အခန်း (၃၉)

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူမ မကြားလိုက်ဟု ထင်သဖြင့် ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "မေ့ကျီ၊ ကောင်လေးကို ခေါ်သွား။ သူ ပြီးပြီ။"

ထမင်းစားခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လုယွီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့၏ စကားပြောသံမှလွဲ၍ ဘာသံမှ မကြားရပေ။

တပ်ရင်းမှူးစုန့် - .......

တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် စုန့်ရှန်းတုန် ထရပ်ပြီး သူ၏ ညီကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ "အဖေ၊ ကျွန်တော်လည်း ဗိုက်ပြည့်ပြီ။ ကျွန်တော် ညီလေးကို ကျန့်ယဲ့နဲ့ ကျန့်ဝူတို့နဲ့ သွားဆော့ခိုင်းလိုက်မယ်။"

လုယွီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီးနောက် တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် နောက်စားပွဲရှိ ဖန့်မိန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လျိုချမ့်လည်း ထိုနည်းတူ ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ စိတ်ကောင်းဝင်နေမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မဲမှောင်သွားသည်။

ရှု့ယန်သည် ဖန့်မိန်ကို တွန်းပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ခေါ်နေတယ်။"

ဖန့်မိန်က တို့ဟူးတစ်တုံးကို ယူလိုက်သည်။ "ငါ ကြားတယ်။"

ရှု့ယန် - ....

ကျန်းနျန် - ....

ဖန့်မိန်၏ အသံသည် တိုးသော်လည်း စားပွဲများ နီးခြင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝင်းတို့ကြောင့် လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ဒေါသ ထွက်လာသည်။ သူ တူများကို စားပွဲပေါ် ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။ "ဟေး၊ မင်း အတ္တကြီးတဲ့ မိန်းမ၊ ငါ မင်းကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိလို့လား။ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီအချိုးချိုးနေရတာလဲ။"

သူ၏ အသံသည် တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦး၏ သြဇာကို ဆောင်ပြီး ဖန့်မိန်ကိုသာမက ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်ကိုပါ လန့်သွားစေသည်။

ကျန်းနျန် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီက ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးစုန့်၊ ဒီနေ့ ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်ပါ။ ဒီကိစ္စကို မနက်ဖြန်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

သူ၏ ဇနီး အများရှေ့တွင် ဆန့်ကျင်ခြင်းကြောင့် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ဘာမှ မပြောတော့ရန် ရှောင်ကြဉ်လိုက်သည်။ သူ ဟမ့် ခနဲ အသံပြုပြီး စားသောက်ခြင်းကို ပြန်စကာ လုယွီ၊ ကျူးကျွင်းတို့နှင့်အတူ တပ်ရင်းကိစ္စများကို ဆွေးနွေးသည်။

ကျန်းနျန်သည် တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖန့်မိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ နက်ရှိုင်းစွာ ရှူထုတ်ပြီး သူမနှင့် ရှု့ယန်ကို ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြသည်။

ကျန်းနျန် - ....

ရှု့ယန် - ....

သူတို့သည် ဖန့်မိန်၏ အပြုအမူကို အမှန်တကယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့သည် ကျန်းနျန်ကို ပန်းကန်များ ဆေးကြောရန် ကူညီကြသည်။ လုယွီနှင့် အခြားသူများ တပ်ရင်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။ ရှု့ယန်က လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ဖန့်မိန်က ပန်းကန်ဆေးရေကို ကြွေဇလုံထဲသို့ လောင်းထည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူ့ကို စကားပြောချင်စိတ် မရှိလို့ပါ။"

သူမသည် ရှု့ယန်ကို အတုယူနေကြောင်း ဝန်ခံရန် အလွန်ရှက်နေသည်။ သူမတို့ လှောင်ပြောင်မည်ကို ကြောက်နေခြင်းပင်။

ကျန်းနျန် သတိပြုမိသော်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီနေ့ ဆောင်းလလယ်ပွဲတော် ဖြစ်သည်။ ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏ မိဘအိမ်များသို့ သွားကြပြီး ညနေ ရှစ်နာရီ မတိုင်မီ ပြန်လာကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ကလေးများနှင့် ကျန်းနျန်ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ခေါ်သွားကြသည်။ သူတို့ ခုနစ်နာရီခွဲတွင် ရောက်ရှိလာပြီး အတွင်း၌ လူများစွာ ထိုင်နေကြပြီပင်။ ဖန့်မိန်သည် သူတို့ကို စတုတ္ထတန်းတွင် လူအုပ်ထဲ ညှပ်ထိုင်စေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်နေစဉ် ခေတ်ကာလ အခြေအနေသည် သူမ၏ လက်ရှိ အဖြစ်မှန်နှင့် ထပ်တူညီနေသဖြင့် ခဏတာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ရုပ်ရှင်ထဲ ရောက်နေသလား သို့မဟုတ် ဤခေတ်တွင် တကယ် နေထိုင်နေလားဟု တွေးမိသွားသည်။

ရုပ်ရှင် ပြီးခါနီးတွင် ကျန်းနျန် ဖန့်မိန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သန့်စင်ခန်း သွားချင်တယ်။"

ဖန့်မိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မြန်မြန် ပြန်လာနော်။ ရုပ်ရှင်က တကယ် ကောင်းတယ်၊ အဆုံးသတ်ကို လွဲသွားရင် နောင်တရလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။ လူအုပ်ထဲတွင် မိသားစုများနှင့် စစ်သားများ နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်ပြီး သီးခြားစီ ထိုင်နေကြသည်။ သူမ အလယ်မှ လျှောက်သွားစဉ် အမျိုးသားများ တိုးတိုးလေး ပြောနေသည်ကို သူမ ကြားလိုက်သည်။

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးရဲ့ မရီး ဘယ်သွားနေတာလဲ။"

"သူမ ကြည့်ရတာ အခြေအနေသိပ်မဟန်သလိုပဲ၊ နေမကောင်းဘူးလားမသိဘူး။"

ထို တီးတိုးသံများသည် ကျူးကျွင်းထံ ရောက်သွားကာ သူသည် အခြား အရာရှိများနှင့် စကားပြောနေသော လုယွီကို ချက်ချင်း အသိပေးခဲ့သည်။ လုယွီက မေးလိုက်သည်။ "ဘာမှားလို့လဲ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်လည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျူးကျွင်းသည် အလေးပြုပြီး လုယွီထံ လျင်မြန်စွာ ကပ်သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခင်ဗျားရဲ့ မရီး ငိုပြီး ပြေးထွက်သွားတာ မြင်တယ်တဲ့။"

လုယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားပြီး သူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အခြား အရာရှိများဖြစ်သော တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု ထွက်သွားတာလဲ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"

ကျူးကျွင်း ခေါင်းကုတ်ပြီး မပြောချင်ဘဲ ရှင်းပြလိုက်ရသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး ကိစ္စပါ။"

ဤစကားက လူတိုင်းကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

ဆောင်းလလယ်ပွဲ၏ လပြည့်ဝန်းသည် ပြည့်ဝနေပြီး ညလေသည် အေးစက်နေသည်။

သစ်ပင်တန်းရှိ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်ရင်း ကျန်းနျန် အနွေးဓာတ်ရရန် လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သူမ၏ အရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာပြီး မျက်တောင်များကို စိုစွတ်စေကာ သူမ မငိုမိအောင် ရုန်းကန်နေရသည်။

ဒါဟာ မိသားစု ပြန်လည်ဆုံဆည်းပြီး အတူတူ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရမည် ဆောင်းလလယ်ပွဲတော် ကောင်းကောင်း ဖြစ်သင့်သော်လည်း သူမအတွက်တော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ အိမ်သည် ဒီနေရာတွင် မဟုတ်ဘဲ သူမသည် ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်ကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းနေရသည်။

သူမ နံရံကို ခေါင်းတိုက်ပြီးနောက် မြင်ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကို တွေးမိလိုက်သည်။ သူမသည် အဖြူရောင် အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခံရပြီး ခွဲစိတ်ခန်းမှ တွန်းထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ မိဘများ၊ အဘိုးအဘွားများ အားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့ အခု ဘယ်လိုနေမလဲ။

တကယ့် ကမ္ဘာမှာရော သူမ တကယ် သေသွားပြီလား။

လရောင်အောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေစဉ် အထီးကျန်မှုနှင့် အဆိုးမြင်စိတ်များ အားလုံး သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ခြေဖျားထောက် လျှောက်ရင်း အရိပ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု နင်းလျှောက်နေကာ မျက်ရည်များ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ စီးကျလာသည်ကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"မရီး။"

ရုတ်တရက် လုယွီ၏ အသံသည် အနောက်ဘက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆို တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာသော အသံသည် ယခု အနည်းငယ် အလျင်စလို ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းနျန် ရုတ်တရက် ထွက်လာသည့် အသံကြောင့် လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခုမှ မြေပြင်ပေါ် ချလိုက်သော ခြေဖျား ချော်သွားပြီး အက်ကွဲသံ သဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု ခံစားရသည်။ သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ နှစ်ကြိမ် ခုန်လိုက်ပြီး ခိုင်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ လက်မောင်းကို ထိန်းပေးလိုက်သည်။

ထိုလက်သည် နွေးထွေးပြီး အပူဓာတ်က သူမ၏ အရေပြားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် သူမ၏ လက်မောင်း ပူလာသည်ကို ခံစားရသည်။ သူမ လုယွီကို မော့ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူသည် သူမ၏ လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲကိုင်ပြီး သူ့ပခုံးပေါ် တင်လိုက်ကာ ဒူးထောက်ပြီး သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားသော ခြေထောက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"အား... နာလိုက်တာ..."

ကျန်းနျန် နာကျင်မှုဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ ပခုံးကို ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုလူ၏ ကြွက်သားများ တင်းမာနေသဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းများ နာကျင်လာသည်။ သူမ၏ အသံသည် ရှိုက်သံပါနေပြီး တောင်းပန်မှုနှင့် ကျီစယ်သော အမူအရာ အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်သည်။

လုယွီ၏ လက် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို ခံစားရပြီး သူမ ငိုနေသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လွှတ်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ထောက်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ၏ မျက်ရည်စိုနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် မတော်တဆ ဆုံသွားသည်။

သူ လည်ချောင်း ရှင်းလိုက်သည်။ "ဒါ ခြေထောက်လည်သွားတာ၊ အရွတ်ပြန်နေရာချဖို့ ကောင်းကောင်း နှိပ်နယ်ပေးဖို့ လိုတယ်။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ လုယွီ မျက်နှာလွှဲလိုက်သော်လည်း ခိုင်မာစွာ ပြောခဲ့သည်။ "အရွတ်ပြန်နေရာချတာ နာကျင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခဏပဲ။ မကုဘဲ ထားရင် မင်းရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်က ရေရှည် ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

ခုနက ခံစားရသော ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို သတိရသောအခါ ကျန်းနျန်၏ ဦးရေပြား ကျဉ်တက်သွားခဲ့သည်။

သူမ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ခဏတာ နာကျင်မှု ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းနှင့် ရေရှည် ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းကြားတွင် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။

လုယွီသည် သူမ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘေးသို့ ရွှေ့ကာ ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ပွေ့ချီလိုက်ခြင်းကြောင့် ကျန်းနျန် အော်ဟစ်မလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အလိုလို သူ၏ လည်ပင်းကို သူမလက်ဖြင့် ဖက်လိုက်သည်။

လုယွီ ရှေ့ကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ အသံသည်လည်း အက်ကွဲနေခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် မင်းကို အိမ်အရင် ပြန်ပို့ပေးမယ်။"

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ကာ သူ၏ လည်ပင်းကို လွှတ်ပြီး လက်များကို ရှေ့တွင် စုထားကာ အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ထိုအခိုက်အတန့်က သူမကို ခြေကျင်းဝတ် နာကျင်နေသည်ကို မေ့သွားစေခဲ့သည်။

သူမ စိတ်လျှော့လိုက်သောအခါ ခြေကျင်းဝတ်မှ နာကျင်မှုက ပြန်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရှင်းလင်းပြီး ပြင်းထန်သဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်တစ်ဝက်ကို တုန်သွားစေသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ညဘက်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ရုပ်ရှင်ကြည့်နေကြသဖြင့် လမ်းမပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

လုယွီ - "မရီး။"

ကျန်းနျန်၏ အသံတွင် နှာသံ ပါနေသည်။ "ဟင်"

လုယွီသည် ရှေ့ကို ကြည့်နေကာ သူ၏ လက်များသည် သူမ၏ ခါးနှင့် ဒူးခေါင်းကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးများမှ အပူဓာတ်ကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် သူ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး မေးသည်။ "ကျူးကျွင်းက မင်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကနေ ငိုပြီး ပြေးထွက်သွားတယ်လို့ ပြောတယ်။"

သူ ခဏရပ်သွားသည်။ "ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းမာစေကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုလေးများကို လုယွီ မျက်စိထောင့်မှ သတိပြုမိလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်၊ ဒီအချိန်တုန်းက ရှင့်အစ်ကိုက တပ်ထဲက ရှင့်အကြောင်း ရယ်မောပြီး ပြောနေခဲ့တာကို ကျွန်မ သတိရသွားလို့ပါ။ ဒီနှစ်တော့ ကျွန်မတို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းနဲ့ ကွဲကွာနေရပြီ၊ ဒါကြောင့် စိတ်ငြိမ်သွားအောင် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ချင်လာလို့။"

လုယွီ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ တင်းမာသွားပြီး သူ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ကုတင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သူမ၏ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီ လျင်မြန်စွာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေသလုံး တုန်ယင်လာပြီး ခြေချောင်းများ တင်းမာသွားသည်။ သူမ၏ လက်များက ကုတင်အခင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချွေးများ စိုရွှဲလာသည်။

လုယွီသည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို သူ၏ ဒူးပေါ် တင်လိုက်ပြီး ခြေကျင်းဝတ်ကို နှိပ်နယ်ကာ ဖိပေးနေသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူမ ငိုနေသည်ကို မြင်ရပြီး နဖူးပေါ်ရှိ ဆံစများ ချွေးစိုနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ခြေထောက်တစ်ခုလုံးကို ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းနက်နက်များသည် ကျန်းနျန်အပေါ် အာရုံစိုက်နေပြီး နာကျင်မှုကြောင့် ကိုက်ထားသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဆီ ခေတ္တရပ်နေမိသည်။ သူ၏ အသံသည် နက်ရှိုင်းလာသည်။ "မရီး။"

ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ မျက်နှာသည် သူမနှင့် နီးကပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် ကိုက်ထားသော နှုတ်ခမ်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံသည် အားနည်းလာသည်။ "ပြီး... ပြီးပြီလား။"

သူမ စကားပြောလိုက်စဉ် သူမ၏ အသက်ရှူငွေ့သည် လုယွီ၏ နှာခေါင်းကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သွားသည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံ တင်းမာသွားပြီး သူမ၏ မျက်တောင်များပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖိနှိပ်ရင်း အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို မေ့ပစ်နိုင်မလား။"

ကျန်းနျန်၏ အသက်ရှူသံ မြန်လာပြီး ခဏတာမျှ ငြိမ်သက်သွားကာ အံ့သြစွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမ မှင်တက်နေတုန်းမှာပင် လုယွီ၏ လက်က ရုတ်တရက် ဖိအားပိုပေးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် နာကျင်လွန်း၍ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ လက်စားချေသည့်အနေဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။

နာလိုက်တာ။

အရမ်းနာတာပဲ။

ကျန်းနျန်သည် နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ ဘဝတစ်ဝက်ခန့် ညှစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ စိတ်သည် ဘာမှ မရှိတော့ဘဲ လုယွီ အခုလေးတင် ပြောသွားသည့် စကားကို လုံးဝ မေ့သွားသည်။ နာကျင်မှုကို သူနှင့် အတူမျှဝေနိုင်မည့်သဖွယ် သူ့လက်မောင်းကို မသိစိတ်ဖြင့် ဆက်ဆွဲလိမ်နေခဲ့သည်။

"ပြီးပြီ။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးပြီး သူမ ဆွဲလိမ်ထား၍ ခရမ်းရောင် သမ်းနေသော သူ့လက်မောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒီခြေထောက်နဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် မနင်းမိဖို့ ကြိုးစားပါ။ မကြာခင် ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်။ မင်းခြေထောက်ကို စိမ်ဖို့ ရေသွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းနျန်က သူ့လက်မောင်းကို ဆက်၍ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

လုယွီ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ကျန်းနျန် တည်ငြိမ်သွားကာ သူ့ကို လွှတ်ပေးသည့်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေဆဲဖြစ်သည့် ညာဘက် ခြေကျင်းဝတ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ အရင်ကလောက်တော့ မနာတော့ပေ။ သူမ ခြေကျင်းဝတ်ကို ညင်သာစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နာကျင်မှုတော့ ရှိသေးသော်လည်း အစက နာကျင်မှုလောက်တော့ မပြင်းထန်တော့ပေ။

သူမသည် လုယွီ၏ နည်းစနစ်က ဒီလောက်ထိ အာနိသင်ရှိမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လက်တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လုယွီ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိမ်ခဲ့သည်ကို သတိရကာ ကျန်းနျန် အနည်းငယ် ရှက်မိသွားသည်။ သူ ဒေါသထွက်နေလားဟု တွေးမိသည်။ သူ သူမကို မနာလိုသူ၊ လက်စားချေရန်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲလိမ်သူဟု ထင်နေမလား။

ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

လုယွီသည် ကြွေဇလုံတစ်လုံး သယ်လာပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြန်ထွက်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူ့၏ အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော နောက်ကျောကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ ထွက်လုဆဲဆဲ စကားများကို ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ ကျန်ရှိနေသည့် ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်တို့ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဇလုံထဲသို့ ထည့်လိုက်သည့်အခါ ရေသည် ပူမနေဘဲ အေးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရေတွင်းရေကဲ့သို့ ရေခဲအေးနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်နေကုန် နေရောင်ခြည်နှင့် ထိထားသည့် ရေဖြစ်သည်။

ခြေသံများသည် အပြင်ဘက်မှ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းနျန် မျက်တောင်ခတ်ကာ အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးနှင့်အတူ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ပန်းကန်လုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ချလိုက်ပြီး မီးခြစ်ခြစ်ကာ ပန်းကန်လုံးထဲရှိ စက္ကူအပိုင်းအစကို မီးရှို့လိုက်ရာ မီးတောက်ပြာများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလာသည်။

ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။"ဒါက ဘာလဲ။"

လုယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါက ရောင်တာကို လျော့ကျစေနိုင်တယ်။"

သူသည် အရက်ထည့်ထားသော ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လက်ကိုနှစ်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ခြေထောက်ကို ကိုင်ကာ သူ့ဒူးပေါ်သို့ တစ်ဖန် တင်လိုက်သည်။ ထိတ်လန့်သွားသော ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီက သူမ၏ ခြေသလုံးကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူမ လှုပ်ရှား၍ မရပေ။

"ဒီတစ်ခါတော့ အရင်လောက် မနာတော့ဘူး။ ခဏလောက်ပဲ သည်းခံလိုက်။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ငိုထား၍ နီရဲရောင်ရမ်းနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နာရင် ကျွန်တော့်ကို ဆွဲလိမ်လို့ရတယ်။"

ကျန်းနျန် - …

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကုတင်အခင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ သည်းခံနိုင်ပါတယ်။"

သူမသည် လုယွီ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အညိုအမည်းစွဲနေသည်ကို အပြစ်ရှိသလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

လုယွီ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ကျန်းနျန်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို နှိပ်နယ်ပေးနေခဲ့သည်။