အခန်း (၅၁)

နေ့လယ်ခင်းတွင် စုန့်ရှန်းတုန်သည် ပြောင်းဖူးမှုန့် ဆန်ပြုတ်ပူပူ တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေပြီး စကားပြောတိုင်း သူ့ပါးစပ်မှ အငွေ့များ ထွက်နေသည်ကို မြင်ရသည်။

"အန်တီကျန်း၊ ကျွန်တော့်အမေက ဒါကို အန်တီ မြည်းစမ်းဖို့ လုပ်ပေးလိုက်တာပါ။"

ကျန်းနျန်သည် ပန်းကန်လုံးကို လက်ခံယူလိုက်ရာ လက်ဖဝါးထဲ၌ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

စုန့်ရှန်းတုန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

သူ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားရာမှ တစ်ခုခုကို သတိရကာ နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး ပြောလယခဲ့သည်။ "အန်တီကျန်း၊ ဒီပန်းကန်ကို ကျွန်တော် နောက်မှ ပြန်လာယူမယ်နော်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် တူဖြင့် ပြောင်းဖူးမှုန့် ဆန်ပြုတ်ကို မွှေလိုက်သည်။ ၎င်းကို ငရုတ်ဆီနှင့် ရှာလကာရည်တို့ ရောစပ်ထားသဖြင့် ချဉ်ချဉ်စပ်စပ် အရသာရှိပြီး အလွန် အရသာရှိလှသည်။ ၎င်းသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများ မကြာခဏ ပြုလုပ်တတ်သော မြောက်ပိုင်းရိုးရာ ဟင်းလျာတစ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမ၏ အဘိုးအဘွားများလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ပြုလုပ်တတ်သော်လည်း ဂျုံဖြူဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။

ညနေစောင်း၌ စန့်ရှန်းတုန်သည် ပန်းကန်လုံးကို ပြန်ယူရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က သူ့ကို ကောက်ညှင်းဆန်ကိတ်များ ပေးလိုက်သည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် သူ့ပါးစပ်ထဲ ချိုမြိန်သော အရသာ ပြည့်နှက်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "စားလို့ကောင်းလား။"

စုန့်ရှန်းတုန်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "အရမ်းကို ကောင်းတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီကျန်း။ ကျွန်တော့်အမေနဲ့ ရှန်းဟုန်တို့ မြည်းစမ်းဖို့ ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ပြုံးရယ်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်လှည့်၍ ပေါင်းထားသော မုန့်များနှင့် ကောက်ညှင်းဆန်ကိတ်များကို သိမ်းဆည်းကာ လက်များကို သန့်စင်အောင် ဆေးပြီး အိပ်ရာထဲ ဝင်လှဲလိုက်သည်။

ဖန့်မိန်က လုယွီနှင့် အဖွဲ့သားများ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လာမည်ဟုသာ ပြောခဲ့သော်လည်း အတိအကျ မည်သည့်နေ့ရက်ဟု မဖော်ပြခဲ့ပေ။

အပြင်ဘက်၌ လေပြန်လည်တိုက်ခတ်လာပြီး စောင်ခြုံထားသည့်ကြားမှပင် လေတိုးသံများကို ကျန်းနျန် ကြားနေရသည်။ သူမ အိပ်ပျော်သွားသော်လည်း ညသန်းခေါင်တွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ကုတင်အစွန်းနားသို့ ရောက်နေပြီး စောင်က ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေကာ အနားစ တစ်စသာ သူမကိုယ်ပေါ် လွှမ်းခြုံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်သွားပြီး စောင်ကို ခပ်တင်းတင်း ဆွဲခြုံလိုက်သည်။

အပြင်ဘက် လေတိုက်ခတ်မှုသည် ပိုပြင်းထန်လာပုံရသည်။ ကျန်းနျန် ပြန်အိပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် လေတိုက်ခတ်သံကြားမှ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအသံသည် လုယွီ၏ အသံနှင့် ဆင်တူနေသည်။

သူ ပြန်လာပြီများလား။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို အလျင်အမြန် ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ဂွမ်းဖိနပ်ကို စီးကာ မှောင်မည်းနေသော အထဲ၌ တံခါးဆီသို့ စမ်းတဝါးဝါး သွားလိုက်သည်။ သူမ တံခါးဘောင်ကို ကိုင်ကာ အက်ကြောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်အောင် ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ မှောင်မည်းနေသော ဝင်းအတွင်း၌ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အရပ်ရှည်သော ပုံသဏ္ဌာန်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မကြာမီပင် မီးဖိုချောင်၌ မီးရောင်များ လင်းလာသည်။

ထပ်၍ စဉ်းစားရန် မလိုတော့ပေ။ ဒါဟာ တံတိုင်းပေါ်မှ ခိုးဝင်လာသော လုယွီပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို တင်းတင်းပတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပိတ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။ ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ကွဲကွာခဲ့ပြီးနောက် ယနေ့ည လုယွီကို မြင်လိုက်ရခြင်းသည် ကျန်းနျန်အား ပြောမပြနိုင်သော စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် လုံခြုံမှုကို ပေးခဲ့သည်။ သူမ မီးဖိုချောင်တံခါးကို ရောက်သောအခါ လုယွီသည် ကြောင်အိမ်ကို ပိတ်ပြီးနောက် လှည့်လာသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်လျှံနေပြီး သူမ၏ အသံသည် ကြည်လင်သာယာစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ"

လုယွီ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ဆံနွယ်အချို့က မျက်နှာပေါ်သို့ ဝဲကျနေသည်က နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော သူမ၏ အသားအရေကို ပိုမို ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် တောက်ပသော သွားဖြူများကို ဖော်ပြနေပြီး မျက်လုံးများက တလက်လက်တောက်ပနေသော ကြယ်ရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသယောင် ရှိသည်။

သူ၏ နှလုံးသားသည် အကြောင်းမဲ့ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးနက်ကြီးများထဲမှ နက်ရှိုင်းသော မှောင်မိုက်မှုသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီမှာ အေးနေသော ပေါင်းပြီးသား ဘန်းမုန့်တစ်ခု ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို လျင်မြန်စွာ ယူလိုက်သည်။ "အေးတာတွေ မစားပါနဲ့။ ကျွန်မ ပူပူနွေးနွေး ဖက်ထုပ်ဟင်းချို လုပ်ပေးပါ့မယ်။"

လုယွီသည် သူ့လက်ကာ၍ နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်မျှ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ "မလိုအပ်ပါဘူး။"

"ဒါလုပ်တာ အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် စိတ်ကြည်လင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် အရင်ဆုံး ကျွန်မအခန်းထဲ သွားနေလိုက်ပါ။ အဲဒီမှာ ပိုနွေးတယ်။"

နွေးထွေးသော အဝါရောင်မီးရောင်သည် ကျန်းနျန်၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ လုယွီသည် သူ့နှလုံးသားထဲ၌ နွေးထွေးသောခံစားမှုတစ်ခု တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လည်ချောင်းထဲမှ ယားယံမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ချောင်းဆိုးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တိုးအက်နေသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ မင်း အရမ်းပျော်နေပုံပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုထဲသို့ ပြောင်းဖူးရိုးများ ထိုးထည့်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး လုယွီ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှင် ပြန်လာလို့ ပျော်တာပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဘာကိုမှ သိပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဗီရိုထဲမှ ဂျုံမှုန့်ယူရန် ထလိုက်သည်။ လုယွီသည် မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ မျက်ခုံးများ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်ရပ်နေတာလဲ။ ကျွန်မအခန်းထဲ သွားပြီး ခဏ နွေးနွေးထွေးထွေးနေ။ ကျွန်မ ဟင်းချက်ပြီးရင် ရှင်ရဲ့အခန်းကို မီးမွှေးပြီး အအေးဓာတ်ကို ပြေပျောက်အောင် လုပ်ပေးမယ်။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ဤမျှ ပေါ့ပါးရွှင်လန်းနေသည်ကို မြင်ရခဲသဖြင့် ခဏမျှ စိတ်ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မအေးပါဘူး။"

ထို့နောက် သူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်အခန်းသို့ သွားရောက်၍ မီးမွှေးပြီး အအေးဓာတ်ကို ပြေပျောက်စေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်သွားပြီး လုယွီသည် သူမထက်ပင် အဝတ်အစား နည်းပါးစွာ ဝတ်ထားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ မအေးသလို ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်လိုက်သည်။ ဟင်းချက်နေစဉ် ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ အခန်းမှ တစ်ခါတရံ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားရသဖြင့် သူ အအေးမိသွားပြီဟု သံသယဝင်သွားသည်။ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသောအခါ သူမသည် လုယွီအတွက် အစားအစာ ပြင်ဆင်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ညစာ စားလို့ ရပါပြီ။"

သူမသည် ဗီရိုထဲမှ နောက်ဆုံး ကျန်နေသည့် ချင်း(ဂျင်း)တုံးကို ယူလိုက်သည်။ လုယွီ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ သူမ စားပွဲခုံပေါ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဘာတွေ ထပ်လုပ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်က ပြန်ဖြေသည်။ "ရှင် သောက်ဖို့အတွက် ချင်းသကြားညိုရည် လုပ်နေတာ၊ အအေးဓာတ်ကို ပြေပျောက်စေဖို့။"

လုယွီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နွေးထွေးသော ဖက်ထုပ်ဟင်းချိုဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်အတွင်း စားရသော ပထမဆုံး ပူနွေးသည့် အစားအစာဖြစ်ပြီး ဟင်းရည်ပူပူက သူ့အစာအိမ်ကို နွေးထွေးစေကာ စုဆောင်းထားသော အအေးဓာတ်ကို ပြေပျောက်စေခဲ့သည်။

စစ်တပ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ကယ်ဆယ်ရေးမစ်ရှင်မှ ပြန်လာတိုင်း သူရခဲ့သည်မှာ အေးစက်သော အဆောင်နှင့် ရဲဘော်များ၏ စနောက်မှုသာ ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်သည် သူ ညသန်းခေါင် ပြန်ရောက်လာပြီး ကျန်းနျန်၏ လက်ရာဖြစ်သည့် နွေးထွေးသော ဟင်းချိုကို စားရသော ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် ဖက်ထုပ်ဟင်းချို သုံးပန်းကန် စားလိုက်သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် အိုးနှင့် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး သကြားညိုအချို့ ယူကာ ချင်းသကြားညိုကို ပြုတ်ပြီး လုယွီ သောက်ရန် ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးသည်။ သူမသည် လုယွီသည် ပို၍ ပိန်ကျသွားသည်ကို နောက်ဆုံးမှ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူသည် အပြင်ထွက်နေသည့် နှစ်လအတွင်း အတော်လေး ပိန်ကျသွားခဲ့သည်။ ယခုမူ ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်အတွင်း၌ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်တက်လာခဲ့သော အသားများ ဆုံးရှုံးသွားရာ သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ပို၍ထင်ရှားပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို ခွန်အားပြန်လည် ရရှိစေရန်အတွက် ပို၍ အရသာရှိသော အစားအစာများ ပြုလုပ်ပေးသင့်သည်ဟု သူမ စိတ်ထဲ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

တံခါးပိတ်ထားသော်လည်း အက်ကွဲကြောင်းများမှ အအေးဓာတ်များ ယိုစိမ့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်ရှိသော ချင်း များကို ဗီရိုထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး "မနက်ဖြန် ဘာစားချင်လဲ။ ကျွန်မ လုပ်ပေးပါ့မယ်။"

"အဟွတ်။"

လုယွီသည် ချင်းပြုတ်ရည်ကို သောက်ပြီးနောက် ခဏမျှ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ သူ့အသားအရေသည် မကောင်းပေ။ ကျန်းနျန် စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့ထံ လျှောက်သွားပြီး နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နဖူးမှာ နွေးနေပြီး ဖျားခြင်းမရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများရှေ့၌ အရာအားလုံး မှောင်မိုက်သွားသည်။ ဆပ်ပြာသီး၏ အနံ့သင်းသင်းလေးက သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ရေချိုးကန်ကို သွန်လောင်းရန် သူ့အခန်းသို့ သွားသည့်ညတိုင်း သူရခဲ့သော အနံ့အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နွေးထွေးသော လက်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပြီး သွယ်လျသော လက်ချောင်းများသည် သူ့နဖူးပေါ်၌ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ရှိနေပြီးမှ ဖယ်ရှားသွားသည်။

သူ့ဖျားနာမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ လုယွီသည် ရုတ်တရက် ကျန်းနျန်ကို သူ့နားတွင် နေစေပြီး သူမ၏ နွေးထွေးသော လက်ကို သူ့နဖူးပေါ်တွင် ဆက်ထားစေချင်ခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မှတ်မိနေခြင်းဟူသော ခံစားချက်ကို သူ ရုတ်တရက် တန်ဖိုးထားလာခဲ့သည်။

ဤနှင်းမုန်တိုင်း ကယ်ဆယ်ရေးမစ်ရှင်အတွင်း သူသည် အိမ်မှ ကျန်းနျန် အကြောင်းကို အများဆုံး တွေးမိခဲ့သည်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့နေရခြင်း ရှိ၊ မရှိ သို့မဟုတ် မကောင်းသော ကောလာဟလများ၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်နေပြန်ပြီလား ဟူ၍ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

"ရှင် ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် သူ့ကို ခေါင်းငုံ့၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်ရပြီး မျက်နှာက ဖြူဖျော့ကာ တုံ့ပြန်မှု မရှိသဖြင့် စိုးရိမ်မိသည်။

လုယွီ သတိပြန်ဝင်လာပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ပန်းကန်လုံးအလွတ်ကို တင်လိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ညဉ့်နက်နေပြီဆိုတော့ မရီလည်း အိပ်သင့်ပြီ။"

"ရှင် တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ကျန်းနျန် စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူ့ရောဂါလက္ခဏာများက သူ အအေးမိနေကြောင်း ပြသနေသည်။ အိမ်၌ ဆေးဝါးမရှိသဖြင့် နောက်နေ့တွင် ကျန်းမာရေးဆေးခန်းမှ ဝယ်ရန် သူမ စီစဉ်ထားသည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။"

သူ တကယ် အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျန်းနျန် ခေတ္တမျှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး စောင်၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း အိပ်ယာထဲ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။ သူမ၏ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်ဆုံး၌ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ရာသီဥတုက အရမ်း အေးသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူမ တွေးလေလေ ဆောင်းရာသီတွင် လက်တိုဝတ်၍ ရေခဲမုန့်စားကာ အိမ်တွင်း၌ နေနိုင်သော အပူပေးကြမ်းခင်းများရှိသည့် ခေတ်သစ်ကို လွမ်းဆွတ်မိလေ ဖြစ်သည်။ ယခု ထိုခံစားချက်ကို ပြန်အမှတ်ရခြင်းသည် လွမ်းဆွတ်စရာသာ ဖြစ်သည်။

ခုနက အအေးဒဏ်ကြောင့် နိုးလာသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ အိပ်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ သူမသည် မှောင်မည်းနေသော တန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုညက အိမ်မက်ထဲ၌ မြင်ခဲ့သည်ကို တွေးနေမိသည်။

အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက် စွင်းယင်သည် ဇာတ်လိုက်ကို လက်မထပ်ခဲ့သဖြင့် သူမ ဘယ်သူနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သနည်း။

ဝူယိုရှန် ဖြစ်နေမလား။

အပြင်ဘက် လေအေးများက တဝူးဝူးတိုက်ခတ်နေပြီး ကျန်းနျန်သည် မိုးလင်းသည်အထိ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သူမ ဆက်မအိပ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အိပ်ယာထဲ ခဏလှဲနေပြီးနောက် ထကာ အဝတ်အစားလဲသည်။ အဝတ်အစားလဲနေစဉ် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။ အဝတ်အစားများ ဝတ်ပြီးနောက် ရေနွေးဘူးမှ ရေနွေးအနည်းငယ် ရောထားသော ရေအေးဖြင့် မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်သည်။ သပ်ရပ်သွားသောအခါ နံနက်စာ ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

သူမ ရွှေဖရုံသီးဆန်ပြုတ်အချို့၊ မုန့်အနည်းငယ်၊ ဟင်းနှစ်မျိုးကြော်၊ မနေ့က ကျန်ခဲ့သော ကောက်ညှင်းကိတ်အချို့ကို ထည့်သွင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော် သူမ ကြက်သွန်မြိတ် ပန်ကိတ်အချို့ကိုလည်း လုပ်ပေးရဦးမည်။ လုယွီသည် ၎င်းတို့ကို အလွန် ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး သူမ ပြုလုပ်ပေးသည်များကို အမြဲ ကုန်အောင် စားသည်ကို သတိပြုမိသည်။

မီးဖိုချောင်သည် လုယွီ၏ အခန်းနှင့် နံရံတစ်ခုသာ ခြားလျက် ကပ်လျက်ရှိသည်။ ကျန်းနျန်သည် မကြာခဏ သူ၏ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားရသဖြင့် စိတ်ပူနေမိသည်။ ဤအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေပါက အဆုတ်ရောင်ခြင်း ဖြစ်လာမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့သည်။ ရေနွေးများ ကုန်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမ အိုးထဲသို့ ရေထပ်ထည့်ကာ ဆူအောင် တည်လိုက်သည်။

ရေဆူပြီးနောက် အအေးခံကာ ခွက်တစ်ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်သည်။ ကြွေခွက်ကို ကိုင်ရင်း လုယွီ၏ အခန်းတံခါးသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "လုယွီ၊ နိုးနေပြီလား။"

"အင်း။"

သူ့အသံက အက်ရှနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဝင်လာလို့ ရမလား။"

အတွင်း၌ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြန်ဖြေသည်။ "ဝင်ခဲ့ပါ။"

ကျန်းနျန်သည် တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ နေရောင်က တဖြည်းဖြည်း ထွက်လာသော်လည်း အခန်းက မှောင်မိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ လုယွီကို ထူထဲသော စောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံကာ အိပ်ယာပေါ် လဲလျောင်းနေသည်ကို သူမ မြင်နိုင်သည်။ အတွင်း၌ သူသည် ပါးလွှာသော အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ထထိုင်ပြီး သတင်းစာများ ကပ်ထားသော နံရံကို မှီနေသည်။ သူ့ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာက ဖြူဖျော့ကာ နာမကျန်းဖြစ်နေပုံရပြီး နှုတ်ခမ်းသားများက အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်သည် လုယွီ ရှိနေစဉ် သူ့အခန်းထဲသို့ ကျန်းနျန် ဝင်ရောက်သော ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် လူမနေခဲ့သည့်အတွက် ဖြစ်နိုင်ပြီး မီးမွှေးထားသော်လည်း အခန်းသည် အအေးဓာတ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ လုယွီ မျက်လုံးများကို ခဏမျှ မှိတ်ကာ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။ အလင်းရောင်ကြောင့် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည့်ပုံရသည်။ သူမ ရေနွေးခွက်ကို ကိုင်ကာ အိပ်ယာသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး သူ့အား ကမ်းပေးသည်။

"လည်ချောင်း သက်သာအောင် ရေနွေးသောက်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ နံနက်စာ ချက်ပြီးရင် ရှင့်အတွက် ဆေးဝယ်ဖို့ ကျန်းမာရေးဆေးခန်းဆီ သွားလိုက်မယ်။"

"အင်း။"

သူ့အသံက အရင်ထက်ပင် ပို၍ အက်ရှနေသည်။

လုယွီသည် ကြွေခွက်ကို လှမ်းယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ရာ သူ့လက်ချောင်းများသည် ကျန်းနျန်၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကို အသာအယာ ထိတွေ့မိသည်။ သူမ၏ လက်သည် အေးစက်နေပြီး အအေးဓာတ်က သူ့လက်ချောင်းထိပ်များမှတစ်ဆင့် နှလုံးသားအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လုယွီ ခွက်ကို ယူလိုက်သောအခါ ကျန်းနျန် လက်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ရေနွေးကိုင်ထားသော လက်ဖြင့် လုယွီ၏ နဖူးကို ထပ်မံ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ပူနေသည်။

ကျန်းနျန် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ထပ်စမ်းကြည့်ကာ လုယွီ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်လုံးများနှင့် မျက်ခုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ စိုးရိမ်သောအမူအရာက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ "ရှင် ဖျားနေတယ်။"

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။"

သူ အမြဲတမ်း ပြောနေကျ စကားများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလာသည်။

ရေနွေးသောက်ပြီးနောက် လုယွီသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့လက်ချောင်းထိပ်များသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ချောမွေ့သော အသားအရေကို မသိမသာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။

သူက အက်ရှသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မရီး။"

ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီ၏ မျက်လုံးများက မှောင်မိုက်နေပြီး မှိန်နေသော အခန်းထဲသို့ နေ့အလင်းရောင်များစွာ ဝင်မလာပေ။ သူက မေးသည်။ "ဘယ်သွားမလို့လဲ၊ မရီး။"

လုယွီ၏ ထိုအချိန်က အပြုအမူကြောင့် ကျန်းနျန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဆေးခန်း ဖွင့်မဖွင့် သွားကြည့်မလို့၊ ဒါပေမဲ့ ဆေးခန်းမှာ ညပိုင်း အလှည့်ကျ ဝန်ထမ်း ရှိသင့်တယ် မဟုတ်လား။"

လုယွီသည် သူ့အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးထဲ ဆုပ်ကိုင်ထားသော သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းသားများကို အသာအယာ တင်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ရေနွေး ထပ်သောက်ချင်တယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ထပ်ငှဲ့ပေးပါ့မယ်။"

သူမ ကြွေခွက်ကို မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ယူသွားပြီး ရေနွေးတစ်ခွက် ထပ်ထည့်ကာ ကပ်လျက်အခန်းသို့ သယ်လာခဲ့သည်။ "ဒီဟာကို အရင်သောက်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ အဖျားကျဆေး သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ အိပ်မပျော်ခဲ့သည့်အတွက် အလွန် ကျေးဇူးတင်မိနေသည်။ သူမ လုယွီ၏ ဖျားနာမှုကို စောစီးစွာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်၊ မဟုတ်ပါက သူ ပို၍ ကြာကြာ ခံစားနေရလိမ့်မည်။