မြို့ရှိ ဆေးရုံတွင်။

ကျန့်ဟုန်သည် ခုနက ရောက်လာပြီး ဖန့်မိန်နှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ လုကောရှန်သာ ကြားဝင် မတားဆီးခဲ့ပါက ကျန့်ဟုန်သည် ဖန့်မိန်နှင့် လက်ပါလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မည်။

သူမသည် မျက်နှာမဲမှောင်စွာနှင့် ဆူပူခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ကျွန်မယောက်ျားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုတော့ ထိန်းချုပ်လို့မရဘူး။ မင်းရဲ့သားကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်မရဲ့ ကျစ်ကျွင်းလေး ခြေထောက် ကျိုးပါ့မလား။"

ဖန့်မိန်သည် စုန့်ရှန်းတုန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လျက် မျက်နှာညိုညိုနှင့် ကျန့်ဟုန်ကို ကြည့်ကာ ဆူပူခဲ့သည်။ "ဒါက မင်းသား လက်သွက်လွန်းလို့ ဖြစ်တာ။ ငါတို့ ရှန်းတုန်ရဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို အရှက်မရှိဘဲ လုယူတာ။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးက ရှန်းတုန်ရဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်ပေါ်မှာ ကောင်လေးတစ်ယောက် ပန်းထိုးထားတာကို သူ မနာလိုဖြစ်တာလေ။ ကျစ်ကျွင်းကို ဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်လာအောင် မင်း ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ဘယ်လို သင်ပေးခဲ့မှန်း မသိဘူး။"

သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ ဆက်တိုက် ပြောသွားသဖြင့် ကျန့်ဟုန်သည် စကားပြောရန် အခွင့်အရေးပင် မရခဲ့ပေ။

ရှု့ယန်မှာ ရိုးသားသော သဘာဝရှိပြီး သူမ ရန်ဖြစ်နိုင်၊ ဆူပူနိုင်သော်လည်း ဖန့်မိန်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ဖန့်မိန်သည် ပရိယာယ်ကြွယ်ဝခြင်း မရှိသော်လည်း လျှာထက်သည်။ ကျန့်ဟုန် စကားပြောချင်တိုင်း အခွင့်အရေး မရနိုင်ခဲ့ပေ။

စိတ်တိုနေသော တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုက ကျန့်ဟုန်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တင်းမာစွာ ပြောခဲ့သည်။ "မင်း နောက်ထပ် ပြဿနာရှာမယ်ဆိုရင် အိမ်ကို ပြန်သွား။ ဒါက ဆေးရုံ၊ မင်းအိမ် မဟုတ်ဘူး။ အပြင်မှာ ငါ့ကို အရှက်ရအောင် မလုပ်နဲ့။"

ကျန့်ဟုန်၏ မျက်လုံးများ ဒေါသဖြင့် နီရဲသွားခဲ့သည်။ "ရှင်က ကျွန်မကို ဘယ်သူမို့လို့ ဆုံးမနေရတာလဲ။"

သူမသည် ဖန့်မိန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "စုန့်ရှန်းတုန်ကြောင့် ကျွန်မတို့ သား ခြေထောက်ကျိုးတာ။ ရှင်က ကျစ်ကျွင်းကို မကာကွယ်ဘဲ စုန့်ရှန်းတုန်ကို ကာကွယ်နေတယ်ပေါ့။ ဘယ်သူက ရှင့်ရဲ့ သားလဲ။"

"တော်တော့။"

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "မင်း နောက်ထပ် ပြဿနာရှာမယ်ဆိုရင် မင်းမိဘအိမ်ကို ပြန်သွား။ ငါ ကျစ်ကျွင်းကို ငါ့ဘာသာ ဂရုစိုက်နိုင်တယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်ကာ လူနာခန်းမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းက ကျန့်ဟုန်၏ သတ္တိကို ချေမှုန်းလိုက်သည်။ သူမ မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားရခြင်းကို အလွန်ကြောက်သည်။ ကျစ်ကျွင်း ငိုယိုပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ သူ့အမေကို ခေါ်သည်ကို ကြည့်ပြီး ကျန့်ဟုန် ရင်ကွဲခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံး ခံစားရသည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်ကာ ဝမ်းမြောက်နေသော ဖန့်မိန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

စုန့်ရှန်းတုန်သည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကောင်လေး၏ မျက်လုံးမှ အညစ်အကြေးများကို လက်ချောင်းဖြင့် သုတ်နေသည်။ ဖန့်မိန် လှည့်လာပြီး သူ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုင်သည်။ "ရတယ်၊ စိတ်မပူနဲ့။ အိမ်ရောက်ရင် အမေ သန့်ရှင်းပေးမယ်။"

စုန့်ရှန်းတုန်က ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "အင်း။"

နံရံနှင့် ကပ်လျက် ကုတင်ပေါ်တွင် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများက မြို့သူတစ်ဦးနှင့်တူသည်။ သူမသည် မနေ့က ရောက်လာပြီး ပထမတွင် လူနာခန်းထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။ သို့သော် ခြေထောက်ကျိုးသော ကလေး၏ မိခင် ရောက်လာပြီးနောက် လူနာခန်းသည် တစ်ခါမှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ဘေးကပ်လျက် ကုတင်ပေါ်ရှိ စုန့်ရှန်းတုန်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူသည် အနက်ရောင် အဝတ်ဖြင့် ချုပ်ထားသော အိတ်ကို အမြဲကိုင်ထားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူမ သိချင်စိတ်ဖြင့် ထထိုင်ကာ အနီးကပ် စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် အိတ်ပေါ်ရှိ ပန်းထိုးထားသော စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူငယ်ကောင်လေးဆီက ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

ရွှံ့များပေကျံပြီး အနည်းငယ် ညစ်ပတ်နေသော်လည်း လှပသော ပန်းထိုးလက်ရာသည် ထင်ရှားသည်။

သူမ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "လူငယ်လေး၊ အဒေါ် မင်းအိတ်ကို ကြည့်လို့ရမလား။"

စုန့်ရှန်းတုန်သည် သူမဘက် လှည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အိတ်ကို ကမ်းပေးခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အိတ်ပေါ်ရှိ ပန်းထိုးလက်ရာကို လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စုန့်ရှန်းတုန်ကို မော့ကြည့်ခဲ့သည်။ သူ ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ရာ ရှေ့သွားတစ်ချောင်း ကျိုးနေသည်မှာ အိတ်ပေါ်ရှိ လူငယ်ကောင်လေးနှင့် ထပ်တူပင်။

သူမ စိတ်ဝင်စားသဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်သူ ပန်းထိုးတာလဲ။"

"အဒေါ်ကျန်း" စုန့်ရှန်းတုန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို မြင်သောအခါ ဖန့်မိန်က ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါက ကျွန်မတို့ အိမ်နီးနားချင်း ပန်းထိုးတာ။ ကျွန်မ လိမ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမက တကယ် အရည်အချင်းရှိတယ်။ ဒီ ကောင်လေးပုံကို နေ့လယ်ပိုင်းအတွင်း အိတ်ပေါ် ပန်းထိုးပြီးသွားတာ။ သူ့နှာခေါင်းနဲ့ ပါးစပ်ကို ကြည့်ပါဦး၊ အိမ်က ကျွန်မတို့ ရှန်းတုန်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါရဲ့။"

သူမ ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖန့်မိန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ရဲဘော်၊ ကျွန်မက မြို့က နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုး အလုပ်ရုံကို ပိုင်ပါတယ်။ မင်း ပြန်သွားတဲ့အခါ အဲ့ဒီ ရဲဘော်ကို ပြောပေးပါ။ ကျွန်မတို့မှာ ပြီးစီးဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပန်းထိုးပုံစံတစ်ခု ရှိတယ်။ သူမ သဘောတူရင် အလုပ်ရုံကို လာ၊ ပုံစံကို ယူ၊ ပန်းထိုးပြီးရင် ကျွန်မဆီ ပြန်ယူလာပေးလို့ ရတယ်။"

ဖန့်မိန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငွေပေးချေမှု ပါလား။"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ နစ်နာကြေး ရပါလိမ့်မယ်။"

ဖန့်မိန်သည် ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးခဲ့သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို ပြောပြလိုက်မယ်။"

ကျန့်ဟုန်သည် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး၏လက်ထဲက အိတ်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။ "ဒါက စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အိတ်ပဲ။ ဘယ်သူမဆို ချုပ်လို့ရတယ်။ ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ။"

ကျစ်ကျွင်းက တီးတိုးပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ တကယ် လှတယ် အမေ။ အမေ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်လုံး ချုပ်ပေးလို့ မရဘူးလား။"

ကျန့်ဟုန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ငါ မချုပ်ချင်ဘူး။"

တတိယနေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျန်းနျန် ဆေးရုံမှ ဆင်းခဲ့သည်။ သူမသည် လုယွီနောက်သို့ လိုက်ကာ ဆေးခန်းရှိ ဆရာဝန်ဝမ်ကို သွားတွေ့သည်။ ဆရာဝန်ဝမ်သည် ဆေးအချို့ ညွှန်းပေးပြီး လုယွီအား ပေးလိုက်ကာ ကျန်းနျန်ဘက် လှည့်၍ စနောက်ခဲ့သည်။ "သုံးလအတွင်း သုံးကြိမ်တောင်။ နောက်လတော့ မလာပါနဲ့တော့။ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ပါ။"

ကျန်းနျန် - …

သူမလည်း ပြန်လာချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

လုယွီသည် သူမကို ဆေးရုံမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ လှေကားအတိုင်း ဆင်းလာစဉ် သူတို့သည် စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့ အပေါ်သို့ တက်လာသည်နှင့် တိုက်မိသွားခဲ့သည်။

ဝူယိုရှန်က ဘေးဖယ်ပေးသော်လည်း စွင်းယင်သည် နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်ကာ အောက်ဘက်မှ လုယွီကို မော့ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမ နှုတ်ဆက်ချင်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူ၏ ခပ်တန်းတန်း အပြုအမူကို သတိရကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ စကားများကို ချုပ်တည်းလိုက်သည်။

လုယွီသည် လမ်းပိတ်နေသော စွင်းယင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ ဝူယိုရှန်ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သုံးဆင့် အောက်တွင် ရှိနေသော စွင်းယင်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အရင်ကကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ "ကျေးဇူးပြု၍ ဖယ်ပေးပါ။"

ဝူယိုရှန်သည် စွင်းယင်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

စွင်းယင်သည် နှစ်လှမ်း ဘေးဖယ်ပေးပြီး မျက်ရည်ဝဲလျက် လှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားသော မရီးနှင့် မတ်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အိပ်မက်ထဲမှ အမျိုးသားကို လက်တွေ့ဘဝမှ အေးစက်ပြီး ခပ်တန်းတန်းနေသော အမျိုးသားနှင့် ချိတ်ဆက်၍မရခဲ့ပေ။

စွင်းယင်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်၍ ဝူယိုရှန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဏတာ အေးစက်မှု ပေါ်လာသည်။ သူ လက်လှမ်းကာ စွင်းယင်၏ လက်ဖျံကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။ "ဆက်မကြည့်နဲ့တော့။ ဒုတိယထပ်မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။"

စွင်းယင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

ဆေးရုံမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အိပ်ရာခင်းများနှင့် သူမ၏ လဲရန် အဝတ်အစားများပါသော အဝတ်အိတ်ကို သယ်လာသော လုယွီကို ကြည့်နေမိသည်။

သူမသည် အမျိုးသား ဇာတ်လိုက်နှင့် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်တို့ ပဋိပက္ခဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝ နားလည်သွားပြီပင်။

စစ်တပ်သို့ ပြန်လာသော လမ်းတွင် သစ်ပင်တန်းများရှိရာ လမ်းတစ်လျှောက် လူများစွာ သွားလာနေခဲ့သည်။ လူသိပ်မများသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ရုတ်တရက် လုယွီ၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မရီး။"

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟင်။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးရုံမှာ မရီးနဲ့ ကျွန်တော်က ခင်ပွန်းနဲ့ ဇနီးဆိုပြီး ဝန်ခံလိုက်တာ၊ အဲ့ဒါက သူတို့ကို မလိုအပ်ဘဲ ရှင်းပြဖို့ မလိုချင်လို့ပါ။ အဲ့ဒါ မရီး အထင်မလွဲပါနဲ့နော်၊ မကျေနပ်တဲ့စိတ်လည်း မထားပါနဲ့။"

ကျန်းနျန် ကြက်သေသေသွားသည်။ ဘယ်သူက မကျေနပ်တဲ့စိတ် ထားနေလို့လဲ။

သူမ ခဏတာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထိုနေ့က လူနာခန်းထဲတွင် သူမ ပြောခဲ့သည့် စကားကြောင့် လုယွီက သူမ ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ထင်နေတာလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး ရှေ့ရှိ လမ်းကို ကြည့်ကာ စမ်းသပ်သလိုမေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်မ ပြောခဲ့တာကို မင်း ကြားလိုက်တာလား။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

ကျန်းနျန် - ....

သူတို့ မိသားစုရပ်ကွက်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နေ့လယ်စာ စားချိန် ဖြစ်နေပြီပင်။ ကျန်းနျန်သည် ချက်ပြုတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း လုယွီက သူ၏ ပစ္စည်းများကို ချပြီး အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မရီး နားနေပါ။ ကျွန်တော် ချက်လိုက်မယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် စကားနားထောင်စွာဖြင့် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်နားတွင် လှဲလျောင်းကာ လုယွီ ရေတွင်းမှ ရေခပ်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ သယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး အတော်လေး နောင်တရသွားခဲ့သည်။

သူမသည် သူတစ်ပါးကို ဝေဖန်နေခဲ့ပြီး ထိုသူကိုယ်တိုင်က အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ကြားလိုက်ရသည်။

လုယွီက သူမကို လူနောက်ကွယ်မှာ ပြောတတ်တဲ့ စကားများတဲ့ အမျိုးသမီးဆိုပြီး ထင်နေမလားဟု တွေးမိသည်။

လုယွီသည် နေ့လယ်စာအတွက် ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ကြက်ဥခေါက်ဆွဲကို ပြုလုပ်သည်။ ခေါက်ဆွဲမှာ ခြောက်သွေ့နေပြီး အပေါ်တွင် အရွက်စိမ်းအချို့ ဖြူးထားသည်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် သူသည် အိုးများနှင့် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောကာ တပ်စုသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အိမ်တွင် နေခဲ့ပြီး အရင်တစ်ကြိမ်က ပန်းတစ်ဝက် ထိုးခဲ့သော တံခါးလိုက်ကာကို ထုတ်ယူကာ ဆက်၍လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန် ဖျားနာပြီး ဆေးရုံတက်ရသည်ကို သိသောကြောင့် သူမအား လာရောက်ကြည့်ရှုချင်သော်လည်း ဖန့်မိန်သည် မပြန်လာသေးဘဲ ကလေးသုံးယောက် အိမ်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူမ ထွက်သွား၍မရခဲ့ပေ။ ယနေ့နံနက်တွင် ဖန့်မိန် ပြန်ရောက်လာပြီး စုန့်ရှန်းဟုန်ကို လာခေါ်ကာ ရှု့ယန်ကို လက်ဖက်ခြောက်ပေးခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကို ဆေးရုံသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း လုယွီ သူ့အိမ်မှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။