အခန်း (၄၂)

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ဖန့်မိန်၏ စကားများသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လုယွီ၏ အသံက ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ တခြားသူများ ပြောတာကို သူမ ဂရုမစိုက်သော်လည်း လုယွီနှင့် ပတ်သက်မိမှာကို သူမ ကြောက်သည်။

ထိုနေ့ နေ့ခင်းတွင် ကျန်းနျန် သူမကိုယ်ပိုင် အဝတ်အစားများကို ညှပ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ လုယွီ ပြန်လာသောအခါ သူမ သူ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတိုင်းအတာ ယူမည်ဖြစ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက် သမဝါယမမှ ဝါဂွမ်း ဝယ်ယူမည်။ ထို့နောက် သူမ ချုပ်လုပ်ခြင်းကို စတင်နိုင်တော့မည်။

နေဝင်ဆည်းဆာကျရောက်သည့်အခါ ခြံဝသည် ရံဖန်ရံခါ ခြေသံများနှင့် စကားပြောဆိုသံများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဖက်ထုပ်ဟင်းချို၊ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်များ ပြုလုပ်ထားသည်။ သူမ ဟင်းချိုကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး စားပွဲ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်တိုင်း ယူပြီး ဆောင်းတွင်း ဂျက်ကက်တချို့ ချုပ်ပေးမယ်။"

လုယွီက ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အင်း။"

ကျန်းနျန်သည် ညစာ စားပြီးနောက် သူမအခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး ဗီရိုထဲမှ သစ်သားပေတံကို ယူလာသည်။ ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီးသော လုယွီသည် ဆူးပန်းဆီ ယူလာသည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ထားသော ကျန်းနျန် ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်နေသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ သူမ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ကို သူ့ဒူးပေါ်တွင် သဘာဝအတိုင်း တင်လိုက်သည်။ သူ ဆူးပန်းဆီအချို့ကို သူ့လက်ဖဝါးထဲသို့ လောင်းထည့်ပြီး သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် နာကျင်မှုသည် အရင်အခါများလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း ကျန်းနျန်သည် ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကို မျှော်လင့်ရင်း ကုတင်အခင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခြေချောင်းများကို ကွေးလိုက်သည်။ လုယွီ၏ လက်ချောင်းများ သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖိနှိပ်ပြီး သူမ၏ ခြေဖဝါးဆီသို့ ရွှေ့သွားခဲ့သည်။

အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်ကာ မှိန်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ကျန်းနျန်၏ နာကျင်မှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် နူးညံ့သော အော်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လုယွီ၏ အသံသည် ပုံမှန်ထက် ပိုသြရှနေခဲ့သည်။ "ပြီးခါနီးပြီ။"

သူသည် ဆူးပန်းဆီအချို့ကို သူ့လက်ထဲသို့ ထပ်လောင်းထည့်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ဒဏ်ရာရသော နေရာကို ညင်သာစွာ လိမ်းကျံလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ သွယ်လျပြီး ဖြူဖျော့သော ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများအောက်ရှိ သူမ၏ ချောမွေ့သော အသားအရေကို မြင်ရသည်မှာ ထူးဆန်းစွာ ပူနေသလို ခံစားရသည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ကို လွှတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ပြီးပြီ။"

ကျန်းနျန် ခြေချောင်းများကို လှုပ်လိုက်ရာ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် နာကျင်မှု အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် သူမ အဝတ်ဖိနပ်များ ဝတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လုယွီသည် ရေနွေးပါသော ဇလုံတစ်လုံးနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းကို သူမ၏ ခြေထောက်ဘေးတွင် ချလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို နာရီဝက်လောက် စိမ်ထားပါ။ အေးသွားရင် ရေနွေး ထပ်ထည့်ပေးမယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူမ ခြေထောက်စိမ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း ပြီးဆုံးချိန်တွင် ကိုးနာရီ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ သမ်းလိုက်ပြီး သစ်သားပေတံကို ကောက်ယူကာ လုယွီကို ကိုယ်တိုင်း ယူရန် ထွက်သွားသော်လည်း သူက ပြောခဲ့သည်။ "နောက်နေ့မှ လုပ်ရအောင်။"

သူသည် သူမကို မကြည့်ဘဲ ဇလုံကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

"ဒါဆို နောက်နေ့မှပေါ့။" သူမ တွေးလိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမလည်း အိပ်ချင်နေသည် ဟု ခံစားရသည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းနျန် သူမ၏ ခြေထောက် ပျောက်ကင်းစေရန် အိမ်တွင် နေခဲ့သည်။ လုယွီ၏ သုံးရက်တာ နှိပ်နယ်ကုသမှုကြောင့် သူမသည် ယခုအခါ ပြေးနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် နံနက်စာ စားပြီးနောက် ဝါဂွမ်းအချို့ ဝယ်ယူရန် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက် သမဝါယမသို့ သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ရှု့ယန် သူမနှင့်အတူ လိုက်လိုကြောင်း လာရောက် ပြောခဲ့သည်။ ရှု့ယန်သည်လည်း သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ဆောင်းတွင်း အဝတ်အထည်များ ချုပ်ရန် ဝါဂွမ်း လိုအပ်သည်။ သူတို့ တပ်ရင်းမှ ထွက်ခွာစဉ် ကျန့်ဟုန်နှင့် လုကျစ်ကျွင်း ဆေးရုံမှ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုသည် လုကျစ်ကျွင်းကို ပွေ့ထားပြီး ကျန့်ဟုန်က မျက်နှာမည်းကြီးဖြင့် ဘေးမှ လိုက်ပါလာသည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၏ အမေ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆရသည့် အဘွားအိုတစ်ဦးက နောက်မှ လိုက်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း တင်းမာနေသည်။ သူမသည် ကျန့်ဟုန်ကို အိမ်ထိန်းသိမ်းမှု မကောင်းကြောင်းနှင့် ကလေးကို ကောင်းစွာ မကြည့်ရှုကြောင်း ဝေဖန်ကာ ဆက်လက် ဆူပူနေသည်။

ကျန့်ဟုန်သည် အဘွားအိုကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်နေသည်။ အဘွားအို မည်မျှ ဆူပူသည်ဖြစ်စေ သူမ ပြန်မဖြေပေ။

ကျန်းနျန် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထို အဘွားအိုသည် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၏ အမေ ဖြစ်မည်ဟု လွယ်ကူစွာ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့အမေဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "လုံလောက်ပါပြီ ရပ်လိုက်ပါ။"

အဘွားအိုသည် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံ ညည်းညူလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤမိသားစုတွင် သားသမီးများနှင့် ချွေးမများသည် အဘွားအိုကို ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း သူမသည် လုကောရှန်း ဟူသည့် သားကို အထူးသတိထားသည်။ သူသည် တိတ်ဆိတ်သော သဘာဝ ရှိသော်လည်း သူ့မောင်နှမများထက် ပိုဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး စည်းကမ်းရှိကာ မကြာခဏ အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူမကို ပညာပြလေ့ရှိသည်။

ရှု့ယန် လှောင်ပြောင်ရယ်လိုက်သည်။ "သူမ ခံထိုက်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။

ရှု့ယန်၏ အသံကို ကြားလိုက်သောအခါ လုကောရှန်းသည် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ လုကျစ်ကျွင်းကို ပွေ့ချီကာ ရှေ့မှ လမ်းပေါ် အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။ ကျန့်ဟုန်မှာမူ သူမ၏ ဒေါသကို ရှု့ယန်ထံ လှည့်လိုက်ပြီး ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ရူးနေတဲ့ မိန်းမ၊ ဘာကို ကြိတ်ရယ်နေတာလဲ။"

အဘွားအိုက ရှု့ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန့်ဟုန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့သားကို အရှက်ရစေတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား။ အိမ်ပြန်စမ်း။"

ကျန့်ဟုန်သည် ဒေါသဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှု့ယန်သည် ဝမ်းသာအားရ လှောင်ရယ်လိုက်သော်လည်း အဘွားအို၏ အကြည့်ကို ဖမ်းမိသောအခါ သူမ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။ အဘွားအိုသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနောက်မှ လိုက်ကာ အိမ်ပြန်သွားသည်။ ကျန်းနျန် သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှု့ယန်နှင့်အတူ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက် သမဝါယမသို့ သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၏ အမေသည် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော သူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်ဟု ကျန်းနျန် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှု့ယန်က မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "ကျန့်ဟုန်က တကယ် ခံထိုက်ပါတယ်။ သူမ ရသင့်တာကို ရနေတာပဲ။"

သူမတို့သည် ပထမဆုံး ကိုယ်ပိုင်မြေကွက်တွင် ခဏတာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီးမှ ဝါဂွမ်း ဝယ်ယူရန် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက် သမဝါယမသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ဈေးဝယ်ခြင်း ပြီးဆုံးချိန်တွင် နေ့လယ်စာ စားချိန် နီးနေပြီဖြစ်သည်။ ရှု့ယန်သည် အဝတ်အိတ်ကြီးတစ်လုံး သယ်ထားပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ လျိုချမ့်နဲ့ ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှု့ယန်သည် ဒေါသ မပြေသေးဘဲ ပြောခဲ့သည်။ "ကျန့်ဟုန်ဆီက ပိုက်ဆံ တောင်းတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ပဲ။ ကျွန်မ အဲဒီအကြောင်း ပြောတိုင်း သူ ငါနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး ငါသာ သွားတောင်းရဲရင် ငါ့ကို အိမ်က နှင်ထုတ်မယ်လို့ ပြောတယ်။"

သူမ မျက်ရည်ကျတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ "ငါတို့ အဲဒီပိုက်ဆံကို ပြန်ရဦးမယ်လို့ မင်း ထင်လား။"

ကျန်းနျန်သည် လျိုချမ့်၏ အပြုအမူကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ယူဆသည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုသည် လျိုချမ့် ကျန့်ဟုန်ကို ချေးထားသည့် ယွမ်ငါးဆယ်အကြောင်း မသိသောကြောင့် လျိုချမ့် ပိုက်ဆံ ပြန်တောင်းဖို့ ရှက်နေမည်ဟု သူမ သံသယရှိသည်။ သူ တောင်းလျှင် မိသားစု နှစ်ခုကြား ပဋိပက္ခ ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆုံးတွင် ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်မှာ လျိုချမ့်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရှု့ယန် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ထို့နောက် သူမအား အကြံဉာဏ်တစ်ခုကို ခပ်တိုးတိုး ပေးလိုက်သည်။ ရှု့ယန်၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ "အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်မ အတွက် လုံးဝ အန္တရာယ် မရှိပါဘူး။ စမ်းကြည့်လိုက်ပါ၊ အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ရှု့ယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် စမ်းကြည့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အကြံဉာဏ် ပေါက်ကြားသွားမည့် အန္တရာယ်ကို မဖြစ်စေရန်နှင့် အလျင်စလို မလုပ်ရန် သတိပေးလိုက်သည်။ "လျိုချမ့်ကို ထပ်ပြောဖို့ ရက်အနည်းငယ် စောင့်လိုက်ပါ။ အလျင်စလို လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။"

ရှု့ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ငါ မင်း ပြောတာကို နားထောင်မယ်။"

ရှု့ယန်အတွက် ကျန်းနျန်သည် သူမကို ရွှံ့နွံထဲမှ လမ်းကြောင်းရှာရာတွင် ကူညီပေးသည့် မဟာဗျူဟာ ပညာရှင်နှင့် တူနေသည်။ ကျန်းနျန် မရှိပါက သူမသည် လျိုချမ့်နှင့် အမြဲတစေ ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ ပိုက်ဆံမရှိဘဲ ခံစားနေရခြင်းတို့ဖြင့်သာ အသက်ရှင်နေရဦးမည်။ ယခုမူ သူတို့ ရန်ဖြစ်တာရှားသွားပြီး လျိုချမ့်ကလည်း သူ့လစာကို သူမထံ အပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန် ပထမဆုံး နေ့လယ်စာ ချက်ပြုတ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် စားပြီး လုယွီအတွက် အချို့ ချန်ထားသည်။ ထို့နောက် သူမ အခန်းသို့ ပြန်သွားကာ ဝါဂွမ်းများကို စီသည်။ ဒီနေ့တွင် သူမသည် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ဂျက်ကက်တစ်ထည် ချုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ဗီရိုကို ဖွင့်ကာ ကြိုတင် ညှပ်ထားသည့် အထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်စဉ် ထောင့်တွင် ပုံထားသော လိုက်ကာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် အဝတ်အစားများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသောကြောင့် လိုက်ကာများကို မေ့သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမသည် လိုက်ကာနှစ်ထည်ကို ပန်းထိုးခဲ့သည်။ သူမအတွက် ဇီးပွင့်ပါသော တစ်ထည်နှင့် လုယွီအတွက် ဝါးပါသော တစ်ထည်ဖြစ်သည်။ သူမ လုယွီ ပြန်လာလျှင် ၎င်းတို့ကို ချိတ်ဆွဲရန် ပြောမည်ဟု စဉ်းစားနေစဉ် သူသည် အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် လိုက်ကာများကို ဆွဲယူပြီး လုယွီ ရေတွင်းဘေးတွင် လက်ဆေးနေသည်ကို မြင်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ "နောက်ကျ တံခါးမှာ ဒီ လိုက်ကာတွေ ချိတ်ပေးလို့ ရမလား။"

"ရတယ်။"

လက်ဆေးပြီးနောက် လုယွီသည် အရှေ့ဘက်ရှိ ဒုတိယအခန်းသို့ သွားကာ တူနှင့် သံများကို ယူလာပြီး ထွက်လာသည်။ သူ ပထမဆုံး ကျန်းနျန်၏ တံခါးတွင် လိုက်ကာကို ချိတ်ဆွဲပေးပြီးနောက် သူ့အခန်းကို သွားချိတ်သည်။ အရပ်ရှည်သောကြောင့် သူသည် ခုံ မလိုဘဲ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဇီးပွင့်နှင့် ဝါး ပန်းထိုးထားသည့် လိုက်ကာများကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ် လှတယ်။"

လုယွီ၏ အကြည့်သည် အဖြူရောင် အထည်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် ဝါးရွက်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်သည် မျက်လုံးများ ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးနေသည်ကို မြင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ မင်းရဲ့ လက်မှုပညာက အလွန် ကောင်းမွန်တယ်။"

ချီးကျူးစကားကို လက်ခံရရှိသော ကျန်းနျန်က လွယ်ကူစွာဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။"

တစ်ခုခု လွဲမှားနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ရေးရေးလေး ပြုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် နီရဲသွားပြီး လှည့်ကာ ပြောသည်။ "စားပြီးတာနဲ့ ထွက်မသွားနဲ့ဦး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အဝတ်အစား နှစ်စုံ ချုပ်ဖို့ အတိုင်း ယူဖို့ လိုတယ်။"

လုယွီ - "ကောင်းပြီ။"

ကျန်းနျန် သူမ၏ အထည်များကို စီရန် သူမအခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူမ အပြင်ဘက်မှ လုယွီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် စားပြီးပြီ။"

"လာပြီ။"

ကျန်းနျန် သစ်သားပေတံကို ကောက်ယူပြီး ခြံဝသို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ သူမသည် လုယွီ သစ်ပင်အောက်တွင် ဖြောင့်တန်းစွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးကြား အရပ် ကွာခြားချက် ကြီးမားသည်ကို သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။ "နည်းနည်း ကိုယ်ကို ကိုင်းပေးပါဦး၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ အတိအကျ တိုင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။"

လုယွီ၏ မျက်လုံးများ ရယ်ချင်စိတ်ဖြင့် တောက်ပသွားပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် လုယွီ၏ ပခုံး အကျယ်ကို တိုင်းတာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်နီးကပ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်သော လေထဲတွင် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများ သိမ်မွေ့စွာ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

လုယွီ၏ ငြိမ်သက်သော အသက်ရှူသံသည် တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်များသည် ကျန်းနျန်၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် အလွန်ဖြူစင်ပြီး အလင်းရောင်ထဲတွင် ပါးလွှာသော အဖြူရောင် အမွေးနုများကိုပင် မြင်နိုင်သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများသည် ကွေးနေပြီး နှုတ်ခမ်းများသည် ပန်းရောင်သန်းကာ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါ ကြယ်တာရာများ ဝှက်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

သူမသည် အလွန် ချောမောလှပသူ ဖြစ်သည်။

"လက်တွေကို ဆန့်ထားပါ" ကျန်းနျန်က ညှင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

လုယွီ သုံးလေးကြိမ်လောက် တံတွေး မြိုချလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

သူသည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တည့်တည့်ကြည့်သည်။ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကြားမှပင် သူ၏ လက်မောင်းကို အထက်အောက် တိုင်းတာနေသည့် လက်တစ်ဖက်၏ ထိတွေ့မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။ ထိုထိတွေ့မှုသည် ရေကန်ပေါ်တွင် ငှက်မွှေးတစ်မျှင် ပွတ်ဆွဲသွားသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသော်လည်း ဖိနှိပ်ရန် ခက်ခဲသော လှိုင်းများကို လှုပ်ခတ်နေသည်။

လုယွီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းထားပြီး ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည်် သူ့လက်များကို တိုင်းတာပြီးနောက် သူ၏ ကျောနှင့် ပခုံး အကျယ်ကို ဆက်လက် တိုင်းတာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ပေကြိုးကို ထုတ်ယူကာ လုယွီကို မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းသည်။ တိုင်းတာမှုများအပေါ် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသည့် သူမသည် လုယွီ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ဝန်းရံလိုက်ပြီး ပေကြိုးကို ဘယ်ဘက်လက်မှ ညာဘက်သို့ ကူးပြောင်းလိုက်သည်။

လုယွီသည် သူ့အား ပတ်ထားသည့် သွယ်လျသော လက်မောင်းများကို တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းလိုက်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံသည် ပိုမို ပေါ့ပါးလာသည်။ ကျန်းနျန် သူ့ခြေထောက်များကို တိုင်းတာပြီး ပြီးဆုံးကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ သူသည် ကြီးမားသော သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ နောက်သို့ မဆုတ်မီ ခြံဝမှ အမြန် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် - ???

သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲချထားသည့် ပေကြိုးကို ကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

ခြံအပြင်ဘက်တွင် တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် လုယွီနှင့် ဆုံတွေ့ကာ သူ့ကို ခေါ်လိုက်ပြီး လုယွီ ရပ်လိုက်သောအခါ အမီလိုက်သွားသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က အထက်လူကြီးများထံမှ အမိန့်များအကြောင်း စတင်ပြောဆိုနေသည်။ သူ စကားပြောနေရင်း မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဟေ့၊ မင်းရဲ့ နားတွေက ဘာလို့ နီနေတာလဲ။"

လုယွီ အသာလေး ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ "ခြင်ကိုက်သွားလို့ပါ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့် - "အိုး။"

နောက်ရက် အနည်းငယ်တွင် ကျန်းနျန်သည် အိမ်တွင် အဝတ်အစားများ ချုပ်လုပ်ခြင်း၊ လုယွီ ပြန်ရောက်ခါနီးတွင်မှ ထမင်း၊ ဟင်း ချက်ပြုတ်ခြင်းများဖြင့် အချိန်ကုန်စေပြီး အစိုးရပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်၏ သူဌေး မည်သည့်အချိန် ပြန်လာမည်ကို တွက်ကြည့်နေသည်။

ထိုအတောအတွင်း ရှု့ယန် သို့မဟုတ် ကျန့်ဟုန်တို့ အိမ်တွင် အခြား ဖြစ်စဉ်များ မရှိတော့သော်လည်း လုယွီ၏ အပြုအမူသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်။

လုယွီသည် သူမကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားနေကြောင်း ကျန်းနျန် သတိထားမိသည်။ သူတို့ စားပွဲဝိုင်းတွင် အတူထိုင်၍ ထမင်းစားသောအခါ သူသည် သူမကို ကူးစက်နိုင်သော ရောဂါတစ်ခုခု ရှိသည့်ပုံအတိုင်း စားပြီးသည်နှင့် မီးဖိုချောင်သို့ အမြန် ပြန်ပြေးလေ့ရှိသည်။

နေဝင်ချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အဝတ်အစား တစ်ထည်ကို ချုပ်လုပ် ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

သူမ ညစာ ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားသော်လည်း လုယွီကို မတွေ့ဘဲ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ အဲ့အစား ဘေးအိမ်မှ ခြံဝတွင် လျိုချမ့် ထပ်မံ အော်ဟစ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှု့ယန် စတင်လိုက်တာများ ဖြစ်မလား။

ကျန်းနျန်သည် ထောင့်သို့ ပြေးသွားပြီး သစ်ငုတ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်၍ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှု့ယန်သည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ပါးစပ်ကို ဖုံးကာ တိုးတိုးလေး ငိုရှိုက်နေသည်။ သူမသည် ယနေ့ လှပစွာ ဝတ်စားထားပြီး ပုံမှန်ထက် ပိုကြော့ရှင်းစွာ ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ငိုယိုမှုပင်လျှင် ပို၍ စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်နေပုံရသည်။

ထိုအပြုအမူသည် အထူးသဖြင့် ဟန်အမူအရာ များလွန်းလှသည်။

"ပိုက်ဆံ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘူး။ ကျွန်မလည်း နှလုံးသား ကြေကွဲရပါပြီ၊ ချမ့်ဇီရယ်။ ကျွန်မတို့ နောက် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ရှု့ယန် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လျိုချမ့်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ မတ်တပ်ရပ်ကာ လျိုချမ့်၏ လက်များကို ကိုင်ထားပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ခါလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို ကိုက်ကာ သနားစရာကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ မှားသွားတာပါ။ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။ ရှင် စိတ်ဆိုးတာကို မြင်ရင် ကျွန်မ ရင်ကွဲရလိမ့်မယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို သူမ၏ လက်ချောင်းဖြင့်ပင် ကုတ်လိုက်သေးသည်။

ကျန်းနျန် - ....

သူမ တုန်ယင်သွားပြီး ရှု့ယန်သည် ဤသရုပ်ဆောင်မှုတွင် ပိုင်နိုင်သွားပြီဟု တွေးလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။