အခန်း (၄၈)

ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လုယွီသည် စိတ်မချမ်းမြေ့သေးဘဲ နောက်ဆုံးအကြိမ်ကဲ့သို့ ပြန်လည် ဖျားနာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ သူ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ဖိ၍ သူမ၏ နဖူးကို ထပ်မံ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ "မင်း နည်းနည်း ဖျားချင်နေပြီ။"

ကျန်းနျန် - …

သူမ အနည်းငယ် ရုန်းကန်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်မ ရေနွေးသောက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

လုယွီက သူမ၏ လက်ထဲမှ ဓားကို ယူလိုက်သည်။ "အခန်းထဲ ပြန်သွားပါ။ ကျွန်တော် ရေနွေးနွေးလေး ဆူအောင် ကျိုပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ထပ်ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။ သူမ အတင်းအကျပ် ဆက်ငြင်းနေပါက လုယွီသည် သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို သတိထားမိသွားနိုင်ပြီး ပို၍ပင် ရှက်စရာကောင်းမည်ကို ကြောက်ရသည်။

သူမ အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားပြီး ကုတင်ပေါ် ထိုင်၍ ခြေထောက်များ လွှဲနေကာ ရံဖန်ရံခါ သူမ၏ ညာဘက်ခြေကျင်းဝတ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ လုယွီ သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားသည်ကို နှိပ်နယ်ပေးခဲ့သည်ကို သတိရသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နာကျင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ကျန်းနျန် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံကြား၍ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကြွေခွက်တစ်လုံးနှင့်အတူ လုယွီ ဝင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ သူမကို ခွက်ပေးလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး ရေနွေး နည်းနည်း သောက်လိုက်ပါ။"

သူ သူမ၏ ညာဘက်ခြေထောက် ကုတင်ပေါ်မှ တွဲလောင်းကျနေသည်ကို သတိထားမိ၍ မေးလိုက်သည်။ "ခြေကျင်းဝတ်က ပြန်နာနေပြီလား။"

ကျန်းနျန် ချက်ချင်း ခြေကို ချလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။"

လုယွီသည် သူမ ခွက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များ နားထင်ဘေးတွင် ညင်သာစွာ ကျနေပြီး မျက်တောင်များက တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေသည်။ "မရီး။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ပါးများ နီနေတုန်းပင်။ သူမ မော့ကြည့်ရန် မဝံ့ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဟမ်။"

"နေမကောင်းဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ။ ကိုယ့်ဘာသာ ဖုံးကွယ်မထားပါနဲ့။"

ကျန်းနျန် စိတ်မသက်မသာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၍ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ထိုညနေတွင် လုယွီက ညစာ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

သူသည် ဆန်ပြုတ်အချို့နှင့် ဟင်းနှစ်ပွဲ ချက်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် ခြံထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်၍ ခေါင်းငုံ့ကာ စားနေသည်။ ထမင်းဝိုင်း အလယ်တွင် သူစိမ်းနှစ်ဦး ရောက်လာသည်။ အမျိုးသားက စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားပြီး တပ်ရင်းမှူးစုန့် နှင့် ရွယ်တူနီးပါး ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် သူတို့ကို မမှတ်မိသော်လည်း လုယွီက မှတ်မိကာ ထရပ်ခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးထန်၊ ဘာကိစ္စပါလဲ။"

တပ်ရင်းမှူးထန်သည် ဒုတိယ တပ်ရင်းမှ ဖြစ်သည်။ တပ်ရင်းနှစ်ခုလုံးသည် တူညီသော စစ်ဒေသအောက်တွင် ပါဝင်သည်။ သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးမှာ သူ၏ဇနီး ချန်ဖန် ဖြစ်သည်။ တပ်ရင်းမှူးထန်နှင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်တို့သည် ချစ်ခြင်းနှင့် မုန်းခြင်း ရောထွေးသော ဆက်ဆံရေးရှိပြီး မကြာခဏ ရန်ဖြစ်ကြသော်လည်း လိုအပ်ချိန်တွင် ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ ခင်မင်ရင်းနှီးကြသည်။ သို့သော် ချန်ဖန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့ တွေ့ဆုံသောအခါ ရံဖန်ရံခါ ပဋိပက္ခဖြစ်တတ်သည်။

ကျန်းနျန်လည်း ထရပ်ခဲ့ကာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကပ်ပြီး လုယွီ နောက်မှလိုက်၍ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးထန်၊ အစ်မချန်။"

ချန်ဖန်က ကျန်းနျန်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ ပိုကြည့်လေ ပိုသဘောကျလေ ဖြစ်လာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် မင်းက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးပေါ့။ အရင်က ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ စျေးကွက်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်း သွားတဲ့လမ်းမှာ မင်းကို တွေ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ မဆုံဖူးသေးဘူး။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အခု အစ်မချန်ကို မှတ်မိပါပြီ။"

တပ်ရင်းမှူးထန်က လုယွီအား ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တပ်ရင်းမှူးစုန့်နဲ့ စကားပြောရင်း ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောဖို့ ခဏဝင်လာတာပါ။ ခင်ဗျား ဆက်စားပါ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ညစာ စားပြီးပါပြီ။"

တပ်ရင်းမှူးထန်က ခုံပေါ်တွင် ထိုင်၍ လုယွီနှင့် စကားပြောနေသည်။ ချန်ဖန်က ကျန်းနျန် ဘေးတွင် ထိုင်သည်။ ကျန်းနျန် စားခါနီးပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "ဒီနှစ် မင်းရဲ့ အသက် ဘယ်လောက်လဲ။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်ခွံများ တုန်လှုန်သွားလျက် နွေးထွေးစွာ ပြုံးနေသော ချန်ဖန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - ...

သူမ ချန်ဖန်တွင် အကြံအစည်တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ၂၃ နှစ် ပြည့်မှာပါ။"

ချန်ဖန်က ပြောသည်။ "မငယ်တော့ပေမဲ့ ကျွန်မနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အတော်လေး ငယ်ပါသေးတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမှန်း မသိပေ။ ချန်ဖန်သည် သူမကို အောင်သွယ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယရှိမိသည်။ သူမ လုယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။

လုယွီ၏ မျက်လုံးများထဲက အကြည့်ကို သူမ ဖတ်မရသော်လည်း အရေးပါသည်ဟု ခံစားရသည်။

"ရှောင်နျန်၊ ကျွန်မ ဒီလို ခေါ်လို့ အဆင်ပြေရဲ့လား" ချန်ဖန်က ပြုံးလိုက်ရာ အတော်လေး ရင်းနှီးပုံရသည်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရပါတယ်"

ချန်ဖန်က ပြောသည်။ "မင်းကို မြင်လိုက်တော့ ကျွန်မရဲ့ မောင်လေး ထန်ဇီကို သတိရတယ်။ သူက မင်းထက် ငါးနှစ်ကြီးတယ်။ မနှစ်က သူ့ဇနီး ဆုံးသွားတာလေ၊ ကလေးလည်း မရှိတာမို့ တစ်ယောက်တည်းပဲ နေနေတယ်။ သူက စစ်တပ်မှာ လေ့ကျင့်ရေးတွေနဲ့ အမြဲ ဝေးနေတာ၊ စစ်ဒေသထဲမှာပဲ နေဖို့ လျှောက်လွှာတင်ပြီး အမြဲပြေးလွှားမနေဖို့ ကျွန်မ ပြောထားတယ်။"

ကျန်းနျန် တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။

ချန်ဖန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှောင်နျန်၊ ထန်ဇီ ပြန်လာရင် မင်း တွေ့သင့်တယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အဆင်ပြေသွားနိုင်တယ်။"

ကျန်းနျန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲဆန့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ လုယွီ သူမကို ကြည့်နေသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လုယွီ၏ မျက်ခုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင် ဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လွင်နေသည်။ "မရီးချန်၊ ကျွန်တော့် မရီးက အခု အတော်လေး အဆင်ပြေနေပါတယ်။"

ကျန်းနျန် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံခဲ့သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မ အခုအတိုင်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြီးတော့ မုဆိုးမတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကောလာဟလတွေ အများကြီးရှိတော့ ရဲဘော် ထန်ဇီနဲ့ မတွေ့တာ ပိုကောင်းပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြခဲ့ပြီး ထန်ဇီနှင့် ပေါင်းစည်းပေးလိုသော ချန်ဖန်၏ စိတ်ကူးကို ပယ်ချလိုက်သည်။

ချန်ဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခဏတာ တင်းမာသွားသော်လည်း မကြာမီ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်။ သူမ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "မတွေ့ချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။ ကျွန်မက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ အကြံပေးလိုက်တာပါ။"

တပ်ရင်းမှူးထန်က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။ သူ ချောင်းဆိုးပြီး လုယွီအား ပြောလိုက်သည်။ "ဖန်ဇီက သူများကိစ္စတွေ ဝင်စွက်ဖက်ရတာ ကြိုက်တယ်။"

ထို့နောက် သူသည် ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမသည် လုယွီနှင့် တပ်ရင်းမှူးထန်တို့ သူတို့၏ တပ်ရင်းကိစ္စများ ဆွေးနွေးနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။ ချန်ဖန်သည် အရှုံးမပေးသေးပုံရပြီး ကျန်းနျန်၏ ဘဝအကြောင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ စူးစမ်းနေသည်။ ၎င်းမှာ အိမ်ထောင်စု မှတ်တမ်းများ စစ်ဆေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သူမသည် ဒီကလူများသည် အောင်သွယ်ပေးရသည်ကို တကယ် ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် စကားသိပ်မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖန်က နောက်ထပ်မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးပြီးမှ ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် လောင်စုန့်၏ အိမ်မှ အခုမှ ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဖန့်မိန်ဆီမှ ကျန်းနျန်အား လောင်စုန့်၏ ဝမ်းကွဲ စုန့်ပိုင်နှင့် အောင်သွယ်ပေးရန် စိတ်ကူးကို ကြားခဲ့ရသည်။

ချန်ဖန်သည် စုန့်ပိုင်ကို သိသည်။ သူသည် စစ်တပ်ရှိ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် တပ်ရင်းတူတွင် အရင်က ရှိခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် စစ်ခရိုင်ခွဲ၏ ဒုတိယတပ်မှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် လောင်စုန့် ဒုတိယ ဦးလေး၏ သားအငယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်တွင် တစ်ဦးတည်းသာသားဖြစ်ပြီး သူ၏ အစ်မသည် အရင်ကတည်းက လက်ထပ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့ စစ်ဒေသတွင် ရှိစဉ်က သူနှင့် ထန်ဇီတို့သည် သူတို့၏ တပ်ရင်းများ အဆင်မပြေခြင်းကြောင့်ပင် ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ပြန်လည် သင့်မြတ်သွားကြသည်။

တပ်ရင်းမှူးထန်နှင့် ချန်ဖန်တို့ ကျန်းနျန်၏ အိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်စဉ် ဖန့်မိန်သည် သူမ၏ ခြံဝင်းမှနေ၍ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေသည်။ သူမသည် ချန်ဖန် ထန်ဇီအကြောင်း ပြောသည်ကို ပထမဆုံးကြားသောအခါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ တပ်ရင်းမှူးထန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ တစ်ခုခု မမှန်သည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။

သူမက အော်ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ဖန်၊ ငါ အောင်သွယ်ပေးမယ့် ကိစ္စကို လုယူဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့။"

သူမ၏ ကျယ်လောင်သောအသံသည် ကျန်းနျန်နှင့် ချန်ဖန် နှစ်ဦးစလုံးကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။ လုယွီနှင့် တပ်ရင်းမှူးထန်တို့သည် နံရံပေါ်မှ ချောင်းကြည့်နေသော ဖန့်မိန်ကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်ကြသည်။

တပ်ရင်းမှူးထန်က သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်ခဲ့သည်။ "သူမက သူလျှိုလိုပဲ။"

ရှုယန်လည်း ဆူညံသံကို ကြား၍ နံရံပေါ်မှ ချောင်းကြည့်ခဲ့သည်။ လျိုချမ့် စူးစူးစမ်းစမ်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ကျန့်ဝူကို သွားကြည့်ပါ။"

လျိုချမ့် - …

သူ ကြည့်လို့မရတဲ့ ကိစ္စများ ရှိနေသလား။

ချန်ဖန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ အထူးသဖြင့် ဖန့်မိန်က လောင်စုန့်၏ နေရာ၌ သူမရှေ့တွင် စုန့်ပိုင်နှင့် ကျန်းနျန်ကို အောင်သွယ်ပေးရန် ကိစ္စပြောခဲ့ပြီးနောက်တွင် ဖြစ်သည်။ ဖန့်မိန် နားထောင်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"အဲဒီကနေ ဆင်း။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ အသံ ဘေးအိမ်ခြံဝင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဖန့်မိန် လှည့်၍ ပြန်အော်သည်။ "ရှင် အရင် ပါးစပ်ပိတ်။"

သူမ ပြန်လှည့်လာပြီး ချန်ဖန်ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "မင်း ကျွန်မ ကျန်းနျန်ကို စုန့်ပိုင်နဲ့ အောင်သွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာ သိလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ လာတာလဲ။ နင့်မှာ ဘာအကြံအစည်ရှိတာလဲ ချန်ဖန်။ နင့်ကို ပြောပြမယ်၊ နင့်ရဲ့ ယောက်ျားနဲ့ ငါ့ယောက်ျား နှစ်ယောက်လုံးက တပ်ရင်းမှူးတွေပဲ။ နင့်ယောက်ျားက ငါ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သလို ငါလည်း နင့်ကို မကြောက်ဘူး။"

ကျန်းနျန် - .....

သူမသည် ဖန့်မိန်နှင့် ချန်ဖန်ကြား ဝင်ရောက် ဖျန်ဖြေရန် ထရပ်လိုက်သော်လည်း လုယွီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ပုံမှန် နက်ရှိုင်းသော အသံသည် ယခုအခါ အေးစက်၍ ပြင်းထန်နေသည်။

"မရီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော့် မရီးကိစ္စကို စိတ်မပူကြပါနဲ့တော့။ သူမ နောက်အိမ်ထောင် မပြုရင်တောင်မှ ကျွန်တော် သူမကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပါတယ်။"

ဖန့်မိန်နှင့် ချန်ဖန်တို့ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် တပ်ရင်းမှူးထန်တို့ပင် လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လုယွီ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိနေကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ လေသံက ဒေါသထွက်နေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

လုယွီသည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း တပ်ရင်းမှူးစုန့်ပင် တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို သတိထားရသည်။

တင်းမာမှုများ ခံစားရသောကြောင့် ရှုယန်သည် လျိုချမ့်ကို ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ဖန့်မိန်ကို ဆွဲချပြီး ဆူပူခဲ့သည်။ "မင်း တစ်ခါလောက် တိတ်တိတ်လေးနေပေးလို့ မရဘူးလား။ မင်းက ဒီမိသားစု အဆောင်တစ်ခုလုံးမှာ အသံအကျယ်ဆုံးပဲ။ အိမ်ပြန်ပြီး ကလေးတွေကို သွားကြည့်ထားလိုက်။"

ဖန့်မိန် တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို ပြန်လည်ပြောဆိုရန် အနည်းငယ် ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ တွန့်ကြေနေသော အဝတ်အစားများကို ဆန့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

တပ်ရင်းမှူးထန်လည်း ထရပ်ခဲ့သည်။ "နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း ပြန်သင့်ပြီ။"

သူ ချန်ဖန်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရာ ချန်ဖန်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်၍ အတင်းအကြပ် ပြုံးခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ သွားတော့မယ်နော်။"

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ခြံဝင်းသည် ယခင် တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ ပြန်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ပန်းကန်များကို သပ်ရပ်စွာ စုဆောင်းရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သော်လည်း လုယွီက ယူလိုက်သည်။ "မင်း အိပ်ရာဝင်ပါ။"

သူ ပန်းကန်များကို မီးဖိုချောင်သို့ သယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းနျန် ခဏ စဉ်းစားကာ မီးဖိုချောင်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါးလျသော ပခုံးများကို တံခါးဘောင်တွင် မှီထားရင်း အရပ်ရှည်၍ သန်မာသော အမျိုးသား၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၍ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်ကို ဒေါသမထွက်ပါနဲ့။ သူမက ဘာကိုမှ မရည်ရွယ်ပါဘူး။"

ပန်းကန်ဆေးနေသော လုယွီက ခဏ ရပ်သွားခဲ့သည်။ "မစောနက အစ်မဖန့်က မင်းရှေ့မှာ အလဟဿ အချိန်ဖြုန်းပြီး ကောလာဟလတွေ ပြောခဲ့တာလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့၍ သူမ၏ အဝတ်အနားစကို ဆော့ကစားနေခဲ့သည်။ "အစ်မဖန့်ကလည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။"

လုယွီသည် အိုးထဲရှိ ပန်းကန်များကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အဝတ်စပေါ် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုက တင်းကျပ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အဝတ်စကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့၍ တံခါးဘောင်နားတွင် ရပ်နေသော ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူ၏ အသံသည် နိမ့်၍ တည်ကြည်နေသည်။ " မရီးကရော ဂရုစိုက်တာလား။"

ကျန်းနျန် သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ပေ။ သူမ မော့ကြည့်သောအခါ လုယွီ၏ မှောင်မည်း၍ ပြင်းထန်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိပြီး သူမ၏ နှလုံးသားခုန်နှုန်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အဝတ်အနားစကို ပွတ်နေသည်။ "ရှင် ဆိုလိုတာကို ကျွန်မ နားမလည်ဘူး။"

သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်တောင်များက မျက်လုံးများထဲရှိ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ လုယွီ ဘာကို ဒေါသထွက်နေတာလဲ။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ နားလည်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် လုယွီ၏ အစ်ကိုဖြစ်ပြီး သူ ကွယ်လွန်သည်မှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ ဖန့်မိန်နှင့် ချန်ဖန်တို့သည် လုယွီရှေ့မှာပင် သူမကို အခြားသူတစ်ဦးနှင့် အောင်သွယ်ရန် စကားပြောနေကြသည်။ သူ ဒေါသထွက်သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းနျန် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ..."

"မင်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေကို စိုးရိမ်ပြီး ရေရှည် အတူ နေထိုင်တာက ကောလာဟလတွေ ဖြစ်စေမှာကို ကြောက်တာလား။"

လုယွီ၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျန်းနျန်၏ စကားများ လည်ချောင်းတွင် ဆို့နင့်သွားသည်။

လုယွီ သူမကို ကြည့်ခဲ့သည်။ သူ၏ လေသံသည် အေးစက်၍ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။ "မင်းက ကောလာဟလကို ကြောက်လို့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အလျင်လိုနေတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အဆောင်ကို ပြောင်းလို့ရပါတယ်။"

ကျန်းနျန် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး အလိုအလျောက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အလျင်မလိုပါဘူး။ အစ်မဖန့်က စုန့်ပိုင်နဲ့ တွေ့ဖို့ အတင်း တိုက်တွန်းခဲ့တာ၊ ဒီည အစ်မချန် ပြောတာကိုလည်း ငါ မသိဘူး။"

သူမ၏ လေသံက အနည်းငယ် ပြင်းထန်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည်။ ဘာပဲပြောပြော သူမကို နားလည်မှုလွဲအောင်တော့ မလုပ်ပါနဲ့။ ဘယ်သူက အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အလျင်လိုနေလို့လဲ။ သူမ လောနေတာ မဟုတ်ဘူး။

လုယွီသည် ကျန်းနျန် ဒေါသထွက်နေသည်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏ ရင်ထဲမှ မီးများ ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားသည်။ "ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော် မင်းကို နားလည်မှုလွဲသွားတယ်။"

သူသည် ပန်းကန်များ ဆေးကြောရန် ပြန်လှည့်သွားပြီး သူ၏ အစောပိုင်း စကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောသည်။ "တကယ်လို့ မင်းက အတူနေထိုင်တာ မသင့်လျော်ဘူး၊ ကောလာဟလတွေ ဖြစ်စေနိုင်တယ်လို့ ခံစားရရင် ကျွန်တော် မနက်ဖြန် အဆောင်ကို ပြောင်းပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ဆိုးကျိုး သက်ရောက်မှာကို စိုးရိမ်လို့။"

လုယွီ၏ လက် ရပ်တန့်သွားကာ သူ၏ တင်းတင်း ဖိကပ်ထားသော နှုတ်ခမ်းများတွင် ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန် ရင်နာကာ ခံပြင်းနေသည်။ သူမ မလုပ်ခဲ့သော ကိစ္စအတွက် အပြစ်တင်ခံရခြင်းသည် မတရားဟု ထင်သည်။ "ရှင်ရဲ့ အစ်ကို ဆုံးတာ လအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ မစဉ်းစားပါဘူး။ တခြားသူတစ်ယောက်က ကျွန်မကို အောင်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေလို့ ရှင် ဒေါသထွက်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ရှင်ရဲ့ အစ်ကိုအပေါ် သစ္စာရှိနေမှာပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ဒီကိုရောက်ပြီးနောက် လုယွီအပေါ် ပထမဆုံးအကြိမ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဒေါသထွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အပြုံးသည် မှေးမှိန်သွားပြီး မျက်ခုံးများ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အမူအရာ ပို၍ပင် အေးစက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကာ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို နားထောင်ရင်း ပြတင်းပေါက်မှ လရောင်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ စိတ်ငြိမ်သွားသောအခါ သူမ၏ ဒေါသ ပေါက်ကွဲမှုအတွက် နောင်တရမိသည်။

သူမသည် လုယွီကို အရာအားလုံးအတွက် မှီခိုနေရပြီး သူလည်း မှားယွင်းခြင်းမရှိပေ။ သူက သူ၏ အစ်ကိုအတွက် ကြည့်ရှုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဒေါသထွက်မည်ဆိုလျှင် ဖန့်မိန်နှင့် ချန်ဖန်တို့ကိုသာ ဒေါသထွက်သင့်သည်။ လုယွီကို မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချမိသည်။ ဒါကမှ သူတို့ ပြောကြသည့် ကိုယ့်လူအပေါ် ကြမ်းတမ်းခြင်းဟု ခေါ်တာလား။

အပြင်ဘက်မှ ရေကြားရသောအခါ ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်း ကိုက်ပြီး စောင်ကို ခေါင်းပေါ် ဆွဲတင်ကာ မနက်ဖြန် လုယွီကို တောင်းပန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။