အခန်း (၅၆)

ကျန်းနျန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သွားလာသည်နှင့် လုယွီလည်း နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ သူမ အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဗီရိုထဲမှာ ဖက်ထုပ်တွေ ရှိတယ်။ ယူထုတ်လိုက်၊ ပြီးရင် ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ချက်ပေးမယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

လုယွီ ပေါင်းခံသည့်ခြင်းကို ယူဆောင်လာပြီး မီးဖိုဘေးရှိ ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စဉ့်တီတုံးဆီသို့ ရွှေ့သွားသည်။ သူ ခြင်းတောင်းကို စဉ့်တီတုံးပေါ် တင်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်နားသို့ ကပ်ကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သည်။ သူ သူမ၏ လက်ထဲမှ ယောက်ချိုကို ယူလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးက သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ထိမိသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ချက်လိုက်မယ်။"

သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး ကြွယ်ဝသောအသံက သူမ၏ နားဘေးနားမှ တိုက်စားသွားသဖြင့် ကျန်းနျန် လန့်သွားသည်။ သူမ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ ရင်ဘတ်နှင့် တိုက်မိလုနီးနီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ အလွန် နီးကပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ယောက်ချိုကို အလိုလို လွှတ်ချလိုက်ပြီး သူတို့ကြား အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရန် နောက်သို့ နှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဗီရိုထဲမှာ ငရုတ်ဆီနဲ့ ရှာလကာရည် ရှိတယ်။ အဲဒါတွေနဲ့ဆို ပိုပြီး အရသာရှိမှာ။"

လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် သတိမထားမိလောက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ကျန်းနျန် အခန်းသို့ ပြန်လာသောအခါ ရေသည် ဆူနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုယွီသည် ဖက်ထုပ်များကို အိုးထဲသို့ ထည့်ပြီး မွှေလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများသည် ကျန်းနျန် ယောက်ချိုကို ကိုင်ထားခဲ့သော နေရာတွင် ခဏကြာအောင် ရပ်တန့်နေသည်။ ထွက်ပေါ်လာသော ရေနွေးငွေ့က သူ၏ မျက်လုံးနက်များကို ဝေဝါးစေခဲ့သည်။

ဝင်းအတွင်းရှိ မီးအလင်းရောင်က နွေးထွေးသော အဝါရောင် အလင်းကို လွှင့်ထုတ်နေပြီး ကျန်းနျန်၏ အခန်းရှိ မီးများလည်း ဖွင့်ထားသည်။

အခြားအိမ်များတွင် လျှပ်စစ်မီး သက်သာစေရန် မီးတစ်လုံးသာ ဖွင့်လေ့ရှိသော်လည်း ခေတ်သစ်လူနေမှုပုံစံကို ကျင့်သားရနေသော ကျန်းနျန်သည် ဤနေရာတွင် ခြောက်လကြာ နေထိုင်ပြီးနောက်တွင်ပင် လျှပ်စစ်မီး ချွေတာခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမ ချည်လုံးများကို စီစဉ်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် နှစ်သစ်ကူး အကြိုညစာအတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ရန် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်းသို့ သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမနှင့် လုယွီ နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိသော်လည်း ကြွယ်ဝသော အစားအစာဖြင့် ဆင်နွှဲရန် လိုအပ်သေးသည်။

လုယွီသည် စားသောက်ပြီး ပန်းကန်များ ဆေးကြောပြီးနောက် ကျန်းနျန် စစ်တပ်စိမ်းအရောင်ရင့် ကုတ်အင်္ကျီကို အပြင်သို့ ယူလာပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်နေသော လုယွီကို ခေါ်လိုက်သည်။ " ရှင့်အတွက် ချုပ်ထားတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို စမ်းဝတ်ကြည့်ဦး ကျွန်မ ခုမှ ပြီးထားတာ"

လုယွီသည် သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားသော စစ်တပ်စိမ်း ကုတ်အင်္ကျီကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ ပုံစံကို ခွဲခြားမသိနိုင်ပေ။ "ကောင်းပြီ။"

သူ တံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏နောက်မှ သူမ အခန်းဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ထူးခြားသော ဆပ်ပြာနံ့ သင်းသင်းလေးက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ သူမ၏ ဆံပင်များ လျှော်ထားသဖြင့် ရှည်လျားပြီး ချောမွေ့စွာ ကျောဘက်သို့ ကျနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဆံပင်အချို့က သူမ၏ ပခုံးများပေါ်တွင် တင်နေသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ပို၍ပင် ဖြူဖွေးစေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုတ်အင်္ကျီကို ဖြန့်ပြီး လုယွီအား ကမ်းပေးခဲ့သည်။ "စမ်းဝတ်ကြည့်ပါ။ တကယ်လို့ ညှိဖို့ လိုအပ်ရင်လည်း ပြော။"

လုယွီသည် စစ်တပ်စိမ်းရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် စစ်ဝတ်စုံနှင့် ပုံစံ ကွာခြားသော်လည်း အရောင် အတူတူ ဖြစ်သည်။ သူ ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်လိုက်ပြီး ကော်လာကို ညှိလိုက်ကာ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကွက်တိပဲ။"

အံဝင်ခွင်ကျ ကိုက်ညီသည်။

အလွန် အတိအကျပင် ကိုက်ညီသည်။

ကျန်းနျန် သူမ၏ အံ့သြမှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ သူမရှေ့မှ အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော၊ ပခုံးကျယ်ပြီး ခါးသေးသော ဤလူသည် စံပြ မော်ဒယ်ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်စိမ်း အရောင်ရင့် ကုတ်အင်္ကျီဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ချောမောသော မျက်နှာသည် တင်းမာကာ အေးစက်သော အသွင်အပြင်ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူ၏ ပုံမှန် အေးဆေးသော အမူအရာကို ချဉ်းကပ်ရန် မလွယ်ကူသော ပြင်းထန်မှုဖြင့် မြှင့်တင်ပေးနေသည်။

ကုတ်အင်္ကျီပေါ်ရှိ အတွန့်အကြေကြောင်းများကို သတိပြုမိသဖြင့် ကျန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် ရေနွေးပုလင်းနဲ့ တွန့်နေတာတွေကို ဖြန့်လိုက်မယ်။"

သူ့ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားနှင့် ရုပ်ရည်ကို အံ့ဩရင်း 'သူက အမျိုးသား ခေါင်းဆောင် ဖြစ်တာ မဆန်းပါဘူး' ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

သူမ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး နွေရာသီတုန်းက လုယွီ၏ သွယ်လျသော ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ပြန်အမှတ်ရမိကာ သူ့တွင် ဗိုက်ကြွက်သား ဘယ်နှစ်ခု ရှိသည်ကို သိချင်နေမိသည်။

ကျန်းနျန်နှင့် နှစ်လှမ်းအကွာတွင် ရပ်နေသော လုယွီသည် လည်ချောင်းတွင် အဖုအထစ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကောင်းပြီ။"

ယခင်ညက ကျဆင်းခဲ့သော နှင်းအနည်းငယ်က မနက်ခင်းတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ပါးလွှာသော နှင်းလွှာတစ်ခု ကျန်ရစ်စေသည်။ နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ဖြစ်ပြီး လုယွီသည် အရင်ကထက် ပို၍ အလုပ်များနေပုံရသည်။ အိပ်ယာထပြီးနောက် ကျန်းနျန်မှာ လုယွီကို မတွေ့ရသေးဘဲ မီးဖိုချောင်ရှိ နွေးထွေးသော အစားအစာကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မနက်စာ စားပြီး မာဖလာပတ်ကာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်းသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သူမ ဖန့်မိန်၏ အိမ်ကို ဖြတ်သွားစဉ် ဖန့်မိန်က စုန့်ရှန်းတုန်နှင့် စုန့်ရှန်းဟုန်ကို ဆူပူနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

လမ်းတွင် သူမ အခြား စစ်သည်ဇနီးတစ်ဦးထံမှ ပြန်လာသော ခန်ရှို့နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ ခန်ရှို့သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်း၊ ပြုံးခြင်း မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားသည်။ ခန်ရှို့ စကားမပြောချင်သောကြောင့် ကျန်းနျန်လည်း သူမကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပေ။

ကျန်းနျန် စစ်တပ်ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာလာစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် တိုက်မိခဲ့သည်။

သူမက ဇာတ်လိုက် အမျိုးသမီး စွင်းယင် ဖြစ်သည်။

သူမ အဘယ်ကြောင့် အမျိုးသမီး ဇာတ်လိုက် ဖြစ်သည်မှာ မြင်ရလွယ်ကူသည်။ သူမသည် ခရင်မ်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီ၊ အနက်ရောင် ကြိုးပါ သားရေဖိနပ်နှင့် ခရင်မ်ရောင် မာဖလာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျစ်ဆံမြီးကို ရှေ့တွင် ချထားသည်။ သူမ၏ ညာဘက်မျက်လုံးအောက်ရှိ လှပသော အမှတ်က သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်ကို ပိုတိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် နောက်ဆုံး စွင်းယင်းကို မြင်ခဲ့သည်မှာ သူမ ဆေးရုံတက်နေစဉ်က ဖြစ်ပြီး ဆေးထိုးမှားခဲ့သည့်အတွက် လုယွီမှ ဆူပူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

သူမသည် လုယွီကြောင့် စွင်းယင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

စွင်းယင်လည်း ကျန်းနျန်ကို သတိထားမိသည်။ သူမ၏ အကြည့်က ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်နေပြီး သူမသည် အရင်ကထက် ပို၍ လှပနေပြီး အသားအရေက ဖြူစင် နူးညံ့နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမ ဆေးရုံအခန်းတွင် အသက်ကြီးသူများက ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့သည် ဇနီးမောင်နှံဖြစ်သည်ဟု တီးတိုး ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်ကို သတိရသည်။ သူတို့သည် မတ်နှင့် မရီး ဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်ကို သိသောကြောင့် ထိုစဉ်က သူမ မိုက်ရူးရဲသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့သည် မတ်နှင့် မရီးလိုမျိုး မတူဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

စွင်းယင်းသည် သူမ၏ သံသယများနှင့် မေးခွန်းများစွာကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ကျန်းနျန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ "မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနဲ့ တွေ့ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စစ်တပ်လုံခြုံရေးက သူ အရမ်း အလုပ်များနေလို့ အပြင်မထွက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မအတွက် သူ့ကို ခေါ်ပေးလို့ ရမလား။ သူနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စ တစ်ခု ရှိတယ်။"

ကျန်းနျန် ငြင်းဆိုသည်။ "စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ကျွန်မ သူ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မချနိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ ဒီရက်ပိုင်းမှာ တကယ် အလုပ်များနေတယ်။ အရေးတကြီး လိုအပ်ရင် ကျွန်မကို ပြောပြလို့ ရပါတယ်၊ သတင်းစကားကို ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်။"

လုယွီက စွင်းယင်နှင့် တွေ့ဖို့ အပြင်မထွက်လာသည့်အတွက် ကျန်းနျန်လည်း သူ့ကို ရှာရန် အပင်ပန်းခံဖို့ မလိုအပ်ဘူးဟု ထင်မိသည်။

စွင်းယင်၏ မျက်လုံးများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင် ရှိနေပြီး သူမ ဆေးရုံခန်းရှိ အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးများ၏ စကားကို သတိရသည်။ "ရပါတယ်။ နောက်တစ်ရက်မှ လာခဲ့ပါ့မယ်။"

သူမ တကယ်တမ်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို သူမလိုပဲ အိပ်မက်တွေ မက်လားလို့ မေးချင်ခဲ့တာပင်။ ညပေါင်းများစွာ သူ့အကြောင်း အိပ်မက် မက်ခဲ့ပြီး အိပ်မက်ထဲမှာ သူ့ကို အရမ်း နှစ်သက်ခဲ့တာကြောင့် နိုးလာတဲ့အခါ စိတ်ထဲ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဒါပေမဲ့ အိပ်မက်တွေထဲမှာ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက အမြဲတမ်း အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားခဲ့ပြီး သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပြန်မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။

"တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးထန်" စစ်တပ်လုံခြုံရေးက ခေါ်လိုက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံက ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီနေ့ ခင်ဗျား စောင့်ကြပ်ဖို့ အလှည့်ကျတာလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်။"

ထန်ဇီသည် စစ်တပ်ရိပ်သာ အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို သတိပြုမိသည်။ သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် ဆွန်ရင်းဆီသို့ ဦးစွာ ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ ပျင်းရိသော အမူအရာနှင့် မျက်လုံးအောက်ရှိ အလှအမှတ်ငယ်လေးသည် ဆောင်းရာသီ ဇီးသီးပန်းကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုကို ပေါင်းထည့်ပေးသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ထင်ရသော်လည်း ဘယ်မှာ မြင်ဖူးသည်ကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။ သူ မှတ်မိရန် မကြိုးစားမီတွင် ထိုအမျိုးသမီး ခေါင်းငုံ့ပြီး လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ကျန်းနျန်" အဝေးမှ အသံတစ်ခုက အော်ခေါ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဖန့်မိန် အသက်ရှူကြပ်စွာ သူမဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ "ငါ အခုလေးတင် မင်း တံခါးကို ခေါက်ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မထူးဘူး။ အဲဒါနဲ့ မင်း ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်းကို သွားနေတယ်လို့ ငါ တွက်လိုက်တာ၊ ဒါကြောင့် ငါ နင်နဲ့ အတူ သွားဖို့ လိုက်လာခဲ့တာ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မ မနေ့တုန်းက ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်းကို သွားခဲ့တယ် မဟုတ်လား။"

ဖန့်မိန် သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "မပြောပါနဲ့တော့။ နှစ်သစ်ကူး နီးလာတာနဲ့အမျှ ငါ့အတွက် အလုပ်တွေ အများကြီး စောင့်နေတယ်။ ငါ ဆားကြမ်း ဝယ်ဖို့ မေ့သွားတယ်။"

ကျန်းနျန် နားလည်လိုက်ပြီး ခေတ်သစ်တွင် သူမ၏ မိဘများ နှစ်သစ်ကူးဝန်းကျင်၌ အမြဲ အလုပ်များနေသည်ကို သတိရလိုက်သည်။

"တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးထန်" ဖန်မိန့်သည် ထန်ဇီကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။"

"မနေ့ညက" ထန်ဇီ ပြန်ဖြေပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ဖန့်မိန်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း သူမ၏ အဝတ်အစားများက ပို၍ တောက်ပပြီး သန့်ရှင်းသည်။ အကွက်များ မရှိဘဲ သူမ အနီရောင် မာဖလာကို ဝတ်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ ဖန့်မိန်က သူမကို ကျန်းနျန်ဟု ခေါ်သည်။

ထန်ဇီသည် သူ့ မရီးက သူ ပြန်လာတဲ့အခါ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ မရီးနှင့် သူ့ကို တွေ့ဆုံပေးချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို သတိရလိုက်သည်။

ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။ "စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး၊ ကျွန်မတို့ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်းကို သွားကြမယ်။ အချိန်ဆွဲနေရင် ဆားကြမ်း ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမသည် ထန်ဇီက ကျန်းနျန်ကို ကြာကြာ ကြည့်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျန်းနျန်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ဖန့်မိန်သည် ချန်ဖန့်က ထန်ဇီနှင့် ကျန်းနျန်ကို တွေ့ဆုံပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို မှတ်မိသည်။ မကြာသေးမီက လောင်စုန့်က စုန့်ပိုင်ဆီကို ကြေးနန်းရိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့နေလားလို့ မေးခဲ့သည်။ စုန့်ပိုင်က မတွေ့ဘူးလို့ ပြန်ဖြေပြီး နှစ်သစ်ကူးကို ဒီမှာ ဖြတ်သန်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ ဆိုသည်။

ဖန့်မိန် စိတ်ထဲ မှတ်ထားလိုက်သည်။ သူမ အစောပိုင်းက စုန့်ပိုင်နှင့် ကျန်းနျန်ကို ဖူးစာဆုံပေးဖို့ လက်လျှော့ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ အဲဒီ အကြံက ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖန့်မိန်သည် သူမ၏ အပြုံးကို မရပ်တန့်နိုင်ဘဲ ရှိနေသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အံ့ဩနေသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ နှစ်သစ်ကူး နီးလာလို့များ ဖြစ်နေမလား။

ဖန့်မိန်သည် ဆားကြမ်း ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ကျန်းနျန်က ငါးတစ်ကောင်၊ ကြက်တစ်ကောင်၊ အသား နှစ်ပေါင်၊ သကြားလုံးအချို့၊ သစ်ကြားသီးမုန့်များ၊ နေကြာစေ့များ၊ ဝိုင်ဖြူ နှစ်ပေါင်နှင့် ချက်ပြုတ်ရန် ပါဝင်ပစ္စည်းများစွာကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူမ မုန့်လုပ်ရန်အတွက် သစ်ကြားသီးနှင့် ပဲနီလေးအချို့လည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန် ပိုက်ဆံနှင့် ကူပွန်များ ပေးအပ်သည်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမနှင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု နှစ်ယောက်တည်းသာ အိမ်တွင် ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ကျန်းနျန်သည် ဖြုန်းတီးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ပိုက်ဆံရှိပါစေ၊ ဒီလိုမျိုး မသုံးစွဲသင့်ပေ။

ဖန့်မိန်သည် စုန့်ပိုင်နှင့် လက်ထပ်ပါက သူမ၏ သုံးစွဲမှု အလေ့အကျင့်များကို ထောက်ရှု၍ စုန့်ပိုင်တစ်ယောက် ကျန်းနျန်ကို ထောက်ပံ့နိုင်မလားဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထို့နောက် သူမက ကျန်းနျန်သည် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်အတွက် ပန်းထိုးခြင်းဖြင့် ပိုက်ဆံရှာသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူမရော စုန့်ပိုင်ပါ လစာများ ရှိသောကြောင့် သူတို့၏ ဘဝသည် သူမတို့ထက် ပိုကောင်းမည် ဖြစ်သည်။

ဖန့်မိန်၏ အတွေးများကို မသိဘဲ ကျန်းနျန်မှာ ပစ္စည်းများစွာ သယ်ဆောင်ရသဖြင့် ပင်ပန်းလာသည်။ "အစ်မဖန့်၊ ဒီထဲက တချို့ကို သယ်ဖို့ ကျွန်မကို ကူညီပေးနိုင်မလား။"

ဖန့်မိန်သည် သူမထံမှ ကြက်၊ ငါးနှင့် သစ်ကြားသီးမုန့်များကို ယူလိုက်ပြီး လျှာကို ကလစ်ခနဲ ခေါက်ခဲ့သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒါတွေ အကုန် စားဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ။"

ကျန်းနျန် ရယ်လိုက်သည်။ "အခု အေးနေပြီဆိုတော့ အသားကို သိမ်းထားလို့ ရတယ်။"

သူမ ဤနှစ်သစ်ကူး ကုန်ပစ္စည်းများအတွက် ပန်းထိုးခြင်းမှ ရရှိသော ငွေကို သုံးစွဲခဲ့သည်။ ခုနစ်ယွမ်က မလုံလောက်သဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ ဆယ့်နှစ်ယွမ် သုံးစွဲခဲ့သည်။ ဤခေတ်တွင် ပိုက်ဆံသည် တန်ဖိုးရှိပြီး သေသေချာချာ စီစဉ်ပါက သုံးယွမ်သည် မိသားစု၏ နှစ်သစ်ကူး ကုန်ကျစရိတ်ကို ကာမိနိုင်သည်။ သူမ ကလေးဘဝတုန်းက တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ယွမ်သည် သူတို့၏ နှစ်သစ်ကူး ကုန်ကျစရိတ်ကို ကာမိသည်ဟု သူမ၏ မိခင်က ပြောခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။

စစ်သည် မိသားစု ရပ်ကွက်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန့်မိန်သည် သူမအား ပစ္စည်းများကို မီးဖိုချောင်တွင် ထားပေးပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ဖြစ်သောကြောင့် စာတန်းများကို ချိတ်ဆွဲရန် လိုအပ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် စာတန်းများနှင့် တံခါးစောင့်များကို ဝင်းအတွင်းရှိ စားပွဲပေါ် တင်ထားပြီး လုယွီနှင့်အတူ နောက်မှ ကပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမ အိုးထဲသို့ ရေထည့်၊ မီးမွှေးပြီး နှစ်သစ်ကူး အကြိုညစာ ပြင်ဆင်ရန် စတင်ခဲ့သည်။

အသားခုတ်ထစ်ခြင်းသည် ခေတ်သစ်တွင် အသားကြိတ်စက်များ ရှိသည်နှင့် မတူဘဲ အလုပ်ကြမ်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်၏ လက်ကောက်ဝတ် နာကျင်နေပြီး ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လက်ဖဝါး နာကျင်နေသည်။ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများစွာဖြင့် သူမ အသားများကို နောက်ဆုံးတွင် နုပ်နုပ်စင်းနိုင်ခဲ့ပြီး အနည်းငယ် ချွေးထွက်နေသည်။ ထို့နောက် သူမ ဖက်ထုပ်များအတွက် မုန့်သား နယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကြက်နှင့် ငါးကို ဆက်ပြင်ဆင်ရမည်။

ဆောင်းရာသီတွင် ရာသီပေါ် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်သာ ရရှိနိုင်သည်။ ကျန်းနျန်သည် မုန်လာဥနီနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်အချို့ ရရန် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အခန်းသို့ သွားပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ဝက်သား ဖက်ထုပ်များ ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမ ပြီးစီးချိန်တွင် နေ့လယ်စာ စားချိန် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်သည် သူမ အလုပ် သိပ်မလုပ်ရသေးဟု ခံစားရသည်။

သူမ လုပ်ခဲ့သည်မှာ အသား ခုတ်ထစ်ခြင်းနှင့် မုန့်သား နယ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အခြား ပြင်ဆင်မှုများ မလုပ်ရသေးပေ။

လုယွီ နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် ပြန်မလာပေ။ သို့သော် ကျူးကျွင်းက သတင်းပို့ရန် ရောက်လာပြီး လုယွီ အလုပ်များနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ငါးနာရီဝန်းကျင်မှ ပြန်ရောက်မည်ဟု ပြောသည်။ ကျန်းနျန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရပြီ။"

ကျူးကျွင်း သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသော ဖက်ထုပ်များကို မြင်သောအခါ သူ၏ တံတွေးကို မမြိုချမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ အဲဒီ ဖြစ်ရပ်ကတည်းက သူမ ချက်ပြုတ်တာကို သူ မစားရသေးဘူး။ တစ်ခါတလေ ထမင်းစားခန်းမှာ စားတဲ့အခါ သူမရဲ့ ဟင်းလျာတွေ ဘယ်လောက် အရသာရှိလဲဆိုတာ သူ သတိရမိသည်။

သူ ဖက်ထုပ်များကို စိုက်ကြည့်နေတာကို မြင်တော့ ကျန်းနျန် ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီနှစ် မင်း အိမ်မပြန်ဘူးလား။"

ကျူးကျွင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မပြန်ဘူး၊ ကျွန်တော် ခရီးစရိတ် ချွေတာနေတာလေ။ လက်ထပ်ဖို့အတွက် စုဆောင်းဖို့ စီစဉ်နေတာ။"

ကျန်းနျန် သူ့ကို ကြည့်ပြီး သူ အသက် သိပ်မကြီးသေးဘူးဆိုတာ သတိပြုမိတော့ မေးလိုက်သည်။ "မင်း အသက် ဘယ်လောက်လဲ။"

ကျူးကျွင်း - "နှစ်ဆယ့်တစ်"

ဤခေတ်တွင် ထိုအသက်သည် မငယ်တော့ပေ။

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီည မင်း အားရင် လုယွီနဲ့ ကျွန်မနဲ့အတူ ဖက်ထုပ် လာစားပါ။"

နှစ်သစ်ကူးကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းရခြင်းက တော်တော်လေး သနားစရာ ကောင်းသည်။

ကျူးကျွင်း ရယ်လိုက်သည်။ "မရီး ဖိတ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော် သေချာပေါက် လာမှာပါ။"

သူ ကျန်းနျန်ကို ရေသုံးပုံး သယ်ပေးပြီးမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ လုယွီ ငါးနာရီခွဲတွင် ပြန်ရောက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းနျန် ဖက်ထုပ်များ ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်ရာ ကြက်နှင့် ငါးကို ပြင်ဆင်ပြီးသလို ဟင်းနှစ်မျိုး ချက်ပြုတ်ပြီး ဖြစ်သည်။ ကျန်တာတွေကို ချက်ပြုတ်ဖို့ လုယွီ ပြန်သည်ကိုသာ စောင့်နေမိသည်။