အခန်း (၅၇)

ကောင်းကင်သည် မှောင်လာခဲ့သည်။

လုယွီ ရောက်လာသည်နှင့် စာတန်းများ စတင် ချိတ်ဆွဲသည်။ အရပ်ရှည်သောကြောင့် သူ ထိုင်ခုံပေါ် တက်ရပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ကျန်းနျန်သည် အနှစ်ဘူးတစ်လုံးနှင့် ဝင်းထဲသို့ ပြေးထွက်လာပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ လုယွီ သူမ၏ မျက်တောင်များပေါ်ရှိ အစိုဓာတ်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ "အနှစ်ဘူးကို ချထားပြီး အထဲကို ဝင်သွားပါ။ ကျွန်တော် ဒါကို မကြာခင် ပြီးအောင် လုပ်လိုက်မယ်။"

"ကောင်းပြီ" ကျန်းနျန် ချက်ချင်း ပြောပြီး အနှစ်ဘူးကို ချထားကာ အထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လုယွီ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ စာတန်းများနှင့် တံခါးစောင့်များကို အမြန် ပြီးအောင် ချိတ်ဆွဲပြီးနောက် အနှစ်ဘူးကို မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ယူလာသည်။ အစားအစာ၏ မွှေးရနံ့က သူ့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး သူ စဉ့်တီတုံးပေါ်ရှိ အသားပမာဏကို သတိပြုမိကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အများကြီးပဲလား။"

ဒယ်အိုးထဲသို့ ဆီထည့်နေသော ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးပဲလေ။ ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်။"

သူမ ငါးကို ကြော်ရန် ဒယ်အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ကျူးကျွင်း မရောက်သေးသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ မီးဖိုဘေးတွင် မီးထိုးနေသော လုယွီကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျူးကျွင်း မလာဘူးလား။"

လုယွီ မီးထဲသို့ ထင်းနှစ်ချောင်း ထပ်ထည့်ပြီး သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ မျက်လုံးများရှိ ရှုပ်ထွေးမှုကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "သူ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအသင်းကို သွားတယ်။ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

"အို့" ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေသည်။

သူမသည် ငါးကို အရင် ချက်ပြုတ်ပြီးမှ ကြက်သားကို ဆက်လုပ်သည်။ သူမ ဟင်းချက်နေစဉ် မီးဖိုဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော လုယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မီး၏ လိမ္မော်ရောင် အလင်းရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်များ ကျရောက်နေပြီး သူ အတွေးများထဲ နစ်မြုပ်နေပုံရသည်။

"မီးက နည်းနည်း မြင့်လွန်းနေပြီ၊ ဒယ်အိုး လောင်လိမ့်မယ်" ကျန်းနျန် သတိပေးလိုက်သည်။

လုယွီ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူ မီးကို ထိန်းချုပ်ရန် ဂေါ်ပြားငယ်ကို သုံးပြီး ပြင်းအားကို လျှော့ချလိုက်သည်။ ကြက်သား ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် သူ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဟင်းနှစ်မျိုး ထပ်ချက်သည်။ ချဉ်ချဉ်စပ်စပ် အာလူးခြစ်နှင့် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥမွှေကြော်သာ ဖြစ်သည်။ ရာသီပေါ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မရှိသောကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အခန်းတွင် ဤပါဝင်ပစ္စည်းများသာ ရှိသည်။

ဟင်းပွဲများ အားလုံး ပြီးစီးသောအခါ လုယွီသည် အိုးကို ဆေးကြောပြီး ဖက်ထုပ်ပြုတ်ရန် ရေဖြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် အပြင်ထွက်ပြီး ဖက်ထုပ်များကို ယူရန် ပြင်နေစဉ် လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ အေးတယ်။ ကျွန်တော် ယူလာခဲ့မယ်။"

ကျန်းနျန် မငြင်းဘဲ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ။"

သူမ မီးဖြင့် လက်များကို နွေးနေစဉ် ခြံဝင်းထဲမှ ကျူးကျွင်း၏ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မင်္ဂလာညနေခင်းပါ၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး။"

ကျူးကျွင်းသည် နို့သကြားလုံးနှင့် သစ်ကြားသီးမုန့်များ ပါသော အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာပြီး လုယွီ နောက်မှ အထဲသို့ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ ကြောင်အိမ်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်ရာ ကျန်းနျန် အံ့ဩသွားသည်။ "ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လာတာလဲ။"

ကျူးကျွင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးမှာ တစ်ယောက်ယောက်ဆီကို လက်ဗလာနဲ့ သွားလည်လို့ မရဘူးလေ။"

လုယွီသည် ကြောင်အိမ်ပေါ်ရှိ သကြားလုံးများနှင့် မုန့်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆူပွက်နေသော ရေထဲသို့ ဖက်ထုပ်များ စတင် ထည့်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ကျူးကျွင်းနှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ကျူးကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ခြံဝင်းထဲကို သွားပြီး ရေနှစ်ပုံး ယူလာခဲ့။"

ကျူးကျွင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ချက်ချင်း သွားလိုက်မယ်။"

ခြံဝင်းအတွင်းမှ ရေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် စဉ့်တီတုံးပေါ်မှ ယောက်ချိုကို ကောက်ယူပြီး ဖက်ထုပ်များကို မွှေလိုက်သည်။ သူမ လုယွီအား ပြောလိုက်သည်။ "ခြံဝင်းထဲက စားပွဲကို... ရှင့်အခန်းထဲကို ရွှေ့လိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ ရှင့်အခန်းထဲမှာ နှစ်သစ်ကူး ညစာ စားကြမယ်။"

သူမ အစက မီးဖိုချောင်ကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် သေးငယ်လွန်းသည်။ နောက်ထပ် စားပွဲတစ်လုံး ထပ်ထည့်လိုက်ပါက လူသုံးဦး ထိုင်ရန် ကျဉ်းကျပ်သွားလိမ့်မည်။

လုယွီ - "ကောင်းပါပြီ။"

သို့သော် သူ ချက်ချင်း မရွှေ့ဘဲ မီးဖိုရှေ့ရှိ ထင်းများကို ညှိနေသည်။ ကျန်းနျန် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကြည့်ပြီး သူ့ကို အတင်းတိုက်တွန်းချင်သော်လည်း ချုပ်တည်းထားလိုက်သည်။ ကျူးကျွင်း ရေယူလာသောအခါ လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ဝင်းထဲက စားပွဲကို ငါ့အခန်းထဲ ရွှေ့လိုက်။"

ကျူးကျွင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းနျန် - ???

ဖက်ထုပ်များ အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ လုယွီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့က နှစ်သစ်ကူး ညစာကို အခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ဖက်ထုပ်များနှင့် တူများကို ယူကာ လိုက်သွားသည်။ ဤလိုမျိုး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နှစ်သစ်ကူး ညစာ စားသုံးခြင်းသည် လုယွီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ကျူးကျွင်းသည် အရသာရှိပြီး မွှေးကြိုင်သော အစားအစာကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်ဝဲမတတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ထိုညတွင် ကန်တင်း ပိတ်ထားသဖြင့် အဆောင်ရှိ ရဲဘော်အချို့နှင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စားရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ မရီးက သူ့ကို သူမအိမ်၌ နှစ်သစ်ကူး ညစာ စားရန် ဖိတ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မရီးသည် ကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးဖြစ်သော်လည်း ခန်ရှို့နှင့် ကျန့်ဟုန်တို့၏ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ကျူးကျွင်း ၎င်းကို တွေးမိတိုင်း သူမအတွက် ဒေါသထွက်လေ့ရှိသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဤညစာအတွက် အတော်လေး များများစားစား ပြင်ဆင်ထားသည်ဟု ခံစားရသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျူးကျွင်းနှင့် လုယွီတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အစားအစာ တော်တော်များများကို စားကြသည်။ သူမ ပြင်ဆင်ထားသည့် အစားအစာ များပြားသော်လည်း ထိုလူနှစ်ဦးသည် အားလုံးနီးပါး စားသုံးခဲ့ကြသည်။ သူ အစာစားပြီးနောက် ကျူးကျွင်းက ပြုံးလျက် ပြောခဲ့သည်။ "မရီး၊ မင်း ဟင်းချက်ထားတာက တကယ် အရသာရှိတယ်။"

သူ၏ ချီးကျူးစကားက ကျန်းနျန်ကို ရယ်ချင်အောင် လုပ်နိုင်သည်။

ကျူးကျွင်း ပန်းကန်လုံးများနှင့် ပန်းကန်ပြားများကို မီးဖိုချောင်သို့ သယ်ဆောင်ရန် ကူညီခဲ့သည်။ ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်သော်လည်း လုယွီက တားဆီးလိုက်သည်။ လုယွီသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူး နှစ်ဘူးကို သူ့အား ပေးလိုက်သည်။ "ဒီဖက်ထုပ်တွေကို အဆောင်က ရဲဘော်တွေအတွက် ယူသွားပါ။"

ကျူးကျွင်း ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး လုယွီအား အလေးပြုခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး။"

သူသည် ထမင်းဘူးများကို ယူပြီး မီးဖိုချောင်မှ ထွက်သွားကာ ကျန်းနျန်အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် သွားပြီနော်။"

ကျန်းနျန်သည် ဖက်ထုပ်များ အများအပြား လုပ်ခဲ့သည်။ ညစာအတွက် ဖက်ထုပ်တစ်အိုး ပြုတ်ပြီး ကျူးကျွင်းနှင့်ရဲဘော်များအတွက် ပို့ပေးပြီးနောက် ပေါင်းအိုးခြင်း တစ်လုံး ကျန်သေးသည်။

နှစ်သစ်ကူး အကြိုညတွင် မိသားစုအတွက် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို စောင့်ထိန်းရန် အိပ်မပျော်ဘဲ နေခြင်းသည် ရိုးရာဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ မီးဖိုချောင်တွင် နေခဲ့ကြသည်။ လုယွီသည် အိုးများနှင့် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောနေပြီး ကျန်းနျန်က မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်လျက် မီးဖြင့် ကိုယ်ကို နွေးစေသည်။ တံခါးနှင့် နံရံမှတစ်ဆင့် ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့၏ အိမ်များမှ ကလေးများ၏ ရယ်မောသံကို ကြားနိုင်သည်။ စုန့်ရှန်းဟုန်၏ ကျယ်လောင်သောအသံက ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ "ဖေဖေ၊ သားလည်း နှစ်သစ်ကူး ပိုက်ဆံ လိုချင်တယ်။"

"မင်းတို့ အားလုံး ရမယ်။ တစ်ယောက်ကို နှစ်ဆင့်စီဆိုရင် လုံလောက်လား။"

စုန့်ရှန်းတုန်နှင့် စုန့်ရှန်းဟုန်တို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လုံလောက်ပါတယ်။"

"မရီး။"

"ဟင်။"

ကျန်းနျန်သည် မီးသီးအောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ငုံ့လျက် အိုးများနှင့် ပန်းကန်များကို အဝတ်ဖြင့် ပွတ်တိုက် ဆေးကြောနေသည်။ သူ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ နှစ်သစ်ကူးရဲ့ တတိယမြောက်နေ့မှာ ထွက်ခွာမှာဖြစ်ပြီး အဲဒီညအတွက် ရထားလက်မှတ်တွေ ရထားပြီးပြီ။ စတုတ္ထမြောက်နေ့ မနက်ပိုင်းမှာ ရောက်မယ်။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

မီးဖိုချောင်တွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းများ ပြန်လည် ပြည့်နှက်သွားသည်။ လုယွီသည် ရေကို အမှိုက်ခြင်းထဲသို့ လောင်းချပြီး ပန်းကန်များကို ရေသန့်ဖြင့် ဆေးကြောခဲ့သည်။ "မရီး၊ မင်း ဒီတစ်ခါ အိမ်ပြန်တဲ့အခါ ကျန်းမိသားစုဆီ ပြန်သွားမှာလား။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ဤအကြောင်းအရာကို ပြောလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ ထင်ရှားသော မေးရိုးလိုင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပြန်သွားရင် ရှင် ကျွန်မနဲ့လိုက်ခဲ့မှာမလား။"

သူမ မကြာသေးမီက ဤအကြောင်းကို အများကြီး စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမ ပြန်သွားပါက ကျန်းမိသားစုရှိ လူဆိုးများအဖွဲ့ကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဒေသခံ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် ကျန်းမိသားစု၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို အကူအညီ တောင်းချင်ရင်တောင် သူမ အရှုံးပေးသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် လုယွီနှင့်ဆိုလျှင် မတူပေ။ ကျန်းမိသားစုက ပြဿနာရှာလျှင် လုယွီ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ ကျန့်ဟုန်ကိုပင် မရိုက်နိုင်၊ ကျန်းကောနှင့် သူ၏ ဇနီးကို ရင်ဆိုင်ရန်သာဆိုလျှင် ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပေ။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်များနှင့် သူမ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့မယ်။"

သူ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ခန့်မှန်းပြီး ဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူး အကြိုညတွင် နှင်းများ ထပ်၍ကျဆင်းလာသည်။ ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်ပြီး ရှားပါးသော ကျေနပ်မှုကို ခံစားရသည်။ လုယွီ သူ၏ အလုပ်ပြီးသောအခါ သူ မီးဖိုချောင်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူတို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ခဏတာ ထိုင်နေကြသည်။ ခေတ်သစ်တွင် စကားများများ ပြောလေ့ရှိသော ကျန်းနျန်သည် ယခုအခါ များများစားစား မပြောမိစေရန် တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဆယ့်တစ်နာရီ ကျော်လာသောအခါ သူမ သမ်းဝေခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "သွားအိပ်တော့။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် ထရပ်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို တင်းကျပ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူမ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် တိုက်ခတ်လာသော လေအေးက သူမကို နှာချေစေခဲ့သည်။ နှင်းများက မများဘဲ မြေပြင်ကို ထိသည်နှင့် အရည်ပျော်သွားသည်။ သူမ တံခါး ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် လုယွီ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မရီး၊ ခဏလေး။"

သူမ လှည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။"

လုယွီသည် စကားမပြောဘဲ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်လာကာ ထူထဲပုံရသော ရှေးဟောင်း စာအိတ်တစ်အိတ်ကို သူမအား ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လအတွက် ရသင့်တဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးကို နှစ်ကုန်မှာ ရတာပါ။ အိမ်ပြန်ခရီးအတွက် ယွမ်တစ်ရာကို ယူထားလိုက်တယ်။"

သို့သော် လျိုချမ့်၏ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဤနှစ်တွင် ဘောနပ်စ်များ သို့မဟုတ် ပုံမှန် ထောက်ပံ့ကြေးများ မရှိခဲ့ပေ။ ကိစ္စ၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့် တပ်ရင်းတစ်ခုလုံး၏ ထောက်ပံ့ကြေးများနှင့် ဘောနပ်စ်များကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်။ ထိပ်တန်း အရာရှိတစ်ဦးမှ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်ပင် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ လျိုချမ့်၏ အနာဂတ်၌ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုများ ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် စာအိတ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မျက်တောင် အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ အတင်းတိုက်တွန်းမှုအောက်၌ သူမ နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်အတွက် သိမ်းထားပေးမယ်၊ ရှင် လိုအပ်တဲ့အခါ ကျွန်မ ပေးမယ်။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကိုယ့်ဘာသာ သိမ်းထားပြီး မင်း လိုချင်တာမှန်သမျှ ဝယ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် ချွေတာဖို့ မလိုပါဘူး။"

သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "သွားအိပ်တော့။"

ကျန်းနျန်သည် စာအိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လုယွီ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူမ တံခါးကို ပိတ်ပြီး အတွင်းရှိ ငွေများကို ရေတွက်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း ယွမ် ၆၀၀ ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က ယွမ် ၇၀၀ ကို ပေါင်းလိုက်သောအခါ သူမတွင် ယခု ယွမ် ၁၃၀၀ ရှိသည်။

ခေတ်သစ်တွင် ယွမ် ၁၃၀၀ သည် ကျန်းနျန်အတွက် များများစားစား မဟုတ်သော်လည်း ခုနစ်ဆယ်ကျော်နှစ်များတွင် ၎င်းသည် များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။

သူမ ထိုငွေကို သူမ၏ စုတ်ပြတ်နေသော ဘောင်းဘီထဲသို့ ချုပ်ထည့်ပြီး ဗီရိုထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားလိုက်သည်။ သူမ ဇာတိမြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စာတိုက်တွင် ငွေသွင်းနိုင်မလား ကြည့်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထို့နောက် သူမ စုဆောင်းထားသော ငွေများကို လုယွီအား ပေးမည်။ သူ ငြင်းဆိုပါက သူမသည် သူ လိုအပ်သည်အချိန်အထိ သိမ်းထားပေးမည်၊ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ လက်ထပ်သည့်အခါ လိုအပ်လိမ့်မည်။

ကျန်းနျန်သည် ရေနွေးနှင့် ရေအေး ရောစပ်ထားသော ရေဖြင့် သန့်စင်ပြီး အိပ်ယာဝင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဤနေရာရှိ သူမ၏ ပထမဆုံး နှစ်သစ်ကူး ဖြစ်သည်။

သူမ ယခင်ညက အလွန် နောက်ကျမှ အိပ်ခဲ့ရသဖြင့် နှစ်သစ်ကူး၏ ပထမနေ့တွင် အိပ်ရာထနောက်ကျသွားသည်။

လုယွီသည် နှစ်သစ်ကူး၏ ပထမနေ့မှ သတ္တမနေ့အထိ အားလပ်ရက် ရသည်။ သူ စောစော ထပြီး ဖက်ထုပ်များ ပြုတ်ကာ ဟင်းနှစ်မျိုး ချက်ပြုတ်ထားသည်။ သူ ပြီးစီးသည်နှင့် ကျန်းနျန်၏ အခန်းထဲမှ ဖိနပ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ရေနွေးပုလင်းကို သူမ၏ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထားလိုက်သည်။ "တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရေနွေး ရှိတယ်။"

ကျန်းနျန် တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်နေစဉ် လုယွီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ရေရွတ်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူမ တံခါးဖွင့်ကာ ရေနွေးပုလင်းကို ယူပြီး သန့်စင်သည်။ ထို့နောက် သူမ ဗီရိုထဲမှ သူမ အရင်က ချုပ်ထားသော ဝါဂွမ်းထည် ဂျာကင်နှင့် ဘောင်းဘီ အဝတ်အသစ် တစ်စုံကို ထုတ်ယူသည်။ သူမ ဝါဂွမ်းထည် ဂျာကင်များသည် အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီများထက် ပို၍ နွေးသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဂျာကင်သည် သူမ၏ ဖြူစင်သောအသားအရေကို ပေါ်လွင်စေရန် ရွေးချယ်ထားသော လိမ္မော်ရောင်အဖျော့ ဖြစ်ပြီး ဘောင်းဘီသည် အညိုရောင်အဖျော့ ဖြစ်သည်။ သူမ လုယွီ မြို့တွင် ဝယ်ပေးခဲ့သော ဖိနပ်များကို ဝတ်လိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် မြို့တွင် ခေတ်မီသည်ဟု ယူဆရသော်လည်း သူမအတွက် ခေတ်နောက်ကျနေသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် လုယွီ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ကျန်းနျန် သူမ၏ ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ခွ ကျစ်ပြီး မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

နှစ်သစ်သည် ကောင်းမွန်သော စတင်ခြင်းများကို ယူဆောင်လာသည်။ နှစ်သစ်ကူး၏ ပထမဆုံးနေ့တွင် ပြုံးခြင်းသည် ကောင်းသည်။

မနက်စာကို မီးဖိုချောင်တွင် စားသည်။ ကျန်းနျန် ဝင်သွားသောအခါ လုယွီ ဖက်ထုပ်များကို စားပွဲပေါ် တင်နေသည်။ သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ ဝယ်ပေးခဲ့သော အနက်ရောင် ကြိုးပါ ဖိနပ်တစ်စုံကို အရင် မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အညိုရောင် ဖျော့ဖျော့ ဘောင်းဘီကို မြင်သည်။

"ကျွန်မ နောက်ကျမှ နိုးတယ်။"

သူမ၏ အသံကို ကြားသောအခါ လုယွီ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ဖြူစင် လှပသော မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဒီနေ့ မတူညီသော ပုံစံ၊ တောက်ပသော အပြုံးနှင့် အရောင်တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှိနေသည်။ "ရှင် ဟင်းချက်ထားတာက တကယ် မွှေးတာပဲ။" သူမ ချိုသာစွာ ပြောသည်။

လုယွီ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ သူ၏ သတိကို ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်၏ ရုတ်တရက်ဆန်သော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် သူ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်အောင် ညှိယူနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သဘောပေါက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးရဲ့ ပထမဆုံးနေ့ဆိုတော့ ကျွန်မ အရမ်း ပျော်နေတာ။"

လုယွီ ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ "မရီး ပြုံးရင် လှတယ်။"

ကျန်းနျန် - …

ဤမျှ မမျှော်လင့်သော ချီးကျူးမှုကို သူမ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်လဲ မသိပေ။

ကျန်းနျန်သည် ထပ်ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ မနက်စောစောစီးစီး ဤမျှ ပျော်ရွှင်နေမိသည့်အတွက် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရူးနှင့်တူသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လုယွီ ကျန်းနျန်အား တူတစ်စုံကို ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က သူမ၏ လိမ္မော်ရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝါဂွမ်းထည် ဂျာကင်ပေါ်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ရပ်တန့်နေပြီးမှ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးစကား ပြောခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့ အဝတ်အသစ်တွေက တကယ် ကြည့်ကောင်းတယ်။"

ကျန်းနျန် ခဏ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဤသည်မှာ မသက်မသာဖြစ်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော စကားဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စားရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ လုယွီ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကလေးတွေ နောက်ကျ လာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟင်။"

လုယွီ ရှင်းပြခဲ့သည်။ "သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းပေးဖို့ လာကြလိမ့်မယ်။"

"အို့။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ ကလေးဘဝတုန်းက တခြားအိမ်တွေကို နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းဖို့ သွားပြီး အနီရောင် စာအိတ်တွေ လက်ခံရရှိခဲ့တာကို သတိရလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မိဘများသည် ထိုငွေများကို အခြားကလေးများထံ ပြန်ပေးကြပြီး အခြေခံအားဖြင့် ငွေများကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လုယွီ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း မနက်စာ စားပြီးနောက် ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့၏ မိသားစုများမှ ကလေးများ ရောက်လာကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် နှစ်သစ်ကူး ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ပေးရမည်ကို မသေချာပေ။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က မနေ့ညက ကလေးတစ်ဦးကို နှစ်ဆင့်စီ ပေးခဲ့သည်ကို သတိရပြီး သူမ ရှစ်ဆင့် ထုတ်ယူကာ ကလေးလေးဦးကို ခွဲပေးလိုက်သည်။

ကလေးလေးဦး ပျော်ရွှင်စွာ ဦးညွှတ်ပြီး ကျန်းနျန်အား နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြသည်။ "အဒေါ် ကျန်း၊ ပျော်ရွှင်စရာ နှစ်သစ်ကူး ဖြစ်ပါစေ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ပျော်ရွှင်စရာ နှစ်သစ်ကူး ဖြစ်ပါစေ။"

စုန့်ရှန်းဟုန်သည် သကြားလုံး နှစ်လုံးကို ကျန်းနျန်အား ပေးလိုက်သည်။ "အဒေါ် ကျန်း၊ ဒါတွေက အဒေါ့်အတွက်ပါ။"

ကျန်းနျန် - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"