အခန်း (၄၀)

လုယွီ ပြောသည့်အတိုင်း အရင်ကလောက် မနာတော့သည်ကို ကျန်းနျန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် မသက်မသာဖြစ်မှုကို သည်းခံနိုင်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် လုယွီသည် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဇလုံကို ကောက်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခြေလှမ်းနည်းနည်းလောက် လမ်းလျှောက်ကြည့်ပါ။"

"ခြေလှမ်းနည်းနည်းလောက် လမ်းလျှောက်ကြည့်ရမယ် ဟုတ်လား။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ နားကြားမှားသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

လုယွီသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီး လမ်းလျှောက်ကြည့်ပါ။ အများကြီး ပိုကောင်းသွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အဝတ်ဖိနပ်များကို ဝတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို အလေးချိန် တင်ကြည့်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသော နာကျင်မှုက မလာဘဲ အနည်းငယ်မျှ မသက်မသာ ဖြစ်မှုသာ ရှိနေသည်။ သူမသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရာ အလယ်အလတ်သော နာကျင်မှုသာ ခံစားရပြီး အရင်က ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

သူမ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လုယွီကိုကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေခဲ့သည်။ "ကျွန်မ လမ်းလျှောက်လို့ရပြီ။ ရှင်က အရမ်းတော်တာပဲ။"

လုယွီသည် သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ သူ့အသံက နူးညံ့သွားသည်။ "လမ်းလျှောက်နိုင်ပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ဒီခြေထောက်ကို အရမ်းကြီး အားမထည့်သင့်သေးဘူး။ မနက်ဖြန် ဆူးပန်းဆီ သွားဝယ်ပြီး မင်းခြေထောက်ကို နှစ်ခါလောက် ထပ်နှိပ်နယ်ပေးရင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူမသည် ကုတင်ပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး လုယွီကို မော့ကြည့်ကာ ရိုးသားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လုယွီသည် ဇလုံကို ကောက်ယူပြီး ထွက်ခွာရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုက ဆုံးပါးသွားပြီမလို့ မရီး ရှေ့ရေးကိုသာ ကြည့်သင့်တယ်။ အစ်ကိုက မရီးကို အတိတ်မှာ နစ်မြုပ်နေတာမျိုး လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

လုယွီ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်နေရင်း ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သော စကားကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

မရီး၊ အစ်ကို့ကို မေ့လိုက်ပါ။

သူသည် သူမကို အတိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပစ္စုပ္ပန်တွင် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်စေချင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ ရှု့ချန်ကို စဉ်းစားနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း လုယွီ ဖော်ပြခဲ့သော စိတ်ခံစားချက်က အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ယခု ဤလောကတွင် အသက်ရှင်နေပြီဖြစ်သည့်အတွက် အရင်က အရာအားလုံးကို မေ့ပစ်သင့်သည်။

ရုပ်ရှင် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ကျန်းနျန် ခြေကျင်းဝတ် လိမ်သွားကြောင်း ကြားသိရသောအခါ သူမကို အလျင်အမြန် လာရောက် ကြည့်ရှုကြသည်။

ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန်ဘေးတွင် ခုံတစ်ခု ချလိုက်သည်။ "သန့်စင်ခန်းသွားပြီး ပြန်ရောက်မလာတော့ ဘာဖြစ်တာလဲလို့ ငါ တွေးမိနေတာ။ မင်းရဲ့ ခြေကျင်းဝတ် လိမ်သွားတာကိုး။ အခြေအနေက ပြင်းထန်လား။"

ရှု့ယန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး နှိပ်နယ်ထားပုံရသည့် ကျန်းနျန်၏ အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေသော ခြေကျင်းဝတ်ကို ကြည့်ကာ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုယွီ၏ လက်ချက်ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက တကယ်ကို ဂရုစိုက်တတ်တာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ငါ ခြေကျင်းဝတ် လိမ်တုန်းက လျိုချမ့်က ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဆယ်ရက်လောက် သည်းခံပြီးမှ ပျောက်သွားတာ။ အခုဆို ရာသီဥတု ပြောင်းတိုင်း ငါ့ခြေကျင်းဝတ် နာတယ်။"

လျိုချမ့်ကို ထည့်ပြောလိုက်သောအခါ ရှု့ယန်၏ လေသံသည် အေးစက်လာကာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမတို့ နှစ်ယောက် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ပြန်ထွက်သွားကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းနေရင်း ဖန့်မိန် သူမအတွက် ပိတ်ပေးခဲ့သော တံခါးကို ကြည့်နေသည်။ အစောပိုင်းက နာကျင်မှုသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို ခံစားနေရသည်။

ရုပ်ရှင် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လူတိုင်း မိသားစု တပ်ရင်းသို့ ပြန်လာကြသည်။

ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန်၏ အိမ်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့သည် တံခါးနားက ဘောင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ရှု့ယန် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးလာကြသည်။ ရှု့ယန် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ပုတ်ပေးပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဗိုက်ဆာနေပြီလား။"

လျိုကျန့်ယဲ့ ခေါင်းခါပြသည်။ "မဆာဘူး။"

လျိုကျန့်ဝူ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဆာတယ်။"

လျိုကျန့်ယဲ့က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက အန်တီ ကျန်းရဲ့ လမုန့်ကိုပဲ လိုချင်တာ။"

လျိုကျန့်ဝူ နှုတ်ခမ်းစူပြီး ရှု့ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မေမေ၊ ကျွန်တော် လမုန့် လိုချင်တယ်။"

ရှု့ယန် သူမ၏ ခုံကို ချလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည်။ "မင်းအတွက် သွားယူပေးမယ်။"

သူမ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာစဉ် လျိုချမ့် အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လျိုချမ့်သည် လျိုကျန့်ဝူကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီည ရုပ်ရှင် ကြည့်ရတာ ပျော်ရဲ့လား။"

လျိုကျန့်ဝူ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ပျော်ပါတယ်။"

လျိုကျန့်ယဲ့က လျိုချမ့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှု့ယန်ဆီ သွားရှာသည်။ မကြာသေးမီက သူ့မိဘများ ရန်ဖြစ်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူ့အဖေနှင့် လုကျစ်ကျွင်း၏ အမေတို့ကြားက အဖြစ်အပျက်များကို မမေ့နိုင်သေးပေ။ သူ ကလေးဘဝကတည်းကပင် အချို့အရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေခဲ့သည်။

သူ့အဖေက အိမ်မှာ သူ့အမေ ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်နေတာကို သတိမထားမိဘဲ လုကျစ်ကျွင်း၏ အမေကို အိမ်အလုပ် ကူညီပေးရတာကို ပိုနှစ်သက်သည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး သူ့အမေက သူ့ကို ဟင်းပွဲချပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်သည်။ လုကျစ်ကျွင်း ခြေထောက်ကျိုးသွားသည်ကို စဉ်းစားလိုက်သောအခါ လျိုကျန့်ယဲ့သည် ကျေနပ်ပြီး လက်စားချေလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။

လျိုချမ့်သည် လျိုကျန့်ဝူကို ချပေးလိုက်ပြီး သူ့နှင့် ဝေးကွာနေသော သူ့သားအကြီးဆုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သူ့သားကြီးနှင့် ပိုနီးကပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့သားက သူ့ကို မြင်သည်နှင့် သူ့အမေဆီ ပြေးသွားကာ အမြဲ ရှောင်ရှားလေ့ရှိသည်။

ရှု့ယန်သည် လမုန့်ကို နှစ်ပိုင်းခွဲကာ ကလေးနှစ်ယောက်အား တစ်ဝက်စီ ပေးလိုက်ပြီး စားပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်ရန် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အိပ်ရာခင်းများ ပြင်ဆင်ရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ လျိုချမ့် သူမနောက်မှ လိုက်လာပြီး နောက်မှနေ၍ ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ မေးသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ အိမ်မှာ မင်း ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အေးစက်နေတာလဲ။ မင်း စိတ်ဆိုးအောင် ကိုယ် ဘာမှ မလုပ်မိဘူး မဟုတ်လား။"

ရှု့ယန်သည် အိပ်ရာခင်းကို ဆွဲယူနေသော သူမ၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်ကာ လျိုချမ့်ကို ကြည့်ပြီး သတိထားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကျန့်ဟုန်ဆီ ဘယ်တော့ ယွမ်ငါးဆယ် ပြန်တောင်းမှာလဲ။ နှစ်သစ်ကူး နီးလာပြီ၊ အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ ကျန့်ယဲ့နဲ့ ကျန့်ဝူအတွက် အဝတ်အသစ်တွေ ချုပ်ဖို့ အထည် ပိုဝယ်လို့ ရတယ်။ ကျွန်မတို့လည်း ပိုကောင်းကောင်းစားလို့ရမယ်။"

လျိုချမ့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှု့ယန်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောသည်။ "အခုမှ ဘာလို့ သူ့အကြောင်း ထည့်ပြောနေတာလဲ။"

ရှု့ယန်၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားသည်။ "ရှင် အဲဒီပိုက်ဆံ ပြန်ရအောင် ယူမလား၊ မယူဘူးလား။"

လျိုချမ့်၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားသည်။ "ကျစ်ကျွင်းက အခုမှ ခြေထောက်ကျိုးထားတာလေ၊ ဆေးရုံတက်တဲ့စရိတ်က အများကြီး ကုန်ကျတယ်။ သူတို့မိသားစုက အခု ပိုက်ဆံပြတ်နေတဲ့အချိန်ဆိုတော့ အခု ငါ သွားတောင်းရင် သူတို့ကို ဒုက္ခပေးသလို မဖြစ်ဘူးလား။ စောင့်ကြရအောင်။ ကျစ်ကျွင်း ခြေထောက်ကောင်းသွားမှ ငါတို့ ဆွေးနွေးမယ်။"

ရှု့ယန်သည် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာပြီး အိပ်ရာခင်းကို ကုတင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။ "ရှင်က ကျစ်ကျွင်း ကျစ်ကျွင်းချည်းပဲ ပြောနေတယ်။ သူက ကျန့်ဟုန်နဲ့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုရဲ့ သားပဲ၊ ရှင့်သား မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်သားတွေက ကျန့်ဝူနဲ့ ကျန့်ယဲ့ပဲ။ သူတို့မိသားစုရဲ့ ငွေရေးကြေးရေး အခြေအနေက ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ကျွန်မပိုက်ဆံ ကျွန်မ ပြန်လိုချင်တယ်။ သူတို့ အခြေအနေကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။"

"အဲဒါ ငါ့ပိုက်ဆံ။"

လျိုချမ့် အော်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "မင်း ပြဿနာ ရှာတာ ရပ်လို့ မရဘူးလား။ အချိန်တန်ရင် ငါ ပိုက်ဆံ ပြန်တောင်းပေးမှာပဲလေ။ မင်းကို ငါ့ လစာ အကုန်လုံး မပေးထားဘူးလား။ ဘာကို မကျေနပ်သေးတာလဲ။ မင်း အဲဒီ ယွမ်ငါးဆယ်အကြောင်းကိုပဲ ဆက်ပြောနေပြီး အိမ်ကို မအေးမချမ်းဖြစ်အောင် နှောင့်ယှက်နေမှ ရမှာလား။"

ရှု့ယန်၏ ရင်ဘတ် ဒေါသဖြင့် ဖောင်းကြွလာသည်။ ကျန့်ဟုန်ထံမှ ပိုက်ဆံ ပြန်တောင်းရန် ပြောတိုင်း လျိုချမ့်က ပြန်ခုခံကာ အရာအားလုံးကို သူမအပေါ် ပုံချလေ့ရှိသည်ကို သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ဒေါသအလျောက် သူမ အော်လိုက်သည်။ "ကျန့်ဟုန် ပြန်လာရင် ကျွန်မ သူ့အိမ်ကို သွားပြီး ပိုက်ဆံရအောင် တောင်းမယ်။"

"မင်း လုပ်ရဲလို့လား။"

လျိုချမ့် စူးစိုက်ကြည့်ကာ အံကြိတ်လိုက်သည်။ "မင်းသာ ကျန့်ဟုန်ရဲ့ အိမ်ကို ပိုက်ဆံ သွားတောင်းရဲရင် မနက်ဖြန် မင်း အဝတ်အိတ်တွေ ထုပ်ပြီး ရွာကို ပြန်သွားလို့ရတယ်။ မင်းမျက်နှာအပျက်ခံနိုင်ပေမဲ့ ငါတော့ မျက်နှာအပျက်မခံနိုင်ဘူး။"

ဒေါသထွက်နေသော ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ အခုမှ ကျွန်မကို ရှက်စရာလို့ တွေးတာပေါ့။ အရင်က ဘာလို့ မတွေးခဲ့တာလဲ။"

လျိုချမ့် သူမကို တွန်းဖယ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှု့ယန်သည် ဗလာဖြစ်နေသော အခန်းထဲတွင် မှင်တက်စွာ ရပ်နေပြီး မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။ သူမ ဒီလို အကျိုးဆက်မျိုး ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိခဲ့သော်လည်း လျိုချမ့်ဆီက တစ်ခုခု မျှော်လင့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ရအောင် လုပ်ခဲ့မိသည်။

လျိုကျန့်ယဲ့သည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း လျိုချမ့် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် လမုန့်ကို လျိုကျန့်ဝူအား ပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ရှု့ယန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

လျိုချမ့် တံခါးဝတွင် ရပ်နေစဉ် တပ်ရင်းမှူးစုန့် အပြင်ဘက်မှ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မှောင်နေသော်လည်း ဒီည လက တောက်ပနေသည်။ လျိုချမ့်သည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ပူပန်နေသော မျက်နှာနှင့် မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ နှုတ်ဆက်ချင်သော်လည်း ဆူခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ လှည့်ကာ အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် တံခါးပိတ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ တပ်ရင်းရှိ မိသားစု အိမ်တန်း တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူ့သား၏ အခန်း မှောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ သူ့အခန်းသို့ သွားခဲ့ပြီး ဖန့်မိန်သည် ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းနေကာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ စုန့်ရှန်းတုန်၏ ကျောင်းအိတ်ကို လှန်လှောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီနေ့ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့် ဖိနပ်ချွတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ဖန့်မိန်သည် သူ့ကို လုံးဝ မကြည့်ဘဲ လှည့်ကာ သူ့ဘက်မှ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့် - …

သူ စောစောက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ပြန်လာသောအခါ ဖန့်မိန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့ရာ တပ်ခွဲမှ လူများရှေ့တွင် သူ့ကို ရှက်စရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ပြဿနာမှာ သူ့ဇနီးကို စိတ်ဆိုးအောင် သူ ဘာလုပ်မိသည်ကို သူ လုံးဝ မသိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး လှည့်ကာ ဖန့်မိန်၏ ကျောကို တွန်းလိုက်သည်။ "မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ တစ်ခုခု ပြောလို့ မရဘူးလား။"

ဖန့်မိန်က သူ သူမကို မတွန်းနိုင်အောင် ရှောင်လိုက်သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့် - ... ဟေး၊ ဒါက တကယ် စိတ်ပျက်စရာပဲ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျန်းနျန် နိုးလာသောအခါ လုယွီသည် နံနက်စာကို အသင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရောင်ရမ်းမှု အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပြီး ညကလောက် မနာတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ အဝတ်ဖိနပ်များကို ဝတ်လိုက်ပြီး ခရာသံ ပေးသည့်အခါ လုယွီ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာပြီး ကျန်းနျန် တံခါးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "မရီး၊ နေ့လယ်စာအတွက် မချက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် ကန်တင်းကနေ အစားအစာ ပြန်ယူလာခဲ့မယ်။"

ကျန်းနျန် ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

နံနက်စာ စားပြီး ပန်းကန်ဆေးကြောပြီးနောက် သူမ ခြေထောက် ထော့နင်းလျက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး မြို့ကနေ ဝယ်လာသည့် အထည်ကို သစ်သားပေတံဖြင့် သူမကိုယ်သူမ အတိုင်းအတာအတိုင်း ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူမသည် ပုံစံကို အရင်ဆုံး ချလိုက်ပြီး သူမ ခြေထောက် ကောင်းလာသည့်အခါ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက် သမဝါယမကို သွားကာ ဝါဂွမ်း အချို့ ဝယ်ယူမည် ဖြစ်သည်။

နေ့ခင်းတွင် လုယွီသည် အလူမီနီယံ ထမင်းဘူးတစ်ဘူးနှင့်အတူ ကန်တင်းမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် ဟင်းနှစ်ခွက်နှင့် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်အပြင် ပေါက်စီဖြူနှစ်လုံးကိုလည်း သယ်လာခဲ့သည်။ သူမ စားပြီးနောက် သူသည် ရေတွင်းသို့ ယူသွားကာ ဆေးကြောခဲ့သည်။

အလူမီနီယံ ထမင်းဘူးကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူသည် ကျန်းနျန် ခြံဝတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ အစ်မဖန့် ဒီရက်ပိုင်း ဘာဖြစ်နေလဲ သိလား။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "သူမ ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ကျွန်တော့် ဌာနကို လာပြီး အစ်မဖန့် ဒီရက်ပိုင်း သူ့ကို အေးစက်နေတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မင်း သိလားလို့ မေးခိုင်းတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား။"

ထိုအခါမှ ကျန်းနျန် သဘောပေါက်သွားပြီး ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းထားလိုက်သည်။

သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ အဝတ်များကို ဆွဲလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။ "သူမ လာတဲ့အခါ ကျွန်မ သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်မယ်။"

လုယွီ - "အင်း။"

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ အလျင်အမြန် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ ဖန့်မိန် ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းချုပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ဒီရက်ပိုင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ "ခုနက လုယွီက အစ်မ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ မေးခိုင်းတယ်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က အစ်မကို အရမ်း စိတ်ပူနေပုံရတယ်။ အစ်မကြောင့် ဒီရက်ပိုင်း ဌာနမှာ သူ စိတ်မအေးဘူးဖြစ်နေတယ်။"

ဖန့်မိန် ဤစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး "တကယ်လား။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု တခြား ဘာပြောသေးလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးစုန့်က အစ်မကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်နေတယ်လို့ ပြောတယ်။ အစ်မသာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် သူက တခြားသူတွေထက် ပိုပူပန်လိမ့်မယ်။"

ဖန့်မိန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အိုး... ဒါ ငါ လိုချင်နေတဲ့အရာပဲ။ သူ ငါ့ကို တကယ် စိတ်ပူမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် စူးစမ်းလိုသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ ဖန့်မိန်သည် သူမဆီသို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ရှု့ယန်နဲ့ လျိုချမ့်တို့နဲ့တုန်းက ဒီနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်တာကို ငါ မြင်ခဲ့ရလို့ လောင်စုန့်နဲ့ စမ်းကြည့်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ။"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သော ပုံစံဖြင့် ကျန်းနျန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ရှု့ယန်ကိုတော့ ဒီအကြောင်း မပြောနဲ့။ သူ ငါ့ကို လှောင်မှာ စိုးလို့။"

ကျန်းနျန် ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်မဖန့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်မ လုံခြုံအောင် ထားပေးပါ့မယ်။"

ဖန့်မိန်သည် ကိုင်းညွှတ်ပြီး ကျန်းနျန်၏ နားတွင် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများ အံ့သြစွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ "အစ်မဖန့်၊ ဒါ နည်းနည်း အန္တရာယ် မများလွန်းဘူးလား။"

ဖန့်မိန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒါ ဘာများ မှားနေလို့လဲ။"

ကျန်းနျန် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အဲဒီညနေမှာ ညစာ စားပြီးနောက် လုယွီ ဆေးခန်းသို့ သွားပြီး ဆူးပန်းဆီ ပြန်ဝယ်လာသည်။ ကျန်းနျန် သူမအခန်းသို့ စောစော ပြန်သွားခဲ့ပြီး ခဏအကြာတွင် လုယွီသည် ဆူးပန်းဆီနှင့်အတူ ဝင်လာသည်။ သူ မျက်လုံးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကုတင်အစွန်းတွင် တင်ထားသော ကျန်းနျန်၏ ခြေထောက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆူးပန်းဆီ ဝယ်လာခဲ့တယ်။ မင်းခြေထောက်ကို ထပ်နှိပ်နယ်ပေးမယ်။"

အခန်းသည် သေးငယ်နေပြီး လုယွီ၏ အရပ်ရှည်သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က ပိုကျဉ်းကျပ်စေသည်။ ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားသည် ရှင်းပြမရသော အကြောင်းအရင်းဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ရင်ခုန်သွားသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခြေအိတ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။ လုယွီသည် ကုတင်ဘေးတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို သူ့ဒူးနှင့် ဖိထားလိုက်သည်။ သူသည် ဆူးပန်းဆီကို သူ့လက်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ရှိ ဒဏ်ရာရထားသော နေရာကို နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။