အခန်း (၃၆)

ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ အခြားသူများက လုယွီ လူငယ်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသည်ကို မြင်ရပြီး သူ၏ စကားများအရ ထိုလူငယ် ခိုးမှု ကျူးလွန်နေကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အခြားခရီးသည်များသည် လုယွီ၏ "လက်ဖဝါးမသန့်၊ ခြေထောက်မသန့်" ဟူသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်မှုလွဲခဲ့ကြသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ယာဉ်မောင်းအား ကားရပ်ရန်နှင့် ထိုလူငယ်ကို ကားပေါ်မှ ကန်ချရန် အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။

ဘတ်စ်ကား ပြန်စတင်သောအခါ လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ နောက်တွင် ဆန္ဒအလျောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်က အပေါ်ရှိ တိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်က ထိုင်ခုံနောက်ကျောကို ကိုင်ထားကာ ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ကာကွယ်မှု အနေအထားအတွင်း ဝန်းရံထားလိုက်သည်။

ဒီရာသီမှာ သိပ်မအေးဘဲ လူတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ထားကြသည်။ ဘတ်စ်ကားကလည်း လူပြည့်နေသည်။

လုယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျန်းနျန်၏ ကျောပြင်နှင့် ထိလုနီးပါး ကပ်နေသည်။ သူ့ရှေ့ကလူ၏ နွေးထွေးမှုသည် ဆောင်းရာသီတွင် အနွေးဓာတ်ပေးနိုင်သော မီးလှုံရာနေရာတစ်ခုလို ခံစားရသည်။ မကြာခင်မှာပင် သူ့နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစို့လာခဲ့သည်။ မသက်မသာ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ကျန်းနျန်နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ဖန်တီးရန်အတွက် အနောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဘတ်စ်ကားသည် အလွန်အမင်း ပြည့်ကျပ်နေသဖြင့် နေရာပေးရန် များများစားစား မရှိပေ။

လုယွီသည် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူ၏ လက်မောင်းများအတွင်းရှိ လူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကိုပင် မမီနိုင်ဘဲ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းသည် သူမြင်နိုင်သော အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသည်။ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပူနွေးလာသလို ခံစားရသဖြင့် သူသည် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းကို မော့ကာ ကျန်းနျန်ဆီမှ လာသော သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို လျစ်လျူရှုရန်အတွက် အပြင်ဘက်ရှိ ဖြတ်သန်းသွားသော သစ်ပင်များကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ထိုင်ခုံလက်ကိုင်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အကြိမ်များစွာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

သူမသည် လုယွီ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို သတိမထားမိသော်လည်း သူမ၏ ပြောင်းလဲမှုများကိုမူ အလွန်သတိထားမိနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ညာဘက်သို့ ဆန့်တန်းထားသော လက်မောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူ၏ ကြွက်သားများ ထင်ရှားပြီး သန်မာသော လက်မောင်းသည် ထိုင်ခုံလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူမကို ထိုးခွဲနေသော လူအုပ်မှ ကာကွယ်ထားသည်။ ဘတ်စ်ကား ယိမ်းထိုးသောအခါ သူမ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး သူမ၏ ကျောပြင်သည် လုယွီကို ဖိလိုက်သဖြင့် လန့်သွားပြီး လျင်မြန်စွာဖြင့် ပြန်ရပ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ဤအတိုင်း သုံးနာရီကြာ မတ်တပ်ရပ်ခဲ့ရပြီး ကျန်းနျန်၏ ခြေထောက်နှင့် ခြေဖဝါးများ နာကျင် ပင်ပန်းလာသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ နောက်ကလူသည် နှစ်လှမ်းမျှ နောက်သို့ ဆုတ်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးသည် သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသော ထိုင်ခုံတစ်လုံးရှိရာသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ထိုထိုင်ခုံပေါ်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ခြေထောက်ရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တိုင်ကို ကိုင်ထားသော လုယွီကို မော့ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ပင်ပန်းနေပြီလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မပင်ပန်းပါဘူး။"

သူတို့ မြို့သို့ ရောက်သောအခါ နေ့လယ် သုံးနာရီ ရှိနေပြီပင်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို နေ့လယ်စာအတွက် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားသည်။ သူတို့သည် ဖက်ထုပ် နှစ်ပွဲ မှာယူရာ ဖက်ထုပ်များသည် အတော်ကြီးသည်။ ကျန်းနျန် ဆယ်လုံးစားပြီးနောက် ဗိုက်ပြည့်သွားပြီး ကျန်သည့် ဖက်ထုပ်များကို လုယွီက စားလိုက်သည်။

သိပ်နောက်မကျသေးသည့်အတွက် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ကုန်တိုက်သို့ ဆက်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် နိုင်ငံပိုင် ဆိုင်းဘုတ်များ ကပ်ထားပြီး ဝယ်ယူရန် လက်မှတ် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို စတိုးဆိုင်ထဲတွင် လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။

တစ်ပတ် ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို မြင်သဖြင့် အထည်များကို ကြည့်ရန် ဝင်လိုက်သည်။ ထိုအတောအတွင်း လုယွီသည် အဝတ်အစား နှစ်ထည် ဝယ်ပြီး ယူလာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ ထူထဲသော အဝတ်အစား နှစ်ထည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အားလုံးက သူမအတွက် ဖြစ်သော်လည်း အရောင်နှင့် ဒီဇိုင်းများက ခေတ်နောက်ကျနေသည်။

တတ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းမရှိပေ။ ဤခေတ်၏ ဖက်ရှင်သည် ခေတ်သစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပါ။

လုယွီ မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ တခြား ဘာလိုသေးလဲ။"

သူသည် အဝတ်အိတ်သေးသေးလေး တစ်လုံးကို ကျန်းနျန်အား လှမ်းပေးပြီး မျက်နှာလွှဲကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ဒါတွေ မင်းအတွက် ကျွန်တော် ဝယ်ခဲ့တာ။"

အစောပိုင်းက ကျန်းနျန်အတွက် အဝတ်အစားများ ဝယ်နေစဉ် ဘေးနားရှိ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အသစ်ရောက်လာသော နှင်းပွင့်ခရင်မ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ အကြံပြုခဲ့သည်။ မိန်းကလေးများ ကြိုက်ကြပြီး အထူးသဖြင့် ရာသီဥတု ပိုအေးလာသည့်အတွက် ခရင်မ်ကို အသုံးပြုခြင်းက အသားပတ်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးပြီး ရေဓာတ်ကို ထိန်းပေးမည်ဟု ဆိုသည်။

ထို့ကြောင့် သူ ဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အဝတ်အိတ်သေးသေးလေးကို ယူကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းထဲ၌ နှင်းပွင့်ခရင်မ်တစ်ဘူး၊ နှုတ်ခမ်းနီနှင့် ခေါင်းစည်းကြိုးနီ နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - ....

တကယ် ခေတ်နောက်ကျတာပဲ။

သူမသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လုယွီကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လုယွီက အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။"

သူ အထည်ဆိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အထည် တစ်ချို့ ဝယ်ချင်သေးလား။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဝယ်ချင်တယ်၊ အိမ်မှာ အဝတ်ချုပ်ဖို့အတွက် အထည်အချို့ ထပ်ဝယ်ချင်တယ်။ ဝါဂွမ်းနဲ့ ပိုးချည်တွေလည်း လိုအပ်လိမ့်မယ်။"

လုယွီ - "ဝါဂွမ်းက ခရိုင်မှာလည်း ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် ပြန်ရောက်မှ ဝယ်လို့ရတယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝါဂွမ်း ဝယ်ယူရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ အထည်များကို ကြည့်နေစဉ် သူမသည် ဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် စကားပြောပြီး နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံ၏ တည်နေရာကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူမ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများ အားလုံး ဝယ်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် သွားရောက်လည်ပတ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

ကျန်းနျန်သည် အထည်အမျိုးအစားများစွာ၊ ချည်အမျိုးမျိုးနှင့် သူမနှင့် လုယွီနှစ်ဦးစလုံးအတွက် ဖိနပ်ခုံအချို့ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်အတွက် အရာအားလုံးကို ဝယ်ပေးပြီး ခရိုင်တွင် မရနိုင်သော မုန့်ပဲသရေစာများ အိတ်တစ်လုံးကိုလည်း ဝယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ဝယ်ယူထားသည့် ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လျက် ညနေစောင်းတွင် ဧည့်ဂေဟာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လုယွီသည် မိတ်ဆက်စာကို ဧည့်ကြိုအား ပေးအပ်ပြီး အခန်းနှစ်ခန်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဧည့်ကြိုသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို တစ်လှည့်စီကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "အခန်း တစ်ခန်းပဲ ကျန်တော့တယ်။"

ကျန်းနျန် - ???

အခန်းတစ်ခန်းပဲ ကျန်တော့တာတဲ့လား။

ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဧည့်ဂေဟာမှာတောင်လေ။

ထို့အပြင် ဤခေတ်တွင် ဧည့်ဂေဟာ၌ တည်းခိုရန် တတ်နိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး မိတ်ဆက်စာ မပါဘဲ ဧည့်ဂေဟာက တည်းခိုခွင့်ပင် ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

ဧည့်ကြိုသည် လုယွီ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုကို မြင်သောအခါ ရှင်းပြခဲ့သည်။ "သန်ဘက်ခါက ဆောင်းလလယ်ပွဲ ဖြစ်တဲ့အတွက် လူအများအပြား မြို့ကို ရောက်လာကြတာပါ။"

လုယွီသည် နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို တစ်ခန်းပဲ ယူလိုက်မယ်။"

ဧည့်ကြိုသည် စာရွက်စာတမ်းများကို ဖြည့်စွက်ပြီးသောအခါ သော့ကို လုယွီအား ပေးလိုက်သည်။ "တတိယထပ်က အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ပါ။ အထပ်တိုင်းမှာ အများသုံး ရေချိုးခန်း ရှိပြီး လှေကားနားမှာ ရေနွေး ရရှိနိုင်ပါတယ်။"

လုယွီသည် သော့ကို ယူပြီး ကျန်းနျန်ကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဧည့်ကြိုသည် ကောင်တာပေါ်တွင် မှီကာ သူတို့ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထူးဆန်းလိုက်တာ။

သူတို့က စုံတွဲလို ပုံပေါ်နေတာကို ဘာလို့ အခန်းနှစ်ခန်း တောင်းတာလဲ။

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ တွင် လုယွီ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကျန်းနျန် သူ့နောက်မှ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သစ်သားကြမ်းခင်း၊ နှစ်ယောက်အိပ် ကုတင်တစ်လုံးနှင့် ရေနွေးဘူး နှစ်လုံးပါသော စားပွဲတစ်ခု ပါရှိသည့် ရိုးရှင်းသော အခန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်၏ အကြည့်သည် နှစ်ယောက်အိပ် ကုတင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ခွံများ မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားသည်။

ဒါက သူမ ဒီည လုယွီနဲ့ ကုတင်တစ်ခုတည်း မျှဝေအိပ်ရတော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

သူမ၏ အတွေးများကို သိလိုက်သကဲ့သို့ လုယွီသည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ခုနက ဝယ်ထားသည့် အထည်များကို ထုတ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ခင်းလိုက်သည်။ သူ၏ လေးနက်သောအသံသည် တည်ငြိမ်နေသည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် ဒီည ကြမ်းပြင်ပေါ် အိပ်လိုက်ပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူတို့ ညနေပိုင်းတွင် မစားရသေးသောကြောင့် တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ထမင်းစားရန် သွားကြသည်။ သူတို့ ဧည့်ဂေဟာမှ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် နောက်မှ အံ့အားသင့်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၊ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လုယွီက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး မဟုတ်ဘူးလား။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုယွီသည် လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည့် ကလေးနှင့်အတူ ချဉ်းကပ်လာသော စုံတွဲတစ်တွဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးဆောင်လာသူမှာ လီဖန်တ အမည်ရှိသူဖြစ်ပြီး ယခင်က စစ်တပ်တွင် ဦးဆောင်ခဲ့ဖူးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လီဖန်တသည် ယခင်က လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်ရန် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် လေးနှစ်က ရှု့ချန်နှင့်အတူ ဆီးနှင်းဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးတွင် လက်မောင်း ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး စစ်တပ်မှ အနားယူခဲ့ရသည်။

လုယွီသည် သူ စစ်တပ်မှ ထွက်ခွာစဉ်က ကိုယ်တိုင် သွားပို့ခဲ့သည်။

လေးနှစ်အကြာတွင် ထပ်မံ ဆုံတွေ့မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

လုယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

လီဖန်တသည် သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ဘယ်လက်မောင်းကြောင့် သူ၏ ရွာတွင် အလုပ်ကြမ်းများကို မလုပ်ကိုင်နိုင်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ စစ်တပ်၏ ထောက်ခံချက်ကြောင့် ဒေသတွင်း တပ်ဖွဲ့တစ်ခုတွင် ပိုပေါ့ပါးသော အလုပ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် အလုပ်အမှတ်များ ရရှိခဲ့သည်။

လုယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားကောင်းမောင်းသန် ရှိနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ လီဖန်တသည် လေးစားမှုနှင့် မနာလိုစိတ်များ ရောထွေးနေသည်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲ နေထိုင်နေပါတယ်။"

ထို့နောက် လီဖန်တသည် သူ၏ ဇနီးကို လုယွီနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၊ သူက ကျွန်တော့် ဇနီး ဝူယင်းပါ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးပါ။"

သူသည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် သူ့ကလေးကို ကြည့်ရင်း ဖခင်မေတ္တာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝူယင်းသည် ကျန်းနျန်နှင့် ဆင်တူသော ဖာထေးထားသည့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ထားသည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ ဖြူစင်လှပသော အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားရပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဤအရာကို သတိပြုမိသည်။ သူမသည် ဝူယင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ အသက် ခုနစ်လ သို့မဟုတ် ရှစ်လခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရပြီး မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက သူမကို ပြုံးပြသဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ကျန်းနျန် ပြန်ပြုံးပြပြီး ဝူယင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကလေးလေးက ချစ်စရာလေးနော်။"

ရှက်ရွံ့နေသော ဝူယင်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီဖန်တသည် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၊ ဒါက..."

လုယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူမက ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဇနီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မရီးပါ။"

လီဖန်တ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ လေသံသည် အရင်ကထက် အနည်းငယ် လေးနက်သွားသည်။ "သူမက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးရှု့ရဲ့ ဇနီးလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့..." သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး "သူ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ဆုံးသွားပြီ။"

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

လီဖန်တ အကြိမ်များစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ ဝူယင်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ကြရအောင်။"

လီဖန်တ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

သူသည် လုယွီနှင့် စစ်တပ်ကိစ္စအချို့ ပြောဆိုပြီး သူတို့၏ ယခင် ရဲဘော်ဟောင်းများအကြောင်း မေးမြန်းသည်။ ဝူယင်းသည် သူ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး လီဖန်တ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်လည်း သတိထားမိသည်။ သူမသည် လီဖန်တ၏ ဖြူဖျော့သော အသားအရောင်ကို ကြည့်ပြီး သူ မကြာခဏ ဒဏ်ရာရထားသော လက်မောင်းကို ပွတ်နေသည်နှင့် သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေသည်ကို သတိထားမိသည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ ညံ့ဖျင်းသော အသားအရောင်သည် ဒဏ်ရာရထားသော လက်မောင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေနိုင်သည်။

ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် လုယွီ အကြံပြုလိုက်သည်။ "နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ အတူတူ ညစာ စားကြမလား။"

လီဖန်တက ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။ "စားကြတာပေါ့။"

ဝူယင်းသည် ဘာမှ မပြောဘဲ သူမ၏ ကလေးနှင့်အတူ လီဖန်တနောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် လုယွီသည် သိုးသားဟင်းချိုခေါက်ဆွဲ လေးပန်းကန်နှင့် အသားပေါက်စီဆယ်လုံး မှာလိုက်သည်။ သိုးသားဟင်းချို၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့သည် စားပွဲငယ်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားသည်။ လီဖန်တနှင့် ဝူယင်း နှစ်ဦးစလုံးသည် သိုးသားဟင်းချိုခေါက်ဆွဲနှင့် အသားပေါက်စီကြီးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို မယုံနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ဆာလောင်နေပြီး စားချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော ဝူယင်းသည် ကျန်းနျန် တူဖြင့် စတင်စားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမလည်း စစားခဲ့ပြီး ပူနေသော ခေါက်ဆွဲများကို မှုတ်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ခဲ့သည်။ လီဖန်တ စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ထိပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဖြည်းဖြည်းစား၊ အပူမလောင်စေနဲ့။"

ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့သည် သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တည်ငြိမ်စွာ စားသောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယင်း ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူမ နောက်ဆုံး အသားစားခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ယင်းသည် သူမ၏ စားချင်စိတ် ပြင်းပြမှုကို ရှင်းပြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဖန်တသည် အသားကို စားချင်စိတ် ပြင်းပြသော်လည်း အများကြီး မစားနိုင်ပေ။ သူသည် သူ၏ ပန်းကန်ထဲမှ အသားကို အများအားဖြင့် ဝူယင်းကို ပေးလိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်နှင့် သိုးသားဟင်းချို အကြီးတစ်ပန်းကန်၊ အသားပေါက်စီတစ်လုံးတို့ဖြင့် ကျေနပ်နေသည်။

သူတို့ စားသောက်ပြီးနောက် လီဖန်တသည် လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၊ ကျွန်တော် သန့်စင်ခန်းသွားလိုက်ဦးမယ်။"

လုယွီက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ။"

လီဖန်တသည် အသားပေါက်စီကြီးတစ်လုံးကို စားနေဆဲ ဝူယင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ထရပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှင်းရန် ရည်ရွယ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသော်လည်း စားပွဲထိုးက လုယွီ ပေးပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲရှိ အဝတ်စုတ်များကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းစိတ်တွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသော်လည်း ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နောင်တအချို့ ရောထွေးနေသည်။

ညစာ စားပြီးနောက် လီဖန်တနှင့် လုယွီတို့ ခဏကြာထိ ဆက်၍စကားပြောနေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ လုံးဝ မှောင်နေပြီပင်။ ကျန်းနျန်သည် ဝူယင်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အိတ်ကပ်မှ ဆယ်ယွမ် ထုတ်ကာ ကလေး၏ အဝတ်အစားထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ဝူယင်း လန့်သွားပြီး ငွေကို ကျန်းနျန်အား ပြန်ပေးချင်သော်လည်း လီဖန်တက ဝင်ပြောပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ ကလေးကို ပိုက်ဆံ ပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ တကယ်ပါ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကလေးရဲ့ အဒေါ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းမှာ လက်ဗလာနဲ့ လာလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။"

လီဖန်တ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လုယွီက ကြားဖြတ်လိုက်သည်။ "ဒီည ဘယ်မှာ တည်းမှာလဲ။"

လီဖန်တက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် ညီဝမ်းကွဲရဲ့ အိမ်မှာ တည်းမှာပါ။ သူ့အိမ်က အဲဒီ လမ်းသွယ်ရဲ့ အဆုံးက အဆောက်အဦးမှာပါ။ အဲ့ဒါက သေးပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။"

လီဖန်တနှင့် သူ၏ မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ဧည့်ဂေဟာသို့ ပြန်လာကြသည်။

ဧည့်ဂေဟာတွင် အများသုံး ရေချိုးခန်း ရှိသော်လည်း ကျန်းနျန်က လူအများအပြားနှင့် ရေချိုးရခြင်းကို အကျင့်မရှိပေ။ လုယွီ ရေနွေး သွားယူနေစဉ် သူမသည် စိုစွတ်သော မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လျင်မြန်စွာ သုတ်သင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းကာ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက် ညကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးများထဲ နစ်မြောနေခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားသောအခါ သူမ ထထိုင်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာသော လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် သံလွင်စိမ်းရောင် ဘောင်းဘီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေနွေးဘူး နှစ်လုံး သယ်လာသည်။ သူ၏ သပ်ရပ်စွာ ညှပ်ထားသော ဆံပင်များသည် ရေခပ်ရင်း မျက်နှာသစ်လိုက်သဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။

သူမသည် ပြန်လှဲချပြီး စောင်ကို ဆွဲခြုံကာ ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။

လုယွီသည် ရေနွေးဘူးများကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အောက်ချလျက်သာ နေသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ် လှဲနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားသည်။ သူ ဖိနပ်များကို ချွတ်၊ မီးပိတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ခင်းထားသော အထည်ပေါ် လှဲအိပ်ကာ လက်များကို ခေါင်းနောက်တွင် ထားလိုက်သည်။ လှဲလျောင်းနေစဉ် သူသည် အစောပိုင်းက လီဖန်တနှင့် စကားပြောခဲ့သည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိပြီး သူ ဒဏ်ရာရထားသော လက်မောင်းကို ပွတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

လီဖန်တ၏ မိသားစု ရုတ်တရက် မြို့သို့ ရောက်လာခြင်းသည် သူ၏ ဒဏ်ရာဟောင်း ပြန်ထလာခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ခရိုင်ရှိ ဆေးကုသမှု အဆင်မပြေမှုများကြောင့် ဆေးစစ်ရန် မြို့သို့ လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ပုရစ်များ အော်မြည်နေကာ ကုတင်ပေါ်ရှိ ကျန်းနျန်၏ ပုံမှန် အသက်ရှူသံက အခန်းထဲတွင် ပြည့်နေသည်။