အခန်း (၄၁)

အရင်က သိပ်မနာခဲ့သော်လည်း သူ နှိပ်နယ်လိုက်သည်နှင့် နာကျင်မှုက ပြန်လည် စုပြုံလာသည်။ ကျန်းနျန်သည် နာကျင်မှုကြောင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ညည်းညူလိုက်ပြီး ကုတင်အခင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လုယွီ၏ အသံသည် နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ "နည်းနည်းပဲ သည်းခံလိုက်၊ မကြာခင် ကောင်းလာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး နှာခေါင်း ရှုံ့လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက ဖြည်းညှင်းစွာ လျော့ပါးသွားသည်အထိ ထိန်းထားခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လုယွီ၏ နဖူးတွင် ချွေးစများ ပါးပါးလေး လွှမ်းနေကာ သူ့လက်ထဲရှိ သေးငယ်ပြီး နူးညံ့သော ခြေထောက်ကို ကြည့်နေသည်။ ကျန်းနျန်၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကြောင့် ညည်းညူသံများကို နားထောင်နေရသည်မှာ သူ့အတွက် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်မျိုးဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် အလွန်အကျွံ အားမသုံးရဲဘဲ သူမ၏ ဒဏ်ရာရသော နေရာကို ညင်သာစွာ ဖိအားပေးကာ နှိပ်နယ်ပေးခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်သော ည၌ လုယွီ၏ လက်ထဲတွင် ကျန်းနျန်၏ နွေးထွေးသော ခြေထောက်နှင့် သူမ၏ ရံဖန်ရံခါ နူးညံ့သော ညည်းညူသံများ ရှိနေသောကြောင့် လုယွီ၏ လည်ဇလုတ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် ဆူးပန်းဆီကို သူ့လက်ဖဝါးထဲသို့ အနည်းငယ် ထပ်လောင်းထည့်ပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။

နွေးထွေးသော အဝါရောင် အလင်းရောင်က ထိုအမျိုးသားပေါ်တွင် ခပ်စောင်းစောင်း အရိပ်ကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဒူးထောက်နေသော လုယွီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံအရ ခေါင်းငုံ့ထားသော ထိုအမျိုးသား၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများ၊ အနည်းငယ် စေ့ထားသော ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ၊ ထောင့်မှန်ကျပြီး ခံ့ညားသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်က သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော သူမ၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူ၏ လက်သည် သူမ၏ ခြေထောက်တစ်ခုလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။

ဒဏ်ရာရသော ခြေကျင်းဝတ်သည် သူ၏ လက်ချောင်းများ ထိတွေ့သည့်နေရာတွင် နွေးထွေးနေပြီး အတောင်များဖြင့် ပွတ်သပ်ခံရသလို ခံစားရကာ အနည်းငယ် ယားကျိကျိနှင့် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းနျန် ရုတ်တရက် နေရခက်သလို ခံစားရပြီး ခြေချောင်းများကို ကွေးလိုက်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

"ပြီးခါနီးပြီ။"

လုယွီ သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မှိန်နေသော အခန်းထဲတွင် သူ၏ အသံသည် နိမ့်ပြီး နက်ရှိုင်းနေသည်။

"လုယွီ၊ လုယွီ။ ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ။ မြန်မြန်လေး၊ မေ့ကျီ ဗိုက်နာလို့ သတိလစ်သွားပြီ။"

တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ကျယ်လောင်သော အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုယွီ ကျန်းနျန်၏ ခြေထောက်ကို လွှတ်မပေးခင်မှာပင် တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် တံခါးဘောင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ယိုင်နဲ့ရင်း အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာပြီး အခန်းထဲရှိ မတ်နှင့် မရီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မရီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက် ဗလာဖြစ်နေသည်။ မောင်လေးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဒူးထောက်နေပြီး မရီး၏ ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး လှည့်ကာ သူတို့အား အရေးတကြီး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မေ့ကျီ ဗိုက်နာလို့ သတိလစ်သွားပြီ။ စစ်ခရိုင်ကို မြန်မြန်သွားပြီး ကားတစ်စီး ငှားလိုက်။ ငါ သူ့ကို ဆေးရုံ အရင် သယ်သွားမယ်။"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

"မရီး၊ မင်း အရင် အိပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ခြေထောက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် စကားအနည်းငယ် ပြောချင်သော်လည်း ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်ရန် လည်ပင်းကို ဆန့်လိုက်သည်။ လုယွီသည် ခြံဝမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်မှ တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ပူပန်သော အသံကို ကြားနေရသည်။

"ခုနကမှ ကောင်းနေပြီး ဘာလို့ သတိလစ်သွားရတာလဲ။"

"သူမကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါတို့ မိသားစု ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ။"

"ငါ ငါ့သားတွေနဲ့ ဘာလုပ်ရမလဲ။"

အသံသည် ပိုဝေးကွာသွားပြီး လရောင်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူမသည် အစ်မဖန့် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် နည်းနည်း လွန်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဖန့်မိန်နှင့် တခြားသူများ ပြန်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သန်းခေါင်အထိ နိုးနေခဲ့သည်။ သူမ ဆက်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ အရင်ဆုံး အိပ်ပျော်သွားသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် တခြားသူများ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ နံနက် မိုးလင်းခါနီး ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ ကျယ်လောင်သော အသံများက ကျန်းနျန်ကို နိုးထစေခဲ့သည်။

သူမ ထလိုက်ပြီး အဝတ်ဖိနပ်များကို ဝတ်ကာ ခြံဝမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကပ္ပတိန်စုန့်၏ ကျိန်ဆဲသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "လုပ်စရာ ဘာမှမရှိလို့ မင်း ရူးနေတာလား။ အဲ့လောက်တောင် ပျင်းနေပြီလား။"

"ရှင်က ကျွန်မကို ကြောက်အောင် လုပ်လိုက်တာ။"

"မင်းသာ ငါ့ဇနီး မဟုတ်ရင် ငါ တကယ် မင်းကို ပစ်သတ်ချင်တယ်။ ဒီကနေ ထွက်သွား။"

သူမသည် အစ်မဖန့်၏ အသံကို မကြားရဘဲ စုန့်ရှန်းတုန်နှင့် စုန့်ရှန်းဟုန်တို့ ငိုယိုကာ သူတို့၏ အမေကို ခေါ်နေသည့် အသံကိုသာ ကြားရသည်။ ထို့နောက်မှ ဖန့်မိန်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ အဆင်ပြေပါတယ်၊ မငိုကြပါနဲ့တော့။"

ကျန်းနျန် - …

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခြံတံခါး ဖွင့်နေသော လုယွီနှင့် တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် နေရမခက်ဘဲ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတုန်း တပ်ရင်းမှူးစုန့်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်တယ်။ အစ်မဖန့် ဘယ်လိုနေလဲ။"

လုယွီ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံရသည်။ ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူ ပြန်ဖြေသည်။ "အစ်မဖန့် အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြန်သွားပြီး နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်လိုက်ပါဦး။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "သူမ အဆင်ပြေတာ ကောင်းပါတယ်။"

သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး လုယွီ၏ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ပြီး လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

မိုးလင်းပြီးနောက် လုယွီ နံနက်စာ စားပြီး အဖွဲ့သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီ ဖန့်မိန် ပြေးရောက်လာသည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို မြင်သည်နှင့် ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စတင်ကာ စကားတပြောပြော ပြောတော့သည်။ သူမသည် ဗိုက်နာသလို ဟန်ဆောင်ကာ တမင်တကာ သတိလစ်ချင်ယောင်ဆောင်ခြင်းဖြင့် လောင်စုန့် သူမကို ဂရုစိုက်မစိုက် စမ်းသပ်ချင်ခဲ့သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က စစ်ခရိုင်မှ ကားငှားရန် လုယွီကို ခေါ်ရလောက်အောင်ထိ စိတ်ပူနေမည်ကို မည်သူက သိမည်နည်း။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းနျန်သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ။"

ဒီမနက် တပ်ရင်းမှူးစုန့် ကျိန်ဆဲနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဖန့်မိန်၏ လုပ်ရပ် မအောင်မြင်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသော်လည်း ကျန်းနျန်သည် မည်သို့ မအောင်မြင်ခဲ့သည်ကို သိချင်နေသည်။

ဖန့်မိန် ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် နီသွားသည်။ "လောင်စုန့်က ငါ့ကို သူ့ကျောပေါ်မှာ သယ်လာပြီး ကားဆီကို သယ်သွားတဲ့အထိပဲ၊ ပြီးတော့ ဆေးရုံ‌ရောက်တဲ့အထိ ငါ့ရဲ့နာမည်ကို ခေါ်နေခဲ့တာ။ ဆရာဝန်က ငါ့ဗိုက်ကို စက်တစ်ခုနဲ့ ဖိလိုက်တော့ ယားကျိကျိ ဖြစ်လွန်းလို့ ငါ ရယ်တာကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နိုးလာခဲ့တယ်။"

ကျန်းနျန် - …

သူမသည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် အစ်မဖန့်တို့သည် သာမန် ဇနီးမောင်နှံများကဲ့သို့ အသေးစား စကားများ၊ ရန်ဖြစ်ကြသော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တစ်သက်လုံး ဂရုစိုက်ခဲ့ကြသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် လျိုချမ့်နှင့် ရှု့ယန်တို့နှင့် မတူပေ။ သူမသည် ဖန့်မိန် ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခခံဖို့ မလိုဘူးဟု ထင်မိသည်။

သို့သော် သူမသည် ဤအရာကို ဖန့်မိန်အား ပြော၍ မရပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ဖန့်မိန် တည်ငြိမ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

မှန်‌ပေသည်၊ ဖန့်မိန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပြဿနာ ထပ်မရှာတော့ဘူး။ ညက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စပြီးနောက်မှာ လောင်စုန့်က ငါ့ကို ဂရုစိုက်သလို စိတ်ပူတယ်ဆိုတာ ငါ မြင်နိုင်တယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးစုန့်က အစ်မဖန့်ကို အမြဲ ဂရုစိုက်ခဲ့တာပါ။ သူက အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အပြင်မှာ သူ့ဂုဏ်ကို ဂရုစိုက်လို့ သူ့သံယောဇဉ်ကိုထုတ်ပြတဲ့ နည်းလမ်းက မတူတာပါ။ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ညက လုယွီကို လာရှာတုန်းက သူ့မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး စိုးရိမ်နေတာကို ကြည့်ပါဦး။"

ဖန့်မိန် ပိုပျော်ရွှင်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် တခြားအရာတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း..."

ကျန်းနျန် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "အစ်မဖန့် ဘာပြောချင်တာလဲ။"

ဖန့်မိန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်ပါတော့မယ်။ ဒီမနက် လောင်စုန့် ပြောတာကို ငါ ကြားလိုက်တယ်။ ညက လုယွီကို လာရှာတုန်းက လုယွီ မင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို ကိုင်ထားတာကို သူ မြင်လိုက်တယ်တဲ့…”

သူမ သူမ၏ စကားကို အဆုံးမသတ်လိုက်ရပေ။

ကျန်းနျန် - …

သူမသည် သူမ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။ "လုယွီက ကျွန်မခြေထောက်ကို ဆူးပန်းဆီနဲ့ နှိပ်နယ်ပေးနေတာ။"

ဖန့်မိန် ပြုံးလိုက်သည်။ "မနေ့က ရှု့ယန်နဲ့ ငါ လာတုန်းကလည်း ငါတို့ မြင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လောင်စုန့်က မသိဘဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတချို့ကို ပြောနေတာ။"

သူမ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ မပျော်မရွှင် မဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ငါ ထင်တာကတော့လေ လက်‌ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ မင်း အကွာအဝေးတစ်ခု ထားသင့်တယ်။ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ လူတွေက ကောလဟာလတွေ ဖြန့်ရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် အပြစ်မရှိရင်တောင် မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။ တချို့လူတွေက အဲလို မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

တကယ်တော့ ဖန့်မိန်တွင် လျှို့ဝှက်ထားသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် အမည်ခံအားဖြင့်သာ လုယွီ၏ မရီး ဖြစ်သည်။ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန် နှစ်ဦးစလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခံစားချက် ရှိနေပါက လက်ထပ်ရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန််ကို စုန့်ပိုင်နှင့် ပေါင်းစည်းစေချင်ဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သဘောကျပြီး သူမကို ယောက်မအဖြစ် ရရှိခြင်းက ကောင်းမွန်လိမ့်မည်။

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ရောင်ရမ်းမှု သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသော သူမ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မဖန့် ပြောတာကို ကျွန်မ နှလုံးသားထဲမှာ မှတ်ထားပါ့မယ်။"

သူမ ခေါင်းကို မော့လိုက်ကာ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

အစ်မဖန့်၏ စကားများသည် အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခါတုန်းက ကျူးကျွင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အဖြစ်အပျက်ကဲ့သို့ပင် မိသားစု တပ်ရင်းတွင် ကောလဟာလ အမျိုးမျိုး ရှိနေသည်။ သူမနှင့် လုယွီနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမ သိပ်ဂရုမစိုက်သော်လည်း လုယွီ၏ အနာဂတ်ကို ထိခိုက်မှာကို သူမ ကြောက်သည်။

ကျန်းနျန် အမှန်တကယ် နှလုံးသားထဲတွင် မှတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်မိန် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "နှစ်ကုန်မှာ စုန့်ပိုင် ပြန်လာရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် တွေ့သင့်တယ်။ အဆင်ပြေရင် သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ပြီး စစ်ခရိုင်ကို လိုက်သွားပါ။ ဒါဆို ဘယ်သူမှ မင်းနဲ့ လက်‌ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုအကြောင်း ကောလဟာလ ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ကျန်းနျန် - …

သူမ ဖန့်မိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်လိုက်ရပြီး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

အစ်မဖန့်သည် သူမအား စုန့်ပိုင်ကို ဘယ်လောက်‌တောင် မြန်မြန် လက်ထပ်စေချင်သနည်း။

ဖန့်မိန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန် ခြံဝတွင် ထိုင်နေပြီး ကိစ္စများစွာကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူမ၏ အိမ်ထောင်စု မှတ်ပုံတင်သည် ကျေးလက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လုယွီ၏ လျှောက်လွှာကြောင့်သာ သူမသည် မိသားစု တပ်ရင်းတွင် နေထိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်အတွက် ပန်းထိုးခြင်းဖြင့် ငွေရှာနိုင်သော်လည်း သူမ၏ မှတ်ပုံတင်သည် ကျေးလက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် မြို့တွင် နေထိုင်၍ မရပေ။ မဟုတ်ပါက သူမကို လမ်းဘေး လှည့်လည်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ပြန်ပို့ခြင်း ခံရလိမ့်မည်။ ကျေးလက်တွင် နေထိုင်ပြီး စိုက်ပျိုးခြင်းဖြင့် အလုပ် ရမှတ်များ ရရှိခြင်းသည် သေခြင်းထက် ပိုဆိုးသည်။

သူမသည် ယခုအခါ လုယွီကိုသာ အားကိုးနိုင်တော့သည်။

နေ့ခင်းတွင် ကျန်းနျန်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းသို့ သွားကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ခူးဆွတ်ခဲ့ပြီး နေ့လယ်စာအတွက် ဟင်းသုံးခွက် ချက်ပြုတ်ကာ ထမင်းအချို့ ပေါင်းလိုက်သည်။ အစားအစာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေချိန်တွင် လုယွီ အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။

ကျန်းနျန်သည် ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို မီးဖိုချောင်မှ သယ်လာပြီး လုယွီ ရေတွင်းဘေးတွင် ရပ်နေကာ လက်ဆေးရန် ကိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များသည် ရှည်လျားပြီး ဖြောင့်တန်းနေသည်။ သူ၏ ဟန်ပန်ကြောင့် သူ့ရှပ်အင်္ကျီသည် လျှောတက်သွားပြီး ခါးမှာ အထင်းသားပေါ်နေသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ မျက်နှာလွှဲကာ ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူမ တခြား ဟင်းခွက်များ သွားယူရန် လှည့်လိုက်စဉ် လုယွီ ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်လိုက်သည်။ "မရီး ထိုင်နေပါ။ ကျန်တာကို ကျွန်တော် ယူလာခဲ့မယ်။"

သူ၏ လက်များကို ခြောက်အောင် သုတ်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ နောက်ထပ် ပန်းကန်တစ်ချပ်နှင့် ထမင်းနှစ်ပန်းကန်ကို ယူလာပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းတစ်ချက်ပင် မမော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေခဲ့သည်။ လုယွီသည် ပင်ကိုအားဖြင့် စကားနည်းသူဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်သည်လည်း ဒီအချိန်တွင် ပြောစရာ စကား သိပ်မရှိပေ။ သေးငယ်သော ခြံဝသည် စားသောက်သံများနှင့် တူတို့ ပန်းကန်များနှင့် ထိခတ်သံများဖြင့်သာ ပြည့်နေသည်။

လုယွီသည် စားပွဲ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ဒီနေ့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထမင်းတစ်ပန်းကန် ကုန်သွားပြီးနောက် သူ နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်ယူသည်။ ကျန်းနျန်တွင် ထမင်းတစ်ဝက် ကျန်နေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ နေမကောင်းဘူးလား။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အတွေးများထဲတွင် ပျောက်ဆုံးနေသောကြောင့် လုယွီ၏ မေးခွန်းကို သူ ထပ်မံ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောမှသာ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး။"

လုယွီ - …

သူ အစားအစာကို အပြီးသတ်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီည ကျွန်တော် မင်းခြေထောက်ကို ထပ်နှိပ်နယ်ပေးမယ်။ လုံးဝ ပျောက်ကင်းလုနီးပါး ဖြစ်သင့်ပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "တော်တော်လေး ကောင်းသွားပြီမို့ ထပ်နှိပ်နယ်ဖို့ မလိုပါဘူး။"

သူမ အလွန်လျင်မြန်စွာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ တူကို ကိုက်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ စူးစမ်းနေသော မျက်လုံးနက်များနှင့် ဆုံမိလိုက်သည်။ သူမ ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး တီးတိုးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။"

လုယွီသည် သူ့လက်များကို ဒူးပေါ်တင်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို တစ်ခုခု ပြောခဲ့တာလား။"

ကျန်းနျန် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ခြေထောက်က မနာတော့ဘူးလို့ပဲ ခံစားရလို့ပါ။"

သူမ အစားအစာကို အပြီးသတ်ပြီး တူများကို ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ လုယွီသည် ပန်းကန်များကို ရှင်းလင်းရန် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သုံးရက်တာ ကုသမှုပါ။ မပြီးစီးရင် ခြေထောက်က သေချာပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီည ကျွန်တော် ထပ်နှိပ်နယ်ပေးမယ်။"

သူသည် ပန်းကန်များကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူ့၏ အရပ်ရှည်ပြီး ဖြောင့်တန်းသော နောက်ကျောကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူသည် တစ်ခါတရံတွင် အလွန် ခေါင်းမာသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမသည် သူမအခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး ဗီရိုထဲမှ အထည်ကို ထုတ်ကာ ဆက်ညှပ်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ အပြင်ဘက်မှ လုယွီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မရီး။"

ကတ်ကြေးကို ကိုင်ထားသော ကျန်းနျန်၏ လက် တုန်ယင်သွားသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ အရပ်ရှည်သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အလင်းရောင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်နေသောကြောင့် သူမသည် သူ၏ အမူအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။ သူမ ကတ်ကြေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီသည် သူမ၏ ငုံ့ထားသော မျက်လုံးများနှင့် ကတ်ကြေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်သော အသံက နူးညံ့သွားသည်။ "တခြားသူတွေ ပြောတာကို ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုဘူး။ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်ပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီအရာကို အသုံးပြုပြီး မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် ကျွန်တော် ဖြေရှင်းပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော် အဖွဲ့ဆီ ပြန်တော့မယ်။"