အခန်း (၄၇)

မကြာခင်မှာပဲ ဖန့်မိန် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ ဝင်လာသည်နှင့် ကျန်းနျန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို ယူလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏လက်များကို ခါလိုက်ပြီး ကလေးငိုသံကြားသောအခါ မုယောစပါးနို့ဖျော်ရန် အိမ်ထဲသို့ အပြေးဝင်သွားသည်။ ကျန်းနျန်က မုယောစပါးနို့တစ်ပန်းကန်နှင့်အတူ ထွက်လာသည်ကို ဖန့်မိန် မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့သည်။

"အို ဘုရားရေ၊ နင် ကလေးကို မုယောစပါးနို့ပေးပြီး အလွန်အကျွံ ဖြုန်းတီးနေတာပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုဖြစ်နေပါစေ၊ ဒီလို အလဟဿ မဖြုန်းတီးသင့်ဘူး။"

ကျန်းနျန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် နို့ကို ကလေးအား ဖြည်းညှင်းစွာ တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ "အိမ်မှာ ဘာနို့မှုန့်မှမရှိဘူး၊ ဘာပေးရမှန်းလည်း မသိလို့ သူ့ကို မုယောစပါးနို့ အရင်တိုက်လိုက်တာ။"

"ဆန်ပြုတ်၊ ကော်ရည်၊ ကြက်ဥမွှေကြော်၊ အဲဒါတွေလည်း နည်းနည်း စားလို့ရတယ်။ တခြားရွေးချယ်စရာတွေအကြောင်း ငါ မင်းကို နောက်မှ ပိုပြောပြမယ်။"

ဖန့်မိန်က ကျန်းနျန်ဆီမှ ပန်းကန်ကို ယူ၍ ကလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်ကျွေးခဲ့သည်။ "ငါတို့က နို့မှုန့်တွေကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ငါ့ကလေးတွေ ရှန်းတုန်နဲ့ ရှန်းဟုန်တို့ဆို မွေးပြီးကတည်းက နို့မှုန့်ကို တစ်ခါမှ မမြည်းဖူးကြဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း နို့မှုန့်ကို မမြင်ဖူးဘူး။"

ဖန့်မိန်သည် ကလေးများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။ ကလေးသည် မုယောစပါးနို့ တစ်ဝက်သောက်ပြီးနောက် ဖန့်မိန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြုံးနေပြီး ပန်းရောင်သွားဖုံးလေးများပါ ပေါ်နေသည်။

သူမ မေးလိုက်သည်။ "ဒီကလေး ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်က ကျွန်မယောက်ျား နောက်လိုက်တဲ့ စစ်သားကို မှတ်မိလား။ သူ့နာမည်က လီဖန်တ။ သူ လက်မောင်းဒဏ်ရာရပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ကျေးလက်ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။"

ဖန့်မိန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါပေါ့၊ ငါ မှတ်မိပါတယ်။"

သူမ ရုတ်တရက် မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။ "ဒါ လီဖန်တရဲ့ ကလေးလား။"

ကျန်းနျန်က သူမနှင့် လုယွီ မြို့ထဲတွင် လီဖန်တနှင့် ဝူယင်းတို့ကို တွေ့ခဲ့သည့် ထိုနေ့က အကြောင်းအရာများကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။ ဖန့်မိန်က လျှာကို တောက်ခနဲ ခေါက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝူယင်းက ကလေးကို တပ်ကို ပို့လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကိုယ့်ကလေးကို စွန့်ပစ်ရတာလဲ။ ပြီးတော့ လီဖန်တကရော သူမကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်တာလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမလည်း မသိပေ။

ကလေးက ပြန်ငိုလာပြန်ကာ ဖန့်မိန်က ပြောလိုက်သည်။ "သူ သေးပေါက်ဖို့ လိုနေပြီ။"

သူမက ကလေးကို သေးပေါက်ရန် အနေအထားအတိုင်း ထိန်းထားပေးရာ ကျန်းနျန် ကြည့်လိုက်ပြီး တကယ်ဟုတ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှုယန်သည် ကလေးငိုသံကို ကြား၍ ရောက်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို ဘာတွေဖြစ်နေသလဲ ဆိုတာ မေးခဲ့သည်။ စကားမြန်သော ဖန့်မိန်က ကျန်းနျန် ပြောပြသမျှကို ရှုယန်အား အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။ ရှုယန်က ကျန်းနျန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ခဏလေးစောင့်၊ ကျန့်ဝူ ကလေးဘဝတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ အဝတ်တွေနဲ့ အိပ်ယာတွေကို ငါ သွားယူပေးမယ်။ ညဘက်ဆို အေးတာမို့ ကလေးကို အအေးမမိစေချင်ဘူး။"

ရှုယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့၏ အကူအညီဖြင့် ကျန်းနျန်သည် ယနေ့တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

ညနေစောင်းသောအခါ နွေးထွေးသော အဝါရောင်မီးရောင်များသည် ခြံဝင်းငယ်ကို ထွန်းလင်းနေသည်။ လုယွီသည် တစ်နေကုန် ထွက်သွားပြီးနောက် ပြန်မလာသေးပေ။ ကျန်းနျန်သည် ကလေး အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ ထမင်းချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ စတင်လုပ်ကိုင်နေစဉ်မှာပင် ကလေးက ပြန်နိုးလာပြန်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုသံက မီးဖိုချောင်အထိ ရောက်လာသည်။ မျက်ရည်ကျလုနီးပါးဖြစ်နေသော ကျန်းနျန်သည် ယောက်မကို ချ၍ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ကလေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ပွေ့ချီရင်းနှင့်ပင် ဖန့်မိန်၏ လုပ်ရပ်များကို အတုယူ၍ သေးပေါက်စေရန် ခြံဝင်းထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကလေးများသည် တကယ်ကို အပူအပင်ကင်းမဲ့သူများပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤကလေးသည် ညဘက်၌ပင် သူစိမ်းများကို မကြောက်ပေ။ သေးပေါက်ပြီးနောက် သူက အစာအတွက် ပြန်ငိုပြန်သည်။ ကျန်းနျန် သူ့ကို ကုတင်ပေါ် တင်ထားပြီး အိုးထဲမှ အစားအစာများကို အမြန်ခပ်ယူလိုက်သည်။ ကလေး၏ ကျယ်လောင်စွာ ငိုသံကို ကြားပြန်သောအခါ သူမ မုယောစပါးနို့ထပ်ဖျော်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်ခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ဘိုးဘေးလေးရယ် မငိုပါနဲ့တော့။"

"ဝူး ဝူး ဝူး၊ ငါလည်း ငိုချင်လာပြီ။"

"ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ငါ မုယောစပါးနို့ နောက်ထပ်တစ်ခါ ဖျော်ပြီးသွားပြီ။"

အခုမှ ဖျော်ထားသော နို့က ပူလွန်းသဖြင့် မသောက်နိုင်သေးဘဲ ကလေးက ရင်ကွဲမတတ် ငိုနေသည်။ မျက်လုံးနီရဲနေသော ကျန်းနျန်သည် ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်ကာ တောင်းပန်ခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး မငိုပါနဲ့တော့။ ငါ ရေအေးလေး ထပ်ထည့်ပေးမယ်။"

သူမ မျက်ရည်များဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ကာစ လုယွီနှင့် တိုးသွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်းငယ်လေး မီးရောင်ဖြင့် လင်းနေသည်။ လုယွီက တံခါးဝတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော မျက်ရည်များဖြင့် တောက်ပနေသည့် ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အခုလေးတင် ပြောခဲ့သမျှကို သူ ခိုးနားထောင်မိခဲ့သည်။ သူ့မရီးသည် အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်တွင် ထိုမျှ... စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ။

ကျန်းနျန် စိတ်ပျက်အားငယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကူကယ်ရာမဲ့ မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ကာ နှာရှုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မီးဖိုချောင်သွားပြီး ကျွန်မကို ရေအေးနည်းနည်း ယူပေး။ ကလေး ဗိုက်ဆာနေပြီ။"

"ကောင်းပြီ။"

လုယွီက မီးဖိုချောင်သို့ လျှောက်သွားပြီး ရေအေးယူလာကာ ပူနေသော မုယောစပါးနို့နှင့် ရောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းနျန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကိုယူ၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်ကျွေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ပင်ပန်းစွာ ထိုင်နေပြီး လုယွီ ကလေးကို ချော့မော့နေသည်ကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မှီခိုအားထားရမည့်သူ တစ်ဦးရှိလာပြီဟု ခံစားရသည်။

သူမ မေးလိုက်သည်။ "လီဖန်တက ဘယ်လိုလဲ။"

လုယွီက နို့သောက်နေရင်း ပြုံးနေသော ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် နာကျင်ခံပြင်းသလို ခံစားရပြီး ယနေ့ မြို့ထဲတွင် သူ စုံစမ်းသိရှိခဲ့သည်များကို ကျန်းနျန်အား ပြောပြခဲ့သည်။ "လီဖန်တ ဆုံးသွားပြီ..."

ဘာ။

ကျန်းနျန် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ လီဖန်တကို မြင်ခဲ့ရစဉ်က အချိန်ကို မှတ်မိနေသည်။ သူ့အသားအရေက အနည်းငယ် ဝါကြန့်ကြန့်ဖြစ်နေပြီး အားအင်မရှိသလိုဖြစ်နေကာ မကြာခဏ ချောင်းဆိုးနေခဲ့သည်။ သူမက လက်မောင်းနာကျင်ခြင်းနှင့် အအေးမိခြင်းလောက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

သူ ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးပါးနိုင်မှာလဲ။

လုယွီက ကလေး၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် ရဲကို ဆက်သွယ်ပြီး လီဖန်တရဲ့ ဝမ်းကွဲကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ သူက ဝမ်းကွဲ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ တပ်စုက ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သားပါ။ လီဖန်တက ဆေးကုသဖို့ မြို့ကို လာခဲ့တာ။ သူ့လက်မောင်း ဒဏ်ရာက ပြန်ဖြစ်ပြီး ရောင်ရမ်းလာတယ်။ ကုသဖို့အတွက်က စရိတ်စကကြီးလွန်းတော့ သူ မကုသဘဲ အောင့်ခံနေခဲ့တာ။"

ဒီနေရာတွင် လုယွီ၏ အသံ ဝင်သွားပြီး လီဖန်တ၏ အခြေအနေကို အစောပိုင်းက ပိုပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့မိခြင်းအတွက် နောင်တရနေပုံရသည်။

"သူ့လက်မောင်းက ကြွက်သားတွေ ပုပ်သွားပြီး အာရုံကြောတွေကိုပါ ထိခိုက်သွားတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူ အကြာကြီး မခံတော့ဘူး။"

ကျန်းနျန် ရင်ထဲ လေးလံနေလျက် မုယောစပါးနို့သောက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေသော ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ သူ့ကို စိတ်ဒုက္ခပေးသည်ဟု မထင်တော့ဘဲ သနားစိတ်ဝင်လာသည်။ "ဝူယင်းက ကလေးကို ဘာလို့ ဒီကို ပို့လိုက်တာလဲ။"

ဝူယင်းအကြောင်းကို ပြောသောအခါ ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ မျက်နှာရှိ ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမ၏ ရင်ထဲ ထိတ်လန့်သွားပြီး အဆိုးဆုံးကို ကြောက်ရွံ့မိသည်။

တကယ်ပင် လုယွီ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။ "ဝူယင်းလည်း ဆုံးသွားပြီ။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရဲတွေက တောအုပ်တစ်ခုထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကြိုးဆွဲချထားတာကို တွေ့တယ်ဆိုပြီး အစီရင်ခံစာ လက်ခံရရှိတယ်။ သူမက ဝူယင်းရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သွားပြီး အလောင်းကို ခွဲခြားကြည့်တော့ သူမ တကယ်ဖြစ်နေတယ်။"

ကျန်းနျန် ရင်ဘတ်ထဲ ဝမ်းနည်းမှုရော ဒေါသပါ ခံစားရကာ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားသည်။ သို့သော် သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ သူမ လီဖန်တနှင့် ဝူယင်းတို့ကို နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့ရစဉ်က သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အလွန်ချစ်ခင်ကြသည်ကို သိခဲ့ရသည်။

ဝူယင်းက လီဖန်တနောက် သေသည်အထိ လိုက်ပါသွားမည်နှင့် သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီ သူမ၏ ကလေးအား ယုံကြည်စိတ်ချရသူများထံ အပ်နှံသွားခဲ့သည်ကိုပင် သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်၏ လည်ချောင်းက ခြောက်သွေ့နေခဲ့သည်။ "ဝူယင်းနဲ့ လီဖန်တတို့ မိသားစုတွေရော ဘယ်လိုလဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လီဖန်တရဲ့ ရွာသားတွေ ပြောတာက ဝူယင်းမှာ ပထွေးပဲ ကျန်တော့တာ။ လီဖန်တရဲ့ မိဘတွေကတော့ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။ သူတို့ဆီ အကြောင်းကြားဖို့ ကျွန်တော် ဒီည ကျေးလက်ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့က ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကလေးကို လာခေါ်ကြပါလိမ့်မယ်။"

"ကျွန်မ သူ့ကို ချီထားမယ်၊ ရှင် အစာသွားစားပါ" ကျန်းနျန်က ပြောရင်း ကလေးကို ယူရန် ထရပ်လိုက်သည်။

လုယွီ - "ရပါတယ်၊ မင်း အရင်သွားပါ။"

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်၍ တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ငိုသည်။ သူမသည် ဝူယင်းအတွက် ငိုနေတာလား သို့မဟုတ် တစ်နှစ်မပြည့်မီ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ဆုံးရှုံးသွားသော သနားစရာ ကလေးငယ်လေးအတွက် ငိုနေတာလားဆိုသည်ကို မသေချာပေ။

သူမ မုယောစပါးနို့ကို သတိရလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဝူယင်း သူမ၏ နောက်ဆုံးငွေဖြင့် ကလေးအတွက် ဝယ်ပေးခဲ့သော နောက်ဆုံးအစားအစာ ဖြစ်နေနိုင်သည်။

မီးဖိုချောင်တွင် အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက် သူမ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ အနည်းငယ် စားပြီး လုယွီနှင့် အလဲအလှယ်လုပ်ရန် သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲမှ မီးရောင် မှိန်သော်လည်း လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးနီရဲရောင်ရမ်းနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ မီးဖိုချောင်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ကလေးနှင့်အတူ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းပြီး သူ့ကို ဆော့ပေးနေသည်။ သူ ရယ်နေသော်လည်း သူမ ရင်ကွဲနာကျနေသည်။

"ဝါး... ဝါး..."

ကလေးက စကားမပြောနိုင်သဖြင့် "ဝါး ဝါး" ဟူသော အသံများသာ ထွက်သည်။ ကျန်းနျန် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ကလေး၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။ "အန်တီက မင်းအတွက် အဝတ်လေးတွေနဲ့ စောင်နွေးနွေးလေးတွေ လုပ်ပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ကလေးက ပြုံးပြီး ပန်းရောင်သွားဖုံးများကို ထုတ်ပြလာသည်။

ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကျုံ့ပြီး မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ့လက်သေးသေးလေးကို လှုပ်ပေးခဲ့သည်။

ကလေး ညက သေးစိုစေခဲ့သော အိပ်ယာခင်းနှင့် စောင်များကို နေ့လယ်တွင် လျှော်ဖွပ် ခြောက်သွေ့ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ ကလေးကို အိပ်စေပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ဗီရိုထဲမှ အကောင်းဆုံး အဝတ်စ၊ အပ်နှင့် ချည်တို့ကို ထုတ်ကာ ကလေး၏ မိသားစု မလာမီ အဝတ်အစားနှင့် စောင်များ ချုပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

"မရီး။"

အရပ်ရှည်သော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် လူတစ်ဦး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ စားပွဲဆီ လျှောက်လာပြီး သူ့အိတ်ထဲမှ ၂၅ ယွမ်ကို ထုတ်၍ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်။ "ဒါက အစ်မကောဆီက မင်းရဲ့ လုပ်အားခပဲ။"

ကျန်းနျန်၏ နီရဲပြီး မျက်ရည်စိုနေသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ လုယွီ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "မရီးရဲ့စောင် စိုသွားတာဆိုတော့ ဒီည ကျွန်တော့်အခန်းမှာ နေလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် တခြားအခန်းမှာ အိပ်မယ်။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလိုအလျောက် ခေါင်းခါသည်။ "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ဒီနေ့ စောင်ကို ခြောက်အောင် လှန်းထားတာမလို့ အဆင်ပြေပါတယ်။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းတာပေါ့။"

သူ ထွက်သွားစဉ်တွင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ညဘက်အပ်ချုပ်တာ မလုပ်ပါနဲ့၊ မျက်စိအတွက် မကောင်းဘူး။ မနက်ဖြန်မှ လုပ်ပါ။"

ကျန်းနျန် သူမလက်ထဲရှိ အဝတ်စကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ သိမ်းထားလိုက်ပြီး ကလေးနှင့်အတူ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

နောက်ရက် အနည်းငယ်ကြာအောင် ဖန့်မိန်နှင့် ရှုယန်တို့က ကူညီပေးခြင်း၊ ညဘက်တွင် လုယွီက ကလေးကို ချော့မော့ပေးခြင်းတို့ကြောင့် ကျန်းနျန် အားလပ်ချိန်အချို့ ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးအတွက် အဝတ်သေးသေးလေး နှစ်စုံကို အမြန်ချုပ်ပေးခဲ့သည်။ အဝတ်သေးလေးများက ချုပ်ရလွယ်ပြီး မြန်သည်။

အဝတ်အစားများ ချုပ်ပြီးနောက် စောင်အတွက် ဝါဂွမ်း ကုန်သွားသည်။ သူမ ဝါဂွမ်းအချို့ဝယ်ရန် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်းသို့ သွားသည်။ နို့မှုန့်ရောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ခြောက်အိတ် ဝယ်လိုက်ပြီး ခုနကမှ ရရှိသော ၂၅ ယွမ် အကုန်သုံးလိုက်သည်။

ထိုခေတ်အခါက နို့မှုန့်က ဈေးမပေါပါ။ ဝါဂွမ်းနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် ၁၂ ယွမ် ကုန်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ဖန့်မိန်က ၎င်းတို့ မတတ်နိုင်ဟု ပြောခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်။ ပျမ်းမျှ မိသားစုတစ်စုအတွက် ၎င်းသည် တကယ်ပင် များပြားလှသည်။ လီဖန်တ၏ မိဘများ ကလေးကို ခေါ်ဆောင်ရန် တပ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ကျန်းနျန် စောင်ချုပ်ပြီးကာစ ဖြစ်သည်။

သူမ နို့မှုန့်နှင့် စောင်ကို အဝတ်အိတ်ကြီးထဲ ထည့်၍ လီဖန်တ၏ မိခင်အား ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ကလေးအတွက်ပါ။"

လီဖန်တ၏ မိဘများသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငိုကြွေးလာခဲ့ပုံရသည်။ နှစ်ဦးစလုံး မျက်လုံးများ နီရဲရောင်ရမ်းနေကြပြီး အထူးသဖြင့် လီဖန်တ၏ မိခင်သည် ကလေးကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်များ စီးဆင်းလာကာ ငိုလွန်း၍ မွန်းကြပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကို မသိပေ။ သူမ တိတ်ဆိတ်စွာနေသော လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသို့သော အချိန်မျိုးတွင် မည်သူပြောသော စကားမှ နှစ်သိမ့်မှု မပေးနိုင်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သားရော ချွေးမပါ ဆုံးရှုံးရခြင်းသည် မည်သည့်မိဘမှ မခံစားသင့်သော ဝေဒနာပင်။

အပြင်ဘက်တွင် ဖြတ်သွားသော စစ်သည်ဇနီးများသည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်၌ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ခြံဝင်းငယ်တွင် ခေတ္တရပ်နေကြသည်။ ဖန့်မိန်က သတင်းပျံ့နှံ့ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် တပ်မိသားစု အဆောင်တစ်ခုလုံးက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်ရှိကလေးမှာ လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်က တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးရှုကို နောက်လိုက်ခဲ့သော လီဖန်တ၏ သားဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေကြသည်။

လီဖန်တ မိသားစု၏ ကြေကွဲစရာသတင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားကာ စစ်သည်ဇနီးများအကြားတွင် သေးငယ်သော ပဋိပက္ခများ ရှိသော်လည်း သူတို့အားလုံးက စုပေါင်းဝမ်းနည်းကြပြီး ကူညီလိုစိတ်များ ရှိနေကြသည်။

ကျူးကျွင်းနှင့် စစ်သားအချို့သည် လီဖန်တ၏ မိဘများကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရာ အဝတ်အိတ်ကြီးငယ်များတွင် စစ်သည်ဇနီးများ လှူဒါန်းခဲ့သော ကြက်ဥများနှင့် အစားအစာပစ္စည်းများ ပြည့်နေသည်။ လုယွီက လီဖန်တနှင့် ဝူယင်းတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို သူတို့၏ ဇာတိသို့ ပြန်သယ်ယူ၍ မရသောကြောင့် မြို့တွင် မီးသင်္ဂြိုဟ်ရကြောင်း ပြောပြသည်။ မီးသင်္ဂြိုဟ်စရိတ်များကို တပ်ရင်းမှ တရားဝင် လျှောက်လွှာတင်ခြင်းဖြင့် ကာမိခဲ့ပြီး ခွင့်ပြုချက်ရရှိရန် ဆယ်ရက်ကျော် ကြာခဲ့သည်။

ကလေး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းနျန် အခန်းထဲတွင် အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့ပြီး ညနေမှသာ အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ကလေးရှိနေခြင်းကြောင့် ကျန်းနျန်သည် ဆူညံသံကို အသားကျခဲ့သည်။ ယခု ကလေးမရှိတော့သည့်အခါ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးနေသလို ခံစားရသည်။ ထမင်းစားချိန်တွင် သူမ မီးဖိုချောင်သို့ ချက်ပြုတ်ရန် သွားခဲ့ပြီး ရေအိုးထဲတွင် ရေသိပ်မကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရေခပ်ရန် ရေပုံးယူ၍ ရေတွင်းသို့ သွားသည်။ ရေပုံးကို ပြည့်အောင် ခပ်ပြီး မတင်မီတွင် လျင်မြန်သော ခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် လှည့်မကြည့်ရသေးမီ နွေးထွေးမှုလှိုင်းတစ်ခုက သူမအား ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လေးနက်၍ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုက အနောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော့်ကို လုပ်ခွင့်ပေးပါ။"

လုယွီက သူမဆီမှ ရေပုံးကို ယူ၍ မီးဖိုချောင်သို့ သယ်သွားခဲ့သည်။ ရေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ရေတွင်းမှ ရေထပ်ခပ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လက်အင်္ကျီများကို လိပ်တင်ထားရာ သန်မာပြီး ကြွက်သားများ ထင်ရှားသော လက်မောင်းများကို မြင်နေရသည်။ သူ့ ကြွက်သားများနှင့် ကော်လာမှတစ်ဆင့် လှစ်ခနဲ မြင်ရသော ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်သားများကို မြင်ရသည့် မြင်ကွင်းက သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို မြန်စေသည်။

သူမ မျက်နှာနီရဲကာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

သူမ မျက်တောင်များကို လျင်မြန်စွာ ခတ်ကာ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သတိပေးနေသည်။ 'ဒါ နင့်ရဲ့လူ မဟုတ်ဘူး၊ မကြည့်နဲ့၊ မကြည့်နဲ့။'

ကျန်းနျန် သူမ၏ ပါးများကို ပုတ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လုယွီ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်၍ မီးမွှေးနေသည်ကို သတိမထားမိပေ။ သူမ သက်ပြင်းချကာ စဉ့်တီတုံးပေါ်မှ အာလူးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်စဉ် လုယွီ၏ စိုးရိမ်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မင်း နေမကောင်းဘူးလား။"

ကျန်းနျန် တောင့်ခဲသွားသည်။ "ဟမ်။"

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ သူမ၏ နဖူးကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ထိတွေ့မှု အနွေးဓာတ်က သူမအား အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေပြီး သူ့လက်ကို ရှောင်ရှားရန် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ နည်းနည်း ပူနေလို့ပါ။"

သံသယ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လုယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

နိုဝင်ဘာလတောင် ရောက်နေပြီမို့ မကြာခင် မီးဖိုစသုံးတော့မှာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ပူနိုင်မှာလဲ။