အခန်း (၅၉)

နှစ်သစ်ကူးနေ့မှာ နှင်းအနည်းငယ် စတင် ကျဆင်းခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာမှာ ရပ်သွားခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူးနေ့ မနက်စောစောမှာ ကျန်းနျန်ကို စစ်တေးသံက နှိုးလိုက်သည်။ သူမ အအေးဒဏ်ကို အံတုရင်း ထကာ အဝတ်လဲသည်။ သူမ အပြင်ထွက်ချိန်တွင် လုယွီမှာ မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ ဘယ်သွားလဲ ဆိုတာ သူမ မသိပေ။ ကျန်းနျန် မနက်စာ စားပြီး မကြာမီတွင် ဖန့်မိန် ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သွား၊ သူတို့ ငါးဖမ်းတာကို ကြည့်ကြမယ်။"

အိုးများနှင့် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် ကျန်းနျန် ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူတွေ ငါးဖမ်းတာလဲ။"

စုန့်ရှန်းတုန်နှင့် စုန့်ရှန်းဟုန်တို့က ဖန့်မိန် နောက်က လိုက်လာသည်။ စုန့်ရှန်းတုန်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဘေးနားရွာက မြစ်ကို သွားပြီး ငါးဖမ်းကြမယ်။"

ဖန့်မိန် - "ဒါက လောင်စုန့်နဲ့ လောင်ထန်တို့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က ကယ်ဆယ်ရေး မစ်ရှင် လုပ်ခဲ့တဲ့ တံတားပဲ။ အဲဒီ မြစ်က တော်တော် ကြီးတယ်။ ဆောင်းရာသီမှာ ရေခဲတဲ့အခါတိုင်း လောင်စုန့်နဲ့ လောင်ထန်တို့က ရေခဲကို ခွဲဖို့ သွားကြတယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း နှစ်သစ်ကူး ကာလမှာပဲ သူတို့ ငါးရက်လောက် ငါးဖမ်းလို့ ရတယ်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာတော့ သူတို့က စစ်တပ်မှာ အလုပ်များနေကြတယ်။ ငါတို့ အဲဒီကို သွားရင် ရေခဲပေါ် စကိတ်စီးလို့တောင် ရတယ်။"

ကျန်းနျန် သူမ ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းရန် နည်းလမ်းတစ်ခု နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံကို လဲစီး၊ အနီရောင် မာဖလာကို ပတ်ပြီး ဖန့်မိန် နောက်က လိုက်၍ ဘေးနားရွာရှိ တံတားကြီးဆီသို့ သွားသည်။ ထိုနေရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားရန် နာရီဝက်ကျော် ကြာသည်။ လမ်းတွင် ကျန်းနျန်က မေးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ကိုယ့်မိဘအိမ်ကို မပြန်တော့ဘူးလား။"

ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်တော့ မပြန်တော့ဘူး။ ငါတို့ ဘယ်ကနေ အပိုငွေ ရမှာလဲ။ အစက ငါတို့ နှစ်ကုန်မှာ ငါ့မိသားစုဆီကို လည်ပတ်ဖို့ နှစ်ကုန် ထောက်ပံ့ကြေးတွေနဲ့ ဘောနပ်စ်တွေကို အားကိုးနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ။"

ဒီအကြောင်း ပြောသောအခါ ဖန့်မိန် လျိုချမ့်ကို ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဖန့်မိန်မှာ လျိုချမ့်ကို နာကြည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို သိသည်။ ဖန့်မိန် သာမက စစ်သည် ဇနီးသည်များစွာသည်လည်း လျိုချမ့်ကို နာကြည်းနေကြလိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းသည်။ သို့သော် ရှု့ယန်က လျိုချမ့်နှင့် သူတို့၏ ကလေးနှစ်ဦးကို မနက်စောစော သူမ၏ မိဘအိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်ကို သူမ သိသည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လာလိမ့်မည်။

သူတို့ တံတားသို့ ရောက်သောအခါ နေမင်းသည် ကောင်းကင်တွင် မြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် တပ်ရင်းမှူးစုန့် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် သစ်သား ပုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်ကို အဝေးမှ မြင်လိုက်ရသည်။ ပုံး၏ အစွန်းတစ်ဖက်က ရေခဲခွဲထားသော အပေါက်ထဲသို့ ရောက်နေသည်။ ငါးမျှားချိတ်များ ရှိမရှိနှင့် သူတို့ ငါးစာ ဘာသုံးသည်လဲဟု သူမ တွေးမိသည်။

လူအများအပြား အတူတကွ ရောက်လာကြသည်။ လုယွီသည် အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်လျက် အလေးအနက် ငါးမျှားနေသည်။ စုန့်ပိုင်နှင့် လုယွီတို့ အတူ ထိုင်ကြပြီး စကားပြောနေစဉ် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပြနေသည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု၊ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးဟဲ့နှင့် ကျူးကျွင်းတို့အပြင် ဆောင်းရာသီ အလယ်တွင် ရေခဲအပေါက်ထဲသို့ အင်္ကျီမပါဘဲ ခုန်ဆင်းနေသော စစ်သား အနည်းငယ်လည်း ရှိသည်။

ကျန်းနျန် သူမစိတ်ထဲတွင် သူမ အေးခဲသေဆုံးတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလူတွေက သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတာလား။

သို့သော် သူမ သူမနေရာရှိ နှစ်သစ်အကြောင်း တွေးလိုက်သောအခါ တံတားတစ်ခုအောက်တွင် လူအုပ်စုတစ်စု ဆောင်းရာသီတိုင်း ရေကူးကြသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူမ ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို ကောင်းစွာ နားမလည်ပေ။

ကျန်းနျန် သူမ၏ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်သောအခါ သူမ မျက်လုံးထောင့်တွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။ သူမ ထိုနေ့က စစ်တန်းလျား အပြင်ဘက်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့သော တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးထန် ဖြစ်သည်။

"ဖေဖေ၊ ဦးလေး။"

သူတို့ကို မြင်သောအခါ စုန့်ရှန်းတုန်နှင့် စုန့်ရှန်းဟုန်တို့ ဖန့်မိန်၏ လက်ကို လွှတ်ကာ ဦးစွာ ပြေးသွားကြသည်။ သူတို့ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် ငါးဖမ်းမိမဖမ်းမိ မေးမြန်းနေကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့် စိတ်တိုပြီး အော်လိုက်သည်။ "အခု စကားပြောတာ ရပ်လိုက်။"

သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖန့်မိန် အသံကုန် အော်လိုက်သည်။ "ငါးဖမ်းမိပြီလား။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့် ခေါင်းလှည့်ပြီး အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ "ဖမ်းမိမဖမ်းမိက အရေးကြီးလား။ အဲဒီ အနံ့ဆိုးထွက်တဲ့ မိုက်ရူးရဲဆန်တဲ့ ကောင်လေးတွေ မြစ်ထဲက ငါးတွေ အကုန် ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးကုန်ပြီ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းနျန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဖန့်မိန် တပ်ရင်းမှူးစုန့် ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် အလေးအနက် ကြည့်နေသည်။ ကျန်းနျန် လုယွီ၏ ဘေးသို့ သွားပြီး သူ၏ ခြင်းတောင်းထဲတွင် လက်ဖျံတစ်ချောင်းစာ ရှည်သော ငါးတစ်ကောင် ထည့်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အံ့ဩသွားသည်။ "ရှင် တကယ် ငါးဖမ်းမိတာလား။"

လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ သူမကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်မိန် လာသည်ဟု ထင်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းနျန် ဖြစ်နေသည်။

လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိသည်။ "တစ်ကောင် ဖမ်းမိတယ်။"

ကျန်းနျန် လုယွီ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် ရေခဲခွဲထားသော အပေါက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ မကြာမီပင် ငါးမျှားတံ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။ လုယွီ အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ငါးသည် ရေခဲပြင်ပေါ် ပစ်တင်လိုက်သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့် အဝေးမှ မြင်ပြီး ဆဲဆိုသည်။ "သေစမ်း၊ ငါ နေရာပြောင်းတော့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် လုယွီ၏ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ သူသည် တံတားနားရှိ ကလေးအုပ်စုနှင့် ဝေးရာသို့ ခွာသွားသည်။

စုန့်ပိုင် ထရပ်ပြီး ငါးကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ကောက်ထည့်လိုက်သည်။ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံက မလှမ်းမကမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "စုန့်ပိုင်၊ မင်းက ကြက်လား။ အဲဒီမှာ ဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက ငါတို့ သရေကျခဲ့တာ။ ဒီနှစ်ရော မင်း ထပ်ယှဉ်ပြိုင်ရဲလား။"

စကားပြောသူမှာ ထန်ဇီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရန်ပွဲကြောင့် မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သိကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဒီတစ်ခါ စုန့်ပိုင် ပြန်လာပြီး တတိယတပ်ဖွဲ့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရသောကြောင့် သူနှင့် ထန်ဇီ နေ့တိုင်း တွေ့ကြသည်။ ထို့အပြင် စုန့်ပိုင်က လက်ထောက် တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်ပြီး သူ့ထက် ရာထူးမြင့်သည်။ ထန်ဇီ အခွင့်အရေး ရတိုင်း သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ချင်သည်။

စုန့်ပိုင် ရယ်မောပြီး ထရပ်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ရှုံးတဲ့သူက အနိုင်ရတဲ့သူရဲ့ ခြေအိတ်တွေကို တစ်လလုံး လျှော်ပေးရမယ်။"

"ပြဿနာ မရှိဘူး" ထန်ဇီ သဘောတူလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် စုန့်ပိုင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသား မြစ်ကမ်းနံဘေးတွင် အမြန် ပြေးသွားပြီး ပြေးနေစဉ် သူ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်နေသည်။ သူမသည် စာအုပ်ထဲရှိ ဇာတ်လမ်းအရ စုန့်ပိုင်သည် နှစ်ကြိမ်သာ ပေါ်လာပြီး သူ ပြန်ပြောင်းရွှေ့ခံရကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသည်ကို သတိရလိုက်သည်။

၎င်းသည် စာရေးသူက တမင် ချန်လှပ်ထားခြင်းလား သို့မဟုတ် ဇာတ်လမ်း ပြောင်းလဲသွားခြင်းလား။

သူမ ထိုညက သူမ၏ အိပ်မက်ကို သတိရလိုက်သည်။ စာအုပ်ထဲရှိ စာသားများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး အမျိုးသမီး ခေါင်းဆောင် စွင်းယင်သည် သူမ၏ အိမ်၌ သူမ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံဖြင့် သတို့သား ရောက်လာမည့် အရေးအသား ဇာတ်ကြောင်းသာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကျန်ရှိနေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဖော်ပြထားသည်မှာ ဝင်လာသော အမျိုးသားတစ်ယောက်အကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာတည်ဆောက်ပုံ နှစ်ခုစလုံးတွင် လုယွီနှင့် ကွာခြားသည်။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဇာတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ရပ်သွားပြီး ထိုအမျိုးသားသည် သတို့သား ဟုတ်မဟုတ် ကျန်းနျန် မသေချာပေ။

သူမ၏ အကြည့်က စုန့်ပိုင် နောက်သို့ လိုက်သွားသော်လည်း သူမ၏ စိတ်သည် ဇာတ်လမ်းကြောင်းအပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့် သူ၏ ငါးမျှားရာနေရာကို စီစဉ်ရာတွင် အာရုံစူးစိုက်နေပြီး ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန် အဝေးရှိ စုန့်ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ပြုံးရယ်လျက်ရှိနေသောကြောင့် စုန့်ပိုင်ကို သဘောကျနေပြီဟု သူမ ထင်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်၍ လုယွီ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရေထဲမှ ထွက်လာသော စစ်သားများ အဝတ်လဲပြီး ဖြစ်သည်။ ထန်ဇီ ဘောင်းဘီတိုဖြင့် ရေခဲအပေါက်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသည်။ စုန့်ပိုင် သူ၏ အဝတ်များကို ခြေထောက်နားတွင် ပစ်ချထားပြီး ဘောင်းဘီတိုသာ ဝတ်ထားသည်။ ကျန်းနျန် မျက်တောင် ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ထိုမြင်ကွင်းပေါ်တွင် စွဲမြဲနေသည်။

ထိုအမျိုးသား သူ၏ ပါးလျားသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စေ့ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကြည့်နေတာလဲ။"

"ဗိုက်ကြွက်သားတွေကို။"

စုန့်ပိုင် ရေခဲအပေါက်ထဲသို့ ထိုးမဆင်းမီအထိ ကျန်းနျန် သူမ ဘာပြောလိုက်သည်ကို မသိလိုက်ပေ။

သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လက်ချောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို တောင့်တောင့်ကြီး လှည့်လိုက်ကာ လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ခံစားမိနေသော ရှက်ရွံ့မှုကြောင့်လား မသိ၊ သူ၏ အကြည့်တွင် အံ့ဩမှုနှင့် မနှစ်မြို့မှု အရိပ်အယောင် ပါရှိသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန်၏ စကားလုံးများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - .....

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် ရေခဲအပေါက်ကို ခွဲနေစဉ် ဖန့်မိန်၏ ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားသည်။ သူ ခေါင်းကို မော့ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ မိန်းမတွေ၊ ဘာတွေ ရယ်နေတာလဲ။"

ဖန့်မိန် စကားပြောတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး နီရဲနေသော ပါးပြင်များဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်။"

သူမ လုယွီကို မကြည့်ရဲဘဲ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ နည်းနည်း အေးနေလို့ အိမ်ပြန်တော့မယ်။"

ထို့နောက် သူမ လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

လုယွီသည် သူ၏ ငါးမျှားတံကို ချပြီး ခြင်းတောင်းကို ကောက်ယူကာ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တပ်ရင်းမှူးစုန့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

လုယွီ နောက်လှည့်မကြည့်ပေ။ "အိမ်ကို။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် သူ၏ နေရာကို စီစဉ်ပြီးနောက် ညည်းတွားရင်း လုယွီ ထိုင်ခဲ့သော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သေစမ်း၊ သူ ပြန်တော့မယ်ဆိုတာ ကြိုသိရင် ငါ ဒီလောက် အပင်ပန်းခံပြီး နေရာ မချဘူး။"

ဖန့်မိန် ဆက်ရယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ "ရယ်နေတာ ရပ်လိုက်။"

လေက အေးသော်လည်း ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာက ပူလောင်နေသည်။

သူမ တစ်လမ်းလုံး အိမ်သို့ ပြန်ပြေးလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လေအေးက အပူကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရိုက်ချင်သည်။ လုယွီရှေ့မှာ 'ဗိုက်ကြွက်သား' လို့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြောထွက်မိတာလဲ။

တခြားသူတွေကတော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ အခု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူရမ်းကားတစ်ယောက်လို ခံစားနေရသည်။

သူမနောက်မှ ခြေသံများကို ကြားသောအခါ ကျန်းနျန် ပြန်မကြည့်ရမနေနိုင်ဘဲ လုယွီ သူမနောက် လိုက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အပြေးအလွှား သွားနေပြီး သူ၏ ပိုရှည်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် အလွယ်တကူ မီနိုင်သော်လည်း သူ မမီပေ။ သူ နီးလည်းမနီး၊ ဝေးလည်းမဝေးသော အကွာအဝေးကို ထိန်းထားသည်။

ကျန်းနျန် -.....

သူမ တကယ်ပဲ မြေကြီးထဲ တွင်းတူးပြီး ပုန်းချင်နေသည်။

ထိုနှစ်ဦး ဤပုံစံဖြင့် စစ်တန်းလျားသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ကျန်းနျန် အိမ်ရောက်သည်နှင့် သူမ အခန်းထဲသို့ အတင်းဝင်၊ မာဖလာကို ချွတ်၊ ဖိနပ်များကို ကန်ချပြီး အိပ်ရာထဲ ခုန်ဝင်ခဲ့သည်။ သူမ အဲဒီမှာ ထာဝရ နေချင်သည်။ ရှက်ရွံ့နေသည့်အခါ လူတစ်ဦး၏ ကြားနိုင်စွမ်းသည် ပိုပြီးတော့ပင် ထိလွယ်ရှလွယ် ဖြစ်လာသည်။

ကျန်းနျန်သည်် လုယွီ မီးဖိုချောင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဝင်းထဲတွင် ခြေသံများ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားသည်ကို ကြားရပြီးနောက် ရေပက်သံ၊ ထို့နောက် ငါးအကြေးခွံများ ခြစ်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ နားများသည် ရေဒါကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လုယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများဆီသို့ မျောပါနေသဖြင့် သူမ တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူမ လုယွီကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

"မရီး၊ စားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

စောင်များအောက်ရှိ ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းက မူးနောက်နေသည်။ "ကျွန်မ ဗိုက်မဆာဘူး။"

"ကျွန်တော် ငါးဟင်းချို လုပ်ထားတယ်။"

"ဒါဆိုလည်း ထားခဲ့လိုက်ပါ။ ကျွန်မ နိုးလာမှ စားလိုက်မယ်။"

အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ထွက်သွားပြီဟု ထင်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်လျှော့လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ နက်ရှိုင်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်တော် ဝင်လာပြီ။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမ ရုတ်တရက် ထထိုင်ပြီး စောင်များကို ပစ်ချလိုက်သည်။ လုယွီ ငါးဟင်းချိုတစ်ပန်းကန်နှင့်အတူ ဝင်လာသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ပန်းကန်ထဲတွင် နူးညံ့သော ငါးအသားတုံး အနည်းငယ် ပါဝင်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံမိကြသည်။ အခန်းက မှိန်နေပြီး လုယွီသည် အလင်းကို ကွယ်ထားသောကြောင့် ကျန်းနျန် သူ၏ အမူအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်ပေ။ သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်နှာသွင်ပြင်များ၏ ပုံကြမ်းကိုသာ မြင်ရသည်။

အခန်းထဲတွင် ငါးဟင်းချို၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ပြည့်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လုယွီ၏ အကြည့်ကို ရှောင်လိုက်သည်။

"အစားအသောက် မရှောင်ပါနဲ့။ အဲဒါက ဗိုက်အတွက် မကောင်းဘူး။"

လုယွီ ငါးဟင်းချိုကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် သူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ပေါက်စီတစ်ပန်းကန်ကို ယူလာခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မရီး။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းမမော့ခဲ့ပေ။ "ဟင်။"

သူမသည် လုယွီ တံတားတွင် ဖြစ်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်ကို ပြောတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ခဏစောင့်ပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်သည်မှာ "ပူတုန်း စားလိုက်ပါ။" ဟူ၍ပင်

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ ထွက်သွားခဲ့သည်။

တံခါးပိတ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန် ရှက်ရွံ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လုယွီ။"

အပြင်ဘက်မှ စုန့်ပိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ပန်းကန်ကို ကောက်ယူရင်း တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို ငုံ့ထားသည်။

တကယ်တော့ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။

စုန့်ပိုင်၏ ဆံပင်များတွင် ရေခဲမှုန်များ ဖြူးထားသည်။ သူ ၎င်းတို့ကို ခါချလိုက်ပြီး လုယွီ ရေပုံးတစ်ပုံးကို မီးဖိုခန်းထဲသို့ သယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူ ရဲရဲတင်းတင်းဖြင့် လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ငါးဟင်းချို အနံ့ရတယ်၊ တစ်ပန်းကန်လောက် လာစားလို့ ရမလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အကုန် ကုန်သွားပြီ။"

"ဘာ။ တစ်စက်လေးတောင် မကျန်ဘူးလား။"

"ဟင်းချို တစ်ပန်းကန် ကျန်တယ်။"

လုယွီ ကြောင်အိမ်ထဲသို့ လက်လှမ်းပြီး ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ တစ်ခုခုကို ဖြူးလိုက်သည်။ စုန့်ပိုင် အာရုံမစိုက်ဘဲ ရယ်မောသည်။ "လုံလောက်ပြီ သူငယ်ချင်း။"

သူ ပန်းကန်လုံးကို ယူပြီး ငါးဟင်းချိုကို အကြီးကြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူ မြိုချလိုက်စဉ် သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ လျှာကို ကလစ်ခနဲ ခေါက်လိုက်သည်။ "ဆား ဘယ်လောက်တောင် ထည့်ထားတာလဲ။"

ဟင်းချိုတစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိနေသော ပန်းကန်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး လုယွီ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "လက်တစ်ဆုပ်စာလေးပဲ။"

စုန့်ပိုင် - ......

အရမ်း ငန်တယ်။

တကယ်ပဲ၊ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ငါးကို သူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ။

စုန့်ပိုင်သည် ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသော ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ရေအိုးထဲမှ ရေအေး တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ယူပြီး မော့သောက်လိုက်သည်။ သူ့မေးစေ့မှ ရေစက်များကို သူ၏ လက်ဖမိုးဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကိုယ်ကို နွေးစေသည်။ "ငါ ခုနက အေးခဲပြီး သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။"

လုယွီ ကျန်းနျန်၏ အခန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ခုနက တော်တော် ရက်စက်တယ်နော်။"

စုန့်ပိုင် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ငါ အဲဒီ ထန်ဇီ ဆိုတဲ့ ကလေးကို အရှက်မရစေချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ သူ ငါ့ကို ငကြောက်လို့ ခေါ်တာကို ငါ မခံနိုင်လို့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါလည်း သရေပဲ ဖြစ်သွားပြန်တယ်။"

သူ မီးဖိုဘေးတွင် သူ၏ လက်များကို နွေးရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဆံပင်များမှ ရေခဲစများကို ခါချလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မရီး ဘယ်မှာလဲ။"

လုယွီသည် အိုးထဲသို့ ရေနွေး ထပ်ထည့်ကာ ကျန်းနျန် သောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ "အခန်းထဲမှာ စားနေတယ်။"

စုန့်ပိုင် ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အစားအသောက်က အရမ်း ငန်တယ်။ မင်းရဲ့ မရီးကရော စားနိုင်ပါ့မလား။ သူမ မင်းကို တကယ် မျက်နှာသာ ပေးတာပဲ။"

လုယွီသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး စုန့်ပိုင်မှာ သူ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူ အစောပိုင်းက သူ၏ မရီး ချက်ထားသော တစ်ခုခုကို စားရန် ပြန်သွားခဲ့သောကြောင့် ယခု သိပ် ဗိုက်မဆာပေ။ သူ့မရီးက လုယွီ၏ မရီး၏ ဟင်းချက်ပြုတ်မှုသည် အထူးသဖြင့် မွှေးကြိုင်ပြီး စားသောက်ဆိုင်မှ အစားအစာထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူ သတိရသည်။ "ဒီည ငါ မင်းတို့ဆီ ညစာ လာစားမယ်။ မင်းမရီးရဲ့ ဟင်းချက်တာကို မြည်းစမ်းကြည့်ရတာပေါ့။"

လုယွီ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီည ငါ့ မရီး နေမကောင်းဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ ချက်လိုက်တာ။"

စုန့်ပိုင် ဘာမှ မပြောပေ။ သူ မီးဖိုဘေးတွင် ခဏနေကာ ကိုယ်ကို နွေးအောင် လုပ်နေသည်။ "မင်းတို့ နှစ်သစ်ကူးရဲ့ တတိယမြောက်နေ့မှာ မင်းတို့ရဲ့ ဇာတိမြို့ကို ပြန်ကြမယ်လို့ ငါ့ မရီးက ပြောတယ်။ မနက်ဖြန်ဆို အချိန်တန်ပြီပေါ့။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ တတိယမြောက်နေ့မှာ ပြန်ပြီး သတ္တမနေ့ မတိုင်ခင် ပြန်လာမယ်။"

စုန့်ပိုင်သည် သူ၏ ဆံပင်မှ ရေခဲများ အရည်ပျော်စေရန် မီးဖိုပေါ် မှီလိုက်သည်။ ရေခဲများ အရည်ပျော်ပြီး ရေဖြစ်သွားသောအခါ သူ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူး၊ မင်းတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ရှု့ချန်ဆီကို သွားပြီး သူ့အတွက် ငွေအချို့ မီးရှို့ဖို့ ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။"