အခန်း (၃၇)

လုယွီသည် သူ၏ မျက်ခုံးကို ဖိညှစ်လိုက်ပြီး အိပ်စက်ရန်အတွက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သန်းခေါင်ယံအထိ မှေးမောနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့အပေါ်သို့ အလေးအပင်တစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့သည်။

သူ ချက်ချင်း ထထိုင်ပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာသည့် အရာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အား။"

"နာတယ်၊ အရမ်းနာတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အကြည့်တစ်စုံနှင့် ဆုံလိုက်ရသည်။

သူမ အံ့အားသင့်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်မောင်းအတိုင်း အောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခြေထောက်သည် သူ၏ ထိုနေရာ၊ ထိုနေရာ... ပေါ်တွင် အတိအကျ တင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လုယွီက တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူသာ အနည်းငယ် ပိုညှစ်လိုက်ပါက သူမ၏ ခြေဖဝါး အရိုးများ ကျိုးသွားနိုင်ကြောင်း သူမ လုံးဝ သံသယမရှိပေ။

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် နီရဲသွားခဲ့သည်။

သူမသည် လုယွီ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ခြေကျင်းဝတ်ကို အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခေါင်းအုံးထဲ မြှုပ်ထားလိုက်သည်။ ခေါင်းအုံးထဲမှ သူမ၏ တိုးလျသော အသံက ထွက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အိပ်ရင်း လူးလှိမ့်မိတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါကြောင့် ရှင်နဲ့ တိုက်မိမယ်လို့ မသိလိုက်လို့ပါ..."

ထိုခြေဖဝါးသေးသေးလေးသည် လုယွီ၏ လက်ထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းကန်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ အသားအရေသည် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးနေသည်။

သို့သော် ထိုနွေးထွေးမှုသည် အပင်နွယ်များစွာကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လုယွီ၏ လက်ချောင်းများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူသံသည် ရုတ်တရက် ပုံမှန်မဟုတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အတွင်း၌ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို လွတ်မြောက်ရန် အသင့်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

လုယွီသည် အကြိမ်အနည်းငယ် မြိုချလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ထောက်ထားသော ကျန်းနျန်၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖြူစင်ပြီး သေးသွယ်ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။

သူ အခု ကိုင်ထားသော ခြေကျင်းဝတ်နှင့် အတူတူပင်။

လုယွီ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် ကျန်းနျန်၏ ခြေကျင်းဝတ်အရိုးပေါ် ဖိထားသည်။ သူ့မျက်လုံးနက်များထဲတွင် သွေးစက်လေးတစ်ခု၏ အရိပ်အယောင် သဲ့သဲ့ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ချင်သော ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသည့် စိတ်ဆန္ဒကို သူ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း လက်လွှတ်လိုက်ကာ ကုတင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ သြဇာရှိသော အသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ညဉ့်နက်ပြီ၊ အိပ်တော့။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ပြန်ဆွဲယူပြီး စောင်ထဲ ခေါင်းမြှုပ်လိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်နားရှိ ကုတင်အစွန်းဆီသို့ လူးလှိမ့်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

သူမ လုံးဝ ရှုံးသွားသလို ခံစားရသည်။

သူမ၌ အိပ်စက်ရာတွင် ဆိုးသည့် အကျင့်ရှိသည်။ ထိုသည်မှာ သူမသည် ကုတင်အစွန်းဆီသို့ လူးလှိမ့်သွားပြီး မတော်တဆ လုယွီ၏... ထိုအစိတ်အပိုင်း... ကို ထိမိသွားမည်ဟု ဘယ်သူ သိရှိနိုင်မည်နည်း။

ဤဖြစ်ရပ်ဆိုးပြီးနောက် ကျန်းနျန် တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ခဲ့သလို လုယွီလည်း အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

အရုဏ်တက်ချိန် ရောက်သောအခါ လုယွီ ထလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အိပ်ရာခင်းများကို ခေါက်လိုက်ပြီး စောင်ထဲ ခေါင်းမြှုပ်နေဆဲ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်ညက သူမအပေါ် ထားခဲ့မိသော မသင့်လျော်သည့် အတွေးများကို တွေးမိပြီး သူ၏ ပစ္စည်းများကို အဝတ်အိတ်ကြီးထဲ ထုပ်ပိုးကာ အပြင်သို့ထွက်သွားခဲ့သည်။

အပြင်တွင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် လုယွီ ဧည့်ဂေဟာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပြီး ဧည့်ဂေဟာ၏ ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်ညက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော မကောင်းသော အတွေးသည် သူ့ကို တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်စေခဲ့ပေ။ ယနေ့မနက် လင်းရုံသာရှိသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် သူ့အစ်ကို၏ ဇနီးကို စိတ်ကူးယဉ်မိသောကြောင့် မိမိကိုယ်ကို သားရဲတစ်ကောင်နှင့်တူသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမသည် သူ့၏ မရီး ဖြစ်ပြီး သူ့အနေနှင့် လေးစားသင့်သူ ဖြစ်သည်။

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည်လည်း စောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တင်းတင်းပိတ်ထားသော တံခါးကို လှမ်းကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အမြန်ထကာ အဝတ်လဲပြီး အပြင်သို့ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန် ထွက်သွားသည်။ သူမ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် လုယွီသည် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ ဝယ်လာသော အသားပေါက်စီအချို့နှင့်အတူ အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ အသားပေါက်စီကို တစ်ကိုက်လေး စားပြီး လုယွီကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် စားပွဲဘေးတွင် ရပ်လျက် ရေနွေးဘူးမှ ခွက်ထဲသို့ ရေထည့်နေသည်။ သူမသည် အသားပေါက်စီကို မြိုချလိုက်ပြီး လုယွီ သူမကို စည်းကမ်းမရှိသော အမျိုးသမီးဟု အထင်မလွဲစေဖို့ ရှင်းပြရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ညက ကိစ္စ..."

"ရေသောက်လိုက်ပါဦး။"

လုယွီက ခွက်ကို ကျန်းနျန်အား လှမ်းပေးပြီး သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ညက ဖြစ်ခဲ့တာတွေလည်း ပြီးသွားပါပြီ။ မင်း တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်ထဲ မထားပါဘူး။"

ကျန်းနျန် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အဲဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။

သူမသည် ခွက်ကိုယူကာ အနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။ မနက်စာ စားပြီးနောက် လုယွီသည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ဧည့်ဂေဟာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး အစ်မဖန့် ပြောခဲ့သည့် ကိစ္စကို လုယွီအား ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပြောပြီးနောက် သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံကို သွားကြည့်ချင်တယ်။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ အကြည့်လွှဲကာ ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးနောက် သူမကို နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံသည် မကြီးမားပေ။ အပြင်တွင် "နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံ" ဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ပါသည့် ပုံစံဟောင်း အဆောက်အဦးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် အတွင်းသို့ ဝင်သွားစဉ် လုယွီက အပြင်တွင် စောင့်နေသည်။ အတွင်းဘက်တွင် မီးထွန်းထားပြီး နံရံများတွင် ဘောင်ခတ်ထားသော ပန်းထိုးပန်းချီများ ရှိသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် အနီရောင် ကန့်လန့်ကာပါသော သစ်သားကောင်တာတစ်ခု ရှိပြီး အနောက်တွင် ဆံပင်တစ်ဝက်ကို ချထားကာ အစက်အပြောက်ထိုး အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမသည် အပ်နှင့်ချည်ကို ကိုင်ပြီး ပန်းပုံစံတစ်ခုကို ချုပ်နေသည်။

ခြေသံကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးက မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဖက်ရှင်ကျကျ မဝတ်ထားသော်လည်း တောသူမဟုတ်၊ ရွာသူမဟုတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဆံပင်ကို နောက်သို့ စည်းထားပြီး နဖူးပေါ်တွင် ဆံစအချို့ ဝဲကျနေကာ ဖြူဖွေးလှပနေသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးက သူမသည် ပန်းထိုးပုံစံများ ဝယ်ရန် ရောက်လာသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အလုပ်ကို ချလိုက်ပြီး လျှောက်လာကာ မေးလိုက်သည်။ "ပန်းထိုးပုံစံတွေ ဝယ်ဖို့ လာတာလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ အိမ်နီးချင်းက ပြောတာ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကလေးနဲ့ ဆေးရုံတက်တုန်းက နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံရဲ့ ဒါရိုက်တာက ကျွန်မရဲ့ ကလေးကျောပိုးအိတ်ပေါ်က ပန်းထိုးပုံစံကို မြင်ပြီး စိတ်ဝင်စားရင် အလုပ်ရုံကို လာခဲ့ဖို့ ကျွန်မ အိမ်နီးချင်းကို ပြောခိုင်းခဲ့တယ်တဲ့။"

"ဪ၊ ဒါဆိုရင် မင်းပေါ့။"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျန်းနျန်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မကော ဆေးရုံက ဆင်းကတည်းက မင်းအကြောင်းပဲ ပြောနေတာ။ ကျွန်မတို့ အားလုံးက... အသက်ကြီးတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဒီလောက် ငယ်ပြီး ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့မိဘူး။"

သက်ပြင်းချပြီးနောက် သူမက ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "မင်း လာတာ အချိန်မကိုက်ဘူး။ အစ်မကောက မနေ့က တခြားနေရာကို သူ့သမီးကို ကြည့်ဖို့ သွားတယ်။ သူ့သမီးက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ကလေး မွေးထားတာလေ၊ အဲ့ကြောင့် သူမ တစ်လလောက် ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ မင်း နောက်လကုန်မှ ပြန်လာလို့ ရမလား။"

ကျန်းနျန် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ပြုံးပြခဲ့သည်။ "ဒါဆို နောက်လမှ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

"အိုး၊ ခဏလေး။ မင်းရဲ့ နေရပ်လိပ်စာ ချန်ထားခဲ့ပါလား။ အစ်မကောက မင်း လာတဲ့အခါ သူမ မရှိရင် လိပ်စာ ယူထားခိုင်းတယ်။ သူမ ပြန်လာရင် မင်းကို ရှာလို့ရအောင်လို့တဲ့လေ။"

ကျန်းနျန် လှည့်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး နွေးထွေးစွာ ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး လုယွီ၏ လိပ်စာကို ပေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းက စစ်မိသားစုကပေါ့။"

သူမသည် ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် အိတ်များစွာကို ကိုင်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေသော လုယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ ဘေးတိုက်ပုံသည် ထက်မြက် ပြတ်သားကာ အတော်လေး ခံ့ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက တကယ် ရုပ်ရည်ကြည့်ကောင်းတာပဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမသည် ခဏ စဉ်းစားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မက သူ့ရဲ့ မရီးပါ။"

ထိုအမျိုးသမီး - ???

နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့သည် ဘတ်စ်ကားဂိတ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြခဲ့သည်။ ယနေ့ မြို့မှ ခရိုင်သို့ ပြန်လာသူ အများအပြား ရှိသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုင်ခုံလွတ် တစ်ခု ရှိသည်။ လုယွီ အိတ်များကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် ကျန်းနျန် ထိုင်လိုက်သည်။ လုယွီက ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်လာသော လူအုပ်မှ သူမကို ကာကွယ်ရန် သူမ၏ ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လုယွီ သူမကို မေးခွန်း တစ်ခုမျှ မမေးခဲ့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် သင့်လျော်သော အကွာအဝေးကို ထိန်းထားပြီး သူမ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စများကို ဝင်မစွက်ဖက်သော်လည်း လျစ်လျူရှုခြင်းလည်း မပြုပေ။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို မော့ကြည့်ပြီး စကားစလိုက်သည်။ "ပိုင်ရှင်က လောလောဆယ် မရှိဘူးတဲ့။ နောက်လမှ ပြန်လာမယ်လို့ ပြောတယ်။"

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသော လုယွီသည် ကျန်းနျန် စကားစလာခြင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့တာအဆင်ပြေပါတယ်"

ထိုရိုးရှင်းသော စကားလုံး နှစ်လုံးက ကျန်းနျန်ကို ရှင်းပြ၍မရသော စိတ်သက်သာရာရမှု ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ အိမ်ရောက်သောအခါ နေ့လယ်စာ စားချိန် ဖြစ်သည်။ လုယွီ အိတ်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဖြတ်သွားစဉ် စစ်သည် ဇနီးများနှင့် အဒေါ်များက စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များက လုယွီ၏ နောက်မှ လျှောက်လာသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ရင်း အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့သည် ဤအမျိုးသမီးသည် ဤမျှ စဉ်းစားပေးတတ်သော မတ်လေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ တကယ် ကံကောင်းသည်ဟု ထင်ကြသည်။

ဖန့်မိန်၏ မိသားစုသည် ခြံထဲတွင် ထမင်းစားနေကြသည်။ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများနှင့် အသံများကို ကြားသောအခါ သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်ရန် ထရပ်လိုက်သော်လည်း တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူမ၏ ပန်းကန်ကို တူဖြင့် ခေါက်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။"သူတို့ အခုမှ ပြန်ရောက်တာကို သွားမနှောင့်ယှက်နဲ့။ ထိုင်ပြီး စားစရာရှိတာသာစားနေ။"

ဖန့်မိန်သည် မကျေမနပ် နှာမှုတ်ပြီး ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်ကို ကိုက်လိုက်သည်။

စုန့်ရှန်းတုန်နှင့် စုန့်ရှန်းဟုန်လည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အပြင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကြသော်လည်း တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူတို့ကိုပါ ဆူပူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ဖန့်မိန်ကို မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ လုကျစ်ကျွင်းရော ဘယ်လိုလဲ။"

ဖန့်မိန်က နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ရှင် ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လို့ မရဘူးလား။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟေး မင်း ကျားမ၊ ငါနဲ့ ရန်ဖြစ်ချင်နေတာလား။"

ဖန့်မိန်က ဆန်ပြုတ်ကို တစ်ငုံ သောက်ပြီး သူမ ပန်းကန်အစွန်းမှတဆင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားခဲ့သည်။ "ဆရာဝန်က ဆယ်ရက်လောက် ဆေးရုံမှာ စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောတယ်။"

စုန့်ရှန်းတုန်က ဆူပူခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် စုန့်ရှန်းတုန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သတိပြုမိပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ငါ မင်းကို မဆူပါဘူး။"

သူသည် အပြင်ဘက်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် မည်သူမှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အသံတိုးတိုးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်။ မင်းက ငါ့သား၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရမယ်။"

သူသည် ဤစကားကို မိသားစုရှေ့တွင်သာ ပြောမည်ဖြစ်ပြီး အပြင်တွင် ဘယ်တော့မှ မပြောပေ။

စုန့်ရှန်းတုန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "သား နားလည်ပါတယ်၊ အဖေ။"

စုန့်ရှန်းဟုန်ကလည်း ထပ်ဆင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်လည်း နားလည်ပါတယ်။"

ဘေးနားရှိ အိမ်ဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုယွီသည် ပစ္စည်းများကို သစ်သားစားပွဲပေါ် တင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို စီစဉ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် နေ့လယ်စာ သွားပြင်ဆင်လိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူတို့ အတော်လေး များများ ဝယ်လာကြသည်။ သူမသည် လုယွီ ဝယ်လာသော အဝတ်အစားများကို ခေါက်ပြီး ဗီရိုထဲ ထည့်လိုက်သည်။ အထည်များကို စီစဉ်ပြီး နောက်ရက်များတွင် လုယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတိုင်းအတာကို ယူကာ သူ့အတွက် အဝတ်အစားများ ချုပ်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။

အရာအားလုံး စနစ်တကျ လုပ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ခြံဝင်းကို တံမြက်စည်းလှဲပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ဂရုစိုက်သည်။

မနက်ဖြန်သည် ဆောင်းလပွဲတော် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ညတွင် သူမသည် လမုန့်နှင့် မုန့်များ ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမသည် မြို့တွင် ကောက်ညှင်းဆန် ဝယ်ခဲ့ပြီး သကြားနီ ကောက်ညှင်းကိတ်နှင့် ကောက်ညှင်းလုံး ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါဟာ သူမ ဒီနေရာတွင် ကျင်းပသည့် ပထမဆုံး ပွဲတော် ဖြစ်သည်။

လုယွီက နေ့လယ်စာအတွက် ခေါက်ဆွဲ ပြုလုပ်သည်။ စားပြီးနောက် သူသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ယာခင်းသို့ သွားကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ပြုစုသည်။ ကျန်းနျန် ပန်းကန်များကို ဆေးပြီးနောက် မုန့်ဖုတ်ရန် မုန့်သား ပြင်ဆင်ရန် စတင်သည်။

"ကျန်းနျန်။"

အဝေးမှ ဖန့်မိန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန် လှည့်လိုက်ရာ ဖန့်မိန် မီးဖိုချောင်ထဲ လျှောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်းနျန် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ဘယ်က အခြေအနေလဲ။"

ဖန့်မိန်သည် အပ်ချုပ်အပ်ကို သူမ၏ ခေါင်းနှင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ပန်းထိုးအလုပ်ရုံ ကိစ္စလေ။ အဲဒါက ပိုက်ဆံရှာဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။"

ကျန်းနျန် မုန့်သားနယ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။"ကံမကောင်းဘူး။ ဒါရိုက်တာရဲ့ သမီးက ကလေး မွေးထားလို့ သွားကြည့်ရှုနေတာ။ နောက်လကုန်မှ ပြန်လာလိမ့်မယ်တဲ့။"

ဖန့်မိန် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် လျှာကို တောက်ခေါက်လိုက်သည်။ "တစ်လပဲ မဟုတ်လား။ ငါတို့ စောင့်ကြမယ်လေ။"

သူမသည် မီးဖိုချောင်တံခါးရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်ပြီး ခုံဖိနပ်ကို ချုပ်နေရင်း ကျန်းနျန်နှင့် စကား အဆက်မပြတ် ပြောနေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ပြောခဲ့သည်။"ဘယ်သူ လာတော့မယ်ဆိုတာ မင်း သိလား။"

ကောက်ညှင်းဆန် ပေါင်းနေသော ကျန်းနျန်က မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ။"

ဖန့်မိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုရဲ့ အမေ လာတော့မယ်။ လုကျစ်ကျွင်း ခြေထောက် ဒဏ်ရာရလို့ ကျန့်ဟုန် တစ်ယောက်တည်း ဂရုစိုက်ဖို့ မနိုင်တော့တဲ့အတွက် တပ်တွင်းရပ်ကွက်မှာ လာနေဖို့ သူ လျှောက်ထားခဲ့တာ။"

သူမသည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမ၏ ရယ်သံမှတစ်ဆင့် ကျန့်ဟုန်၏ ယောက္ခမသည် ရင်ဆိုင်ရရန် မလွယ်ကူသူ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနျန် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

စာအုပ်ထဲတွင် ကျန့်ဟုန်၏ ယောက္ခမသည် တစ်ခါမျှ မပေါ်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်ကို ကျန်းနျန် မသိခဲ့ပေ။

ဖန့်မိန်က မျက်နှာကို မဲ့လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု ကျန့်ဟုန်ကို လက်ထပ်တုန်းက သူ့ယောက္ခမကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ အမျိုးသမီးက ကြမ်းတမ်းတဲ့ပုံပေါက်တယ်။ သူမ ရောက်လာရင် ကျန့်ဟုန်ရဲ့ ခက်ခဲတဲ့ နေ့ရက်တွေ စတော့မှာ။"

ကျန်းနျန် အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ ယောက္ခမများနှင့် ချွေးမများသည် သဘာဝရန်ဘက်များ ဖြစ်ကြပြီး တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုသည် အလယ်တွင် ကြားညပ်နေသောကြောင့် ခက်ခဲသော အချိန်များကို ကြုံတွေ့ရဖွယ်ရှိသည်။

ကောက်ညှင်းဆန် ကျက်သွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်းနျန်သည် ၎င်းကို ကြွေဇလုံထဲ ထည့်ပြီး မုန့်လုပ်ရာ၌ အသုံးပြုသော မုန့်လှိမ့်တံဖြင့် ရောမွှေသည်။

ဖန့်မိန် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သကြားနီ ကောက်ညှင်းကိတ်နဲ့ ကောက်ညှင်းလုံး လုပ်နေတာ။ အစ်မ စားကြည့်ဖို့ နည်းနည်း လုပ်ပေးမယ်။"

ဤမုန့်များကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော ဖန့်မိန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရေတွင်းသို့ သွားကာ လက်ဆေးခဲ့သည်။ သူမ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဘေးဖယ်ပေး၊ ငါ လုပ်ပေးမယ်။ ငါက အားရှိတယ်။"

ကျန်းနျန်၏ လက်မောင်းနှင့် လက်များ ပင်ပန်းနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ဖန့်မိန်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို မငြင်းဘဲ အခြားအလုပ်များကို သွားလုပ်ခဲ့သည်။

ခဏကြာ ရောမွှေပြီးနောက် ဖန့်မိန် မေးလိုက်သည်။ "အခု ဘယ်လိုပုံ ဖြစ်နေပြီလဲ။"

သစ်ကြားသီး ခွဲနေသော ကျန်းနျန်သည် ထရပ်ပြီး ကြည့်လိုက်ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်က တကယ် အလုပ်ပြီးမြောက်အောင် လုပ်တတ်တာပဲ။ အကုန်ပြီးသွားပါပြီ။"

ဖန့်မိန်သည် ချီးကျူးစကားများကြောင့် အလွယ်တကူ ကျေနပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို ချီးမွမ်းလိုက်သည်နှင့် သူမသည် နေရာတိုင်းတွင် အလုပ်ရှာပြီး အရာအားလုံးကို လုပ်ချင်စိတ် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျန်းနျန်ကို ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟု ဆက်တိုက် မေးနေသည်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူမသည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မီးမငြိမ်းအောင် ထိန်းထားပေးမယ်။"