အခန်း (၄၅)

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု လက်မှတ် ထိုးပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ကောမိန်ကို စစ်တပ်အတွင်းသို့ ခေါ်သွားကာ မိသားစု ရပ်ကွက်သို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ကောမိန်သည် မိသားစု ရပ်ကွက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းက စစ်သားတစ်ဦးရဲ့ မိသားစု...။"

သူမ ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။

ကျန်းနျန် - "ကျွန်မရဲ့ မတ်က တပ်ရင်းရဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးပါ။ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ လ အနည်းငယ်တုန်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့လို့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာကို သူ စိုးရိမ်နေတာ။ ဒါကြောင့် သူ ကျွန်မကို စစ်တပ်ကို ခေါ်လာပြီး မိသားစု ရပ်ကွက်မှာ နေခွင့်ပေးခဲ့တာ။"

"ဒီလိုကိုး။"

ကောမိန် ခြံဝသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီးနောက် တံခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လိုက်ကာကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ တစ်ခုကို ဝါးဖြင့် ပန်းထိုးထားပြီး တစ်ခုကို ဇီးပွင့်ဖြင့် ပန်းထိုးထားသည်။ ဇီးပွင့်များသည် စိုလွင်ပြီး လှပကာ ပျံ့နှံ့နေသော ဆီးနှင်းမှုန်များဖြင့် ပြည့်စုံနေပြီး ကဗျာဆန်သော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးထားသည်။

သူမ ဇီးပွင့် ပါသော လိုက်ကာဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ဒါ မင်း ပန်းထိုးထားတာလား။"

ကျန်းနျန် - "ဟုတ်တယ်။"

ထို့နောက် ကောမိန်သည် ဝါးပန်းထိုး လိုက်ကာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို ရဲဘော်ကျန်းက ပန်းထိုးထားကြောင်း သိသော်လည်း သူမသည် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကျေးလက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတွင် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ပန်းထိုးစွမ်းရည်များ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ပန်းထိုး နည်းပညာအချို့အကြောင်း ကျန်းနျန်ကို မေးမြန်းရာ ကျန်းနျန်ကလည်း တစ်ခုချင်းစီကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ကောမိန် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးသော ပန်းထိုးနည်းပညာအချို့ကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကောမိန် ကျန်းနျန်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ရဲဘော်ကျန်း၊ မင်း ဒီမှာ နေနေတာ မင်းရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို တကယ် အလဟဿ ဖြစ်စေတယ်။"

ကောမိန်သည်် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ အထည်တစ်စနှင့် ပုံဆွဲစာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းနျန်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ငါ ဒီတစ်ခါလာတာက မင်းကို တွေ့ဖို့ရယ်၊ ဒီ ပုံစံကို ပန်းထိုးဖို့ တောင်းဆိုဖို့ရယ်ကြောင့် လာတာပါ။ ဒါက ဟုန်ချန်က သူဌေးတစ်ဦးက ငါတို့ မြို့ရဲ့ အစိုးရပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံကို ယူလာတဲ့ ဒီဇိုင်းပါ။ ဒါအတွက် မင်းကို စမ်းကြည့်စေချင်တယ်။"

ကျန်းနျန် အထည်ကို ယူပြီး ပုံဆွဲစာရွက်ပေါ်ရှိ စာသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မကောက ကျွန်မကို အရမ်း အထင်ကြီးနေတာပါလား။ အစ်မ အစကတည်းက ကျွန်မကို အလုပ်အကြီးကြီး ပေးလိုက်တာပဲ။"

ကောမိန် - "မင်း ငါတို့ရဲ့ အစိုးရပိုင် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံကို ငါ့ကို ရှာဖို့ လာကတည်းက မင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပြသနေတယ်။ ဒီ ပန်းထိုးကို ဟုန်ချန်က သူဌေး သဘောကျရင် ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေး သဘောတူညီမှု ဖြစ်သွားပြီ။ ငွေပေးချေမှုက ယွမ်တစ်ရာ၊ ယွမ်ငါးဆယ်က မြို့ကို သွားမယ်။ ကျန်တဲ့ ယွမ်ငါးဆယ်ကို ငါတို့ နှစ်ယောက် မျှယူမယ်။ မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ။"

သူမ ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်ခြင်း မရှိဘဲ စည်းကမ်းချက်များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ချပြခဲ့သည်။

ကောမိန်သည် စစ်မှန်သော စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤခေတ်တွင် ပုဂ္ဂလိက လုပ်ငန်းများ မရှိဘဲ စီးပွားရေး လုပ်ရာတွင်ပင် အစိုးရပိုင် တံဆိပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားရသည်။ ရရှိသော ငွေ၏ တစ်ဝက်ကို အစိုးရပိုင် လုပ်ငန်းများသို့ လွှဲပြောင်းပေးရသည်။ ဆယ်နှစ်အကြာတွင် ပုဂ္ဂလိက လုပ်ငန်းများ အကောင်အထည် ဖော်လာသောအခါ ကောမိန်၏ လမ်းကြောင်းသည် ပိုကျယ်ပြန့်လာနိုင်သည်ဟု ကျန်းနျန် စိတ်ကူးနိုင်သည်။

သူမ စာအုပ် ကမ္ဘာတွင် ဘယ်နှစ်နှစ် စောင့်ရမည်ကို မသိသော်လည်း စာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားသော ခေတ်ကို ကြည့်လျှင် လက်တွေ့ဘဝနှင့် ဆင်တူသင့်သည်။

ကောမိန်က ငါးဆယ်-ငါးဆယ် ခွဲဝေရန် အဆိုပြုထားသောကြောင့် ကျန်းနျန်တွင် သဘာဝအတိုင်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူမ ပန်းထိုးထားသော ဒီဇိုင်းကို ကောမိန်၏ အစိုးရပိုင် ပန်းထိုး အလုပ်ရုံမှတစ်ဆင့် ရောင်းချရမည်။ သူမ ပုဂ္ဂလိကပိုင်အဖြစ် ရောင်းချပါက အမြတ်ထုတ်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ကိစ္စ ပြီးစီးပြီးနောက် ကောမိန်သည် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး ခြံထဲတွင် ကျန်းနျန်နှင့် စကားပြောနေသည်။ ထိုအခါတွင်မှ ကျန်းနျန်သည် အလုပ်ရုံတွင် ပြဿနာ အချို့ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ၎င်းက ကောမိန်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လာစေခဲ့ကြောင်း သိရှိရသည်။ ကျန်းနျန် ထိုနေ့ တွေ့ဆုံခဲ့သော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကျန့်ရှောင်က ကျန်းနျန်၏ လာရောက်လည်ပတ်မှုအကြောင်း ကောမိန်ကို ပြောပြခဲ့ပြီး ၎င်းက ကောမိန်ကို သူမကို လာရှာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောမိန်သည် နေ့လယ်ပိုင်း ဘတ်စ်ကားဖြင့် မြို့သို့ ပြန်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် စကားခဏပြောပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကောမိန်ကို စစ်တပ် အခြေစိုက်စခန်းမှ လိုက်ပို့ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သူတို့ အတူတူ လျှောက်သွားစဉ် လမ်းတွင် ဖြတ်သွားသော စစ်သည် ဇနီးများသည် ကျန်းနျန်နှင့် ကောမိန်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းရင်း တစ်ခါတရံ ကြည့်မိကြသည်။

စစ်တပ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ကောမိန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ လှည့်ပြန်လာသည်။ လမ်းတွင် သူမသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက် သမဝါယမမှ ပြန်လာသော ခန်ရှို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ခန်ရှို့သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် သူမအတွက် တစ်အိမ်တက် တစ်အိမ်ဆင်း မိန့်ခွန်းပေးခြင်းဖြင့် ပြဿနာ ဖြစ်စေခဲ့ပုံကို သတိရသည်။ ယခုတိုင်အောင် ခန်ရှို့ အပြင်ထွက်သောအခါ လူများသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်ဟု ခံစားရသည်။

ခန်ရှို့၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ကျန်းနျန်ကို ဘေးတိုက် စိုက်ကြည့်ကာ လျှောက်သွားသည်။ ကျန်းနျန် ခန်ရှို့၏ နောက်မှ လိုက်ကာ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောသည်။ "ဒီဖြစ်စဉ်ကို ရှင် အစကတည်းက မသိခဲ့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ရှင့်ရဲ့ နားထဲမှာ ကျွန်မအကြောင်း တီးတိုးပြောပြီး အာရုံဖမ်းစားခဲ့တာ။"

ခန်ရှို့ ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင် ဘယ်လို သိတာလဲ။"

ကျန်းနျန် သူမ၏ ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းရန် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ သူမ တကယ် မှန်အောင် ခန့်မှန်းခဲ့တာပဲ။

သူမသည် သစ်ပင်များ တန်းစီနေသော လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ခန်ရှို့သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမနောက် လိုက်လာပြီး သူမ၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့သည်။ "ဘယ်လို သိတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - "ရှင် ကျွန်မကို မနာလိုဖြစ်တာကို ကျွန်မ သိတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ညီမကို စုန့်ပိုင်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အမြဲတမ်း လိုချင်ခဲ့ပေမဲ့ အစ်မဖန့်က ငြင်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မဖန့်က ကျွန်မကို စုန့်ပိုင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ရှင့်ကို မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေခဲ့တာပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ရှင် ကျွန်မကို အမြဲတမ်း မကြိုက်ဘူးဖြစ်နေတာ။"

ခန်ရှို့ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေပြီး သူမသည် ကျန်းနျန်ကို မနာလို ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် မုဆိုးမတစ်ဦးက အစ်မဖန့်၏ အမြင်ကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ တစ်ခါမှ လက်မထပ်ဖူးသော ညီမက သူမ၏ အမြင်ကို မဖမ်းယူနိုင်ခဲ့တာလဲ။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ကျန်းနျန်သည် အစ်မဖန့်အပေါ် ရှက်စရာ နည်းလမ်းအချို့ကို သုံးခဲ့လိမ့်မည်။

အရိပ်ရသော လမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လျှောက်ရင်း ကျန်းနျန် မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "မိသားစု ရပ်ကွက်မှာ ကျွန်မနဲ့ အဆင်မပြေဆုံးသူက ကျန့်ဟုန်ပဲ။ သူမ ကျွန်မကို ရဲဘော်ကျူးနဲ့ ချိတ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ခဲ့တယ်။ သူမက ဖော်ထုတ်ခံရမှာကို ကြောက်ပြီး အဲဒါတွေကို တခြားသူတစ်ဦးပေါ် ပုံချချင်ခဲ့တာ။"

ခန်ရှို့ လမ်းလျှောက်နေတာကို ရပ်လိုက်သည်။ သူမ ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး တုန်ယင်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် မေးသည်။ "ဘယ်သူ နင့်ကို ပြောတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မျက်စိ ရှိသူတိုင်း မြင်နိုင်တယ်။ ရှင် တစ်ယောက်တည်းပဲ မမြင်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ အသုံးချခံခဲ့ရတာက ရပ်ကွက်မှာ ရယ်စရာ ဖြစ်ခဲ့တာ။"

ကျန်းနျန်သည် ခန်ရှို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ခန်ရှို့တွင် မိုက်မဲသော ဦးနှောက် ရှိသည်။ သူမ စကားဝေ့ဝိုက်လွန်းရင် သူမ နားမလည်မည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ နိုးထလာစေရန် တိုက်ရိုက်ပြောပြခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

ခန်ရှို့ ဒေါသထွက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို မနာလိုဖြစ်နေစဉ် သူမ၏ ခြင်းတောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူမ ကျန့်ဟုန်ကို အမုန်းဆုံးဖြစ်သည်။ သူမသည် အစက ကျန်းနျန်ကို မနာလို ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကျန့်ဟုန် သူမကို ပြဿနာရှာရန် လှည့်စားခဲ့ပုံကို သတိရပြီး သူမ၏ ဒေါသက ပေါက်ကွဲလာသည်။

ကျန်းနျန် ပြောတာ မှန်သည်။ အစကတည်းက သူမသည် ကျန်းနျန်ကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့ရုံသာဖြစ်ပြီး သူမနှင့်ပတ်သက်၍ ကောလာဟလများ ဖြန့်ရန် လုံးဝ မတွေးခဲ့ပေ။

ရဲဘော်ကျူးနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စအတွက် ကျန့်ဟုန်က သူမတို့ ဈေးကို အတူတူ သွားစဉ် ကျန်းနျန်သည် ရဲဘော်ကျူးနှင့် ချိန်းတွေ့နေပုံရသည်ဟု သူမကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဤကိစ္စ ကြီးထွားလာပါက ကျန်းနျန်၏ ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးလိမ့်မည်၊ ထို့နောက် အစ်မဖန့်သည် ကျန်းနျန်ကို စုန့်ပိုင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးမည့် အကြံကို စွန့်လွှတ်လိမ့်မည်။

ကျန့်ဟုန် ပြောတာကို ကြားပြီးနောက် သူမတွင် ဤအကြံ ပေါ်လာသည်။ ရဲဘော်ကျူးသည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်သို့ သွားတိုင်း သူမသည် သူ့နောက်ကို လျှို့ဝှက်စွာ လိုက်ပြီး ကျန်းနျန် သူ့အတွက် ဘာချက်ပေးခဲ့သည်၊ သူတို့ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို ကောလာဟလများ ဖြန့်ကာ အရာအားလုံးကို ချဲ့ ကားခဲ့သည်။

ထိုနေ့က သူမ လူတိုင်းကို တစ်အိမ်တက် တစ်အိမ်ဆင်း ရှင်းပြခဲ့ရပုံကို တွေးပြီး ကျန့်ဟုန်၏ ကြည့်ရတာ ပျော် နေသလို အမူအရာကို တွေးလိုက်သောအခါ ခန်ရှို့ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမ ခြင်းတောင်းကို ကောက်ယူပြီး ကျန့်ဟုန်၏ အိမ်သို့ တည့်တည့် ပြေးသွားသည်။ ဤ မကောင်းသော အနံ့အသက်ထွက်သည့် အမျိုးသမီးက သူမကို ရုပ်သေးရုပ်လို ဆက်ဆံခဲ့သည်၊ သူမ ပြန်မဆဲလိုက်ရမချင်း ဤဒေါသကို မေ့ပျောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအတောအတွင်း ကျန်းနျန် စိတ်အေးအေးဖြင့် အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်ခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနှင့် ဆုံတွေ့ပြီး သူ သူမကို လက်မှတ် ထိုးပေးခဲ့ပုံကို သတိရကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် သူမကို မြင်သောအခါ ခေတ္တမျှ တောင့်ခဲသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ သူတို့ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ကျန်းနျန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု။ ရှင့်အိမ်မှာ ပြဿနာ ထပ်ဖြစ်မယ့်ပုံရတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ကျန့်ဟုန်၏ အိမ်ကို ကျော်သွားပြီး ဖန့်မိန်၏ အိမ်သို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ခန်ရှို့သည် ကျန့်ဟုန်ကို ဒေါသတကြီး အော်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဖန့်မိန်တစ်ယောက် ခန်ရှို့၏ အသံကို ကြားသောအခါ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာပြီး ကျန်းနျန် အနီးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖန့်မိန် စပ်စုစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာမှ မသိဘူး။"

ရှု့ယန်လည်း ခန်ရှို့၏ အသံ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်ကို ကြားပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ယောင်းမတစ်ခုနှင့် ပြေးထွက်လာကာ ဖန့်မိန်နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။ သူမ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။ " ကျန့်ဟုန်ရဲ့ အိမ်မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။

ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြည့်ရအောင်။"

ခန်ရှို့၏ ကျယ်လောင်သော အသံသည် စစ်သည် ဇနီးများနှင့် အန်တီများ၊ ကလေးများ အပါအဝင် လူအုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်း ကျန့်ဟုန်၏ အိမ်မှ ဆူညံမှုကို စပ်စုနေကြသည်။

ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန်ကို ဆွဲကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သွားပြီး ပျော်စရာတွေ ကြည့်ရအောင်။"

ကျန်းနျန် သူမ၏ ဗိုက်ပေါ် လက်တင်ပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်မတို့ နှစ်ယောက် သွားနှင့်ပါ။ ကျွန်မ အရင် အိမ်သာ သွားဖို့ လိုတယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

ရှု့ယန်သည် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဖန့်မိန်နောက်သို့ လိုက်ကာ ကျန့်ဟုန်၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်သည် ဆူညံနေသော်လည်း ရပ်ကွက်အတွင်းပိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ကောမိန် ယူလာသော ပုံဆွဲစာရွက်ကို ဖြန့်ပြီး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဒီဇိုင်း သေးသေးလေး ဖြစ်သည်။ သူမ လျင်မြန်စွာ ပန်းထိုးပါက ဆယ်ရက်ခန့်တွင် ပြီးစီးလိမ့်မည်။ သူမ ပုံဆွဲစာရွက်ကို သိမ်းဆည်းပြီး ညစာ ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန် ခြံဝမှ ပြန်ပြေးလာပြီး အော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "အိုး မဖြစ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အိုး တူးသွားပြီ။"

ကျန်းနျန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ညနေ ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင် မီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဥယျာဉ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များစွာ ရှိသဖြင့် သူမ ဟင်း သုံးမျိုး ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ ပေါက်စီ ငါးလုံးကို နွေးလိုက်ပြီး ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ကြက်ဥ ဟင်းချို ပြုလုပ်သည်။ သူမ ချက်ပြုတ်ပြီးသည်နှင့် လုယွီ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းနျန် ဟင်း နှစ်မျိုး သယ်ထုတ်လာပြီးနောက် လုယွီ ရေတွင်းဘေးတွင် လက်ဆေးနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

သူမ စားပွဲပေါ် ဟင်းများကို တင်လိုက်ပြီးနောက် လုယွီက မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "မရီး၊ ဒီမှာ ထိုင်ပါ။ ကျန်တာကို ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် တခမ်းတနား မလုပ်ဘဲ ထိုင်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို သေချာ နားထောင်ခဲ့သည်။ အခြေအနေများ ငြိမ်သက်သွားပုံရသော်လည်း သူမ ကျန့်ဟုန်၏ အခြေအနေကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေရန် မစောင့်ချင်တော့ပေ။ အစ်မဖန့်က မနက်ဖြန် မနက်တွင် သူမကို သေချာ လာပြောလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန် မှန်နေကြောင်း ပေါ်လွင်လာသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် မနက်စာ စားပြီးနောက် ဖန့်မိန် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ အိမ်ထဲသို့ မဝင်မီကပင် စတင် အော်ဟစ်နေသည်။ "ကျန်းနျန်၊ ကျန်းနျန်၊ မနေ့က ကျန့်ဟုန်ရဲ့ အိမ်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ သိလား။"

ကျန်းနျန်သည် ခြံဝတွင် ထိုင်၍ ပန်းထိုးနေခဲ့သည်။ သူမ ဖန့်မိန် ချဉ်းကပ်လာပြီး သစ်ပင် ပင်စည်ကို မှီနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ။"

ဖန့်မိန် နှာခေါင်း ရှုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကျန့်ဟုန်ဆိုတဲ့ မိန်းမကို တကယ် အထင်သေးခဲ့တယ်။ သူမက တကယ့်ကို ရက်စက်တယ်။ လောင်စုန့်တောင် မနေ့ညက ကျန့်ဟုန်က မကောင်းဆိုးဝါးဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုကို ဒုက္ခရောက်စေလိမ့်မယ်လို့ ပြောသေးတယ်။"

ကျန်းနျန် - "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနဲ့ ကျန့်ဟုန်တို့ ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်လောက် အတူတူ ရှိခဲ့ကြပြီးပြီ။ ကျွန်မတို့ သူတို့ကို ခွဲလို့ မရဘူး။"

ဖန့်မိန် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ သူတို့ အခု တကယ် ခွဲသွားကြပြီပဲ။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"

ဖန့်မိန် မနက်ပိုင်းတွင် အများကြီး စားထားသောကြောင့် လေတက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ခန်ရှို့က မနေ့က ကျန့်ဟုန်ရဲ့ အိမ်မှာ ပြဿနာရှာခဲ့တယ်။ မင်းနဲ့ ကျူးကျွင်းတို့အကြောင်း ကောလာဟလတွေက ခန်ရှို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျန့်ဟုန်က လှုံ့ဆော်ခဲ့တာ ပေါ်လွင်လာတာ။ ခန်ရှို့က အရူးတစ်ယောက်လို ကျန့်ဟုန်ရဲ့ လှည့်ကွက်မှာ ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။ သူမ ကျန့်ဟုန်ကို အချိန် အကြာကြီး ဆဲခဲ့ပြီး အခု မိသားစု ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး သိနေကြပြီ။"

သူမ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "နင် ကျန့်ဟုန်ရဲ့ မျက်နှာကို မြင်သင့်တယ်။ မျောက်ရဲ့ ဖင်လို နီရဲနေတာ။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးဟဲသာ ခန်ရှို့ကို ခေါ် မသွားရင် သူမ ပိုပြီး ကြာကြာ ဆဲနေဦးမှာ။"

ဖန့်မိန် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ ပြပွဲကို ဝအောင် မကြည့်ရသေးဘူး။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းရန် နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်ပြီးနောက် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနှင့် ကျန့်ဟုန်တို့၏ ခွဲခွာမှုအကြောင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူတို့ တကယ် ပြတ်သွားကြပြီလား။"

ဖန့်မိန် - "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု ဒီတစ်ခါ တကယ် ဒေါသထွက်သွားတာ။ သူ ကျန့်ဟုန်ကို တစ်ညတည်းနဲ့ သူမရဲ့ မိဘအိမ်ကို ပြန်ပို့လိုက်ပြီး စစ်လုံခြုံရေးကို သူမကို ပြန်မဝင်ဖို့တောင် ပြောလိုက်တယ်။ ကျန့်ဟုန် ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။"

အဲဒါက အများကြီး ရှင်းပြနေတာပဲ။