အခန်း (၄၃)

လျိုချမ့်သည် ကျန့်ဟုန်လို မာယာများပြီး ဟန်ဆောင်တတ်သော အမျိုးသမီးများကို ကြိုက်နှစ်သက်သောကြောင့် အစကတည်းက ကျန့်ဟုန်ကို အလွန်ကူညီခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုချမ့်သည် ယောက်ျားဝါဒီဆန်သောသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့အပေါ် သဘာဝအတိုင်း မှီခိုပြီး သူ မရှိဘဲ မနေနိုင်ဟန် ပြုမူတတ်သော အမျိုးသမီးများကို သဘောကျသည်။

ရှု့ယန်သည် တည့်တိုးဆန်သော ပင်ကိုစရိုက် ရှိသဖြင့် သူနှင့် မကြာခဏ ရန်ဖြစ်လေ့ရှိရာ လျိုချမ့် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားသည်။ ကျန့်ဟုန်က ဤအချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လျိုချမ့်ကို ပတ်ရစ်ပြီး ရှု့ယန်ကို နှစ်နှစ်ကြာ နှိပ်စက်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က လျိုချမ့်သည် ကျန့်ဟုန်ကို အစကတည်းက ကြိုက်ခဲ့သော်လည်း ကျန့်မိသားစုက စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သောအခါ သူသည် ရှု့ယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူမကို လက်ထပ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်ကို နှစ်သိမ့်ရန် နည်းဗျူဟာ အတူတူကို အသုံးပြုနေသည်။ ရှု့ယန်၏ သနားစရာကောင်းပြီး နာကြည်းနေဟန်ကို မြင်သောအခါ၊ မျက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူမ၏ လှပသော မျက်နှာနှင့် တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေသော မျက်တောင်များကို တွေ့သောအခါ လျိုချမ့်၏ ဒေါသနှင့် ဆူပူလိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လျိုချမ့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှု့ယန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်မရနိုင်တော့ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ နောက်တစ်ခါ ပိုက်ဆံကို ပိုပြီး ဂရုတစိုက် ထားပါ။ ကိုယ်တို့ အိမ်ထောင်စုက ဒီပိုက်ဆံပေါ် မူတည်နေတာ။"

ပိုက်ဆံသည် တပ်ထဲတွင် ပျောက်ဆုံးခဲ့လျှင် ပြန်တွေ့နိုင်သော်လည်း ရှု့ယန်က ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက် သမဝါယမသို့ သွားသည့် လမ်းတွင် ပျောက်သွားသည်ဟု ပြောသောကြောင့် ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

ရှု့ယန် နှစ်လှမ်း သုံးလှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး လျိုချမ့်၏ လက်မောင်းများကို မှီကာ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အသံ နူးညံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ရှင်က ကျွန်မကို အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ။"

လျိုချမ့် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောကို ပုတ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မငိုနဲ့တော့နော်။ နောက်လဝက်ဆိုရင် ကိုယ် လစာ ထုတ်တော့မယ်။ အဲဒီအခါ မင်းကို လစာ ပေးလိုက်မှာမလို့ ပိုက်ဆံကို လုံခြုံအောင် သိမ်းထားပါ။"

ရှု့ယန် ခေါင်းထောင်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီ နှစ်ပတ်အတွင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဆန်နဲ့ ကောက်ပဲ သီးနှံတွေ ကုန်နေပြီ။ ကျွန်မတို့ ဥယျာဉ်ထဲက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေချည်းပဲ စားလို့လည်း မရဘူး။"

လျိုချမ့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို မနက်ဖြန်ကြရင် ချေးဖို့ တောင်းကြည့်လိုက်မယ်။"

ရှု့ယန် ထပ်မံ ငိုကြွေးနေပုံမှာ တိုးတိုးလေးနှင့် သနားစရာကောင်းနေသည်။ သူမ မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ပြောသည်။ "ရှင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုဆီက ပိုက်ဆံချေးလို့ လကုန်ရင် ကျွန်မတို့အိမ်ကို ပိုက်ဆံ ပြန်ပို့ရဦးမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ မိဘတွေကိုလည်း နည်းနည်း ပေးရမယ်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို ပိုက်ဆံတွေပြန်ဆပ်ပြီးရင် ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဘာမှ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး။ ကျန့်ဝူနှင့် ကျန့်ယဲ့တို့ကို ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့ အရမ်း ပိန်နေပြီ။ သူတို့ကို အာဟာရ ဖြစ်စေဖို့ ကြက်ဥ အချို့ ဝယ်ပေးချင်တယ်။ ကျွန်မတို့ ကလေးတွေက တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာနေတဲ့အတွက်ကြောင့် ချို့တဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျန့်ယဲ့က နောက်နှစ်ကျောင်း စတက်တော့မှာလေ အဲဒါလည်း ပိုက်ဆံကုန်ဦးမယ်..."

သူမ ငိုတာ ရပ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လျိုချမ့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံပဲ။ ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ။"

လျိုချမ့် သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ပြီး ရှု့ယန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် တစ်ခုခု စဉ်းစားလိုက်မယ်။ ကလေးတွေကို အိပ်ရာထဲ ပို့လိုက်။"

ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်၏ အာမခံချက် မရဘဲ လက်လျှော့ရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသဖြင့် ဆက်ပြောချင်နေသည်။ လုံလောက်ပြီဟု မြင်သော ကျန်းနျန်သည် သစ်ငုတ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ နံရံအကျော်မှ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှု့ယန်၊ အိမ်မှာလား။"

ရှု့ယန် ထိုအသံကို ကြားသောအခါ လှည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီမှာပါ။"

သူမ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး လျိုချမ့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များနှင့် နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လျိုချမ့်၏ နှလုံးသားကို ပျော့ပျောင်းစေသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့သည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီနေပြီး လျိုချမ့်ကို ကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ သား မက်မွန် အကြွပ်ကြော် စားချင်တယ်။"

လျိုချမ့် သူ၏ သားကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ့သား တစ်ခုခု မတောင်းဆိုနေသည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ လျိုချမ့်က ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် အဖေ ဝယ်ပေးမယ်။"

ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး ဘာလိုချင်လဲ ဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

လျိုချမ့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သွားပါ။"

ဘေးအိမ် ခြံဝတွင် ကျန်းနျန်သည် ခြံမီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သစ်ပင်အောက်ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ရှု့ယန် ပြေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ခပ်တိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မကို ခေါ်တာလဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။"

ကျန်းနျန်က ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်မ စကားတွေပြောတာ များသွားမှာစိုးလို့ ကျွန်မ ခေါ်လိုက်တာ။ တစ်ခါတလေ အချိန်တန်ရင် ရပ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် မလိုလားအပ်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။"

ရှု့ယန် မေးလိုက်သည်။ "မလိုလားအပ်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဥပမာ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက ကျန့်ဟုန်ဆီကနေ ပိုက်ဆံတောင်းဖို့ စီစဉ်နေတယ်ဆိုပါစို့။ အစ်မက ဆက်ပြီး အတင်း တွန်းအားပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် သူ စိတ်တိုသွားပြီး အဲဒီလို လုပ်ချင်စိတ် ပျောက်သွားနိုင်တယ်။"

ရှု့ယန် နားလည်သွားသည်။ "မင်း ခေါ်လိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ အရာရာကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်မိတော့မလို့။"

သူမ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်း လျိုချမ့် ကျန့်ဟုန်ဆီက ပိုက်ဆံ တကယ် တောင်းမယ်လို့ ထင်လား။"

ကျန်းနျန် သူမ၏ မေးကို လက်ပေါ် တင်ပြီး ခြံတံခါးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မသိဘူး။ နောက် နှစ်ရက် အတွင်း စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။"

ရှု့ယန် ထွက်သွားပြီး မကြာမီ လုယွီသည် စပျစ်သီး အကြီး နှစ်ခိုင်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများ ဝမ်းမြောက်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ ပြေးသွားပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီ စပျစ်သီးတွေ ဘယ်က ရတာလဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဘေးရွာက ရွာသားတစ်ယောက်ဆီက ဝယ်လာတာ။ ကျွန်တော် တစ်လုံး မြည်းကြည့်တာတော့ တော်တော် ချိုတယ်။"

သူသည် စပျစ်သီးများကို ကျန်းနျန်အား ပေးလိုက်ပြီး သူမ ပြုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း တကယ်လို့ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကျွန်တော် ပိုဝယ်လာပေးမယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူမ အကြိုက်ဆုံး သစ်သီးများမှာ ဖရဲသီး၊ စပျစ်သီးနှင့် ဒူးရင်းသီး ဖြစ်သည်။ ဒီနေရာမှာ ဒူးရင်းသီးကို ဝယ်မရနိုင်သော်လည်း ဖရဲသီးနှင့် စပျစ်သီးကိုမူ ရနိုင်သည်။ သူမသည် စပျစ်သီးများကို ဆေးကြောရန် ရေပိုက်ရှိရာသို့ သွားပြီး လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "အိုးထဲမှာ ရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို ထုတ်လာပေးပါ။"

ကျန်းနျန်သည် စပျစ်သီးများကို ဆေးကြောပြီး ကြွေဇလုံ သေးသေးလေးထဲ ထည့်ကာ ခုံတန်းလျား သေးသေးလေးတွင် ထိုင်ရင်း တစ်လုံးချင်း စားနေသည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အရင် ထမင်းနည်းနည်း စားလိုက်ပါဦး၊ ပြီးမှ စပျစ်သီး စား။"

ကျန်းနျန် ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

သူမ တူများကို ကောက်ယူပြီး ဟင်းများကို နှစ်ကိုက်သုံးကိုက် စားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြည့်နေသည်။ လုယွီ၏ အကြည့်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စက္ကန့် အနည်းငယ်မျှ ငေးမောနေသည်။ သူ၏ မရီးသည် သူမ အကြိုက်ဆုံး အစားအစာ ရရှိသောအခါ ပို၍ ပျော်ရွှင်နေပြီး တပ်သို့ စရောက်တုန်းကထက် ပိုရွှင်လန်းနေသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။

ကျန်းနျန် မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုယွီ၏ မျက်လုံးနက်များနှင့် ဆုံမိသည်။ သူမ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ထိကြည့်ပြီး အညစ်အကြေး တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု တွေးကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီ သူ၏ မျက်လုံးများကို ချလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။"

ညစာ စားပြီးနောက် လုယွီက ပန်းကန်များကို ဆေးကြောရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ပေးသည်။ သူသည် မီးဖိုချောင် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေပြီး ကျန်းနျန်က ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်ကာ စပျစ်သီးများ မြိန်ယှက်စွာ စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် စပျစ်သီး အလွန်အကျွံ စားမိသောကြောင့် ညဘက်တွင် အိမ်သာကို အကြိမ်များစွာ သွားခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သူမ မွန်းတည့်နီးပါးအထိ အိပ်ရာမှ မထဘဲ ခရာသံကိုပင် လွဲချော်ခဲ့သည်။

သူမ နောက်ဆုံး နိုးလာသောအခါ လုယွီက သူမ၏ မနက်စာကို နွေးထားပေးခဲ့သည်။ သူမ နှစ်ကိုက်သုံးကိုက် စားပြီး လုယွီ၏ အဝတ်အစားများကို စတင် ချုပ်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဖန့်မိန် ပြေးဝင်လာပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်၊ ကျန့်ဟုန်တို့ မိသားစု ရန်ဖြစ်နေကြပြီ။ ငါတို့ ပြပွဲကို သွားကြည့်ရအောင်။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်း လှမ်းပြီး ခြေချော်သွားခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။"

ဖန့်မိန်သည် ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုအိမ်ကို ပိုက်ဆံ တောင်းဖို့ သွားတယ်။ ကျန့်ဟုန်က တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက သူ့ကို ယွမ်ငါးဆယ် ချေးထားတယ်ဆိုတာကို ငြင်းဆိုပြီး သူ့ကို ငွေညှစ်တယ်လို့ စွပ်စွဲတယ်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု အိမ်မှာ မရှိတုန်း သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့တောင် ပြောသေးတယ်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက အခု ဘာပြောရမှန်းတောင်မသိ ဖြစ်နေတာ။ ကျန့်ဟုန်က သူ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကိုပဲ ဆက်ပြောနေပြီး ရှု့ယန်ကလည်း ကျန့်ဟုန်နဲ့ လက်ပါလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုကလည်း တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနဲ့ ရန်ဖြစ်တော့မလို ဖြစ်သွားသေးတာ။"

ကျန်းနျန် - ....

ဘယ်လိုတောင် ရှုပ်ထွေးနေရတာလဲ။

သူမနှင့် ဖန့်မိန်သည် ကျန့်ဟုန်၏ အိမ်သို့ ပြေးသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် စစ်သည် ဇနီးများစွာနှင့် အန်တီများ စုဝေးနေကြပြီး သူတို့သည် ရှေ့တွင်ရှိသော ခေါင်းတန်းများကိုသာ မြင်နိုင်သည်။ ဖန့်မိန် ညည်းတွားလိုက်သည်။ "အို၊ ဘာလို့ ‌ဒီလောက် လူများနေတာလဲ။"

သူမ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ဆွဲကာ ကျန့်ဟုန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်အိမ်ရှိ အလယ်ပိုင်းကွေးနေသော သစ်ပင်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ "လာ၊ တက်ပြီး ကြည့်ရအောင်။"

ကျန်းနျန် - ....

ဖန့်မိန်သည် အမြဲတမ်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုအတွက် ငတ်မွတ်နေသူဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ကြည့်ရှုခြင်းကို မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။ သူမသည် သစ်ပင် ပင်စည်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ကွေးနေသော သစ်ပင်အလယ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သူမသည် အမြင့်တွင် ရပ်နေရင်း ကျန့်ဟုန်၏ ခြံဝတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို လက်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "လာကြည့်ပါဦး၊ ဒီကနေဆိုရင် အကုန်လုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လျိုချမ့် ကျန့်ဟုန်ကို ဆူပူနေသည်ကို နားထောင်ရင်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း စပ်စုမိသည်။ သူမသည် ကွေးနေသော သစ်ပင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဖန့်မိန်က ဆွဲတင်ပေးသဖြင့် သစ်ပင် ပင်စည်ပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၏ မျက်နှာသည် မည်းပြီး မနှစ်မြို့စရာ ဖြစ်နေကာ သူ့အမေ၏ အမူအရာသည်လည်း အလားတူ တင်းမာနေသည်။ ကျန့်ဟုန်သည် ရေတွင်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများ ရှုပ်ပွနေကာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုက်နှက်ထားသည့် အမှတ်အသားကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နိုင်သည်။ ဘယ်သူ ရိုက်လိုက်သည်ကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရပေ။

လျိုချမ့်သည် မျက်နှာ နီမြန်းကာ ဒေါသထွက်နေပြီး ကျန့်ဟုန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူမသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း အထူးသဖြင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု အိမ်မှာ မရှိချိန်တွင် ရေနှင့် အလုပ် ကူညီပေးရန် အကြောင်းပြချက်များဖြင့် သူ့ကို မည်သို့ တောင်းပန်ခဲ့ကြောင်း ပြန်ပြောနေသည်။ သူသည် စေတနာဖြင့် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း သူမက သူ့ကို ပြန်လှည့်စားကာ ကိုက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ စစ်သားကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သော သူ့ကို အနိုင်ကျင့်သည်ဟု စွပ်စွဲသည်။ ကျန့်ဟုန်၏ စွပ်စွဲချက်များသည် အခြေအမြစ် မရှိကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုပြီး တပ်ရင်းကို စုံစမ်းရန် တောင်းဆိုသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်မှုထမ်းခဲ့သော လျိုချမ့်သည် သူ မည်သည့် စည်းကိုမှ မကျူးကျော်ခဲ့ကြောင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သိနေသည်။

ယခု ကျန့်ဟုန်အပေါ် အမုန်းတရား အများဆုံး ရှိနေသူမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ၊ လျိုချမ့်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဆံပင်များ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော်လည်း ကျန့်ဟုန်ထက် များစွာ ကောင်းမွန်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် လျိုချမ့်သည် ရှု့ယန်ကို ကျန့်ဟုန်၏ ယုတ္တိမဲ့သော အပြုအမူမှ ကာကွယ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုသည် ကျန့်ဟုန် ဆက်အော်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အံကြိတ်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်စမ်း။"

သူ၏ အသံသည် ကျယ်လောင်သဖြင့် ကျန့်ဟုန် လန့်သွားခဲ့သည်။

"တပ်ရင်းမှူးစုန့်နဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုတို့ ရောက်လာပြီ။"

စစ်သည် ဇနီးတစ်ဦးက အော်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်မိန် အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။ "အို မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ အမြန် ဆင်းပြီး ငါ ကြားဝင်ပေးရတော့မယ်။ မဟုတ်လို့ လောင်စုန့်သာ ကါ ဒီမှာ ကြည့်နေတာကို သိရင် သူ နောက်ကြရင် ငါ့ကို ဆူလိမ့်မယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းနျန်ကို မစောင့်တော့ဘဲ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းဖယ်ပေး၊ လမ်းဖယ်ပေး။ ငါ ကြားဝင် ဖျန်ဖြေပေးမလို့။ သူတို့ ဒီလို ဆက်ရန်ဖြစ်နေရင် ငါတို့ တပ်ခွဲရဲ့ ဂုဏ်သတင်းအတွက် မကောင်းဘူး။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် သစ်ပင် ပင်စည်ကို ကိုင်ထားပြီး ခုန်ဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ကျူးကျွင်း၏ အသံကို အနီးနားတွင် ကြားလိုက်ရသည်။ "မရီး၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် လန့်သွားပြီး သစ်ပင် ပင်စည်ကို ကိုင်ထားကာ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ သူမသည် ကျူးကျွင်းနှင့် လုယွီတို့ သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ လမ်းလျှောက်လာသော တပ်ရင်းမှူးစုန့်လည်း သူမကို သတိထားမိပြီး ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မျောက်တစ်ကောင်လို သစ်ပင်ပေါ် တက်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမသည် ကမန်းကတန်း သစ်ပင် ပင်စည်ကို ဖက်တွယ်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း နီရဲနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဖန့်မိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကျိန်ဆဲပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျူးကျွင်း သူ၏အပြုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး စကားမပြောရဲပေ။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် ကျန့်ဟုန်၏ အိမ်သို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကြား ရန်ပွဲတစ်ခုသာဆိုလျှင် တစ်မျိုး၊ သို့သော် ယခုမူ လုကောရှန်းနှင့် လျိုချမ့်တို့ ပါဝင်လာပြီး လျိုချမ့်က ကျန့်ဟုန်ကို အနိုင်ကျင့်သည်ဟု စွပ်စွဲမှုများအထိ ဆွဲသွင်းလာသည်။

ဤသည်မှာ စစ်စည်းကမ်းကို ထိခိုက်စေပြီး ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်များ ရှိနိုင်သည်။ သူတို့ သေချာ ကိုင်တွယ်ရန် လိုသည်။ ၎င်းသာ ပိုကြီးထွားလာပါက နိုင်ငံရေး ဝန်ထမ်းအရာရှိဆီသို့ သတင်းရောက်သွားနိုင်သည်။ အခြေအနေများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားပါက သူတို့တပ်ခွဲ၏ တစ်နှစ်တာ ဆုကြေးငွေများနှင့် ထောက်ပံ့ငွေများ အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည်ပင်။

ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း တပ်ရင်းမှူးစုန့် ဒေါသထွက်လာပြီး တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုတို့ကို ကောင်းကောင်း ဆူပစ်ချင်နေသည်။ တစ်နေကုန် သူတို့၏ စစ်သားများကိုသာ စီမံခန့်ခွဲပြီး ကိုယ့် ဇနီးများကို ထိန်းချုပ်ရန် ပျက်ကွက်ကာ နေ့တိုင်း ပြဿနာ ဖန်တီးနေကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမကိုယ်တိုင် တွင်းတူးပြီး ပုန်းနေချင်လောက်အောင် ရှက်နေသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လုယွီကို မကြည့်မိအောင် ကြိုးစားကာ သစ်ပင် ပင်စည်ကို ကိုင်ထားပြီး ခုန်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျူးကျွင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် ကူညီပေးမယ်။"

သူသည် ကျန်းနျန်ထံ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရှက်နေသော ကျန်းနျန်သည် ဖန့်မိန်လို သွက်လက်ခြင်း မရှိဘဲ ကွေးနေသော သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ချလျှင် လဲကျမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ သူမ ကျူးကျွင်း၏ လက်ကို လှမ်းယူရန် လက် ကမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်မရောက်မီ လုယွီက ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ "ဆင်းလာပါ၊ ကျွန်တော် ကူညီပေးမယ်။"