အခန်း (၃၅)

ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန်၏အိမ်သို့ အရင်ရောက်လာပြီး သူ့နောက်မှ ရှု့ယန်က ကပ်လိုက်လာသည်။

ကျန်းနျန်သည် သစ်ပင်အောက်ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်လျက် ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ ကျန့်ဟုန်အကြောင်း စကားပြောနေသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျန့်ဟုန်ကို မကြိုက်ကြသောကြောင့် စကားပြောရန် ခေါင်းစဉ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန့်မိန်က နှာရှုံ့ရင်းပြောလိုက်သည်။ "ကျန့်ဟုန်က သူ့သားရဲ့ ဆေးဖိုးကို ငါ့ကို ပေးခိုင်းချင်သေးတယ်။ ဘာလို့ ငါ့က ပေးရမှာလဲ။ အရင်ဆုံး ရှန်းတုန်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့တာက လုကျစ်ကျွင်းပါ။ ငါက ရှန်းတုန်ရဲ့ ကုသစရိတ်ကို ပြန်မတောင်းတာတောင် တော်သေးတယ်။ သူကတော့ အရှက်မရှိဘူး။ ကံကောင်းလို့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးကပ္ပတိန်လုက ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်နေတာ။"

ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အမြင်ပြောရရင် ဒါဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ လက်တုံ့ပြန်မှုပဲ။"

ကျန့်ဟုန်၏ ဘဝက ပိုဆိုးလေ၊ သူမ ပိုပျော်လေ ဖြစ်သည်။

ဖန့်မိန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန် အပ်ထိုးနေသည်ကို သတိထားမိပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လည်ပင်းကို ဆန့်ကြည့်လိုက်သည်။ အထည်က အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုသည့် ချည်က အနီရောင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အပွင့်အနည်းငယ် ပွင့်နေသော ဇီးသီးပင်ခက်တစ်ခုကို ထိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မပြီးသေးသော်လည်း အပင်၊အခက်သက်သက်မျှပင် အံ့မခန်း လှပနေသည်။

သူမ အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကို ဘယ်သူ သင်ပေးတာလဲ။ မင်းလက်တွေက အရမ်းကျွမ်းကျင်နေရောပဲ။"

ရှု့ယန်လည်း ကြည့်ပြီး အံ့ဩသွားသည်။ "ရှန်းတုန်ရဲ့ အိတ်ပေါ်မှာ မင်းထိုးထားတဲ့ စစ်ဝတ်စုံဝတ် ကောင်လေး ပုံလေးတောင် လှတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဇီးပွင့်က ပိုပြီးတောင် သပ်ရပ်လှပနေတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ဤမေးခွန်းကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငယ်ငယ်လေးတည်းက အပ်ချုပ်တာနဲ့ ဖာထေးတာကို ဝါသနာပါခဲ့တာ။ အိမ်က အဝတ်ဟောင်းတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ကျွမ်းကျင်လာတာပါ။"

ဖန့်မိန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ အဝတ်တွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ ချုပ်လာခဲ့ပေမဲ့ ဒီလောက်ကောင်းအောင် ဘယ်တော့မှ မသင်ယူနိုင်ခဲ့ဘူး။"

ထို့နောက် သူမသည် ကျန်းနျန်၏ ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အတတ်ပညာနဲ့ ဘာလို့ ကိုယ့်အဝတ်မှာ ဖာထေးထားတဲ့ အကွက်တွေက ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးနေရတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

ရှု့ယန်လည်း ရယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ အစကတည်းက တပ်တွင်းရပ်ကွက်သို့ ရောက်လာစဉ်ကထက် ပိုကြည့်ကောင်းနေသည်ကို သတိပြုလိုက်သည်။ သူမသည် နဂိုအတိုင်း ဖြူဖျော့နေသေးသော်လည်း မျက်နှာက ပိုဝိုင်းလာပြီး အရင်လို ပိန်ချုံးမနေတော့ပေ။ သူမ၏ သိမ်မွေ့သော မျက်ခုံးများသည် ကွေးညွှတ်နေပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်၊ အထူးသဖြင့် သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးရှိ ကြယ်တာရာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ရှု့ယန်သည် ခဏတာနေပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ မိုးက နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ရွာခဲ့သည့်အတွက် သူမ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို ခူးဆွတ်ပြီး ဆားသိပ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောကာ ပြန်သွားသည်။

ဖန့်မိန်လည်း ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး နဖူးကို ရိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း၊ ငါ အရေးကြီးတဲ့ ဒီကိစ္စကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ။"

ကျန်းနျန်က သူမကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စလဲ။"

ဖန့်မိန်သည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မြို့ဆေးရုံမှာ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့လဲ မှန်းကြည့်စမ်း။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မသိဘူး။"

ဖန့်မိန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှန်းတုန်ရဲ့ ဘေးကုတင်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူမက မြို့ထဲက နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံရဲ့ ပိုင်ရှင်လို့ ပြောတယ်။ သူမကာ ရှန်းတုန်ရဲ့ အိတ်ပေါ်မှာ မင်းထိုးထားတဲ့ စစ်ဝတ်စုံဝတ် ကောင်လေးပုံလေးကို မြင်ပြီး သဘောကျသွားတယ်။ မင်း စိတ်ဝင်စားရင် မြို့ထဲက နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံကို သွားဖို့ ငါ့ကို ပြောခိုင်းတယ်။ သူမက မင်းကို ပန်းထိုးဖို့ အလုပ်ပေးမယ်၊ ပိုက်ဆံနဲ့ ပေးမယ်တဲ့။"

သူမသည် အံ့ဩတကြီး လျှာကို ကလစ်ခနဲ မြည်စေကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပန်းထိုးတာကနေ ပိုက်ဆံရှာလို့ရမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။ ငါ တကယ် အားကျတယ်။"

ကျန်းနျန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဖန့်မိန် ပြောချင်သည့် အရာသည် ဤအရာဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒါက သူမ၏ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ပိုက်ဆံ ဘယ်လိုရှာရမလဲဟု တွေးတောနေခဲ့ရာ ယခုတွင် အခွင့်အရေးက သူမ၏ တံခါးကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် လာခေါက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် စိတ်ထဲ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ထရပ်လိုက်ကာ တံခါးကန့်လန့်ကာကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ခဏစောင့်ပါဦး။"

ထို့နောက် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားပြီး ကြက်ဥ ခြောက်လုံးကို ယူကာ ဖန့်မိန်ကို ပေးလိုက်သည်။

ဖန့်မိန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်က ကျွန်မကို ပိုက်ဆံရှာဖို့ နည်းလမ်းယူလာပေးတာပါ။ ကျေးဇူးတင်သင့်တာပေါ့။"

ဖန့်မိန်၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်သွားသည်။ သူမသည် မနက်က ကြက်ဥ ဆယ်လုံး ပေးခဲ့ပြီး ယခု ခြောက်လုံး ပြန်ရလိုက်သောအခါ အတော်လေး စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိသွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုကျစ်ကျွင်းနှင့် စုန့်ရှန်းတုန်တို့ကို သတိရပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှန်းတုန် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။"

ဖန့်မိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ လက်မောင်းလေး နည်းနည်း ပွန်းရုံကလွဲရင် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုကျစ်ကျွင်းကတော့ အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ ဆရာဝန်ပြောတာက ဘယ်ဘက်ခြေထောက် ကျိုးသွားတာမလို့ အချိန်ကြာကြာ ကုသရမယ်တဲ့။ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခွဲလောက် ကြာမယ်ထင်တယ်။ သူ ကျောင်းတက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အရိုးဒဏ်ရာကို ကုသရန် ရက်ပေါင်း တစ်ရာကြာသည်ဟု ဆိုကြသည်၊ ဤခေတ်၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေများကို ယခုခေတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် အချိန်ပိုကြာမြင့်ဖွယ်ရှိသည်။

ဖန့်မိန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ကန့်လန့်ကာကို သိမ်းဆည်းကာ ညစာအတွက် စတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

လုယွီသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က လကုန်ရင် မြို့ကို ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုအချိန်တွင် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံသို့ သွားရောက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ပန်းထိုးလုပ်ငန်း ရပါက ပိုက်ဆံအချို့ ရှာနိုင်သည်။

လုယွီနောက်ကို လိုက်ပြီး တပ်ထဲ ရောက်ကတည်းက သူ့ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သုံးခဲ့ရသည်။ ဆေးရုံ နှစ်ကြိမ်တက်ရတာ တစ်ခုတည်းကပင် ကုန်ကျစရိတ် အတော်များခဲ့သည်။ သူမသာ ပိုက်ဆံ မရှာနိုင်လျှင် နောက်ထပ်ကြာကြာနေရဖို့ရန်အတွက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ကျန်းနျန်အစစ် မဟုတ်သည့်အတွက် သူတစ်ပါး၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူနေရသည်ကို စိတ်အေးလက်အေး မနေနိုင်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်ရှိ ကြောင်အိမ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပဲပြားတစ်တုံးကို တွေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းသို့ သွားကာ ဟင်းရွက်စိမ်းအချို့ ခူးဆွတ်သည်။ ညစာအတွက် သူမသည် ဟင်းပွဲ နှစ်မျိုး ချက်သည်။ မာပိုတို့ဖူးနှင့် ခဝဲသီးကြော် တို့ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထမင်းအချို့ ပေါင်းပြီး အချဉ်သိပ်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဖြင့် ထမင်းလုံး နှစ်လုံး ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ညနေ မှောင်ရီပျိုးလာသည်နှင့်အမျှ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလာရသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုတို့ အသံများ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။ လုယွီ လျှောက်ဝင်လာချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် ဟင်းပွဲများကို ခြံထဲရှိ စားပွဲပေါ်သို့ တင်နေသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲနှစ်ပွဲနှင့် ထမင်းလုံးများကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး အတော်လေး ဆာလောင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လုယွီသည် မျက်နှာသစ်ရန် ရေတွင်းသို့ သွား၍ ရေခပ်ခဲ့ကာ ရေပက်သံများ အိမ်ဝင်းထဲတွင် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်မှ ထမင်းနှင့် တူများကို သယ်ဆောင်ကာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ လုယွီ မျက်နှာသစ်ပြီးသည်နှင့် သူမလက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို လှည့်ယူကာ ခုံတန်းလျားပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ နေမကောင်းတာ၊ မသက်မသာ ဖြစ်တဲ့နေရာတွေ ရှိသေးလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မရှိပါဘူး၊ ကောင်းပါတယ်။"

သူမသည် ထမင်းတစ်လုတ်စားလိုက်ပြီး လုယွီကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ လကုန်ရင် မြို့ကို သွားဖို့ ရှိသေးလား။"

လုယွီသည် မျက်လုံးများ မော့ကာ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ရှင်းလင်းသော မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်နေလျက် တူများကို ညင်သာစွာ ကိုက်နေခဲ့သည်။ သူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သွားမှာပါ။"

ကျန်းနျန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူမ၏ အပြုံးသည် လှပသည်။ မျက်ခုံးများ ကွေးညွှတ်နေပြီး ပန်းရောင် ဖျော့ဖျော့ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟလျက် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သွားများကို ဖော်ပြနေသည်။ ပိန်သွယ်သော လည်ပင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ခု တွဲလောင်းကျနေပြီး ထိုဆံပင်နက်များသည် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် ထိတွေ့နေသောကြောင့် သူမ၏ အသားအရေကို ပိုနူးညံ့ပြီး ဖြူစင်စေသည်။

လုယွီသည် သူမ၏ အပြုံးထဲတွင် ခဏတာ မှိုင်တွေသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်ကာ မျက်လုံးများကို ချပြီး စားသောက်ခြင်းကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် မမြင်နိုင်သော နေရာတွင် သူ၏ နားရွက်ဖျားများ အနည်းငယ် နီရဲလာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ မရီးမှာ အမြဲတစေ တိတ်ဆိတ်ပြီး စကားနည်းသည်၊ ဘာပဲလုပ်လုပ် ခေါင်းငုံ့နေတတ်သည်ဟု အမြဲ ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် မကြာသေးမီက သူမ အတော်လေး လှပကြောင်း သတိပြုမိလာသည်။

အထူးသဖြင့် သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှိုင်းညို့သော ခံစားမှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

လုယွီက လကုန်ရင် မြို့ကို သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ကျန်းနျန်သည် ရက်များကို ရေတွက်နေခဲ့သည်။ ဆယ့်နှစ်ရက်ကြာ သည်းခံပြီးနောက် လကုန်ရက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုညနေတွင် လုယွီ အဖွဲ့မှ ပြန်လာသောအခါ ညစာစားနေစဉ် ကျန်းနျန်ကို ပြောပြသည်။

"မနက်ဖြန် ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဧည့်ဂေဟာမှာ တစ်ည တည်းရလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် မနက်‌မနက်စောစော မိတ်ဆက်စာ သွားယူလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ညစာ စားပြီးနောက် လုယွီသည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီး ကျန်းနျန် ရေချိုးရန် ရေနွေးကျို ပေးသည်။ ဆောင်းဦး ရောက်လာသဖြင့် ရာသီဥတု အေးလာပြီး ညများတွင် ချမ်းသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရေနွေးဖြင့် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် သူမ၏ အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်ရောက်အိပ်စက်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ခရာ မမြည်မီ ကျန်းနျန် နိုးလာခဲ့သည်။

သူမ ထပြီး မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်တွင် မနက်စာ စတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ လုယွီသည် မိတ်ဆက်စာရရန် စောစော ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်လာချိန်တွင် မနက်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီပင်။ သူတို့ စားသောက်ပြီးနောက် လုယွီ အိုးများ ဆေးကြောနေစဉ် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

သူမသည် လုယွီ ဝယ်ပေးခဲ့သော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် နံရံတွင် ချိတ်ထားသော မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ ဆံပင်နက်များကို စည်းနှောင်ပြီး ဆံထုံး ထုံးလိုက်သည်။ သူမသည် နဖူးမှ အမာရွတ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် သပ်ရပ်သော ဆံစအချို့ကို နဖူးပေါ်သို့ ကျစေခဲ့သည်။

သူမသည် မှန်ထဲမှ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ပြုံးပြပြီး ဗီရိုမှ အဝတ်အိတ်ကို ယူကာ သံပုံးလေးထဲမှ ပိုက်ဆံနှင့် လက်မှတ်များကို ထည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လုယွီသည် ခြံဝင်းထဲတွင် စောင့်နေခဲ့သည်။

သူ ခြေသံများကို ကြားသောကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းနျန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ သေးသွယ်ပြီး ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းကို အထင်းသားပြလျက် ဆံပင်ကို နောက်သို့ စည်းထားပြီး သူ ဝယ်ပေးခဲ့သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် ပုံမှန်ထက် ပိုမို ပေါ့ပါးနေပုံရသည်။

ကျန်းနျန် သူရှိရာသို့ လျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ လုယွီသည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော ခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ရှေ့က ပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ့ မရီး မဟုတ်တော့သကဲ့သို့…

"သွားကြစို့။"

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့၍ ပြုံးပြီး တံခါးဝဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

လုယွီသည် သူမ၏ သေးငယ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံပန်းကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူတို့သည် ဦးစွာ ခရိုင်သို့ သွားပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် မြို့သို့ ဘတ်စ်ကား စီးရမည်။ ဘတ်စ်ကားသည် ဂျစ်ကားထက် ပိုနှေးသဖြင့် နေ့လယ်ပိုင်းလောက်တွင် မြို့သို့ ရောက်ရှိနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

သူတို့ တပ်တွင်းရပ်ကွက်ကို ဖြတ်လျှောက်လာစဉ် ရင်းနှီးသော တပ်မိသားစုဝင် ဇနီးများသည် လုယွီကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အတူ လျှောက်လာသူ အချို့သည် ကျန်းနျန်ကို မကြာခဏ လှည့်ကြည့်ပြီး တီးတိုး ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ "သူမ အစက ရောက်လာတုန်းကထက် ဘာလို့ ပုံစံက ပြောင်းသွားတာလဲ။"

"အင်း၊ အခုဆို တကယ်ကို လှလာတယ်၊ မုဆိုးမပုံ လုံးဝ မပေါက်တော့ဘူး။"

"ကျွန်မလည်း အဲဒီလို ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သေချာကြည့်စမ်း၊ လုယွီနဲ့ သူ့မရီးက စုံတွဲနဲ့ မတူဘူးလား။"

နောက်ထပ် တပ်ဇနီးတစ်ဦးက သူမကို လျင်မြန်စွာ တွန်းလိုက်သည်။ "ဒီလိုမျိုး စကားတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မပြောသင့်ဘူး။ သတိထားဦး၊ မဟုတ်ရင် လုယွီရဲ့ မရီးက ခန်ရှို့လိုမျိုး အိမ်တိုင်ရာရောက် မိန့်ခွန်းတွေ ပြောခိုင်းလိမ့်မယ်။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တပ်ဇနီးများသည် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ကြတော့ပေ။ ခန်ရှို့သည် တပ်တွင်းရပ်ကွက်တွင် ပြက်လုံးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

သူတို့ ခရိုင်သို့ ရောက်သောအခါ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့သည် ဘတ်စ်ကားကို နာရီဝက် စောင့်ရသည်။ ဤအချိန်တွင် မြို့သို့ သွားမည့်သူ အများအပြား ရှိနေပြီး ဘတ်စ်ကားမှာ လူပြည့်ကျပ်နေသဖြင့် ထိုင်ခုံလွတ် မရှိတော့ပေ။ ဤခေတ်၏ ဘတ်စ်ကားများသည် ယခုခေတ်၏ ကားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပါ။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီနောက်မှ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ ယာဉ်စီးခ ပေးပြီးနောက် သူသည် သူမကို အလယ်ရှိ မတ်တပ်ရပ်နေရာသို့ ခေါ်သွားသည်။ ထိုင်ခုံများ ပြည့်နေပြီး လူအများအပြား လမ်းကြားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် အရပ်ပုသောကြောင့် အပေါ်ရှိ လက်ကိုင်တန်းများကို မမီနိုင်ဘဲ ထိုင်ခုံနောက်ကျောများကို အားပြု ဆုပ်ကိုင်ထားရသည်။

လုယွီသည် သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အပေါ်ရှိ လျှောက်တန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ဘေးရှိ သေးငယ်သော ကျန်းနျန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကား စတင်ထွက်ခွာသောအခါ ကျန်းနျန် ယိုင်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းရန် ရုန်းကန်လိုက်ရသည်။ သန်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ လက်မောင်းကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဟန်ချက် ပြန်ထိန်းနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ လက်ကို ကြည့်ပြီး လုယွီကို မော့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

"အင်း။"

လုယွီသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အကြည့်ပြန်လွှဲလိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားသည် နေရာများစွာတွင် ရပ်တန့်စဉ် လူများ ပိုတက်လာပြီး လမ်းကြားသည်လည်း ပိုပြည့်ကျပ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အိပ်ငိုက်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည့် ထိုင်ခုံဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖိအားပေးနေသည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ ထိုလူငယ်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသောအခါ မကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြပြီး အပေါ်ရှိ လျှောက်တန်းကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူမနှင့် ပိုနီးအောင် လုပ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ လက်သည် လျှောက်တန်းသို့ မရောက်မီ လုယွီ၏ သန်မာသော လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ လူငယ်သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာပျက်ကာ အော်ဟစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ။ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်။ လွှတ်ပေး၊ မဟုတ်ရင် ရိုက်မယ်။"

လုယွီသည် ထိုလူငယ်၏ လက်မောင်းကို နောက်သို့ လိမ်ချိုးလိုက်ပြီး ဒူးခေါင်းကို ကန်လိုက်သဖြင့် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်သွားစေခဲ့သည်။ လူငယ်၏ မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေပြီး ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် မှားပါတယ်၊ မှားပါတယ်။ အစ်ကို၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါ၊ ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ပေးပါ။ နာတယ်၊ အရမ်းနာတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရပြီး သူမ၏ နှလုံးသား တစ်ချက်ခုန်သွားသည်။

သူမသည် ခေတ်သစ်မှ စစ်သားများကို တွေးလိုက်မိပြီးနောက် လုယွီ၏ အေးစက်ပြီး ခံ့ညားသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ မျက်ခုံးများသည် တင်းမာနေပြီး ငုံ့ထားသော မျက်လုံးများက မထိမတို့နိုင်လောက်အောင် အေးစက်သော ပြတ်သားမှုကို ဆောင်နေသည်။ သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ခိုးတာ မိရင်တော့ ငါ မင်းကို ရဲလက်အပ်လိုက်မယ်။"