အခန်း (၅၄)

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး ပန်းထိုးပုံကို အိပ်ယာပေါ် တင်ကာ ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သူမ အိမ်ထဲက ထွက်လာချိန်တွင် လုယွီ ဤအချိန်ထိ ပြန်မလာသေးသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူ ယနေ့ ဖျားပြီး အအေးမိနေသည်ကို တွေးမိသောအခါ သူမ သူ ဆေးရုံသို့ ပို့ရသည်အထိ မူးလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ဝင်းတံခါးဝမှ ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ နောက်ကွယ်မှ တံခါးကို လော့ခ်ချလိုက်ပြီး အဖွဲ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူမ စခန်းထဲသို့ ဝင်၍ မရသော်လည်း အနည်းဆုံး အပြင်ဘက်တွင် စစ်သားအချို့နှင့် တွေ့ဆုံပြီး လုယွီ၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းနိုင်သည်။

သူ ကျန်းမာနေလျှင် သူမ စိတ်ပူမည် မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် အဓိကအချက်မှာ သူသည် ဖျားနာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ လမ်းလျှောက်လာစဉ် ရှု့ယန်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် ခဏရပ်ပြီး အမီလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ရှု့ယန် အအေးဒဏ်ကြောင့် နှာချေလိုက်သည်။ "လျိုချမ့်ကို သွားရှာပြီး သူ့ရဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ အန်တီငယ်ကို ပြန်လာထိန်းခိုင်းမလို့။ ငါ အရမ်း စိတ်တိုနေပြီ။ လျိုချမ့် တစ်ယောက်တည်းကပဲ သူတို့ကို အိမ်မှာ ထိန်းနိုင်တာ။"

သူမ စိတ်ပေါက်ပေါက် ပြောပြီးနောက် မေးခဲ့သည်။ "မင်းကရော ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေသည်။ "လုယွီကို ရှာမလို့။"

နှစ်ဦးသား အတူတူ အဖွဲ့ဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်ထွက်လာသော စစ်သားများနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ကြပြီး အများစုက ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်ကို မှတ်မိကြသည်။ သူတို့ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မရီးကျန်း၊ မရီးရှု့။"

ကျန်းနျန်သည် ဤသို့ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို အနည်းငယ် အကျင့်မဖြစ်သေးဘဲ သာသာလေး ခေါင်းညိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းထားခဲ့သည်။

ရှု့ယန်သည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ပင်ကိုစရိုက်က လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က ပုံစံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ စစ်သားများကို ပြုံးပြခဲ့သည်။ "ကန်တင်းကို သွားကြတာလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

အခြား စစ်သားများက ဝင်ပြောကြသော်လည်း သူတို့ထဲမှ အများစုက ကျန်းနျန်ကို စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးမှ ပြုံးရယ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မကြာမီ လျိုချမ့် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှု့ယန်က သူ့အန်တီငယ်အကြောင်း သူ့အား စတင် တိုင်ကြားသည်။ လျိုချမ့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "သူတို့ မနက်ဖြန် ထွက်သွားတော့မှာပဲ။ နောက်ထပ် တစ်ညလောက်ပဲ သည်းခံလိုက်ပါ။"

ကျန်းနျန်ကိုလည်း အပြင်မှာ မြင်ရတော့ သူက မေးခဲ့သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

ရှု့ယန် ကြားဝင်ဖြတ်ပြောခဲ့သည်။ "သူမ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို လာရှာတာ။"

"သူ စစ်ဦးစီးချုပ်နဲ့ စကားပြောနေတယ်။ ကျွန်တော် သွားခေါ်ပေးမယ်။"

လျိုချမ့် လှည့်ကာ အထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် လုပ်နေစဉ် ကျန်းနျန်က အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျို၊ အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့။"

လျိုချမ့် သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ အရေးတကြီး ကိစ္စ မရှိပါဘူး။ ရှင်နဲ့ ရှု့ယန် အိမ်အရင် ပြန်ကြပါ။ ကျွန်မ ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေမယ်။ လုယွီနဲ့ စစ်ဦးစီးချုပ် အရေးကြီးကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

လျိုချမ့် ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။ စစ်ဦးစီးချုပ်က လုယွီကို ပြင်းထန်သော အမူအရာဖြင့် ခေါ်ခဲ့သည်ဟု တွေးမိသောအခါ သူ စိတ်ပြေလျော့သွားပြီး ရှု့ယန်နှင့်အတူ အိမ်အရင် ပြန်သွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် အပြင်ဘက်ရှိနေရာမှာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် သူမ၏ လက်မောင်းများကို ပိုက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်များကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ လေက သူမ၏ မျက်နှာပေါ် ဓားကဲ့သို့ တိုက်ခတ်ရာ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ခံစားရစေသည်။

သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲသို့ လေပူများကို မှုတ်သွင်းလိုက်၊ အေးခဲနေသော ပါးများကို ပုတ်လိုက်ပြီး အထဲမှ အသံများကို ဝိုးတိုးဝါးတား ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ လုယွီ းနှင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်တို့နှင့် အသက်အရွယ်တူသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ သူသည် လျိုချမ့် ပြောသော စစ်ဦးစီးချုပ် ဖြစ်မည်ဟု သူမ မှန်းဆလိုက်သည်။

"ဟေး၊ အဲဒါ မင်းရဲ့ မရီး မဟုတ်လား။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် လုယွီ၏ လက်မောင်းကို တွန်းလိုက်သည်။ လုယွီ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး တံခါးဝတွင် ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ဖက်နှင့် အနီရောင် မာဖလာပတ်ထားသော အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးများသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေပြီး မျက်လုံးများ လေကို ရှောင်ရှားရန် မှေးနေကာ နှင်းပွင့်အနည်းငယ်က သူမ၏ ဆံပင်နှင့် ပခုံးများပေါ်တွင် နားနေသည်။

လုယွီသည် ခဏတာ ရင်ခုန်သွားခဲ့သည်။ သူ ထောင်မင် နှင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရင် ပြန်လိုက်ဦးမယ်။"

"သွား၊ သွား။ ဪ၊ မင်းရဲ့ မရီးဖန့်ကို ငါ ခဏနေ ပြန်ရောက်မယ်လို့ ပြောလိုက်ပါဦး။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ထောင်မင်သည် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုယွီ အလျင်စလို ထွက်သွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါ ရှု့ချန်ရဲ့ ဇနီးလား။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

ရှု့ချန် အကြောင်း ပြောရလျှင် ထောင်မင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီလို ကောင်းတဲ့ စစ်သားအတွက် ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ သူ့ဇနီးကလည်း ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒုက္ခရောက်နေရတာ..."

သူ စကားမဆုံးသေးခင် တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူ ပြောချင်တာကို သိလိုက်သည်။

ည လေက တိုက်ပြီး အေးနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တုန်ယင်သွားသည်။ "ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်ကြပြီး အတူတူ ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းတင်းလိုက်ပြီး လုယွီ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မှောင်စပြုနေပြီမို့ ရှင် ပြန်မရောက်သေးတာကို မြင်တော့ ကျွန်မ စိုးရိမ်လို့ လာတာ။ ရှင် အဖျားပြန်တက်ပြီး မူးလဲသွားမှာ စိုးရိမ်လို့။"

လုယွီ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် အဲဒီလောက် အထိမခံတဲ့အထိတော့ မဖြစ်သေးပါဘူး။"

ကျန်းနျန်က သူ့ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လာရောက်ခဲ့သည်ဟု တွေးမိသောအခါ လုယွီ၏ ရင်ထဲ နွေးထွေးသော စီးကြောင်းတစ်ခု စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ အအေးနှင့် မှောင်မိုက်နေသော်လည်း သူ လုံးဝ အေးသည်ဟု မခံစားရပေ။ ကျန်းနျန် တုန်ယင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်လိုက်သည်။

"နေဦး။"

ကျန်းနျန် လန့်သွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

လုယွီ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် သဘာ၀မကျ ဖြစ်နေသည်။ "မင်းကို အင်္ကျီထပ်ပေးမလို့ပါ။ ကျွန်တော်က အအေးကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ လျှောက်နေစဉ် ပြောခဲ့သည်။ "ရှင် အင်္ကျီကို ဆက်ဝတ်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်။ ပိုဆိုးတဲ့ အအေးမိရောဂါ ရသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေက လုံလုံလောက်လောက် ထူပါတယ်၊ ပြီးတော့ လမ်းလျှောက်လိုက်လို့ရှိရင် ကျွန်မကို နွေးစေမှာပါ။"

သူမသည် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားခဲ့ကာ သူမ အလွန်နှေးကွေးစွာ လျှောက်လျှင် လုယွီသည် တကယ်ပင် သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ပေးလိမ့်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သည့်အလားပင်။

လုယွီသည် သူ့ခြေတံရှည်များဖြင့် ကျန်းနျန်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်း အမီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ လည်ပင်းတွင် မာဖလာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားရင်း ပြေးနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်၌ အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူ ကျန်းနျန်၏ လမ်းလျှောက်နှုန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လိုက်လျှောက်ပြီး ကောင်းကင်မှ လကို ကြည့်ကာ မေးခဲ့သည်။ "မရီး နှစ်သစ်ကူးကြရင် အိမ်ပြန်ချင်လား။"

သူ့၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က သူမ၏ မိခင် ရေးခဲ့သော စာကို တွေးမိရာတွင် သူမကို အသက်ကြီးကြီး မုဆိုးဖိုတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ပေးမည့်အကြောင်း ရေးထားသည်ကို တွေးမိသောအခါ မကျေမချမ်း ဖြစ်လာသည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် ရှု့မိသားစုနှင့် လေးနှစ်ကြာ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ယောက္ခမ အသက်ရှင်စဉ် ပထမနှစ်နှစ်တွင် မူလပိုင်ရှင်အား ပေးသော ငွေများကို မေမေကျန်းနှင့် ကျန်းကောတို့ တစ်ခါတစ်ရံ လုယူခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ယောက္ခမ သေဆုံးပြီးနောက် မေမေကျန်းနှင့် ကျန်းကောတို့ ပိုရန်လိုလာပြီး လုယွီ ပြန်ပို့သော ငွေအားလုံးကို လုယူခဲ့သည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ သေဆုံးခြင်းနှင့်အတူ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မိခင်နှင့် အစ်ကိုအပေါ် ပိုမကျေမချမ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လုယွီက ဤနှစ်များအတွင်း သူ၏ လုပ်အားခသည် အခြားသူများကို အကျိုးပြုနေသည်ကို မည်သို့ တွေးမိသည်ကို သူမ မသိပေ။ သို့သော် သူမ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

သူမ မိသားစုကို သွားရောက်လည်ပတ်ရန် တွေးတောနေခဲ့ပြီး မိသားစုက မူလပိုင်ရှင်ထံမှ နှစ်များတစ်လျှောက် ယူခဲ့သော ငွေများကို ပြန်လည် ရယူရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ယခုချိန်က သူမ၏ အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ အိမ်ဆီ ပြန်လည်ပတ်ပြီး အဖေနဲ့ ရှု့ချန်အတွက် ငွေအချို့ ပေးချင်တယ်။" ဟု ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။

လုယွီသည် ခေါင်းငုံ့ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။"

နှစ်ဦးသား နှင်းများထဲတွင် ရှည်လျားသော ခြေရာများ ချန်ခဲ့ရင်း အိမ်အထိ လျှောက်လာကြသည်။ နှင်းပွင့်များက သူတို့၏ ပခုံးများနှင့် ခေါင်းများပေါ်တွင် ကျနေသည်။ ကျန်းနျန် အိမ်သာသို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ ပခုံးများနှင့် ဆံပင်မှ နှင်းများကို ခါချလိုက်သည်။ သူမ လုယွီကို ညစာ ဘာစားရမလဲ မေးခါနီးတွင် သူ့အကြည့်က ဘယ်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် စူးရှပြီး အေးစက်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရှု့ယန်၏ အိမ်နှင့် သူတို့ကြားရှိ ရွှံ့နံရံပေါ်၌ နှင်းခြေရာများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲ အနည်းငယ် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ပထမဆုံး အလိုလိုသိစိတ်က အထဲရှိ ငွေနှင့် လက်မှတ်များ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ဖြစ်သည်။

နံရံကို ကျော်တက်ရဲသူများသည် ကုရှ၏ မိသားစု ဖြစ်ရမည်။

ကုမိသားစုသည် စစ်တပ်စခန်းအတွင်း ခိုးမှု ကျူးလွန်ရဲလောက်အောင်ထိ ဤမျှ ရဲတင်းလိမ့်မည်ဟု ကျန်းနျန် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမ မီးကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး တချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းခြေရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒေါသက သူမ ရင်ထဲ တိုးဝင်လာသည်။ သူမသည် ငွေများကို အလွန်လုံခြုံသောနေရာတွင် သိမ်းထားသည်။ ငွေအများအပြားကို စုတ်ပြဲပြီး ဖာထားသော ဘောင်းဘီတစ်ထည်တွင် ချုပ်ထားသည်။ လူအများစုက ၎င်းကို မစဉ်းစားမိနိုင်ပေ။

သံဘူးကို ဗီရိုထောင့်တွင် ဝှက်ထားပြီး ၎င်း၏အထဲ၌ နေ့စဉ် လက်မှတ်အချို့နှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် ကျန်ခဲ့သော ခုနစ်ယွမ် ပါဝင်သည်။ မူလက ဆယ့်နှစ်ယွမ် ရှိခဲ့သော်လည်း ငါးယွမ်က သူမ၏ လက်ရှိကာလ စားစရိတ်နှင့် နောက်ထပ် ငါးယွမ်က ဖန့်မိန် အသားတစ်ပေါင် ဖြတ်ပေးခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းနျန် တွေ့ရှိသည်မှာ ဖာထားသော ဘောင်းဘီထဲရှိ ငွေများ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သံဘူးထဲရှိ လက်မှတ်များနှင့် ငွေများ ပျောက်နေသည်။

"မရီး၊ တစ်ခုခု ပျောက်သွားလား။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခုနစ်ယွမ်နဲ့ လက်မှတ်အချို့ ပျောက်သွားတယ်။"

သူမ သံဘူးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှု့ယန်၏ အိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လုယွီသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် ကျန်းနျန် သူမ၏ ပန်းထိုးပုံကို သတိရလိုက်သည်။ အိပ်ယာပေါ်ရှိ ပိုးချည်များက မှတ်မိနိုင်ဖွယ်မရှိအောင် ရှုပ်ပွနေပြီး အကောင်းစား အဝတ်စက မပျက်စီးသော်လည်း သူမ ပန်းထိုးရန် အသုံးပြုခဲ့သော ချည်များကို ဆွဲဆုတ်ပြီး လိမ်ထားကာ အဝတ်စတွင် အနည်းငယ် စုတ်ပြဲနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဤမျှ ဒေါသထွက်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ သံဘူးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူမ မီးဖိုချောင်ရှိ အစားအစာများကို စစ်ဆေးရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ သူမ၏ စိတ်သည် သူမ၏ ပန်းထိုးပုံပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။

ဤအလုပ်သည် ဤခေတ်တွင် သူမ၏ ခက်ခဲစွာ ရှာဖွေရသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဖြစ်သည်။ ရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပို့ဆောင်ရန် ရှိသော်လည်း ဘေးအိမ်မှ ကုမိသားစုက ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ။

သူမ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ဝင်းတံခါးကို အတင်း တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ လုယွီသည် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် လုံခြုံရေးတွေကို သွားရှာမယ်၊ မင်း အိမ်မှာ စောင့်နေ။" လုယွီ ပြောသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဤအချိန်တွင် ဒေါသဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသည်။ သူမ၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝကို ဝှက်ထားရန် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် လုံခြုံရေးတွေ သွားရှာပါ။ ကျွန်မ သူတို့နဲ့ ကိုယ်တိုင် ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းမယ်။"

သူမ စကားဆုံးသွားပြီး ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီ သူမ၏ ပခုံးကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီအောက်မှ သူမ၏ ပခုံးများ မည်မျှ သိမ်မွေ့ နူးညံ့သည်ကို ခံစားရပြီး နူးညံ့စွာ ထိလိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ အရိုးများကို ထိခိုက်စေနိုင်သည့်အလားပင်။

လုယွီသည် သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို အနည်းငယ် လျှော့လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ပါရစေ။ မင်း အခု အဲဒီကို သွားရင် သူတို့ ဝန်မခံဘဲ ငြင်းဆိုနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာက မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော် လုံခြုံရေးဌာနက လူတွေကို ခေါ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖွေမယ်။ စစ်တပ်ထုတ် လက်မှတ်တွေနဲ့ လက်ပူးလက်ကျပ် မိရင် သူတို့ ဘယ်လိုမှ ဖုံးကွယ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လုယွီ၏ စကားများကြောင့် ကျန်းနျန် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။ ကုမိသားစုနှင့် ရှု့ယန်တို့၏ အိမ်ထောင်စုနှင့် မကြာသေးမီက ပဋိပက္ခများ၊ နှစ်ဖက်လုံးက ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိဘဲ ဒုက္ခပေးသော အကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူမ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူမ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မ ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး စောင့်ပါ။ အပြင်မှာ အေးတယ်။"

"အင်း။"

ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် သူမ၏ ပန်းထိုးပုံသာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ လှည့်ကာ အိပ်ယာပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ပန်းထိုးပုံကို ဆန့်လိုက်သည်။ သူမ ရှုပ်ပွနေသော ချည်ထွေးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ တစ်စချင်း စိတ်ရှည်စွာ ဖြေနေသည်။ ဤအရာများ ပြုလုပ်နေစဉ် သူမ ဘေးအိမ်မှ ကုရှနှင့် ရှု့ယန်တို့၏ ဆူညံစွာ အချင်းများသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရှု့ယန်သည် ကုမိသားစုကို သူခိုးများနှင့် အရှက်မရှိသော ဓားပြများဟု ခေါ်နေသည်။

ကုရှ၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများအပြင် လျိုအာ့ကျူးက ကုရှန်ကို ဆဲဆိုနေသော အသံလည်း ရှိသည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုရှန် အကျယ်ကြီး ငိုနေသည်ကို နားထောင်လိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသက ထပ်မံ တိုးလာသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာက ဒေါသဖြင့် တင်းမာသွားသည်။ သူမ ချည်များကို အေးအေးဆေးဆေး ခင်းလိုက်ပြီး သံဘူးကို ယူကာ ရှု့ယန်၏ အိမ်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ရှု့ယန်၏ အိမ်တံခါးက ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားပြီး လူအုပ်စု၊ လူကြီးလူငယ်မရွေး၊ ရှု့ယန်၏ အိမ်တွင် ဆူညံသံများကြောင့် ဝင်းထဲတွင် စုဝေးနေကြသည်။ အနီးအနားမှ စစ်သည်ဇနီးများပင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် ထွက်လာကြသည်။ ဖန့်မိန်လည်း ရှိနေသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် လျိုအာ့ကျူး၏ ကလေးက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်သို့ နံရံပေါ်မှ တက်၊ ငွေနှင့် လက်မှတ်များ ခိုးယူပြီး လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ မရီး ပန်းထိုးပုံနှင့် ချည်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ကို ကြားသောအခါ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

အခြေအနေက အလွန် ဆိုးရွားသည်။ ကုရှန်သည် ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့မိဘများကို ပညာပေးရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ မိသားစုအတွက် ပျောက်ဆုံးသွားသော ငွေ၊ လက်မှတ်များနှင့် ပျက်စီးသွားသော ပစ္စည်းများအတွက် လျော်ကြေးပေးရဦးမည်။

ဤဖြစ်ရပ်သည် လျိုချမ့်ကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ သူ၏ နောင် အဆင့်တက်ရန် အလားအလာများ မှေးမှိန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဌာနအတွက် တစ်နှစ်တာ ထောက်ပံ့ကြေးများနှင့် ဆုလာဘ်များသည်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ မျက်ခုံးများ မီးတောက်နေသလို ခံစားရသည်။

"သူတို့က ဘယ်လို လူစားတွေလဲ။" သူ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှု့ယန်၏ ဝင်းအတွင်း၌ လျိုချမ့်သည် မျက်နှာပြာနှမ်းသွားသည်အထိ ဒေါသထွက်နေသည်။ လူတိုင်းရှေ့တွင် ကုရှန်ကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ ကုရှန်သည် မြေပြင်ပေါ် လဲလျက် အော်ဟစ် ငိုကြွေးနေသည်။ ရှု့ယန်နှင့် ကုရှတို့ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ရန်ဖြစ်ကြရာ လုံခြုံရေးများက ဝင်ရောက် ဖြန်ဖြေပေးခဲ့ရသည်။

ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆူပူခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို စောစောကတည်းက သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ဖို့ ပြောခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က အချိန်ထပ်ဆွဲဖို့ကိုပဲ အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကြည့်၊ ဒုက္ခ ရောက်လာပြီလေ။ ရှင် အခု နောင်တရနေပေမဲ့လည်း နောက်ကျနေပြီ။"

ကုရှ၏ ဆံပင်များမှာ ရန်ဖြစ်ရာမှ ရှုပ်ပွနေပြီး သူမသည် မြေပြင်ပေါ် ထိုင်လျက် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ပုတ်ကာ အော်ဟစ် ငိုယိုနေသည်။ "ကျွန်မသား အပြစ်မရှိဘူး။ သူတို့အိမ် ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ပဲ နံရံပေါ် တက်ခဲ့တာ။ အဲဒီ အမျိုးသမီးရဲ့ အဝတ်စနဲ့ ပိုးချည်တွေ ပျက်စီးသွားတာက မတော်တဆပါ။ သူ ငွေ ဒါမှမဟုတ် လက်မှတ် တစ်ခုမှ မယူခဲ့ဘူး။ ကျွန်မသား အပြစ်မရှိဘူး၊ အပြစ်မရှိဘူး..."

လျိုအာ့ကျူးက ကုရှန် မကြာမီက ပေါင်းထားသော ပေါင်မုန့်ဖြူနှင့် အသားတစ်ဖဲ့ကို ကိုင်ထားပြီး ကုရှနှင့်အတူ အိပ်ယာအောက်တွင် ဝှက်ထားရန် တီးတိုး ပြောနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ ကုရှကလည်း မနက်ဖြန် မနက်စောစော ထွက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ဘာမှ ဝန်ခံမည် မဟုတ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် လျိုအာ့ကျူးက ကုရှန်သည် ရှု့ယန်၏ အိမ်မှ ပေါင်မုန့်ဖြူများကို ယူခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သဖြင့် သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ ကုရှန်သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်သို့ နံရံပေါ်မှ တက်ခဲ့ပြီး ပေါင်းထားသော ပေါင်မုန့်ဖြူနှင့် အသားကို ယူခဲ့ရုံသာမက သူတို့၏ ငွေနှင့် လက်မှတ်များကိုလည်း ခိုးယူခဲ့ပြီး ပို၍ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာ ကောင်းသည်မှာ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု မရီး၏ ပန်းထိုးပုံကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ကို အခုမှသာ သိတော့သည်။

လျိုအာ့ကျူးသည် ရှု့ယန်က ထိုပန်းထိုးပုံသည် တန်ဖိုးကြီးကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူတို့ မိသားစုက ပေးချေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။