အခန်း (၅၂)

အပြင်ဘက်ရှိ လေက အားကောင်းနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး သူမ ထိုးထားသော အနီရောင် ပုဝါကို ယူကာ လည်ပင်းတွင် ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းမာရေးဆေးခန်းသို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးပြီးနောက် လမ်း၌ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖန့်မိန်နှင့် တွေ့လိုက်ရသည်။ "အစ်မဖန့်၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

ဖန့်မိန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များကို ခေါင်းနောက်၌ စုစည်းထားပြီး ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို တောက်ပသော အနီရောင်ပုဝါဖြင့် တွဲဖက် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူစင်ကာ ချစ်စရာကောင်းပြီး မုဆိုးမတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ လက်ထပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်။ "လောင်စုန့် ဖျားနေလို့ သူ့အတွက် အဖျားကျဆေး ဝယ်ဖို့ ကျန်းမာရေးဆေးခန်းကို သွားမလို့။"

ကျန်းနျန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးစုန့်လည်း ဖျားနေတာလား။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖန့်မိန်က ရယ်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုလည်း ဖျားနေတာလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း အဖျားကျဆေး ဝယ်ဖို့ ကျန်းမာရေးဆေးခန်းကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ အအေးမိ၊ချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးပါ ထပ်ယူရဦးမယ်။"

ဖန့်မိန်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ ကျန်းနျန်သည် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ကယ်ဆယ်ရေးမစ်ရှင်က ပြန်လာတိုင်း အမြဲတမ်း ဒီလို ဖျားတတ်ကြတာလား။"

ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း လင်းလာသော်လည်း ယနေ့တွင်လည်း မှိုင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

သစ်ပင်များအောက် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ဖန့်မိန်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဒီလိုမျိုး နှစ်တိုင်း မဟုတ်ဘူး။ အရင်နှစ်တွေက ဒီနှစ်ထက်တောင် နှင်းတွေ ပိုများတယ်။ ကယ်ဆယ်ရေးမစ်ရှင် ထွက်သွားတဲ့ စစ်သားအများစုက ပြန်လာရင် ဖျားနာကြပြီး ကျန်းမာရေးဆေးခန်းက မနိုင်မနင်း ဖြစ်ရတယ်။ စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ သန်မာနေပေမဲ့လည်း ဆောင်းရာသီမှာ နှင်းထူထပ်တဲ့ နေရာမှာ ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် နေခဲ့ရပြီး လုံလုံလောက်လောက် မစားရ၊ အဝတ်အစားက နွမ်းပါး၊ အေးနေတဲ့ အသင့်စားရိက္ခာတွေ စားရ၊ နှင်းရေတွေ သောက်ရ၊ အဝတ်အစားနဲ့ ဖိနပ်တွေ နှင်းနဲ့ စိုစွတ်နေတာ၊ အစားထိုးလဲစရာလည်း မရှိဘူး။ အင်အားအကောင်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ်တွေတောင် ဒါကို မခံနိုင်ဘူး။ သူတို့ မဖျားတာကမှ ထူးဆန်းလိမ့်မယ်။ လောင်စုန့်က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က လူနာအုပ်စုတစ်စု ပြန်ရောက်လာပြီး သူတို့က နောက်ဆုံး ပြန်လာတဲ့ အဖွဲ့ပဲလို့ ပြောတယ်။"

လုယွီသည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်အတွင်း ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ ကျန်းနျန်သည် စစ်သားများအား ပို၍ သနားမိသည်။

သူမ မျက်နှာကို ထိကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်နေသည်ကို ခံစားရသည်။ "ဒါဆို ကျွန်မ လုယွီကို ဂရုစိုက်ရမယ်။"

ဖန့်မိန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက တကယ်ကို တာဝန်သိတတ်တဲ့ မရီးပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူမ ဖန့်မိန်နှင့်အတူ ကျန်းမာရေးဆေးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဖျားနာသူများ များပြားသဖြင့် ဆေးခန်းမှ ဝန်ထမ်းများသည် အလှည့်ကျ အလုပ်လုပ်နေရပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု လက္ခဏာများ ပေါ်နေသည်။ သို့သော်လည်း စစ်သားတစ်ဦး သို့မဟုတ် စစ်သား၏ မိသားစုဝင်တစ်ဦး လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အခြေအနေကို သေသေချာချာ မေးမြန်းပြီး သက်ဆိုင်ရာ ဆေးဝါးများကို ညွှန်းပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ရောဂါလက္ခဏာများကို ပြောပြသည်။ ဆေးခန်းမှ သူနာပြု ဆေးဝါးများ ယူလာပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့ အတူတူ ပြန်လျှောက်လာကြသည်။ အပြန်လမ်းတွင် သူတို့သည် ချန်ဖန့်နှင့် အခြား စစ်သည်ဇနီးအချို့နှင့် ဆုံတွေ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ချန်ဖန့်နှင့် ဖန့်မိန်တို့ ကျန်းနျန်ကို ဖူးစာရှာပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တွေ့ဆုံတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မနှစ်သက်ကြတော့ပေ။ တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်၊ တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့် ဖြစ်နေသည်။

ချန်ဖန့် ထွက်သွားပြီးနောက် ဖန့်မိန်က နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးထန်လည်း ဖျားနေပုံပဲ။"

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရှုယန်သည် နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်ဆင်၍ ထွက်လာပြီး ကျန်းနျန်နှင့် ဖန့်မိန်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်သွားခဲ့ကြတာလဲ။"

ဖန့်မိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဆေးဝယ်ဖို့။"

ရှုယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း သွားမလို့။"

ဖန့်မိန် မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဦးလေးအငယ်က ဆက်ပြီး ဒုက္ခပေးနေသေးလား။"

သူတို့အကြောင်း ပြောသောအခါ ရှုယန်၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူမ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ လျိုချမ့် ပြန်လာတာကို မြင်တော့ သူတို့ရဲ့ အစက မာနတွေ ပျောက်သွားတယ်။ မိုးလင်းရင် သူတို့ ထွက်သွားလိမ့်မယ်။ သူတို့ ဆက်နေရင် ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် ထိုသို့သော ဆွေမျိုးများကြောင့် ရှုယန်ကို စာနာမိသည်။

ကျန့်ဟုန် ထွက်သွားပြီးနောက် နောက်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီ။

စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်ပြီးနောက် ရှုယန်သည် ဆေးခန်းသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့ တစ်ဦးစီ အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် ချက်ချင်း အဖျားကျဆေးတစ်လုံး သောက်ပြီး လုယွီ၏ အိပ်ခန်းသို့ ရေနွေးတစ်ခွက် ထပ်ယူသွားသည်။ "အဖျားကျဆေးကို အရင်သောက်လိုက်။ ကျွန်မ ထမင်းချက်မယ်။ စားပြီးမှ အဖျားပျောက်ဆေး သောက်လို့ရတယ်။"

လုယွီသည် စစ်တပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဤမျှ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း ခံရခြင်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ သူ့အသံက အက်ရှနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ ရွှေဖရုံသီးဆန်ပြုတ်အချို့ ပြုလုပ်၊ ဟင်းနှစ်မျိုးကြော်၊ ရိုးရိုးပေါင်မုန့်နှင့် ကောက်ညှင်းကိတ်များကို ပြန်နွေးသည်။ အစားအစာများ အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ သူမ အထူးတလည် လုယွီ၏ အခန်းသို့ ယူသွားပြီး သူ့အိပ်ယာဘေးရှိ သစ်သားစားပွဲငယ်ပေါ် တင်ပေးခဲ့သည်။ "အပြင်မှာ အေးတာမလို့ အိပ်ယာက မထနဲ့။ ဒီမှာ စားလိုက်၊ ကျွန်မ ရှင်းပေးပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် လှုပ်ရှားသွားလာနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လုယွီ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် နွေးထွေးလာသည်။

သူသည် ဤမျှ သိမ်မွေ့သော ဂရုစိုက်မှု လိုအပ်သည့်အထိ ပျက်စီးလွယ်သူ မဟုတ်ပေ။ ဖျားနေသော်လည်း အဖွဲ့သို့သွား၍ လေ့ကျင့်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် ကျန်းနျန်က သူ့ကို အထိခိုက်မခံသော လူနာတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လုယွီသည် မသင့်လျော်သော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက်ထိ အိပ်ယာထဲ လှဲနေချင်လိုက်တာ။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်မှ ထင်းခြောက်များကို လုယွီ၏ အခန်းသို့ ယူလာပြီး မီးစမွှေးသည်။ သူမသည် မီးအိုးကို မွှေနှောက်လျက် မီးဖိုချောင်မှ မီးပွားများကို အသုံးပြု၍ ထင်းများပိုမို လောင်ကျွမ်းစေကာ အခန်းကို ကောင်းစွာ နွေးထွေးလာစေသည်။ သူမ အစာစားနေသော လုယွီကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဆန်ပြုတ် ထပ်လိုချင်သေးလား။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လိုချင်တယ်။"

ထို့ကြောင့် ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားကာ လုယွီအတွက် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် ထပ်ထည့်ပေးသည်။ သူမလည်း မီးဖိုချောင်၌ အနည်းငယ် စားပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲရှိ ကြွေကျနေသော အရွက်များကို တံမြက်စည်းလှဲသည်။ လှုပ်ရှားမှုများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူမ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးလာပြီး အေးခြင်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် လုယွီ စားသောက်ပြီးသောအခါ ကျန်းနျန်သည် အအေးမိချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးကို ယူလာပြီး သူ သောက်ပြီးသည်အထိ စောင့်ကြည့်ကာ မီးဖိုချောင်ရှိ ပန်းကန်များကို ဆေးခဲ့သည်။

မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေစဉ် ကျန်းနျန်သည် သူမ ဖျားနာခဲ့စဉ်က လုယွီ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပုံကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ သူသည် ယခု သူမ ပြုစုသည်ထက်ပင် ပို၍ ဂရုတစိုက် ပြုစုခဲ့သည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် နေ့လယ်စာအတွက် အသားတစ်ပေါင် ရယူရန် ကုန်စုံဆိုင်သို့ သွားပြီး လုယွီအတွက် ဆော့စ်အမျိုးမျိုး ရောထားသော ခေါက်ဆွဲ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤသို့ တွေးပြီးနောက် သူမ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားကာ အနီရောင်ပုဝါကို လည်ပင်းတွင် ပတ်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ အခန်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကုန်စုံဆိုင်ကို သွားလိုက်ဦးမယ်။ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

လုယွီ၏ အသံက အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် သွားလိုက်မယ်။"

သူ ဖျားနေတုန်းပဲလေ၊ ဒီလို အေးတဲ့နေ့မှာ ဘာလို့ အပြင်ထွက်ရမှာလဲ။

"မလိုဘူး၊ ရှင် အိပ်ယာထဲမှာပဲ အနားယူပါ။ ကျွန်မ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ကျန်းနျန်ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းအတွင်းမှ ခြေသံများကို ကြားရပြီးနောက် တံခါးဖွင့်လာသည်။ လုယွီသည် ဆောင်းရာသီ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး သူ့ဆံပင်က အရင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုရှည်နေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်၌ မုတ်ဆိတ်မွေး အနည်းငယ် ပေါက်နေပြီး ပုံမှန်ထက် ပို၍ ကြမ်းတမ်းပြီး ပိုအရိုင်းဆန်သော ပုံပေါက်နေသည်။

ကျန်းနျန်၏ ရင်ထဲ ဖိုခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ထွက်လာတာလဲ။"

လုယွီသည် တံခါးကို ပိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကုန်စုံဆိုင်က အတော်လေး ဝေးသလို လမ်းမှာလည်း အေးတယ်။ အဲ့တော့ မင်း အထဲမှာပဲ နေ၊ ကျွန်တော် သွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်လာပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းတင်းလိုက်ပြီး လုယွီ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲ နွေးထွေးလာသည်။ ဖျားနာနေသည့်တိုင် လုယွီသည် သူမကို ဂရုစိုက်ရန်နှင့် အအေးမမိစေရန် တွေးပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ့ကို အခြားနည်းဖြင့် ဖျောင်းဖျရန် မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ကျန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။"

သူမသည် ဖျားနာနေသူတစ်ဦးကို ဤမျှ အေးသောနေ့တွင် ကုန်စုံဆိုင်သို့ သွားခိုင်းရန် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူမ၏ သိတတ်သောစိတ်က ခွင့်မပြုပေ။

လုယွီ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို ကျန်းနျန်က သဘောတူညီသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူ ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို အနီရောင် ပုဝါဖြင့် ဖုံးထားရာ နှာခေါင်း၊ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများသာ ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားပြီး သဘာဝအတိုင်း ကောက်နေသော မျက်တောင်များတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် ဆီးနှင်းစက်များ ရှိနေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို လှပစွာ တောက်ပနေစေသည်။

လုယွီ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်သည် ဝင်းထဲရှိ နှင်းလူရုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်း၏ နှာခေါင်းပေါ်၌ အနီရောင် ငရုတ်သီးများ ကပ်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်၌ သစ်ကိုင်းနှစ်ခု ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "မရီး၊ ဒီနှင်းလူရုပ်ကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ထားတာလား။"

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းတင်းထားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ၌ မရှင်းပြနိုင်သော မာနတစ်မျိုး ရှိနေသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ပျင်းနေလို့ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ထားတာ။"

လုယွီက မှတ်ချက်ပေးသည်။ "အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတယ်။"

ကျန်းနျန် မရှင်းပြနိုင်ဘဲ မျက်နှာ နီမြန်းသွားပြီး လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ခဏစောင့်။"

မကြာမီ ကျန်းနျန်သည် အိမ်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီး အပြာရောင် မာဖလာတစ်ထည်ကို ကိုင်ဆောင်လာကာ လုယွီကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါ ရှင့်အတွက် ကျွန်မ ထိုးထားတဲ့ မာဖလာပါ၊ စမ်းဝတ်ကြည့်။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ထဲရှိ မာဖလာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လည်ဇလုတ်သည် တက်လိုက်ကျလိုက်ဖြစ်ကာ တိုးအက်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး။"

သူသည် မာဖလာကို ယူကာ လည်ပင်းတွင် ပတ်လိုက်သည်။ နွေးထွေးသော သိုးမွေးသည် သူ့အရေပြားကို ဖိထားပြီး အေးခဲစေသော အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးသည်။ ကျန်းနျန် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရလားဟု မေးသောအခါ သူ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ခံစားရပါတယ်။"

သူတို့ အိမ်ထဲက ထွက်လာချိန်တွင် ဘေးအိမ်မှ ကုရှနှင့် ရှု့ယန်တို့ အချင်းများနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မကြာမီ လျိုချမ့်က အော်ဟစ်သံ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ဘာတွေ ရန်ဖြစ်နေတာလဲ။ ငါတို့အိမ်က နေ့တိုင်း ရှုပ်ထွေးနေတာနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူးလား။ ပြီးတော့ အန်တီငယ်၊ အန်တီ့သားကို ကောင်းကောင်း ထိန်းပါ။ သူက ကျွန်တော့်သားနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လောက် အသက်ရှိပြီလဲဆိုတာ သိလား။ ဆယ်နှစ်သားက ငါးနှစ်သားကို ရိုက်တယ်ဆိုတာ ယောက်ျားပီသတာလား။"

ကုရှသည် သူတို့အား ပြန်လွှတ်လိုက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင် လျိုချမ့်နှင့် ရန်ဖြစ်ရဲခြင်း မရှိပေ။ ဤနေရာတွင် နွေးထွေးသော ပြောင်းဖူးမုန့်များကို စားရပြီး ကျေးလက်ရှိ လေဝင်လေထွက်ရှိသော အိမ်ထက် စာလျှင် ပိုနွေးထွေးသော အခန်း၌ အိပ်ရကာ အဆင်ပြေသည်။

၎င်းသည် နေ့နှင့်ညကဲ့သို့ ကွာခြားသည်။

ရှု့ယန် ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "လျိုချမ့်၊ ရှင် သူတို့ကို နောက်ကြရင် ပြန်သွားခိုင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။"

ကုရှက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ "ငါတို့ မသွားဘူး။ ငါတို့အိမ်က ပြိုကျတော့မှာ။ ပြန်ခိုင်းရင် ငါတို့ကို အေးခဲအောင် သတ်မလို့လား။"

ရှု့ယန်က ဆူပူခဲ့သည်။ "ငါ့အိမ်မှာ အရှက်မရှိဘဲ မနေနဲ့တော့။ ဒါက စစ်သည်မိသားစု ရပ်ကွက်ပဲ။ လျိုချမ့်ရဲ့ အထက်အရာရှိတွေကို တင်ပြထားတဲ့ လျှောက်လွှာက သက်တမ်း ကုန်ခါနီးပြီ။ နင်တို့ သဘောတူတူ၊ မတူတူ သွားရလိမ့်မယ်။"

လျိုအာ့ကျူးနှင့် လျိုလီတို့ အထဲတွင် နေနေကြရင်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထွက်ခွာမသွားမီ နောက်ထပ် နေ့လယ်စာ အခမဲ့ စားသုံးရန် စီစဉ်ကာ ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးရန် စတင်လိုက်ကြသည်။ ကုရှ မထွက်ခွာလျှင်တောင် အဖေနှင့်သမီးတို့ သွားရဦးမည်။

လျိုအာ့ကျူးနှင့် လျိုလီ ပစ္စည်းထုပ်ပိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုရှ မျက်လုံးများ နာကျင်လာသည်အထိ ဒေါသထွက်လာသည်။

ရှု့ယန်သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကုရှနှင့် ကုရှန်းအပေါ် မေတ္တာထားခြင်း မရှိပေ။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမ လျိုချမ့်နှင့် အလေးအနက် စကားပြောရန် စီစဉ်ထားသည်။ နောင်တွင် နှင်းမုန်တိုင်း ထပ်ကြုံပါက သူတို့ကို လာရောက်ခွင့်ပြုတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အရှက်မရှိသော မိသားစုဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ကုရှနှင့် ကုရှန်းတို့ပင်၊ သူတို့သည် အရှက်မရှိသူများ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှု့ယန်၏ ဝင်းအတွင်းမှ အချင်းများသံများကို မကြားနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူတို့ မကြာမီ ထွက်ခွာသင့်ပြီ။ စစ်သားများ လဲ့ချန်ကောင်တီမှ ကယ်ဆယ်ရေးမစ်ရှင်မှ ပြန်လာပြီဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေသည်။ သူတို့ ဆက်နေပါက ရှု့ယန် တစ်ဦးတည်းကသာ သည်းမခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်၊ ဌာနကပင် ခွင့်ပြုတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အဆုံးတွင် လျိုချမ့်၏ လျှောက်လွှာက သူတို့အား တစ်လသာ နေထိုင်ခွင့်ပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ကျော်လွန်ပါက သူတို့ ထွက်ခွာရမည် သို့မဟုတ် လျိုချမ့်သည် ပြန်လည် လျှောက်ထားရမည်။

သို့သော် လျိုချမ့်အား ပြန်လည် လျှောက်ထားရန် မျှော်လင့်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် ကုန်စုံဆိုင်သို့ သွားပြီး အသားနှစ်ပေါင် ဝယ်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်သို့ သွား၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ဝယ်လိုက်သည်။ လုယွီ အရာအားလုံးကို သယ်ဆောင်ပေးသည်။ သူတို့ စစ်တပ်စခန်းသို့ ရောက်သောအခါ နေ့လယ်စာ စားချိန်နီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ စခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး မကြာမီ စစ်သားလုံခြုံရေးတစ်ဦးက အနောက်မှ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "ရဲဘော်ကျန်း၊ အပြင်မှာ ခင်ဗျားကို လူတစ်ယောက် ရှာနေတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ဤအချိန်တွင် သူမကို မည်သူ ရှာနေသည်ကို စိတ်ကူးမရခဲ့ပေ။

သူမ လုယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ထွက်သွားပြီး ကြည့်လိုက်ပါ။"

နှစ်ဦးသား စခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကောမိန်ကို အပြင်မှာ အင်္ကျီထူထူ၊ လည်ပင်းမှာ မာဖလာ၊ ခေါင်းမှာ ဦးထုပ်ဆောင်းပြီး အနွေးဓာတ်ယူရန် ခြေထောက်များကို ဆောင့်ကာ စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျန်းနျန် သူမကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လုယွီ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပန်းထိုးပုံကို ပို့ပေးခဲ့ပြီးနောက် ကောမိန်သည် လအတော်ကြာ သူမကို ဆက်သွယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် သူတို့၏ ပထမဆုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မအောင်မြင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ကောမိန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မတွေ့ရတာ ကြာပြီမို့ မင်းကို ထပ်လာတွေ့တာ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အထဲမှာ စကားပြောကြရအောင်။ ဒီမှာ အေးတယ်။"

လုယွီသည် စာရွက်စာတမ်းအချို့ လက်မှတ်ထိုးရန် လုံခြုံရေးအခန်းသို့ သွားခဲ့ပြီး စစ်သားလုံခြုံရေးက ကောမိန်ကို အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းတွင် ကောမိန်သည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း သူမအား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများကို ပြောပြခဲ့သည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုထံမှ ပန်းထိုးပုံစံကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကောမိန် အံ့ဩသွားသည်။ သူမ ဟုန်ချန်မှ သူဌေးအား ပေးသောအခါ သူသည် အဆုံးမရှိ ချီးမွမ်းခဲ့သည်။

အစက ကျန်းနျန်ကို ထပ်ရှာရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ကောမိန်တွင် ကျန်းမာရေး ပြဿနာအချို့ ရှိခဲ့ပြီး မြို့တော်ဆေးရုံတွင် တစ်လကြာ အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ သူမသည် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံနှင့် ထူးချွန်သော ကျွမ်းကျင်မှုများ မရှိခဲ့လျှင် သူမ၏ ဒါရိုက်တာ ရာထူးကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

ကောမိန်သည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောနေသည်ကို နားထောင်ရင်း ကျန်းနျန်သည် ဖန့်မိန်သည် ဆေးရုံတွင် ကောမိန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူမ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အခု ကျန်းမာရေးက ဘယ်လိုလဲ။"

ကောမိန် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးပြီး သူမ၏ ဗိုက်ကို ထိကာ ပြောခဲ့သည်။ "ငါ သားအိမ် ထုတ်လိုက်ရတယ်။ ဗိုက်ထဲက နာကျင်မှုက ပျောက်သွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့..."

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရုတ်တရက် တစ်ခုခု ပျောက်ဆုံးသွားသလို ခံစားရတယ်။"

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမတွင် သားတစ်ဦးနှင့် သမီးတစ်ဦး ရှိပြီးဖြစ်ကာ အသက်လည်း ကြီးလာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည်လည်း ကလေးထပ်ယူရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

လုယွီသည် ဤစကားများကို သူ နားထောင်ရန် မသင့်တော်ဟု ခံစားရသည်။ သူ လမ်းမြန်မြန်လျှောက်လိုက်ကာ မကြာမီ သူတို့နှင့် ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် မည်သည့် နှစ်သိမ့်စကား ပြောရမှန်း မသိပေ။ သူမ ကိုယ်တိုင် ကလေး မရှိခဲ့ဖူးသလို တကယ့်ဘဝတွင် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းလည်း မရှိခဲ့သဖြင့် ဤကိစ္စတွင် ကောမိန်၏ ခံစားချက်များနှင့် သူမ ဆက်စပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူမသည် သူမအတွက် အလွန် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။