အခန်း (၄၉)

ထိုညတွင် ကျန်းနျန် မငြိမ်မသက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ခေတ်သစ်ရှိ သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေသည်ဟု အိပ်မက်မက်သည်။ သူမ၏ မိဘများနှင့် အဘိုးအဘွားများက ဧည့်ခန်းတွင် အစားအစာ စားနေကြသည်။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ပြုံးရယ်ခြင်းများနှင့်အတူ သူမကို ကြိုဆိုကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမမိခင်၏ ပခုံးပေါ် မှီထားပြီး မိသားစု စကားပြောဆိုသံများကို နားထောင်ကာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရသည်။ သူမ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အချိန်ခရီးသွား စာအုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းပြီး စာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ ဇာတ်လိုက် ဇနီးမောင်နှံ၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည့် စာမျက်နှာများ လွတ်နေသေးခြင်း ရှိမရှိ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုစာမျက်နှာများ လွတ်မနေတော့ဘဲ အကြောင်းအရာ နှစ်မျက်နှာ ထပ်ဖြည့်ထားသည်ကိုပင်။ သို့သော် မင်္ဂလာဆောင် မြင်ကွင်းအစား ဇာတ်လိုက် ဇနီးမောင်နှံ ကွဲကွာသွားကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဇာတ်လိုက်မ စွင်းယင်သည် လက်ထပ်သွားသော်လည်း ဇာတ်လိုက်နှင့် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန် စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ အစောပိုင်း စာသားများ မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို သတိထားလိုက်မိသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

သူမ စာမျက်နှာတိုင်းကို လှန်လိုက်သည်နှင့် စာသားများ ဆက်၍မှေးမှိန်သွားသည်။ သို့သော် စွင်းယင်၏ လက်ထပ်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသော စာမျက်နှာ နှစ်ခုကတော့ ရှင်းလင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ဇာတ်လိုက်စုံတွဲက လက်မထပ်ခဲ့ဘူးလား။ စွင်းယင်က ဘယ်သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ။

ကျန်းနျန်သည် စွင်းယင်၏ ငယ်ဘ၀က သူငယ်ချင်း ဝူယိုရှန်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့တာလား။

စစ်တပ်၏ ခရာသံသည် အိပ်မက်ကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး ခေတ်ဟောင်း ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်ကာ သူမ နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု နေထိုင်ခဲ့ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စာအုပ်ထဲတွင် စွင်းယင် လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း အမျိုးသား ဇာတ်လိုက်နှင့် မဟုတ်ပေ။ ဒါဆို သူမ ဘယ်သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ။ စာအုပ်ထဲတွင် အမျိုးသား ဇာတ်လိုက်အတွက် ကံကြမ္မာ ပါသော အဖော် မရှိခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူမ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုက ဇာတ်ကွက်ကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာလား။

အပြင်ဘက်မှ ခြေသံကြားရသောအခါ ကျန်းနျန် ထရပ်ကာ အဝတ်လဲပြီး မှန်ရှေ့တွင် ဆံပင်ဖြီးခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ရောင်နေသည်။

သူမ အိပ်မက်ထဲမှာ ငိုခဲ့တာလား။

"မရီး။"

လုယွီ၏ အသံက အပြင်ဘက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီမှာ။"

သူမ တံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။ လုယွီသည် ခြံထဲရှိ စားပွဲပေါ်တွင် မနက်စာ ပြင်နေသည်။ မနက်ခင်းက အေးသောကြောင့် ကျန်းနျန်သည် ဂွမ်းဂျာကင် အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ထားကာ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ခြင်း မလုပ်တော့ဘဲ ဆံထုံး ထုံးထားရာ သူမ၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းက ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

လုယွီ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် မျက်လုံးနီရဲနေသော သူမ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်သည်။

ညက သူမ၏ အခန်းမှ တိုးလျသော ငိုရှိုက်သံကို သတိရ၍ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများအား ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် ညကထက် များစွာ ပိုနူးညံ့နေသည်။ "မနက်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ။"

ကျန်းနျန် - "အင်း၊ ကျွန်မ မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ပြီးမှ လာခဲ့မယ်။"

သူမ သိပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ရေတွင်းသို့ ပြေးသွားကာ ရေတွင်းရေကို ခပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များ ရေခဲကဲ့သို့ အေးသော ရေနှင့် ထိမိသည်နှင့် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

"ရေအေး မသုံးပါနဲ့၊ မင်း အေးခဲသွားလိမ့်မယ်။"

လုယွီသည် ရေနွေးဗူး တစ်လုံးနှင့် ရောက်လာပြီး ဇလုံထဲသို့ ရေနွေး အချို့ ထည့်ကာ အပူချိန်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ရပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီနှင့် မနေ့က စကားများခဲ့သည်ကို အဆင်မပြေ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမ မျက်နှာကို အမြန်သစ်၊ သွားတိုက်ပြီးနောက် စားပွဲတွင် ထိုင်ခဲ့သည်။

ထမင်းစားပွဲက ပုံမှန်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီ အထူးပြင်ဆင်ပေးထားသော ကြက်ဥမွှေကြော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ခဏ တွေဝေပြီးနောက် ထရပ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး ပန်းကန်လုံးအလွတ်နှင့် ဇွန်း ယူလာပြီး ကြက်ဥမွှေကြော်၏ တစ်ဝက်ကို လုယွီအား ခပ်ပေးသည်။ သူ့၏ အံ့သြသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူမ ဇွန်းကို ကိုင်ထားသော လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တင်းကျပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ရှင်လည်း နည်းနည်း စားသင့်တယ်။"

လုယွီသည် အမြဲတမ်း သူမအတွက်သာ အကုန် ချန်ထားလေ့ရှိသဖြင့် သူ ကြက်ဥမွှေကြော် စားသည်ကို သူမ မမြင်ရသလောက်ပင်။

လုယွီ - "ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ် စားနေစဉ် လုယွီကို ခိုးကြည့်ရင်း မည်သို့ တောင်းပန်ရမည်ကို စဉ်းစား နေသည်။ အတွင်း ပဋိပက္ခများစွာ ဖြစ်ပြီးနောက် သူမ စတင်ပုံကို မသိသေးပေ။ သို့သော် လုယွီက သူမ၏ မကြာခဏ လှမ်းကြည့်ခြင်းကို သတိထားမိပြီး မေးခဲ့သည်။ "ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိလား။"

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မော့ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ မနေ့ညက ရှင့်ကို ဒေါသမထွက်ခဲ့သင့်ဘူး၊ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ခေါင်းငုံ့၍ အစားအစာများကို နည်းနည်းချင်း စားခဲ့သည်။

လုယွီ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် စိတ်ထဲ မထားတာမို့ မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့် မနေ့ညက ဒေါသထွက်တာက မင်း ထင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ဘာအကြောင်းပြချက်လဲ။"

"မရီးကို ကျွန်တော့် အစ်ကိုအပေါ် သစ္စာရှိနေဖို့ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် လုယွီက သူ၏ ပန်းကန်ထဲရှိ ဟင်းရည်ကို တစ်ငုံတည်း ကုန်အောင် သောက်ကာ တူကို ချပြီး ထရပ်ခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် အခု တပ်ဖွဲ့ဆီ သွားရမယ်။"

လုယွီ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းနျန် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပန်းကန်ကို ယူ၍ ကြက်ဥမွှေကြော် များစွာ စားခဲ့သည်။

လုယွီ ဒေါသမထွက်သရွေ့ အဆင်ပြေသည်။

သူမသည် ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာရှိနေဖို့ကို ဂရုမစိုက်ပါပေ။ သူမက ပြန်လက်ထပ်ဖို့ အစီအစဉ်ကို မရှိတာဖြစ်သည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် ဖန့်မိန် ရောက်လာပြီး ချန်ဖန် သူမကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နေကြောင်း ညည်းတွားခဲ့သည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ဖန်ရဲ့ အကြံပြုချက်ဖြစ်တဲ့ ထန်ဇီနဲ့ တွေ့ဖို့ သဘောမတူပါနဲ့။ ထန်ဇီကလည်း ဒုတိယ အိမ်ထောင်ပဲ။ ကလေး မရှိပေမဲ့ သူက မုဆိုးဖိုပဲ..."

သူမ၏ စကားများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန်လည်း မုဆိုးမ ဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်ပြီး နေရခက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ အဲ့လို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ထန်ဇီက မင်းနဲ့ မသင့်တော်ဘူးလို့ပဲ ထင်တာပါ။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပါဦး၊ အရမ်း လှတာပဲ။ ထန်ဇီရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေရင် စုံတွဲနဲ့ တူမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန် - ....

ယနေ့ နေသာနေသောကြောင့် ကျန်းနျန်သည် စောင်များကို လေလှန်းရန် အပြင်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူမ ကြိုးတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသော ဖန့်မိန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ကျွန်မ ပြန်လက်ထပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်အကြောင်းကို ကျွန်မကို ထပ်မပြောပါနဲ့။ သူက လူငယ်တစ်ယောက်၊ လူပျိုလည်း ဖြစ်သလို ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုက လာသူ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ မိန်းကလေးကောင်းတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့် ဆန္ဒရှိရဲ့လား ဆိုတာရော စဉ်းစားဖူးလား။"

ဖန့်မိန် ပြန်ပြောတော့မလို ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော ကျန်းနျန်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အစ်မက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့် မဟုတ်ဘူးလေ။ သူ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ သူ ဟိုဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရင်ရော။ ဒီမှာ သူ့ကို စေ့စပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားရင် သူ့ကောင်မလေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်က အစ်မကိုတောင် အပြစ်တင်လိမ့်မယ်။"

ဖန့်မိန် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျန်းနျန် မပြောခင်ကတော့ သူမ အဲဒီအထိ မစဉ်းစားမိပေ။ စုန့်ပိုင် ဟိုဘက်မှာ ရည်းစားရှိနေရင်၊ သူမရဲ့ စေ့စပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားမှုကို သိသွားရင်၊ စုန့်ပိုင် စိတ်ဆိုးရုံသာမက မိသားစု တစ်စုလုံးက သူမကို အပြစ်တင်နိုင်သည်။

ဖန့်မိန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အိုး၊ ငါ့ ဦးနှောက်က အဲဒီလောက် အဝေးကြီးထိ ဘယ်တော့မှ မတွေးမိဘူး။ မင်း သတိပေးလိုက်တာ တော်သေးတာပေါ့။"

ဖန့်မိန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်ကို မြင်သော ကျန်းနျန်က ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူတို့ ခဏ စကားပြောပြီး ဖန့်မိန် နေ့လယ်စာ ချက်ရန် အိမ်ပြန်သွားသည်အထိ စကားပြောနေကြသည်။ ကျန်းနျန် နေ့လယ်စာ ချက်ရန် မစတင်မီ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခြံကို ရှင်းလင်းသည်။

ရာသီဥတု ပို၍ အေးလာပြီး ဒီဇင်ဘာလလယ် ရောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် နှစ်သစ်ကူးရန် တစ်လကျော်သာ လိုတော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဤခေတ်တွင် ခြောက်လကြာ နေထိုင်ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

လုယွီသည် ပန်းထိုး လက်ရာကို ကောမိန်ဆီ ယူသွားပြီးနောက် သူမထံမှ ဘာသံမှ မကြားရတော့ပေ။ သူမ၏ ပန်းထိုးလက်ရာ မကောင်းလွန်းခြင်းလား သို့မဟုတ် ကောမိန် ဘာမှ မပြောချင်ရုံမျှသာလား ဆိုသည်ကို မသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ နောက်ထပ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ဆက်မလုပ်တော့ပေ။

ဤအရာများမှာ သူမ၏ ထင်မြင်ချက်များသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မြို့ရှိ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ကောမိန်ကို သွားရှာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူမ၏ အမြင်တွင် စီးပွားရေး အဆင်ပြေရင် ပြေ၊ မပြေရင်လည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်လိုပါ။

ရာသီဥတုသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြင်ဘက်တွင် အေးနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ပိုမအေးလာမီ သူမ၏ မြေကွက်နှင့် ခြံထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရိတ်သိမ်းခဲ့ကာ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ပဲတောင့်ရှည်တို့အား အချဉ်သိပ်ခဲ့သည်။ အာလူးနှင့် မုန်လာဥနီများကို လုယွီ တူးပေးခဲ့သော မြေအောက်ခန်းတွင် သိုလှောင်သည်။ သူမ နေ့လယ်စာအတွက် ကြက်ဥကြော်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ် ပြောင်းဖူးကိတ်များ ပြုလုပ်ရန် မီးဖိုချောင်မှ ခရမ်းသီး အခြောက် အတုံးများ ယူခဲ့သည်။

ကြောင်အိမ်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံး ဝယ်ယူမှုမှ ကျန်ရှိနေသော ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့် များစွာ ရှိနေသေးသည်။ လုယွီသည် ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်များကိုသာ အများဆုံး စားပြီး သူမကို ဂျုံဖြူနှင့် ပြုတ်ထားသော ယာဂု ကျွေးသောကြောင့် ဂျုံမှုန့် များစွာ ကျန်နေသေးသည်။

နေ့လယ်စာချိန်အထိ လုယွီ ပြန်မလာသေးပေ။ ကျန်းနျန်သည် အစားအစာများကို အိုးထဲတွင် နွေးထားပြီး မီးဖိုမှ ဖုတ်ထားသော ကန်စွန်းဥများကို သံချိတ်ဖြင့် ထုတ်ခဲ့သည်။ သူမ အနည်းငယ် အေးစေပြီးနောက် အခွံနွှာကာ ပူပြီး ချိုသော အတွင်းသားများကို စားသည်။

အရသာက ချိုသော်လည်း အနည်းငယ် နင်စေသည်။

"နှင်းကျနေပြီ၊ နှင်းကျနေပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် ဘေးအိမ်မှ စုန့်ရှန်းတုန်၏ အသံကို ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် စုန့်ရှန်းဟုန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မေမေ၊ မေမေ၊ ကြည့်ပါဦး၊ နှင်းကျနေတယ်။"

ဖန့်မိန်၏ ကျယ်လောင်သော အသံက ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ "နှင်းကျတာလေးပါပဲ ဘာလို့ အဲလောက် ဆူညံနေရတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ ခြံဝင်းငယ်လေးတွင် နေထိုင်ရခြင်းက အိမ်နီးချင်းများ အားလုံး၏ အရာရာကို ကြားနိုင်သည်။ ရံဖန်ရံခါ တစ်ကိုယ်တည်းသီးသန့် လွတ်လပ်မှု မရှိပေ။

သူမ ပြတင်းပေါက်သို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်ဘက်၌ ကျနေသော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမ ပြတင်းပေါက်ကို လေမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အငွေ့ ရိုက်နေသော မှန်ပေါ်တွင် ယုန်လေး တစ်ကောင် ဆွဲသည်။ ဆွဲပြီးသောအခါ သူမ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အရမ်း ကလေးဆန်တာပဲ။

နှင်းများသည် အပြင်းအထန် ကျလာပြီး ညနေအထိ ဆက်ကျနေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူထဲသော နှင်းအလွှာ တစ်ခု စုပုံနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကိုယ်တိုင် ချုပ်ထားသော ဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်၍ ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာရာ နှင်းများသည် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်အထိ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ နံရံသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး သစ်သားခုံပေါ် မှ နှင်းများကို သူမ၏ ခြေဖျားဖြင့် ဖယ်လိုက်သည်။ ရေခဲကဲ့သို့ အေးသော အအေးဒဏ်ကို ခံကာ တံတိုင်းပေါ် မှ ကိုင်းပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်။"

သူမ၏ အသံကို ကြားသော ဖန့်မိန် သူမ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ကျန်းနျန်၏ခေါင်း နံရံပေါ် မှ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ကျန်းနျန် အေးလွန်း၍ တုန်နေရင်း မေးခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးစုန့် ပြန်လာပြီလား။"

ဖန့်မိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မလာသေးဘူး။ သူ ကယ်ဆယ်ရေး မစ်ရှင်သွားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီမှာ နှင်းတွေ ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျနေတော့ မြောက်ဘက် တောင်ခြေနဲ့ ကျေးလက်တွေမှာ နှင်းတွေ ပိုဆိုးနေမှာပဲ။ သူတို့ အလျင်စလို ထွက်သွားကြတာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ပြန်လာဖို့ အချိန်မရလောက်ဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် စာအုပ်ထဲရှိ နှင်း ကယ်ဆယ်ရေး မစ်ရှင်များအကြောင်း မမှတ်မိပေ။

သူမ လုံးဝ နားမလည်သောကြောင့် မေးလိုက်သည်။ "မြောက်ဘက်က ဘယ်နေရာလဲ။"

ဖန့်မိန် သူမ၏ မျက်တောင်ပေါ် မှ နှင်းများကို သုတ်သည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် သူမ ခြေထောက်ကို ဆောင့်ပြီး မြောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ "မင်း နေ့တိုင်း မနက်တိုင်း ကြည့်နေတဲ့ အဲဒီ တောင်ကို မြင်လား။ သူ့ ခြေရင်းမှာ အဆင်းရဲဆုံး မြို့ငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်တဲ့ လဲ့ချန် ခရိုင်ရှိတယ်။ သူ့ အနီးနားမှာ ကွန်မြူနစ် အဖွဲ့အစည်း များစွာ ရှိတယ်။ တတိယနဲ့ စတုတ္ထ တပ်စုတွေမှာ ပညာတတ်လူငယ်တွေ ကျေးလက်ကို ပို့ထားတာ အပါအဝင် လူများစွာ ရှိတယ်။ နှစ်စဉ် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာတာ ဒါမှမဟုတ် နှင်းထူထူကျတဲ့အခါ တောင်ခြေမှာ နေတဲ့သူတွေက အဆိုးရွားဆုံး ခံစားကြရတယ်။ သူတို့ရဲ့ နှင်းက ငါတို့ထက် ပိုဆိုးနေမှာပဲ။"

ကျန်းနျန် နားလည်သွားခဲ့သည်။

တောင်ခြေ ရှိ ကွန်မြူနစ် အဖွဲ့အစည်းများတွင် တပ်စုများစွာရှိပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် မြို့မှ စေလွှတ်သော လူငယ်များ အပါအဝင် လူများစွာ နေထိုင်သည်။ နှင်း ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်ပါက ထိခိုက်မှုများသည် စိတ်ကူး၍ မရနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤ ဆင်းရဲသော ခေတ်တွင် လူများသည် ခေတ်သစ်ကဲ့သို့ အခြားနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဤနေရာတွင် သူတို့ ဘယ်သွားနိုင်မှာလဲ။ မိသားစုများသည် ကွန်မြူနစ် အဖွဲ့အစည်းအတွက် အလုပ်လုပ်ခြင်းမှ ရရှိသော အမှတ်များကို တစ်နှစ်စာ ရှင်သန်ရန် အတွက် အစားအစာအဖြစ် ပြောင်းလဲသည်။ အခြေအနေကောင်းသူများသည် စားဖို့လောက်သာ ရှိပြီး ကံမကောင်းသူများကတော့ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရှာဖွေစားရသည်။ နှင်းမုန်တိုင်း ပြင်းထန်သောအခါ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များပင် ရှားပါးလာပြီး အခြားနေရာတွင် ခိုလှုံစရာ ရှာဖို့ ဝေးစွ၊ ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ကျန်းနျန်သည် ခုံပေါ် မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး မှောင်မဲသော မြောက်ဘက် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် မနက်ခင်း၌ တောင်ကုန်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်နိုင်သော်လည်း ယခု နှင်းများသာ ရှိတော့သည်။

သူမသည် ခေါင်းပေါ် မှ နှင်းများကို သုတ်ကာ ခြေထောက်ကို ဆောင့်ပြီးမှ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူမ ဖိနပ်ချွတ်ပြီး ကုတင်ပေါ် တက်ကာ အေးလွန်း၍ တုန်နေသည်။ တောင်ခြေရှိ ကယ်ဆယ်ရေး မစ်ရှင်တွင် လုယွီနှင့် အခြားသူများ မည်မျှအေးနေမည်ကို ကျန်းနျန် စိတ်မကူးမိနိုင်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ရင်း အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ အချိန်ခရီးသွားပြီးနောက် လုယွီနှင့် မတွေ့ ခဲ့ပါက သို့မဟုတ် သူမ သူနှင့်အတူ စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ မလာခဲ့ပါက သူမသည် ကျေးလက်တွင် ရှင်သန်ရန် တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရှာဖွေစားနေရနိုင်သည်။ ဤလများအတွင်း သူမ အရသာတွေ့ခဲ့သော အသား သို့မဟုတ် သကြားလုံးများ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မရှိနိုင်ပေ။

ကျန်းနျန် ပိုစဉ်းစားလေ လုယွီကို ပိုကျေးဇူးတင်လေ ဖြစ်သည်။

သူမ နှာချေလိုက်ပြီး နွေးထွေးသော ကုတင်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမ နောက်တစ်နေ့ နိုးလာသည်အထိ လုယွီ ပြန်မလာသေးပေ။

နှင်းသည် တစ်ညလုံးကျခဲ့ပြီး မိုးမလင်းမီလေးတွင် ရပ်သွားနိုင်သည်။ ကျန်းနျန် စောင်အောက်တွင် ခဏနေပြီးမှ မထချင် ထချင်နှင့် ထခဲ့သည်။ ဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကာ နှင်းများသည် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်အထိ နက်နေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကျွီ ကျွီ အသံထွက်သည်။ နှင်းများ သူမ၏ ဖိနပ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး သူမ၏ ခြေအိတ်များကို ရေခဲကဲ့သို့ အေးသော အေးစက်မှုဖြင့် စိုစွတ်စေသည်။

သူမသည် အေးခဲနေသော လက်များကို ပွတ်ရင်း တံစက်မြိတ်ဆီသို့ အမြန်ပြေးသည်။ သူမ အရှေ့ ဘက်ရှိ ဒုတိယအခန်းသို့ သွားပြီး ဂေါ်ပြားယူကာ နှင်းများကို ရှင်းလင်းရန် စတင်ခဲ့သည်။ ဂေါ်ပြားဖြင့် အနည်းငယ် ရှင်းပြီးနောက် သူမ၏ လက်များ အေးခဲပြီး နီရဲသွားသည်။ သူမ လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ ကော်လာတွင် နွေးအောင် လုပ်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများ နွေးလာသောအခါ ဆက်ရှင်းလင်းခဲ့သည်။

အရင်က အရေးမပါသလို ရှိခဲ့သော ခြံဝင်းသည် ယခုအခါ ကြီးမားပြီး ရှင်းလင်းရန် ခက်ခဲသည် ဟု ခံစားရသည်။

နှင်းနှင့် ရွှံ့များ ရောနှောမှုက သူမ၏ ဖိနပ်ပတ်လည်တွင် ရွှံ့ ဗွက် အညစ်အကြေး ဖြစ်စေသည်။ သူမ အိမ်မှ မီးဖိုချောင်အထိ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှင်းလင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် နွေးအောင် နေရသည်။

လုယွီ ရှိနေခြင်းသည် သူမ မည်မျှ ကံကောင်းသည်ကို သဘောပေါက်လာသည်။

သို့သော် လုယွီ ခံစားနေရသော ဒုက္ခနှင့် အအေးဒဏ်သည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို ကျော်လွန်နေကြောင်းကိုလည်း သူမ သိသည်။

သူမ ခြေထောက်နှင့် လက်များ နွေးလာပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ စိုစွတ်ပြီး အေးသော ဂွမ်းဖိနပ်များကို ပြန်ဝတ်ကာ မီးဖိုချောင်အထိ လမ်းကြောင်းရှင်းလင်းသည်အထိ ဆက်ရှင်းလင်းခဲ့သည်။ သူမ အိုးထဲသို့ ရေထည့်၊ မီးမွှေးပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်၍ နွေးစေခဲ့သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများ အေးလွန်း၍ ထုံကျင်နေသည်။ သက်သာလာသောအခါ သူမ မနက်စာ ပြုလုပ်ရန် စတင်သည်။

မနေ့ညက ကျန်ရှိသော ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်များ ရှိသည်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သောကြောင့် အပြည့်အစုံ မချက်ဘဲ ဗိုက်မဆာသရွေ့ ရှိတာနဲ့ လုပ်သည်။ ကြက်ဥဟင်းချိုလုပ်ပြီး ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်များကို ပြန်နွှေးကာ ချဉ်ဖတ်နှင့်အတူ စားခဲ့သည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ဂေါ်ပြားယူကာ အိမ်မှ ခြံဝင်းတံခါးအထိ လမ်းကြောင်း ဆက်ရှင်းလင်းသည်အထိ သူမကိုယ်သူမ နွေးအောင် လုပ်သည်။ သူမ နှင်းရှင်းခြင်းနှင့် မီးဖိုဘေးတွင် နွေးခြင်းကို အလှည့်ကျလုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သည်။