အခန်း (၅၃)

ဤအချိန်တွင် လမ်းပေါ်တွင် စစ်သည်ဇနီးများစွာ ရှိနေသည်။ ကျန်းနျန်ကို မြို့ခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လျှောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ကောမိန်သည် သူမ၏ မျက်နှာ ၀ှက်ထားသည်အထိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားသဖြင့် သူမ မည်သူဖြစ်သည်ကို လူများစွာ သိချင်နေကြသည်။

သူတို့ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ကုရှသည် စစ်သည်မိသားစု ရပ်ကွက် ဂိတ်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကုရှကို လျစ်လျူရှုကာ ကောမိန်နှင့်အတူ ဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဘေးတိုက် ကြည့်လိုက်ရာ ကုရှ သတိပြုမိသည်မှာ မနှစ်က ဘေးအိမ်က လွတ်နေသော်လည်း ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက် နေထိုင်နေသည်။ ထို့အပြင် ရှု့ယန်သည် သူမနှင့် အဆင်ပြေပုံရသည်။ ထို့နောက် ကုရှသည် သူမ စကားပြောနေသည့် သက်ကြီး အမျိုးသမီးအား မေးလိုက်သည်။ "သူမက ဘယ်သူလဲ။"

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။ "သူမက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး၊ မုဆိုးမလေ။ သူ့ခင်ပွန်းကလည်း စစ်သားပဲ။"

ကုရှ လျှာကို ကလစ်ခနဲ ခေါက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မတ်နဲ့ မရီးက အတူတူ နေနေကြတယ်ဟုတ်လား။ သူတို့ ကောလာဟလတွေကို မကြောက်ကြဘူးလား။"

ထိုစကားကြောင့် သက်ကြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ကုရှကို မထောက်ခံကြောင်း ပြသသည့် အကြည့် ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု လာရာ မိသားစု အမျိုးအစားအကြောင်းကို အတန်အသင့် သိထားကြပြီး ထိုနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ အသက်ကြီးသူများကို အမည်တပ်ခေါ်သောအခါ သူတို့သည် "မရီး" သို့မဟုတ် "အဒေါ်" ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် အသက်ကြီးကြီး အဒေါ်များသည် ကျန်းနျန် အကြောင်း ကောလာဟလများ မဖြန့်ခဲ့ကြပေ။

"လာ၊ သွားကြစို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားဝယ်မယ်။"

သက်ကြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ကုရှကို လျစ်လျူရှုကာ အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကုရှသည် လျှာကို ကလစ်ခနဲ ခေါက်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ဝင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ဝင်းထဲတွင် ရေဖျန်းနေသော ရှု့ယန်နှင့် တိုးမိရာ ရွှံ့များက သူမ၏ ဘောင်းဘီအစွန်းပေါ်သို့ စင်သွားသည်။ ကုရှ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်း မျက်လုံးတွေက ကြက်ချေးတွေနဲ့ ဖုံးနေတာလား။"

ရှု့ယန် မျက်ဖြူလှန်ပြလိုက်သည်။ "ရှင့်ဘာသာ ဘယ်သွားနေလဲဆိုတာ မကြည့်နိုင်ဘူးလား။"

ကုရှ ပြန်ပြောရန် ကြိုးစားနေစဉ် လျိုချမ့် အိမ်ထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ သူမ လျိုအာ့ကျူးနှင့် ကုရှန်ရှေ့တွင် ရှု့ယန်ကို ဆူပူပြီးနောက် အစောပိုင်းက တံခါးဝတွင် ကျန်းနျန်ကို မြင်ခဲ့ရသည့် ကိစ္စကို ထုတ်ပြောသည်။ "သူ့လို မုဆိုးမတစ်ယောက်က မတ်နဲ့ အတူတူ နေဖို့ ဘယ်ကနေ သတ္တိရလဲ မသိဘူး။ သူ့မှာ နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိမှာ သေချာတယ်။ သူ့ခင်ပွန်း သေတာနဲ့ သူ မတ်ဆီ ရောက်အောင် အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီ။"

သူမ မတ်နှင့် မရီးအကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ ဆက်ပြောနေခဲ့သည်။

လျိုအာ့ကျူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းက အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာနေတာပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ လှည့်၍ အိပ်ယာပေါ် လှဲလိုက်သည်။ သူ ကုရှ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို နားထောင်ရန် အချိန်မရှိပေ။ လျိုလီသည် ဘာမှ မပြောဘဲ အိပ်ယာခြေရင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကုရှန်သည် စပ်စုနေသည်။ "အမေ၊ အဲဒီ အမျိုးသမီးက သမီးတို့ ရွာထိပ်က မုဆိုးမယွီနဲ့ အတူတူပဲလား။"

ကုရှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ရွာထိပ်က မုဆိုးမနဲ့ အတူတူပဲ။ နှစ်ယောက်စလုံးက မြေခွေးတွေလိုမျိုး ယောက်ျားတွေကို မြူဆွယ်နေတာ။"

လျိုအာ့ကျူး နားများကို ပိတ်လိုက်ကာ ကုရှ၏ စကားများကို နောက်ထပ် မကြားချင်တော့ပေ။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ကောမိန်က မာဖလာနှင့် ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ အတော်လေး ပိန်ကျသွားသည်ကို မြင်ရပြီး မျက်တွင်းများပင် ချိုင့်ဝင်နေသည်မှာ ရောဂါသည် သူမအတွက် မည်မျှ ခက်ခဲခဲ့သည်ကို ပြသနေသည်။

ကောမိန်သည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ အကောင်းစား အဝတ်စတစ်ပိုင်းကို ထုတ်ယူကာ ပန်းထိုးပုံများနှင့် ပိုးချည်များပါရှိသော စက္ကူအိတ်တစ်လုံးနှင့်အတူ သူမ၏ လက်မောင်းထဲ ပိုက်ထားခဲ့သည်။ သူမ ပန်းထိုးပုံများကို ဖြန့်ချလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြောခဲ့သည်။

"ဒါက ဒီတစ်ခေါက် ပန်းထိုးပုံစံပဲ။ ကြီးကြီးမားမားတော့ မရှိပေမဲ့ အရင်တစ်ခါထက် ပိုခက်တယ်။ ဒီ ဖောက်သည်က ဟုန်ချန် ဒေသက ဖြစ်ပြီး အရင် ဖောက်သည်ထက်တောင် နောက်ခံ ပိုကောင်းတယ်လို့ သိရတယ်။ ဒီ ပန်းထိုးပုံက အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်ရင် ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့လည်း ပြောတယ်။ ကျန်းနျန်၊ ဒါက ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲနော်။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ လက်ထဲရှိ အဝတ်၏ အလေးချိန်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းတင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကျွန်မ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပါ့မယ်။"

လူတိုင်းတွင် အကြိုက် ကွဲပြားကြပြီး သူမ၏ ပန်းထိုးကျွမ်းကျင်မှုတွင် လုံးဝ ယုံကြည်မှု မရှိသော်လည်း ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ယုံကြည်မှု ရှိသည်။ သို့တိုင် သူမသည် သူမ၏ ပန်းထိုးပုံစံကို မကြိုက်သော ဖောက်သည်များအကြောင်း စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်သောအခါ ကောမိန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး ပန်းထိုးပုံကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့တယ်၊ အရမ်းကောင်းပြီး ပြဿနာ လုံးဝ မရှိဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်လည်း အတူတူပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။"

ကျန်းနျန် နှိမ့်ချစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမ ပန်းထိုးပုံကို ဗီရိုထဲတွင် သေချာ သိမ်းဆည်းပြီး မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘယ်အချိန် လာယူမယ်လို့ ပြောခဲ့သေးလဲ။"

ကောမိန်က မေးလိုက်သည်။ "နှစ်ကုန်မတိုင်ခင် ပြီးအောင် လုပ်နိုင်မလား။"

ဤပန်းထိုးပုံက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးပြီး နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင် ရက်နှစ်ဆယ်သာ ကျန်တော့သည်ကို သိထားသဖြင့် ကျန်းနျန် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။ ကောမိန်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်က ကျပ်ချင် ကျပ်လိမ့်မယ်။ ဆိုတော့ ဟုန်ချန်က ဖောက်သည်နဲ့ ထပ်ပြောကြည့်မယ်၊ အပြီးသတ်ရမဲ့ရက်ကို နှစ်သစ်ကူးပြီးတဲ့အထိ တိုးလို့ ရမလား ကြည့်ကြတာပေါ့။"

ကျန်းနျန် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပြီးအောင် လုပ်နိုင်သင့်တယ်။ အစ်မကော၊ ဟုန်ချန်က သူဌေးကို အပြီးသတ်ဖို့ရက် ထပ်တိုးဖို့ မပြောပါနဲ့။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပဲမို့ ပို့ဆောင်ရမဲ့ ရက်ကို နောက်ဆုတ်လိုက်ရင် ကောင်းမွန်တဲ့ ထင်မြင်ချက်မျိုး ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်က သူမအတွက် ဤမျှ စဉ်းစားပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ကျန်းနျန်အပေါ် သူမ၏ လေးစားမှု ပိုတိုးလာပြီး မှန်ကန်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဟု ပိုယုံကြည်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ အနည်းငယ် အားနာသလို ခံစားရသည်။ "ဒီတစ်ခါ ငါ မင်းကို အလျင်လိုစေမိတယ်။ မင်း အလုပ်ရှုပ်သွားရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"

ထို့နောက် သူမ အိတ်ထဲမှ ဘီစကစ်တစ်ထုပ်နှင့် နို့တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ချွေးမ ပြန်ယူလာတာ။ အဲဒါ မင်း စားကြည့်ဖို့ ချန်ပေးထားတာ။"

ကျန်းနျန်သည် နို့နှင့် ဘီစကစ်များကို ကျေးဇူးတင်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဘီစကစ်များသည် ခရင်မ်ဖြင့် ညှပ်ထားသော ဘီစကစ်နှစ်ခုဖြစ်သည့် ပုံစံဟောင်း ဖြစ်သည်။ နို့သည် အမည်မသိ အမှတ်တံဆိပ်မှ ဖန်ပုလင်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။ ကောမိန်၏ ချွေးမသည် ဤခေတ်တွင် ထိုသို့သော ဘီစကစ်များ ဝယ်နိုင်သည်ဟူသော အချက်က သူမ၏ ကောင်းမွန်သော အလုပ်ကို အရိပ်အမြွက် ပြနေသည်။

ပစ္စည်းများကို ဗီရိုထဲ ထည့်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်က ပြောသည်။ "အစ်မကော၊ ထိုင်ပါဦး။ ကျွန်မ ချက်ပြုတ်ဖို့အတွက် လုပ်လိုက်ဦးမယ်။"

ကောမိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ လမ်းလျှောက်လာတာ နည်းနည်းကြာနေပြီမို့ ငြိမ်ငြိမ်တော့ မထိုင်နိုင်ဘူး။ ငါ ကူပေးပါ့မယ်။"

ကောမိန် အင်္ကျီလက်များကို လိပ်တင်ပြီးသားကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် မကန့်ကွက်တော့ပေ။ သူတို့ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာချိန်တွင် လုယွီသည် ဂျုံမုန့်ညက်ကို နယ်ပြီး မီးဖိုကို မီးမွှေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ မနက်က အဖျားကြီးနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လုံးဝ အဆင်ပြေနေပုံရသော သူ့၏ ခံနိုင်ရည်ကို ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက ပြောသည်။ "ကျွန်မ ဆက်လုပ်လိုက်မှာမို့ ရှင် အခန်းထဲမှာ အနားယူလို့ ရပါပြီ။"

"ကောင်းပြီ။"

လုယွီသည် လက်ဆေးပြီး မီးဖိုချောင်က ထွက်ခွာမသွားမီ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မရီးနှင့် ကောမိန် စကားပြောနေသည်ကို မြင်ရပြီး လုယွီက ကျန်းနျန်သည် အရင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထားလိုက်မိသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ရှက်ရွံ့မှု နည်းပါးလာသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်စာအတွက် ဆော့စ်အမျိုးမျိုး ရောထားသော ခေါက်ဆွဲကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး လုယွီက ဂျုံမုန့်ညက် နယ်သည်။ ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်ကို မည်သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပြင်ဆင်ရမည်ကို မေးကာ ကူညီရန် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းနျန် အသားတုံးပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပြင်ဆင်သည်ကို ကြည့်နေသည်။

မကြာမီတွင် ကျန်းနျန် ဆော့စ် ပြုလုပ်ခြင်း ပြီးခါနီးပြီ ဖြစ်ရာ မွှေးကြိုင်သော အနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ ကောမိန်က အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ပန်းထိုးတာရော၊ ချက်ပြုတ်တာရော အရမ်းတော်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ စားဖိုမှူး မလုပ်တာက မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ အလဟဿ ဖြစ်စေတာပဲ။"

ကျန်းနျန် နှိမ့်ချစွာ ပြုံးပြပြီး ချီးကျူးမှုကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

သူမ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရန် အိုးထဲသို့ ရေဖြည့်နေစဉ် ကောမိန် မေးသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "အဲဒါ မင်းရဲ့ မတ်လား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

ကောမိန် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ဘဝ၏ အချိန်အများစုကို နေထိုင်ခဲ့ပြီး လူများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရာ အထူးသဖြင့် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် လူ့စရိုက်ကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုယွီအား ပထမတစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် အတော်လေး ထူးခြားသော လူတစ်ဦးဟု ထင်ခဲ့သည်။ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း တွေးရင်း သူမ နောက်ထပ် မမေးတော့ပေ။

ဆော့စ်အမျိုးမျိုး ရောထားသော ခေါက်ဆွဲ၏ မွှေးရနံ့သည် ဝင်းထဲတွင် လွင့်ပျံသွားပြီး ၎င်း၏ ကြွယ်ဝသော အသားနံ့သည် ဝေးလံစွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ၎င်းသည် ဖန့်မိန်၏ အိမ်နှင့် ရှု့ယန်၏ အိမ်သို့ပါ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဖန့်မိန် သူမ၏ နှာခေါင်းကို တွန့်လိုက်ပြီး အိပ်ယာပေါ် ထိုင်နေရင်း လောင်စုန့်ကို ပြောခဲ့သည်။ "ဘုရားရေ၊ သူတို့ အသားတွေ ထပ်စားနေပြန်ပြီ။ လုယွီရဲ့ လစာက အစားအသောက်ပေါ် အကုန် သုံးနေတာ ထင်တယ်။ နောင်ကြရင် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ငွေ ဘယ်လိုလုပ်ရှိတော့မှာလဲ။"

လောင်စုန့်သည် သူ့ကြွေခွက်ဖြင့် ရေသောက်ရင်း ဖန့်မိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း အလုပ် မဟုတ်ဘူး။"

ဒါ့အပြင် လုယွီက သူ့မရီးအတွက် အသားဝယ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ဘယ်သူက တားနိုင်မှာလဲ။ ထို့အပြင် သူသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့ပြီး များပြားသော ထောက်ပံ့ကြေး ရရှိခဲ့သည်။ သူ့မရီး တစ်ခါတရံ အသားစားဖို့ရန်တောင် သူတို့ တတ်နိုင်ကြသည်။

ရှု့ယန်လည်း အနံ့ရလိုက်သည်။

လျိုချမ့်သည် ပြောင်းဖူးမုန့် စားနေရင်း ကျန့်ဝူ၏ ပါးစပ်မှ သွားရည်ကျနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ ကျန့်ယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံး ရှု့ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက သဘောမကျသလိုဖြစ်နေပြီး ဦးလေးငယ် မိသားစု ရောက်လာကတည်းက သူမ မပျော်ရွှင်ခဲ့ကြောင်း ပြသနေသည်။

သူ သူ့အန်တီငယ်က ဘယ်လိုလူစားလဲဆိုတာ သိသော်လည်း ဆွေမျိုးများ ဖြစ်သောကြောင့် ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ စားပွဲက သေးငယ်ပြီး မိသားစုနှစ်ခုလုံး ကျပ်ကျပ်ညပ်ညပ် စားနေရသည်။ ကျန့်ယဲ့နှင့် ကျန့်ဝူတို့၏ တံတောင်ဆစ်များက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထိခါနီးနေသည်။ လျိုချမ့်သည် အန်တီငယ်အား ကြည့်လိုက်ရာ ကြော်ထားသော အာလူးများကို အားထုတ်စွာ ဝါးစားရင်း ကုရှန်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ခွံ့ကျွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မိသားစုနှစ်စုသည် အာလူးတစ်ပန်းကန်နှင့် ချဉ်ဖတ်ဟင်းတစ်ခွက်ကို မျှဝေစားနေကြပြီး အများစုကို ကုမိသားစုက စားသုံးနေကြသည်။

ရှု့ယန် ဒေါသတကြီး သူမ၏ တူများကို ချလိုက်သည်။ လျိုချမ့် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျိုအာ့ကျူးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်။ "ဟိုမှာ၊ သူတို့ နှင်းတွေ ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ မင်းတို့ကို ဆက်ထားထားစရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိတော့ဘူး။ မင်းတို့ မနက်ဖြန် စောစော ထွက်သွားရင် ညနေ အိမ်ပြန်ရောက်လိမ့်မယ်။"

လျိုအာ့ကျူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ မနက်ဖြန် ထွက်သွားမယ်။"

ကုရှသည် လျိုချမ့်၏ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အမြဲတမ်း နည်းနည်း ကြောက်နေရသည်။ သို့သော် ကုရှန် ငိုယိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မပြန်ချင်ဘူး။ ဒီမှာ နေချင်တယ်။"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား။"

လျိုအာ့ကျူး ကုရှန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကုရှ မကျေနပ်သဖြင့် နှစ်ဦးသား ရန်ဖြစ်ကြသည်။

လျိုချမ့် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကုရှန်သည် ကုရှ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော် အသားစားချင်တယ်။ ဘေးအိမ်က အသားနံ့ ရလား။ အရမ်း မွှေးတာပဲ၊ အသားစားချင်တယ်။"

ကုရှ သာမက လျိုအာ့ကျူးနှင့် လျိုလီတို့ပါ အနံ့ရကြသည်။ သူတို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အသားမစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကုရှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ခါးသီး၊နာကျည်းစွာနှင့် အားကျစွာ ပြောခဲ့သည်။ "ဖြုန်းတီးတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်စာ များများ လုပ်ခဲ့သည်။ သူမ အနည်းငယ် ကျန်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အားလုံး ကုန်သွားသည်။

ကောမိန်သည် သူမ၏ ပန်းကန်နှင့် တူများကို ချလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကူညီပေးကာ ရယ်ခဲ့သည်။ "ချဲ့ကားပြီး ပြောတာ မဟုတ်ပေမဲ့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်က အစားအသောက်တွေက မင်းရဲ့ လက်ရာကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။ မင်းသာ အဲဒီမှာ စားဖိုမှူး လုပ်ရင် ချမ်းသာသွားမှာ။ ဆိုင်မှာ လူတွေ နေ့တိုင်း တန်းစီနေလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ကောမိန်၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ မီးဖိုထဲသို့ ရေထည့်လိုက်ပြီး ပူလာသည်အထိ စောင့်ကာ ပန်းကန်များ စတင် ဆေးကြောခဲ့သည်။

တကယ်တော့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ စားဖိုမှူးများက မကောင်းတာ မဟုတ်ပေ။ ခေတ်အဆက်ဆက်တိုင်းတွင် ထူးချွန်သော စားဖိုမှူးများ ရှိသည်။ သူမ၏ ချက်ပြုတ်မှုသည် ထူးခြားသည်ဟု သူမ မပြောဝံ့ပေ။ သူမသည် ဆီနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ပိုအသုံးပြု၍ ကြော်လှော်ပြီး ဆော့စ်ကို နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်များထက် ပိုကြွယ်ဝစေသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ အိမ်လုပ် ဆော့စ်အမျိုးမျိုး ရောထားသော ခေါက်ဆွဲ၏ မွှေးရနံ့တွင် ထူးခြားသော အသွင်အပြင် ရှိသည်။ ၎င်းသည် သူမတို့၏ မိသားစုတွင် လက်ဆင့်ကမ်းလာသော ဟင်းချက်နည်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဖခင် ပြောခဲ့ဖူးသည့် စကားကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ "ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အထူးဟင်းက ဆော့စ်အမျိုးမျိုး ရောထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲပဲ။ အဲဒီ အရသာကို ဘယ်သူမှ အတုခိုးလို့ မရဘူး။"

နေ့လယ်ခင်း ဘတ်စ်ကားကို မှီရန် လိုအပ်သောကြောင့် ကောမိန်သည် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျန်းနျန် သူမကို စစ်တန်းလျား အပြင်ဘက်အထိ လိုက်ပို့ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ ပြန်လာစဉ် ကောင်းကင်မှ နှင်းများ ထပ်မံ ကျလာသည်။

လုယွီသည် အခန်းထဲတွင် နေနေသည်။ ကျန်းနျန် အတွင်းသို့ ဝင်လာသောအခါ လုယွီသည် အိပ်ယာပေါ် ထိုင်ကာ သတင်းစာ လှန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ ခြေသံကို ကြားဟန်တူသည်။ သူ သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အသံက နိမ့်၍ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရေနွေး တည်ထားတယ်။ အခုဆေးသောက်ရမဲ့ အချိန်ရောက်ပြီ။"

"အင်း။"

လုယွီသည် သတင်းစာကို ချလိုက်ပြီး ကျန်းနျန် ကမ်းပေးသော ကြွေခွက်နှင့် ဆေးလုံးများကို ယူကာ ဆေးလုံးများကို တစ်ငုံတည်း မြိုချပြီး ရေနွေးနှင့် သောက်ချလိုက်သည်။ သူ ခွက်ကို ကျန်းနျန်ထံ ပြန်ပေးပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမနှင့် မျက်လုံးအကြည့်မှာ တန်းတူအနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ "မရီးက ပန်းထိုးတာကို ကြိုက်လား။"

သူသည် သူမအား အိမ်စရိတ်အတွက် သူမ မကြိုက်သည့်အရာကို လုပ်နေခြင်းကို မလိုချင်ပေ။ သူမ ဘာမှ မလုပ်ရင်တောင် သူ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကြွေခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကျွန်မ အိမ်မှာ ဒါကို လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။ အခု အခွင့်အရေးရလာပြီဆိုတော့ အရှုံးမပေးချင်ဘူး။"

"မင်း ကြိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့။"

သူ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အရပ်ရှည်ပြီး ခံ့ညားသော ပုံစံက ကျန်းနျန်အား ထူးဆန်းသော ဖိအားကို ပေးသည်။ ကျန်းနျန် ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေစဉ် လုယွီသည် သူမ၏ ပခုံးနားကနေ ကျော်ဖြတ်ကာ အခန်းထဲက ထွက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဖွဲ့ကို သွားလိုက်ဦးမယ်။"

"အို့။"

ကျန်းနျန်သည် လက်တွေ့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အိမ်ထဲက ထွက်လာကာ လုယွီ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေမိသည်။

သူမ လူတွေကြား ကြီးမားတဲ့ ကွာဟမှုကို ခံစားရသည်။

အရင်က သူမ ဖျားပြီး အအေးမိလို့ ဆေးရုံသုံးရက် တက်ခဲ့ရစဉ် လုယွီက အဖျားဝင်ပြီး ဆေးသောက်လိုက်တာနဲ့ အဆင်ပြေသွားပုံရသည်။

ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်ကို ရှင်းလင်းပြီး အခန်းသို့ ပြန်လာကာ ဗီရိုထဲမှ ပန်းထိုးပုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမ စက္ကူပေါ်ရှိ ပုံကို သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် အကောင်းစား အဝတ်စအချို့ကို ထုတ်ယူသည်။ ပုံကို ထပ်မံ လေ့လာပြီးနောက် သူမ ပန်းထိုးရန် စတင်လိုက်သည်။

ဤပရောဂျက်က နည်းနည်း အလျင်လိုသည့်အတွက် သူမ ရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပြီးအောင် လုပ်ရမည်။

သူမသည် အိပ်ယာခြေရင်းတွင် ထိုင်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို မှီပြီး လင်းနေသော မီးရောင်အောက်တွင် စက္ကူပေါ်ရှိ ပုံစံအတိုင်း အသေးစိတ် ချုပ်နေသည်။ သူမ ကောင်းကင် အနည်းငယ် မှောင်လာသည်အထိ ချုပ်ခဲ့သည်။ သူမ မီးဖွင့်လိုက်ပြီး ဆက်လုပ်သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ ခေါင်းငုံ့ထားရသောကြောင့် သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် ပခုံးများ တောင့်တင်း နာကျင်လာခဲ့သည်။

ညနေ နေဝင်ချိန် ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဝင်းထဲတွင် ပါးလွှာသော နှင်းလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ညဘက် အအေးဓာတ်က စတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။