အခန်း (၃၈)

မုန့်သားကို အချိန်ပိုပေးပြီး ပွစေရန် လိုအပ်သောကြောင့် ကျန်းနျန်သည် သကြားနီ ကောက်ညှင်းကိတ်နှင့် ကောက်ညှင်းလုံးများ ပြုလုပ်ရန် စတင်သည်။ သူမသည် အစောပိုင်းက သစ်ကြားသီးများ ခွဲထားပြီး သစ်ကြားသီး ကြွပ်ကြွပ်မုန့်အချို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ဝယ်ထားသော သကြားနီသည် ဒီတစ်ခါအတွက် လုံလောက်သည်။

မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး မွှေးပျံ့သော ရနံ့ဖြင့် ပြည့်နေပြီး ဖန့်မိန်က အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ "ဘုရားရေ၊ ဒီအနံ့က တကယ့်ကို မွှေးတာပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "အရသာ ပိုကောင်းတယ်။ ကောက်ညှင်းဆန်က နူးညံ့ပြီး သဘာဝအနံ့နဲ့ သကြားနီရဲ့ ချိုမြိန်မှု ရောစပ်နေတယ်။"

သူမသည် ၎င်းကို စားသုံးရန် နည်းလမ်းများစွာကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး ဖန့်မိန်ကို တံတွေး မြိုချစေခဲ့သည်။

သကြားနီ ကောက်ညှင်းကိတ်၊ ကောက်ညှင်းလုံးနှင့် သစ်ကြားသီး ကြွပ်ကြွပ်မုန့်များ အဆင်သင့် ဖြစ်သောအခါ ကျန်းနျန် အချို့ကို ပန်းကန်ပေါ် တင်ပြီး ဖန့်မိန်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို အိမ်ယူသွားပြီး ကလေးတွေနဲ့ တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို စားကြည့်ခိုင်းပါ။ အစ်မရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ၊ အဲ့လိုမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းသာ ဆိုရင် ညနေအထိ အလုပ်များနေရမှာ။"

သူမသည် ဖန့်မိန်ကို ထပ်မံ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဖန့်မိန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့မှာ အားအများကြီး ရှိပါတယ်။"

သူမ ပန်းကန်ကို ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အခု ပြန်လိုက်တော့မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ဖန့်မိန် ထွက်သွားပြီး မကြာမီ ရှု့ယန်သည် ခြင်းတောင်းတစ်ခုနှင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ ဝင်လာသည်နှင့် ချိုမြိန်သော ရနံ့က သူမကို ကြိုဆိုနေသည်။ "ဘာ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လုပ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်အတွက် လမုန့် ပြုလုပ်ရန် မုန့်သားနယ်နေသည်။ သူမသည် ရှု့ယန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်အတွက် လမုန့်လုပ်နေတာ။"

သူမသည် ကောင်တာပေါ်ရှိ သကြားနီ ကောက်ညှင်းကိတ်၊ ကောက်ညှင်းလုံးနှင့် သစ်ကြားသီး ကြွပ်ကြွပ်မုန့်များ ပါသော ပန်းကန်များကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောသည်။ "ရှင့်အတွက် နည်းနည်း ချန်ထားတယ်။ ကလေးတွေ စားကြည့်ဖို့ အိမ်ယူသွားလိုက်။"

ရှု့ယန် ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်သွားပြီး ကောက်ညှင်းလုံး တစ်လုံးကို ယူကာ အရသာရှိမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ကျန်းနျန်၊ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်တာလဲ။ အရမ်း ကောင်းတာပဲ။"

သူမသည် ဒီလို အစားအစာမျိုးကို တစ်ခါမှ မစားဖူးခဲ့ပေ။

ရှု့ယန် သူမ၏ ခြင်းတောင်းကို ဖွင့်ကာ ဝက်သားနှစ်ပိဿာကို ထုတ်ပြီး စဉ့်တီတုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မကို ဝက်သား ပေးတာလဲ။"

ရှု့ယန် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့ အကြံပေးမှုကြောင့် လျိုချမ့်ဆီက ပိုက်ဆံ အချို့ ရခဲ့တယ်။ တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။"

သူမသည် ကျန်းနျန် သင်ပေးခဲ့သော နည်းဗျူဟာများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ လျိုချမ့်ကို ချိုသာသော စကားများဖြင့် ပြောဆိုပြီးနောက် ၎င်းသည် အကျိုးခံစားရစေခဲ့သည်။ လျိုချမ့်က သူမကို ယွမ်ငါးဆယ် ပေးခဲ့ပြီး ယင်းသည် ပထမနှစ်ဝက်အတွက် မိသားစုစုငွေ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် ဤအကြောင်းကို ကျန်းနျန်အား ပြောပြခဲ့သည်။ "မင်းက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ပေမဲ့ ငါ မင်းအတွက် ဘာမှ မလုပ်ပေးရသေးဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဒီမှာ မင်းစားဖို့ ဝက်သား နည်းနည်းပါ။"

သူမသည် ပိုနီးအောင် ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကိုတော့ မပြောနဲ့နော်။ လျိုချမ့်က သူ့ စစ်သားတစ်ယောက်။ သူတို့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးခြင်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ရှု့ယန်သည် မည်သည့်အမျိုးသားကိုမျှ မယုံကြည်တော့ကြောင်း သိရှိနားလည်လိုက်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာမှ မပြောပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။"

သူမသည် အသားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ရှု့ယန်ဘက်ကို လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီနည်းလမ်းကို ဆက်သုံးပြီး လျိုချမ့်ကို ထိန်းချုပ်ပါ။ လစဉ် လစာကို အစ်မကို ပေးလာနိုင်ဖို့ သေချာအောင်လုပ်ပါ။ ဘဏ္ဍာရေးကို အစ်မ ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် နောင် အနာဂတ်မှာ ဘယ်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမဆို ချမှတ်ဖို့ ယုံကြည်မှု ရှိလာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန် ခဏရပ်လိုက်သည်။ "ဥပမာဆိုရင် ကွာရှင်းတာမျိုးပေါ့။"

"ကွာရှင်းတာလား။"

ရှု့ယန် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ဟလျက် မယုံနိုင်သော ပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထပ်ပြီး ကွာရှင်းတာမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးဘူး။ လျိုချမ့်နဲ့ ကွာရှင်းရင် ဘယ်သွားရမှာလဲ။ အဖေ၊အမေရဲ့ အိမ်ကို ပြန်ရင် အမေက ဆူမှာ သေချာတယ်၊ ရွာသားတွေကလည်း အတင်းအဖျင်း ပြောကြလိမ့်မယ်။"

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် သူမ ကျောချမ်းသွားသည်။

သူမသည် လျိုချမ့် ကျန့်ဟုန်နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကို ရပ်တန့်စေရန်နှင့် သူမ၏ ချေးငွေ ပြန်ရရန်သာ အစက ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ကွာရှင်းခြင်းကို သူမ ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် ဤအကြောင်းကို ပြောရန် အချိန်မစောသေးကြောင်း သိရှိသည်။ မူရင်း ဇာတ်လမ်းအရ သူတို့သည် လအနည်းငယ်အတွင်း ကွာရှင်းကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ဇာတ်လမ်း ဇာတ်ကွက် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး ရှု့ယန်လည်း အလားတူ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "အခု ဒါကို မတွေးနဲ့။ ဘဏ္ဍာရေးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။"

အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေသော ရှု့ယန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ညနေ မှောင်ရီပျိုးလာသည်နှင့် ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်မီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှု့ယန် ထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ပွနေသော မုန့်သားကို လမုန့် ပုံစံဖော်ကာ ဆီသုတ်ပြီး ပေါင်းအိုးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ မုန့်သားအချို့ ကျန်သေးသဖြင့် သူမသည် ဝက်သားခေါက်ဆွဲ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ မုန့်သားနယ်ခြင်းက သူမ၏ လက်မောင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များကို နာကျင်စေသည်။

ကျန်းနျန် သူမ၏ လက်မောင်းများကို ခါလိုက်ပြီး ဆက်နယ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူမအပေါ် အရိပ်တစ်ခု ထိုးကျလာခဲ့သည်။ သူမ လှည့်မကြည့်မီ လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းသောအသံသည် အနောက်ဘက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ကျွန်တော့်ကို မုန့်သားနယ်ခွင့်ပေးပါ။"

သူသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ပြီး ကျန်းနျန်၏ လက်မှ မုန့်သားကို ယူလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီနေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ယာခင်းကို ပတ်ပြီး အဖွဲ့ဆီ ပြန်သွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် နည်းနည်း နောက်ကျပြီး ပြန်လာတာ။"

ကျန်းနျန်သည် သူ နောက်ကျမှ ပြန်လာရခြင်းကို ရှင်းပြနေကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

သူမ ညင်သာစွာ ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

လုယွီသည် အိုးအဖုံးပေါ်ရှိ အနီရောင် ကြွေဇလုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရေတစ်ဝက် ပြည့်နေပြီး ဘေးနှစ်ဖက်မှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေသည်။ "မုန့်ဖုတ်နေတာလား။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ လမုန့် လုပ်နေတာ။"

ထို့နောက် သူမ ဗီရိုမှ သကြားနီ ကောက်ညှင်းကိတ် တစ်ပန်းကန်ကို ထုတ်ယူပြီး တစ်ခုကို လုယွီအား လှမ်းပေးခဲ့သည်။ "ဒါတွေလည်း လုပ်ထားတယ်။ စားကြည့်ပါဦး။"

လုယွီ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ပါးစပ်နားရှိ ကောက်ညှင်းကိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ကိုင်ထားသော လက်သည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့ကာ သွေးကြောများပင် မြင်ရလောက်အောင် ဖြူဖျော့နေသည်။

သူမ ဘာလုပ်လိုက်မှန်း သိလိုက်သောအခါ ကျန်းနျန် အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ သူမ အိမ်မှာ မိဘများကို ဒီလို ကျွေးဖူးသည့်အတွက် အလေ့အကျင့်အတိုင်း လုယွီကိုလည်း လုပ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ကို ရုပ်သိမ်းသင့် မသိမ်းသင့် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် လုယွီသည် ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ကောက်ညှင်းကိတ်ကို တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်။

"အရသာ ရှိတယ်။"

လုယွီသည် မုန့်သားကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ ကျန်းနျန် မမြင်နိုင်သော သူ၏ နားရွက်များပေါ်တွင် အနီရောင် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု တက်လာသည်။

ကျန်းနျန်သည် အတွေးများကို ပြန်စုစည်းပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကြိုက်ရင် နောက်ထပ် စားပါဦး။"

လုယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံး အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မုန့်သားနယ်ခြင်းလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ "မရီး ဒီမုန့်သားနဲ့ ဘာလုပ်မှာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လက်နဲ့ ဆွဲပြီးလုပ်တဲ့ လက်လုပ်ခေါက်ဆွဲ။"

ထို့နောက် သူမသည် ခေါက်ဆွဲများ လှိမ့်ရန်အတွက် မုန့်လှိမ့်တံကို ယူလိုက်သည်။ ဤအရာသည် လုယွီ အတွေ့အကြုံ မရှိသည့် အရာဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ကြောင်အိမ်ဆီသို့ သွားကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ယူသည်။ သူသည် နောက်ဘက်တွင် အသားတစ်ပိုင်းကို သတိပြုမိပြီး မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး ၎င်းကို ထုတ်ယူကာ အချောင်းများ လှီးဖြတ်သည်။ သူသည် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ ဒီအသားကို ဘယ်သူ ပေးတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

သူ၏ လေ့လာနိုင်စွမ်းသည် အလွန် ထက်မြက်လွန်းသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အမျိုးသမီး ရဲဘော်တစ်ဦးပါ။"

လုယွီ ထပ်မေးမည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူမ လျင်မြန်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် သူ့ကို သိပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အသားက လုံခြုံပါတယ်။"

လုယွီ - ....

သူသည် အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်ခြင်းကို ပြီးဆုံးသွားပြီး အသားကို ဗီရိုထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူ လှည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန် ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ငုံ့လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်နေသည်ကို သိသော်လည်း ထပ်မမေးတော့ရန်ကို ရွေးချယ်သဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက မျဉ်းအဖြစ် ဖိကပ်သွားသည်။

သူ မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းမိပါက ရှု့ယန် ပေးခဲ့သော အသား ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူမ ပေးခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းက သူ့အတွက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသည်။

လမုန့်များ ပြီးသောအခါ လုယွီက ၎င်းတို့ကို အအေးခံရန် စီစဉ်သည်။ အေပရွန် ဝတ်ထားသော ကျန်းနျန်သည် ဟင်းချက်နေသဖြင့် မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လုယွီသည် လမုန့်များကို ကြည့်ပြီး ကောင်တာပေါ်ရှိ ကောက်ညှင်းကိတ်နှင့် သစ်ကြားသီး ကြွပ်ကြွပ်မုန့်များကို ကြည့်ကာ ထိုအစားအစာများကို ခြံထဲရှိ စားပွဲသို့ သယ်သွားသည်။ သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကျန်းနျန် ချက်ပြုတ်ပြီးသွားပြီပင်။ သူမ အိုးထဲသို့ ရေထည့်ပြီး ဆူပွက်လာသောအခါ ခေါက်ဆွဲထည့်လိုက်သည်။

လုယွီ မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ ဒီမုန့်လုပ်နည်းတွေကို ဘယ်က သင်ယူခဲ့တာလဲ။"

ကျန်းနျန် သတိပေးခေါင်းလောင်းများ မြည်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့နှင့် မတူဘဲ လုယွီသည် အလွယ်တကူ လှည့်ဖြားရန် မလွယ်ကူပေ။ သူမသည် ရွာထဲမှ သူမ သိကျွမ်းသူ အားလုံးကို လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နွားတင်းကုပ်တွင် နေထိုင်ဖူးသော အဘိုးအို ပါမောက္ခဟောင်းတစ်ဦးကို သတိရသွားသည်။ မူရင်း ကျန်းနျန်သည် သူ့ကို တစ်ကြိမ် မြင်ဖူးပြီး သနားသောစိတ်ဖြင့် ပြောင်းဖူးပန်ကိတ် နှစ်ခုကို ခိုးပေးခဲ့ဖူးသည်။

သူမ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တောမှာ နွားတင်းကုပ်ထဲ နေတဲ့ အသက်ကြီးတဲ့ လူတစ်ဦးကို မြင်ဖူးတယ်။ သူ့ကို သနားလို့ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ် နည်းနည်း ပေးဖူးတယ်။ သူ စားနေတုန်းမှာ မြို့အကြောင်းနဲ့ အစားအသောက်အကြောင်း ပုံပြင်တွေ ပြောပြဖူးတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲဆန့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ "သူနဲ့ စကားပြောရတာ အဆင်ပြေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ခိုးပြီး ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်တွေ သွားပေးပြီး သူ့ရဲ့ မြို့အကြောင်း ပုံပြင်တွေကို နားထောင်လေ့ရှိတယ်။ သူ့ဇနီးက မုန့်လုပ်ရတာ ဝါသနာပါတယ်လို့ သူ ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ သူ့စကားတွေကို မှတ်ထားခဲ့တာ။ အိမ်မှာ လုပ်ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့တာမို့ ဒီရောက်မှ စမ်းလုပ်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။"

ဤခေတ်တွင် ပညာတတ်များစွာသည် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရပြီး သူတို့ကို ပြန်လည် ထူထောင်ရန် ရှစ်နှစ် ထပ်ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော လုယွီသည် ဤအကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူမ၏ ဇာတိမြို့တွင် သူမ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေသည့်ကြားက ကျန်းနျန် အဘိုးအို ပါမောက္ခတစ်ဦးနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ညစာ စားပြီးနောက် လုယွီသည် ကျန်းနျန်အတွက် ရေနွေးကျိုပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ ယူလာသည်။ "မရီး၊ မနက်ဖြန်ည ရှစ်နာရီမှာ တပ်ရင်းမှာ ရုပ်ရှင် ရှိတယ်။ မရီး ခုံတစ်လုံး ယူလာခဲ့။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူမသည် ဤခေတ်မှ ရုပ်ရှင်ကို တစ်ခါမျှ မကြည့်ဖူးသေးပေ။ သူမ အမေ ငယ်စဉ်က ရွာတွင် ရုပ်ရှင်ပြသည့် ညများအကြောင်း ပြောပြဖူးသည်၊ လူတိုင်း ကိုယ့်ခုံကိုယ် ယူလာကြပြီး နေရာကောင်း ရရန် အပြေးအလွှား လုပ်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ လုယွီ ပြုံးလိုက်မိသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်သည် ဆောင်းလလယ်တိုင်ပွဲတော် ဖြစ်သော်လည်း လုယွီ တပ်ရင်းသို့ သွားရသည်။ ခရာ မြည်သည်နှင့် ကျန်းနျန် ထလိုက်သည်။ သူမ အပြင်ထွက်လာသောအခါ လုယွီသည် မနက်စာ လုပ်ပြီးသား ဖြစ်ပြီး သူ၏ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီပင်။

သူ သူမကို မြင်သောအခါ ပြောခဲ့သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေသည်။ "ခဏလေး"

သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားပြီး လမုန့်အချို့ကို အဝတ်အိတ်ထဲ ထည့်ကာ လုယွီအား ပေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဆောင်းလလယ်တိုင်ပွဲတော်ပဲ။ ဒါတွေကို ကျူးကျွင်းနဲ့ တခြားသူတွေ ခွဲဝေစားဖို့ ယူသွားလိုက်။"

လုယွီ အိတ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် ဖန့်မိန်ရဲ့ မိသားစု၊ ရှု့ယန်ရဲ့ မိသားစုနဲ့ ကျူးကျွင်းတို့ကို နေ့လယ်စာ ဖိတ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့လို့။"

ကျန်းနျန် သဘောတူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ စပြင်ဆင်လိုက်မယ်။"

လုယွီ - "ကျွန်တော် စောစော ပြန်လာပြီး ကူညီပါ့မယ်။"

လုယွီသည် ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့ကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သူ ထွက်သွားပြီး မကြာမီ သူမတို့နှစ်ဦး ရောက်လာကြသည်။ သူမတို့သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်များနေကြပြီး ဆောင်းလလယ်ပွဲအတွက် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ဖန့်မိန်သည် ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် စကားပြောပြီး ရှု့ယန်လည်း တစ်ခါတရံ ဝင်ရောက် ပြောဆိုသဖြင့် မီးဖိုချောင်သည် သူမတို့၏ စကားသံများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ကျန်းနျန်က တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး တစ်ခါတရံ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

စကားဝိုင်းသည် ရှု့ယန်၏ အခြေအနေသို့ ရောက်သွားပြီး ဖန့်မိန် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "လျိုချမ့်က သူ့လစာကို မင်းကို တကယ် ပေးလိုက်တာလား။"

ရှု့ယန် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းထပ်ထည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

သူမ ပြုံးလျက် အဝတ်အစားများကို ကိုင်ကြည့်သည်။ "မနေ့က စစ်တပ်သုံး ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်ကို သွားပြီး အထည်အချို့ ရခဲ့တယ်။ ကျွန်မအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဝတ်စုံတစ်စုံ ချုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြောတာ မှန်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မိမိကိုယ်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထားသင့်သည်။ အထူးသဖြင့် လျိုချမ့်နှင့်အတူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော မကျေနပ်မှုများအတွက် လျော်ကြေးပေးသင့်သည့် ရှု့ယန် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချိုသာသော စကားများ အသုံးပြုရာတွင် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီး လျိုချမ့် သူ့လစာကို လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သောအခါ သူမ အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။

ဖန့်မိန်သည် ရှု့ယန်၏ အသားအရေ တိုးတက်လာသည်ကို သတိပြုမိပြီး သူတို့၏ ယခင် စကားဝိုင်းကို သတိရကာ အနည်းငယ် မနာလိုစိတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ရှု့ယန် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုအပေါ် အစက အေးစက်ခဲ့ပုံ၊ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပုံတို့ကို ပြန်သတိရမိသည်။

သူမလည်း ရှု့ယန်၏ နည်းလမ်းကို စမ်းကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ မိသားစု၏ ယာခင်းများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်း လောင်စုန့်အတွက် ရက်အနည်းငယ် ချက်ပြုတ်ပေးပြီးနောက် မေ့သွားခဲ့သည်။

လောင်စုန့် မကြာခဏ သူမကို ဆူပူတတ်သည်ကို တွေးမိသောအခါ ဖန့်မိန်သည် ရှု့ယန်ထံမှ သင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အရင်ကထက် လူနည်းသဖြင့် သူတို့သည် နေ့လယ်စာအတွက် စားပွဲနှစ်လုံးသာ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

လုယွီသည် စောစော ပြန်လာခဲ့ပြီး ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်ကို မီးဖိုချောင်တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ပြီး ရေတွင်းမှ ရေခပ်သည်။ နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် လူတိုင်း စုဝေးခဲ့ကြသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုတို့အတူ ရောက်လာပြီး ကျူးကျွင်းက နောက်မှ လိုက်လာသည်။

မီးဖိုချောင်မှ ကျန်းနျန်သည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "လုယွီ၊ မင်းမရီးရဲ့ လမုန့်တွေက အရမ်း အရသာရှိတာပဲ။ မင်း တကယ် ကံကောင်းတဲ့သူပဲ။"

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို ရယ်မောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၊ မင်းရဲ့ မရီးက တကယ် ဟင်းချက်ကောင်းတာပဲ။ ဟင်းတွေက မွှေးလိုက်တာ။"

သူ ပြောရင်း ပန်းကန်များ စားပွဲသို့ ယူလာသော ရှု့ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှု့ယန်၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နဲ့

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးတို့အတွက် တူတွေ ယူလာပေးပါဦး။"

ရှ့ယန်သည် လျိုချမ့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ တူများ ယူရန် လှည့်သွားခဲ့သည်။

ပန်းကန်များ အားလုံး စားပွဲပေါ် ရောက်သောအခါ လုယွီသည် မီးဖိုချောင်တွင် နေပြီး ကျန်းနျန် သူမ၏ အလုပ်များ ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ကာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်။ အမျိုးသမီးများနှင့် အမျိုးသားများ သီးခြား စားပွဲများတွင် ထိုင်ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် သူ၏ ကလေးများဖြစ်သော စုန့်ရှန်းတုန်၊ စုန့်ရှန်းဟုန်တို့နှင့် ထိုင်ချိန်တွင် လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့သည် ရှု့ယန်နှင့် တခြားစားပွဲတွင် ထိုင်ကြသည်။

ထမင်းစားနေရင်း စုန့်ရှန်းဟုန် ဗိုက်ပြည့်ပြီဟု ကြေညာလိုက်သောကြောင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "မေ့ကျီ၊ ကောင်လေးကို ခေါ်သွား။ သူ စားလို့ ပြီးပြီ။"

မည်သည့် အဖြေမှ မလာပေ။

ကျန်းနျန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘေးရှိ ဖန့်မိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ခေါ်သံကို မသိသကဲ့သို့ စားနေသည်။

ရှု့ယန်လည်း ဖန့်မိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတာကို ဘာလို့ တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို လျစ်လျူရှုနေရတာလဲဟု အံ့ဩမိသွားသည်။