အခန်း (၅၀)

ကျန်းနျန်သည် အပြင်ဘက်၌ ခြေသံများစွာနှင့် ရှုယန် စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်သည်။

"ကံကောင်းတာက မနှစ်က နှင်းမုန်တိုင်း ဖြစ်လို့ လျိုချမ့် ဒီနှစ် အစောပိုင်းကတည်းက အထက်လူကြီးတွေဆီ လျှောက်လွှာတင်ခဲ့တယ်။ သူတို့က ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်နေဖို့ အထူး ခွင့်ပြုချက်ပေးခဲ့တယ်။ မဟုတ်ရင် ရှင်တို့အိမ်မှာ အေးခဲသေနေလောက်ပြီ။"

ရှုယန် အတော်လေး မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေပုံရသည်။

အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ နင် ငါတို့ကို ကျိန်ဆဲနေတာလား။ လျိုချမ့် နင်နဲ့ လက်ထပ်မထားရင် နင် အခုလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘ၀မျိုး ရမယ် ထင်လား။"

ကျန်းနျန် - ....

ဒါက လျိုချမ့်ရဲ့ ဆက်ဆံရခက်တဲ့ ဆွေမျိုးလား။

စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော ရှုယန်က ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မက လျိုချမ့်ရဲ့ ဇနီးပါ။ သူ့ မိသားစုက ကျွန်မ မိသားစုပါပဲ။ ရှင်တို့က အပြင်လူတွေပါ။ လျိုချမ့် ကျွန်မကို ရှင်တို့ကို သွားခေါ် ခိုင်းလို့သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ စိတ်မပူဘူး။ ရှင်တို့က သူ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တွေပဲ။ သူ့ မိဘတွေ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ နောက်သို့ မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် တံခါး အက်ကွဲရာမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဆယ်ကျော်သက် သမီးတစ်ဦးနှင့် ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင် သားလေးတစ်ဦး ပါသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လင်မယားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သမီးက အဝတ်အိတ်တစ်လုံး သယ်လာရာ ဘဝမှာ ခက်ခဲသည်ဟု ထင်ရသည်။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကလည်း အဝတ်အိတ်များစွာ သယ်လာသည်။ သားလေးကိုသာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက ပွေ့ထားသည်။

ဒီလောက် ကြီးနေတဲ့ ကောင်လေးက လူမမာလေးလို ပြုမူနေတာပဲ။

ကျန်းနျန် လျင်မြန်စွာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး ဒီ လင်မယား ရှိနေသရွေ့ ရှုယန်ရဲ့ ဘဝ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမ ထင်သည့်အတိုင်း ရှုယန်ရဲ့ အိမ်တွင် ဒီနှစ်ရက် အတွင်း ရန်ပွဲများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး၏ အသံက ကျယ်လောင်ပြီး ကျန်းနျန်သည် ရှုယန် အနိုင်ယူခံရလိမ့်မည် ဟု ထင်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ရှုယန်က ပို၍ပင် ကျယ်လောင်ပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး၏ အသံကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းပစ်နိုင်သည်။

လုယွီသည် နှစ်ရက်ကြာ သွားပြီး ပြန်မလာသေးပေ။ ကျန်းနျန် ဖန့်မိန်ကို မေးသောအခါ ဖန့်မိန်က ဒီနှစ် နှင်းကျမှုက မနှစ်ကထက် ပိုများကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ စစ်အခြေစိုက်စခန်းသည် တောင်ခြေမှ ဝေးပြီး ကားမမောင်းနိုင်သည့်အပြင် နှင်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရန် တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံး ကြာမည် ဖြစ်ပြီး အထူး ခက်ခဲကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

နေ့လယ်တွင် ကျန်းနျန်သည် ကန်စွန်းဥ ဂျုံမှုန့်ဖြင့် ကန်စွန်းဥ ခေါက်ဆွဲအချို့ ပြုလုပ်ပြီး ချဉ်ဖတ်အချို့ နှင့်အတူ စားသည်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသောအခါ ဗိုက်မဆာသရွေ့ ရှိတာနဲ့ လုပ်စားသည်။ စားပြီးနောက် သူမ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး လုယွီ အတွက် ခေတ်မီကာ ရှေးကျသော ခံစားမှုရှိသည့် ကုတ်အရှည် တစ်ထည် ဆက်ချုပ်ရန် အရင်က ဝယ်ထားသော အစိမ်းရောင် အဝတ်စကို ထုတ်ခဲ့သည်။

နေ့လယ်တွင် နှင်းပြန်ကျလာခဲ့သည်။

ရှုယန်သည် အိုးခွက်နှင့် ဒယ်အိုးများကို ဆေးခြင်း ပြီးစီးပြီးနောက် မီးဖိုမှ ကန်စွန်းဥတစ်လုံးယူ၊ အဝတ်ဖြင့် ပတ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ယူလာခဲ့သည်။ လျိုချမ့်၏ ဒုတိယ ဦးလေးနှင့် အဒေါ် ရောက်ရှိလာသောကြောင့် လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့သည် ရှုယန်နှင့်အတူ အိပ်နေရပြီး ကျန်အခန်းနှစ်ခန်းကို သူတို့ သိမ်းပိုက်ထားသည်။

လျိုချမ့်၏ ဒုတိယ ဦးလေး လျိုအာ့ကျူးသည် လဲ့ချန် ခရိုင်အနီးရှိ ကွန်မြူနစ် အဖွဲ့အစည်းငယ် တစ်ခု၏ တတိယ တပ်စုတွင် နေထိုင်သည်။ သူ၏ အခန်းနှစ်ခန်းပါ အိမ်သည် နှင်းထူထူအောက်တွင် ပြိုကျသွားရာ မိသားစုနေစရာ မရှိတော့ပေ။ လျိုချမ့်၏ မိဘများသည် တစ်ယောက် တောင်ဘက်နှင့် တစ်ယောက် မြောက်ဘက်တွင် ဝေးလံစွာ နေထိုင်ကြသောကြောင့် သူတို့သည် လျိုချမ့်ထံတွင် ခိုလှုံသည်။ လျိုချမ့်၏ မိဘများသည် အလွန် ဆင်းရဲပြီး သက်ကြီးရွယ်အို လင်မယားသည် သူတို့၏ သားငါးဦးကို ထောက်ပံ့နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ သတို့သမီး ထောက်ပံ့ငွေကိုလည်း မပေးနိုင်ပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် လျိုချမ့်၏ ဖခင်သည် နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျန်သားလေးဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယသားများသည် အခြားမိသားစုများအတွက် အိမ်တွင်း သားမက်များ ဖြစ်လာရာ သူတို့၏ သမီးများကို အိမ်တွင် ထားရှိစဉ် အပိုအလုပ်နှင့် ဝင်ငွေပေးသည်။ စတုတ္ထသားကိုတော့ ဆန်တစ်အိတ်နှင့် လဲလှယ်၍ ပေးလိုက်သည်။

လျိုချမ့်၏ ဒုတိယဦးလေးသည် တတိယတပ်စုရှိ ကုမိသားစုအတွက် အိမ်တွင်း သားမက် ဖြစ်လာရာ အနီးအနားတွင် အဆင်ပြေသည်။ မနှစ်က ဆောင်းရာသီတွင် သူတို့သည် လျိုချမ့်နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ မိသားစု၏ အရင်းအနှီးများကို အသုံးချရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။ လျိုချမ့်သည် သူတို့၏ လာရောက်လည်ပတ်မှုကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူ၏ အဘွားက သူမ၏ သား လက်ထပ်သွားခြင်းအတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး လျိုချမ့်အား သူတို့ကို ဂရုစိုက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လျိုချမ့်၏ ဒုတိယ အဒေါ် ကုရှက ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်ရန် ကုန်းလိုက်ရာ ရှုယန် ပူပူနွေးနွေး ကန်စွန်းဥတစ်လုံး ဘေးအခန်းသို့ ယူသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ရွဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ "သူမ ဘယ်လောက် နှမြောနေလဲ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မတို့အတွက် မစဉ်းစားဘဲ ကန်စွန်းဥတစ်လုံးတည်း ဖုတ်တယ်။"

ကုရှန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ခုန်ရင်း ပြောခဲ့သည်။ "မေမေ၊ အဒေါ် ရဲ့ အိမ်က ကျွန်တော်တို့ထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်။"

ကုရှသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး လျိုအာ့ကျူးကို ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါတွေအကုန်လုံးက ရှင့်ကြောင့်ပဲ။ ရှင် ဒီလောက်သာ ပျင်းရိမနေရင် ကျွန်မ မိဘတွေ ကျွန်မတို့ကို လွှတ်မှာတဲ့လား။ ကျွန်မတို့ အခု နေနေရတဲ့ အိုဟောင်းနေတဲ့ အိမ်ကို ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မ အိမ်မှာ နေရတာတောင် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။"

ကုရှသည် အခြေအနေကို မကျေမနပ် ဖြစ်သည်။ လျိုအာ့ကျူး ပထမဆုံး အိမ်တွင်း သားမက် ဖြစ်လာသောအခါ သူ ကြိုးစား အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး သူမ မိသားစုမှ ချီးကျူးခံရသည်။ သို့သော် သူမ သမီး လျိုလီကို မွေးပြီးနောက် သား ကုရှန်းကို မွေးသောအခါ သူမ မိသားစုက သားကို သူတို့၏ မျိုးရိုးအမည် ယူရန် တောင်းဆိုသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လျိုအာ့ကျူးသည် မစွမ်းဆောင်နိုင် ဖြစ်လာပြီး အခြားသူများထက် ပိုစားသည်။ ၎င်းသည် သူမ မိသားစုမှ သူတို့အား မိုးရွာသည်ဖြစ်စေ နှင်းကျသည်ဖြစ်စေ နေထိုင်ရန် မသင့်တော်သော စုတ်ပြတ်နေသော အခန်းနှစ်ခန်းဖြင့် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

မနှစ်က နွေရာသီတွင် သူတို့ မိုးရွာသော ရက်များကို သည်းခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း သင့်လျော်သော ခိုလှုံရာ မရှိဘဲ ဆောင်းရာသီသည် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

လျိုအာ့ကျူးသည် ကုရှကို လျစ်လျူရှုကာ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်၍ သူ့သမီးနှင့် စကားပြောခဲ့သည်။ ကုရှန်းတစ်ယောက် ကုရှဆီ ပြေးလာပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲခဲ့သည်။ "မေမေ၊ မေမေ ကန်စွန်းဥ ဖုတ်တဲ့အကြောင်း ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် စားချင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ နေ့တိုင်း ချဉ်ဖတ် စားနေရတာ၊ အခုဆို ကန်စွန်းဥဖုတ် မစားရတာ ခြောက်လ ရှိပြီ။"

လျိုလီ သူမ၏ မောင်လေး အသံကိုကြား၍ မော့ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ လျိုအာ့ကျူးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေစဉ် ကုရှ ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ကန်ခဲ့သည်။ "ရှင့် သားက ကန်စွန်းဥ ဖုတ်တာ စားချင်တယ်တဲ့။ ရှင် မကြားဘူးလား။"

လျိုအာ့ကျူး သူ့ဘောင်းဘီပေါ်ရှိ ရွှံ့စွန်းနေသော အစက်များကို ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါ သူများရဲ့ အိမ်၊ ငါတို့ အိမ် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စားနေ သောက်နေရပြီပဲ။ ကလေးတွေဆီက ကန်စွန်းဥဖုတ်တာကို ဘယ်လို ရဲရဲတင်းတင်း ယူနိုင်မလဲ။"

"အဲဒါ ဘာစကားမျိုးလဲ။"

ကုရှ လျိုအာ့ကျူး၏ နဖူးကို ထိုးလိုက်သည်။ "ဒါ နင့် တူရဲ့ အိမ်။ ရှုယန်က သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူလို့ ထင်နေလဲ။ နင် တောင်းရင် သူမ နင့်ကို ကန်စွန်းဥဖုတ်တာ ပေးသင့်တယ်။"

လျိုအာ့ကျူးသည် ကုရှမှာ အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့် မရှိကြောင်း သိထားသည်။ သူမ မိသားစုသို့ လက်ထပ်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ဆက်ဆံရခက်ခဲကြောင်း သူ တွေ့ရှိသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိဘဲ လက်အောက်ခံအမျိုးသားတစ်ဦးကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့သည်။

သူ တိတ်ဆိတ်စွာ နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုရှ ပို၍ ဒေါသထွက်လာပြီး အော်ဟစ်ရန် စတင်ခဲ့သည်။ ဘေးအခန်းတွင် ကန်စွန်းဥဖုတ် စားနေသော လျိုကျန့်ဝူ သူ့ ကလေးဆန်သော အသံဖြင့် ရှုယန်ကို ပြောခဲ့သည်။ "မေမေ၊ ဒုတိယ အဒေါ်က အရမ်း ဆူညံနေတာပဲ။"

လျိုကျန့်ယဲ့လည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံခဲ့သည်။ သူတို့ မနှစ်က မရပ်မနား ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ဒီနှစ်လည်း ဒီအတိုင်းပင်။

ရှုယန်က ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်။ ကန်စွန်းဥစားပြီးရင် အန်တီကျန်း အိမ်ကို ခေါ် သွားမယ်။"

ကလေးများ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့ကြသည်။ "ကျွန်တော်တို့ အန်တီကျန်းကို ချစ်တယ်။"

သူတို့ ကန်စွန်းဥစားပြီးနောက် ရှုယန် သူတို့၏ လက်များကို သုတ်ပြီး သူတို့ကို ခေါ် သွားကာ သူမ တံခါးကို သော့ခတ်ခဲ့သည်။ သူမတွင် မက်မွန်သီးအကြွပ်ကြော်များ၊ ငွေနှင့် လက်မှတ်များ သူမ အခန်းတွင် ဝှက်ထားပြီး ကုမိသားစုကို မယုံကြည်ပေ။

ရှုယန်သည် ကလေးများနှင့်အတူ ထွက်သွားသောအခါ ကုရှသည် ကုရှန်းကို ခေါ်ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဗီရိုထဲမှာ ဂျုံမှုန့်ဖြူ အိတ်သေးသေးလေးတစ်လုံး တွေ့တယ်။ အမေ သားအတွက် ဂျုံဖြူခေါက်ဆွဲ လုပ်ပေးမယ်။ အဲ့ဒါတွေက အရမ်း အရသာရှိတယ်။"

ခေါက်ဆွဲကို စဉ်းစားမိသောအခါ ကုရှန်း သွားရည်ကျလာသည်။ သူသည် ဂျုံဖြူခေါက်ဆွဲကို တစ်ခါမှ မစားဖူးသေးပါ။ ပြောင်းဖူးမှုန့်နှင့် ကန်စွန်းဥခေါက်ဆွဲများသာ စားဖူးသည်။ တပ်စုရှိ ဂျုံဖြူခေါက်ဆွဲ စားဖူးသော အစ်ကိုကြီးတစ်ဦးသည် အမြဲတမ်း ကြွား၀ါနေရာ ကုရှန်းကို စားချင်စိတ် ဖြစ်စေသည်။

လျိုလီသည် ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချပြီး လျိုအာ့ကျူးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက မေးခဲ့သည်။ "သမီး စားချင်လား။"

သူမ တွေဝေသွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သမီးတို့ အဒေါ် ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မထိသင့်ဘူး။"

"သမီး တကယ် စားချင်ရင် သမီးအမေ ချက်ပြီးတာနဲ့ အဖေ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး တစ်ပန်းကန် တောင်းပေးမယ်။"

ရှုယန် သူမ၏ ကလေးနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ ကျန်းနျန်၏ တံခါးကို ခေါက်သောအခါ နှင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ များလာသည်။

ကျန်းနျန်၏ အိမ်ထဲရှိ မီးဖိုထဲတွင် မီးလောင်နေပြီး အနည်းငယ် နွေးထွေးမှုကို ပေးသည်။ လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့သည် ခုံပေါ်တွင် လိမ္မာစွာ ကစားနေကြသည်။ ရှုယန်သည် မီးဖိုထဲသို့ ထင်း အနည်းငယ် ထည့်ပေးပြီး သူမ၏ ခုံပေါ်တွင် ပိုနီးကပ်စွာ ထိုင်ကာ ကုရှ၏ မိသားစုအကြောင်း ညည်းတွားရန် စတင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ကုရှ၏ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း လုပ်ရပ်များကို ပြန်ပြောပြသောအခါ ရှုယန် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ခုန်ပေါက်ချင်လုနီးပါး ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်တွင် ကုရှ၏ မိသားစုအပေါ် ခံစားချက် မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် စာအုပ် ဇာတ်လမ်းတွင် မပါဝင်သဖြင့် သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။ ထိုသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းသည်လည်း ပြဿနာ ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ရှုယန်၏ ညည်းတွားမှုများကို တစ်နေကုန် နားထောင်ပေးခဲ့သည်။ မိုးချုပ်ခါနီးသောအခါ ရှုယန် သူမ၏ ကလေးများကို ပြန်ခေါ် သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ခြံဝင်းတံခါးပိတ်ရန် အပြင်ထွက်သည်။ နောက်ထပ် နှင်းအလွှာတစ်ခု ကျထားပြီး သူမ တံစက်မြိတ်အောက်တွင် လျှောက်သွားသောအခါ သူမ၏ ဖိနပ်တွင် ရွှံ့ များ ကပ်နေသောကြောင့် သူမ ခြေထောက်ကို ဆောင့်၍ သန့်ရှင်းရသည်။

သူမ ညစာချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားတော့မည့်အချိန်တွင် ရှုယန်၏ မိသားစု ရန်ဖြစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှ သူမသည် ကုရှက ရှုယန် ဗီရိုထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဂျုံမှုန့်ဖြူကို ခိုးယူခဲ့သည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။ ဂျုံမှုန့် သိပ်မရှိဘဲ အိတ်သေးသေးလေးတစ်ခုသာ ရှိသော်လည်း ကုရှ၏ မိသားစုလေးဦးက ဂျုံဖြူခေါက်ဆွဲ အတွက် တစ်ဝက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ရှုယန် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မဆိုးဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ဂျုံမှုန့်ကို လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လျိုကျန့်ဝူတို့အတွက် အထူး ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှုယန်နှင့် လျိုချမ့်တို့ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် တစ်ကိုက်မျှ မစားဘဲ ပြောင်းဖူးမှုန့်ဖြင့် ရှင်သန်နေကြသည်။ ကုရှက ဂျုံမှုန့် တစ်ဝက်ကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ကုန်စေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ညစာ ချက်နေစဉ် ရှုယန်၏ အိမ်သည် ဆူညံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မကြာမီ လျိုကျန့်ဝူ၏ ငိုသံကို ကြားရပြီး နောက်တွင် ရှုယန်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားရသည်။ "ကုရှန်း၊ နင် ငါ့ သားကို ရိုက်ရဲတယ်လား။"

ကုရှက ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "နင် ဘာလုပ်မှာလဲ။ နင် ငါ့ သားကို ရိုက်နိုင်မယ် ထင်လား။"

ကျန်းနျန်သည် အခြေအနေ ပိုဆိုးရွားလာသည် ဟု ခံစားရပြီး လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် လျိုကျန့်ဝူကို ခေါ်ဆောင်သင့်၊ မသင့် တွေဝေနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံကို ကြားပြီး နောက်တွင် ဖန့်မိန်၏ ဆူပူသံကို ကြားလိုင်ရသည်။ "နင် ငါတို့ မိသားစု အဆောင်မှာ ပြဿနာ ရှာရဲလား။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက နင်တို့ မိသားစုကို ကြင်နာစွာနဲ့ လက်ခံထားတာကို သူ မရှိတုန်း နင် သူ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်လား။"

ဖန့်မိန်၏ ကျယ်လောင်သောအသံနှင့် ခိုင်မာသော တည်ရှိမှုသည် အခြား စစ်သည်ဇနီးများ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

ဒီလိုမြင်ရတော့ ကုရှ နောက်ဆုတ်ခဲ့သည်။ လျိုအာ့ကျူးသည် ရှုယန် ပျောက်ဆုံးနေသော ဂျုံမှုန့်ကို တွေ့ရှိကတည်းက အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ချက်ချင်း တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကုရှသည် သူမ၏ အိမ်ကဲ့သို့ ပြုမူပြီး အမှားကို ဝန်ခံခြင်း မရှိဘဲ ရှုယန်နှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။

လျိုအာ့ကျူးပင် သူ့၏ ထူလွန်းသော အသားအရေဖြင့် စစ်သည်ဇနီးများ၏ လက်ညှိုးထိုးခံရခြင်းကို မခံနိုင်တော့ပေ။ သူ အိမ်ထဲသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး လျိုလီလည်း သူမ၏ လည်ပင်းကို ကျုံ့ကာ လိုက်သွားသည်။ ကုရှ ဒါကို မြင်တော့ ရှုယန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က စားပြီးပြီဆိုတော့ နင် ပြန်လိုချင်တယ်ဆိုရင် အန်ထုတ်ပေးရုံပဲ။"

ထို့နောက် သူမ ကုရှန်းကို ဆွဲခေါ် ၍ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ရှုယန် ဒေါသဖြင့် မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ ဖန့်မိန် သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားပြီးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားသောအခါ ရှုယန် မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားပြီး ကျန်ရှိနေသော ဂျုံမှုန့် တစ်ပန်းကန်ကို သူမ အခန်းသို့ ယူသွားကာ သော့ခတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ လျိုကျန့်ဝူကို ပွေ့ချီပြီး ပြောသည်။ "မငိုပါနဲ့။ နင့်အဖေ ပြန်လာရင် ကုရှန်း နင့်ကို ရိုက်ကြောင်း ပြောလိုက်။"

လျိုကျန့်ဝူသည် မျက်ရည်စများကို သုတ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ လျိုကျန့်ယဲ့ကမူ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားစဉ် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ မျက်နှာပေးအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြောင်ပြနေသော ကုရှန်းကို မုန်းတီးမှုအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်သော် ဆီးနှင်းများ ကျဆင်းခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ နှင်းပမာဏ များပြားခြင်း မရှိသော်လည်း တောင်ခြေတစ်ဝိုက်၌မူ နှင်းလွှာသည် သိသိသာသာ ထူထပ်နေခဲ့သည်။

လုယွီ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ဆယ်ရက်ပြည့်ခဲ့ပြီပင်။ အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်သော ကျန်းနျန်သည် အေးစက်စက် မီးခိုးရောင်ကောင်းကင်ကိုသာ ငေးမောရင်း သူမ၏ နေ့ရက်များကို ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရှုယန်၏အိမ်မှ အငြင်းပွားသံများ ကြားရတတ်သည်။ ဖန့်မိန်ကလည်း သူမနှင့် စကားပြောရန် မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နှစ်သစ်ကူးနေ့၌ လုယွီ၏ သတင်းကို ကြားသိရသည်။

ဖန့်မိန်က သူမအား ပြောပြသည်မှာ ကျူးကျွင်းသည် ညက ခေတ္တမျှ ပြန်လာခဲ့ပြီးနောက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြောင်း၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူတို့အဖွဲ့ ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပါးလိုက်ရန် ကျူးကျွင်းကို မှာကြားခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ဖန့်မိန်၏ အပြောအရ လုယွီကလည်း အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း သူမအား ပြောပြပေးရန် ကျူးကျွင်းကို မှာကြားခဲ့သည်ဟု သိရသည်။

လတစ်ဝက်ကျော်ကြာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရသော ကျန်းနျန်သည် နောက်ဆုံး၌ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

ရှုချန်သည် နှင်းကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ဒဏ်ရာရရှိကာ ကိုယ်လက်မသန်စွမ်း ဖြစ်သွားသည်ကို သိထားသောကြောင့် လုယွီ ထွက်ခွာသွားသည်မှစ၍ သူမ အလွန် စိတ်ပူပန်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ အဆင်ပြေပြီဆိုတော့ တော်ပါသေးတယ်။"

သူမသည် မီးသွေးဖိုထဲသို့ ထင်းခြောက်အနည်းငယ် ထပ်ထည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ သူတို့ ဘယ်တော့လောက်များ ပြန်ရောက်လာမယ်လို့ ထင်လဲ။"

ဖန့်မိန်သည် ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောခဲ့သည်။ "မနှစ်ကဆိုရင် ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်လောက် ကြာသွားခဲ့တာ။ ဒီနှစ်တော့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ရောက်သင့်ပါပြီ။"

ကျန်းနျန်၏ စိုးရိမ်နေသည့် မျက်နှာထားကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "လုယွီလည်း တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးရှုလို ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား။"

ကျန်းနျန် - …

စကားနိမိတ် မယူပါနဲ့လား။

လုယွီနှင့် အဖွဲ့သားများ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လာတော့မည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနျန်၏ စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာသည်။ သူမ စောစောထ၍ ဝင်းထဲမှ နှင်းများကို အပုံကြီးတစ်ပုံဖြစ်အောင် ဂေါ်ပြားဖြင့် ကော်လိုက်သည်။ သန့်ရှင်းသော နှင်းများကို အသုံးပြု၍ နှင်းလူရုပ်ဖန်တီးကာ ညစ်ပတ်သော နှင်းများကို တစ်ဖက်သို့ ပုံထားခဲ့သည်။

သူမသည် လက်ဖဝါးများကို လေနွေးနွေး မှုတ်ထုတ်ပြီးနောက် နှင်းလူရုပ်၏ ဦးခေါင်းကို ကိုယ်ထည်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်လက သူမ ကိုယ်တိုင် ထိုးထားသော ပုဝါနီလေးကို ပတ်ပေးလိုက်ပြီး သစ်သားအပိုင်းအစ အမည်းလေး နှစ်ခုကို မျက်လုံးအဖြစ်၊ ငရုတ်သီးအနီခြောက်ကို နှာခေါင်းအဖြစ် တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

လက်အပူပေးရန်အတွက် အတွင်းထဲဝင်ကာ မီးသွေးဖိုဘေးတွင် ခဏနားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ပြောင်းဖူးနှင့် ဂျုံဖြူတို့ ရောစပ်ထားသော မုန့်လုံးများအတွက် မုန့်သားပြင်ဆင်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော ကောက်ညှင်းဆန်များဖြင့် ကောက်ညှင်းကိတ်များလည်း ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။