အခန်း (၆၀)

လုယွီ အိုးပေါ်တွင် အဖုံးဖုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။"

စုန့်ပိုင် ခဏတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ သူ ပိုစုံစမ်းမေးမြန်းခြင်း မပြုမီ လုယွီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်က ခြောက်လကြာအောင် လွတ်နေတာ။ အခု ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ မသေချာဘူး။ အဲဒီမှာ နေစရာ နေရာလည်း မရှိနိုင်ဘူး။ ဒီတော့ ငါ အိမ်နီးချင်းအိမ်မှာ ညအိပ်လိုက်မယ်။ အခွင့်အရေးရရင် ငါတို့ အတူတူ ပြန်လာနိုင်ပါတယ်။"

စုန့်ပိုင် ဒီစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့ပြီး မှောင်မိုက်မှသာ ထွက်လာသည်။ သူမ ပန်းကန်လုံးနှင့် တူများကို မီးဖိုချောင်သို့ သယ်သွားသည်။ လုယွီ ထွက်သွားပြီဟု သူမ ယူဆထားသော်လည်း ဝင်သွားသောအခါ သူ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးမွှေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်သွားပြီး ပန်းကန်လုံးနှင့် တူများကို စားပွဲပေါ် တင်ကာ ရေနွေးဖြင့် ဆေးကြောရန် စတင်သည်။ လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် နောက်မှ ဆေးလိုက်မယ်။"

"အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး။"

ကျန်းနျန် ၎င်းတို့ကို ရေနွေးဖြင့် အမြန် ဆေးကြောလိုက်သည်။

ည ရောက်လာသည်နှင့် ကျန်းနျန် နံနက်ပိုင်းက ရှက်စရာကောင်းသော ကိစ္စကို အတတ်နိုင်ဆုံး မေ့ဖျောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ "ညစာ ဘာစားချင်လဲ။ ကျွန်မ ချက်ပေးမယ်လေ။"

လုယွီ - "ခေါက်ဆွဲမွှေကြော်စားမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီက အတိအကျ ပြောသည်ကို မကြောက်ပေ။ သူမက သူ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရတယ်" ဟု ပြောမည်ကို ကြောက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းနျန်သည် မုန့်သား နယ်ရန် စတင်သည်။ လုယွီ ထရပ်ပြီး ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောသော အေးခဲနေသည့် ဝက်သားကို ထုတ်ယူကာ ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် စဥ့်တီတုံးဘေးတွင် ရပ်လျက် ကြွေပန်းကန်လုံးထဲတွင် မုန့်သား နယ်နေသည်။ လုယွီမှာ စဉ့်တီတုံးရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ ဝက်သားကို ခုတ်ထစ်နေစဉ် သူ၏ လက်မောင်းသည် ကျန်းနျန်၏ ကိုယ်ကို မလွဲမရှောင်သာ ထိမိသွားခဲ့သည်။

သူ ခေါင်းငုံ့ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများ၏ နက်ရှိုင်းရာတွင် မသိသာ မမြင်သာဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိသော အရိပ်အမြွက်တစ်ခု လင်းလက်နေသည်။

သူမနှင့် ခြောက်လကြာ အတူနေထိုင်ပြီးနောက် သူ့မရီး၏ စရိုက်သည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသော်လည်း သူ ကွာခြားမှုကို သတိထားမိဆဲ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရှု့ယန်၏ မိသားစုပင်။

ယခင် ဘဝတွင် ရှု့ယန်၏ မိသားစု၌ အခြေအနေများက ဤသို့ မရှိခဲ့ပေ။ ယခင် ဘဝ၏ လမ်းကြောင်းအရ ရှု့ယန်နှင့် လျိုချမ့်တို့သည် ယခုအချိန်တွင် ကွာရှင်းသင့်သော်လည်း ဤဘဝတွင် သူတို့နှစ်ဦး အတူနေထိုင်ကြပြီး သူတို့၏ ဘဝသည် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။ နောက်ထပ် အလှည့်အပြောင်း တစ်ခုမှာ ကျန့်ဟုန် ဖြစ်သည်။ ကျန့်ဟုန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေသည် ယခင် ဘဝက အခြေအနေနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသည်။

ဤလူနှစ်ဦးစလုံးသည် သူ၏ မရီးနှင့် လမ်းဆုံခဲ့ကြသည်။

လုယွီသည် သူ ပြန်လာသည့်နေ့နှင့် ကြောင်အိမ်ထဲရှိ အသားကို မြင်ခဲ့ရသည့်နေ့ကို သတိရလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရှု့ယန်ထံမှ ဖြစ်သည်ကို သူ သိသော်လည်း သူမ ဘာကြောင့် ပို့လိုက်သည်ကို သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယခု သူ့တွင် အဖြေ ရှိနေပြီပင်။

သူ၏ အကြည့်က ကျန်းနျန်အပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းထန်မှု ပို၍ အားကောင်းလာသည်။ သူ့မရီး၏ မသိစိတ်မှ ပြောင်းလဲမှုများနှင့် ယနေ့ တုံ့ပြန်မှုများအတွက် မဟုတ်ပါက သူ ဤကိစ္စများကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားမိမည် မဟုတ်ပေ။

သူ့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူ့မရီးကို နှစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း ထိုတွေ့ဆုံမှုများသည် ဤဘဝ သို့မဟုတ် ယခင်ဘဝ၌ဖြစ်စေ သူ၏ မရီးမှာ ထိန်းချုပ်ထားသော၊ ကြောက်ရွံ့တတ်သော၊ တသီးတသန့်နေတတ်သော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်ကို ပြသရန် လုံလောက်သည်။ လူတစ်ဦးသည် ခြောက်လအတွင်း ဤမျှ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲနိုင်ပါသလား။

"ပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန် မုန့်သားနယ်ခြင်း ပြီးစီးပြီဖြစ်ရာ လုယွီ အသား ခုတ်ထစ်ခြင်း မပြီးသေးသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤသည်က သူမကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်စေသည်။ သူ၏ အမြန်နှုန်းအရ ဤမျှ ကြာမြင့်သင့်သည် မဟုတ်ပေ။

လုယွီသည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်သည်။ "ပြီးတော့မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လက်များကို ဆေးကြောကာ လုယွီ အသား ခုတ်ထစ်ပြီးနောက် သူမ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပြင်ဆင်ပြီး ဆီကို အပူပေးသည်။ ခဏအကြာတွင် ဆော့စ် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီး ခေါက်ဆွဲများကို ပြုတ်သည်။ မကြာမီတွင် ညစာအတွက် ခေါက်ဆွဲမွှေကြော် ကြော်၍ပြီးသွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် ခေါက်ဆွဲများကို ခပ်ယူ၊ ဆော့စ်လောင်းထည့်ပြီး လုယွီအား ပေးလိုက်သည်။

ညစာ စားပြီးနောက် လုယွီသည် အိုးများနှင့် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောခဲ့သည်။

သူသည် ကျန်းနျန် အိုးထဲသို့ ရေထည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။ "တခြား ဘာများ လိုသေးလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေသည်။ "ရေချိုးချင်တယ်။"

"မင်း အခန်းထဲ သွားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ရေကို အပူပေးလိုက်မယ်။"

လုယွီသည် မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်ပြီး ထင်းအနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် သူ အရှေ့ဘက်ရှိ ဒုတိယအခန်းသို့ သွားကာ ဇလုံကြီးတစ်လုံးကို ယူလာပြီး သန့်ရှင်းကာ ကျန်းနျန်၏ အခန်းသို့ သယ်သွားသည်။ ရေဆူပြီးနောက် သူ ရေပုံးကို သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သယ်လာခဲ့သည်။

ရေသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လျက် ရေစက်များထဲမှတစ်ဆင့် လုယွီ၏ အေးစက်ပြီး ချောမောသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် အလင်းရောင်ကြောင့် ဖြစ်နေသည်။

"ပြီးပြီ။"

လုယွီ ထရပ်ပြီး ထွက်သွားကာ သူ့နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာမှသာ ကျန်းနျန် အဝတ်လဲလိုက်သည်။ အခန်းထဲရှိ မီးသည် တောက်ပစွာ တောက်လောင်နေသော်လည်း သူမ ထိလိုက်သောအခါ ရေက အေးနေဆဲဟု ခံစားရသည်။ ကျန်းနျန် ရေချိုးပြီး ကိုယ်ကို ခြောက်အောင် သုတ်ပြီးနောက် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်၊ ကုတင်ထဲ ဝင်၊ ခဏတာ တုန်ယင်ပြီးနောက် အော်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရေချိုးပြီးပြီ။"

လုယွီ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထုပ်ထားသော ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသာ ပေါ်နေပြီး ရေနွေးကြောင့် ပူနွေးနေသဖြင့် ပါးပြင် နီမြန်းနေသည်။ သူမ၏ စိုစွတ်နေသော ဆံနွယ်များက နားထင်တွင် တွဲကျနေပြီး မျက်တောင်များပေါ်တွင် ရေစက်လေးများ တွဲလောင်းကျနေသဖြင့် သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

အထူးသဖြင့် မှိန်သောအလင်းရောင်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို ကြည့်သောအခါ သူမ ဖော်ပြ၍ မရသော သနားစရာကောင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်ရည်ကို ပေးသည်။

အခန်းထဲရှိ ဆပ်ပြာနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်နှင့် ထုပ်ထားသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လုယွီ၏ နားရွက်များ ရဲလာသည်။ သူ ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့ကာ ဇလုံကို ကောက်ယူပြီး ရေကို အပြင်ဘက် ရေမြောင်းထဲသို့ လောင်းချလိုက်သည်။

ရေလောင်းချပြီးနောက် လုယွီ တံခါးပိတ်ရန် သွားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်က တံခါးဘောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ အကြည့်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျန်းနျန်ပေါ်သို့ ထပ်မံ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ လည်ဇလုတ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"မရီး။"

ကျန်းနျန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ဖြူစင်လှပသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူ၏ အသံက အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ "စောစော အိပ်တော့။ ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန် စောစော ထွက်သွားရမယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

နှစ်သစ်ကူး၏ တတိယမြောက်နေ့သည် နေသာသောနေ့ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် စောစော ထသည်။ သူမ အပြင်ထွက်သောအခါ လုယွီ မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် သူမ မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ နှစ်သစ်ကူး အကြိုညက လုပ်ထားသော သစ်ကြားသီး ကွတ်ကီးများနှင့် သကြားညိုကိတ်ကို အဝတ်အိတ်ငယ်လေးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဗီရိုထဲမှ သကြားလုံးအချို့လည်း ထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် အသုံးဝင်လိမ့်မည်။

လုယွီသည် သူမ မုန့်များ ထုပ်ပိုးနေသည်ကို မြင်သော်လည်း များများစားစား မမေးပေ။ သေသပ်အောင်ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ခရိုင်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ဘတ်စ်ကားဖြင့် မြို့သို့ ရောက်ရန် လေးနာရီ ကြာသည်။ ညနေ ၄ နာရီ ရထားနှင့်ဆိုလျှင် နေ့လယ် ၁ နာရီတွင် ရောက်ရန် သူတို့ ယခု ထွက်ခွာရန် လိုသည်။

နှစ်သစ်ကူး၏ တတိယမြောက်နေ့သည် ဆွေမျိုးများထံ လည်ပတ်ရန် ခရီးသွားသူ အများဆုံးနေ့ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်သောအခါ ထိုင်ခုံလွတ် နှစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ကျန်ခဲ့သည့် ပြောင်ရှင်းနေသော သစ်ပင်များနှင့် လမ်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့ နေ့လယ် ၁ နာရီတွင် မြို့သို့ ရောက်ရှိပြီး လုယွီသည် အဝတ်အိတ်ကြီးတစ်လုံး သယ်ဆောင်ကာ ကျန်းနျန်ကို ရထားဘူတာရုံသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ သူတို့ ညနေ ၄ နာရီ အိမ်ပြန်ရထားအတွက် အပေါ်အောက် အိပ်ရာနှစ်ခု ဝယ်လိုက်သည်။

သူတို့ ဦးစွာ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ နေ့လယ်စာ စားရန် သွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်ခွာစဉ် ကောမိန်နှင့် ဝင်လာသော ဇနီးမောင်နှံနှင့် တိုက်ဆိုင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ အမျိုးသား၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ကောမိန်နှင့် ဆင်တူနေသဖြင့် သူသည် သူမ၏ သားဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပြီး သူ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးမှာ သူ၏ ဇနီး ဖြစ်သည်။

ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်ကို ဒီနေရာတွင် တွေ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်ကြမယ်။ ကျွန်မတို့ ရထားက ညနေ ၄ နာရီမှာ။"

ကောမိန် သူမ၏ နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဪ၊ ၂ နာရီ ၅၀ မိနစ်တောင် ရှိပြီပဲ။ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သတ္တမနေ့မှာ ပြန်ရောက်မယ်။"

ကောမိန် ပြုံးလိုက်သည်။ "သိပ် နောက်မကျပါဘူး။" သူမ ကျန်းနျန်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် မင်းဆီ လာလည်ဖို့ ငါ စီစဉ်နေတာ။ မင်း ဟုန်ချန် ဖောက်သည်အတွက် ပန်းထိုးပေးခဲ့တာ အရမ်း အောင်မြင်တယ်။ ငါ ပို့ပေးပြီး နောက်တစ်ရက်မှာ သူတို့ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်နဲ့ အော်ဒါကြီးကြီး တင်ခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါ ပန်းထိုး ပစ္စည်းက ပိုကြီးပြီး ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု လိုအပ်တယ်။ စီမံကိန်း သက်တမ်းက နှစ်လ ဆိုတော့ မင်း ဆိုင်ကို လာရင် မင်းကို အဆောင်မှာ ခဏတာ နေထိုင်ခွင့်အတွက် လျှောက်လွှာ တင်ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြဿနာ မရှိပါဘူး။"

ဤခေတ်တွင် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို အားကိုးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အလုပ်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ ပျော်ရွှင်မိသည်။ သူမ ဒီအလုပ်မှ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်နိုင်ပါက အနာဂတ်တွင် အရာအားလုံးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးနိုင်လိမ့်မည်။ လုယွီက သူမကို ထောက်ပံ့ရန် စိတ်ထဲမထားသော်လည်း သူမ အမြဲတမ်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။

ကောမိန်သည် ဤကနဦး အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုသာ ကျန်းနျန်နှင့် ဆွေးနွေးပြီး သူမ သတ္တမနေ့တွင် ပြန်ရောက်သောအခါ အားလုံးကို အသေးစိတ် ဆွေးနွေးရန် စီစဉ်ထားသည်။

ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသား ကောကျစ်ရှန်က သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ကျိုးအိုက်၊ ကောမိန်တို့နှင့်အတူ ညစာ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ "အမေ၊ သူမက အမေ ပြောတဲ့ ကျွမ်းကျင် ပန်းထိုးသမားလား။"

ကောမိန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ငယ်တဲ့ပုံပေါ်တယ်မဟုတ်လား။"

ကောကျစ်ရှန် ပြုံးလိုက်သည်။ "သူမက ရှောင်အိုက်နဲ့ အသက်အတူတူလောက်ပဲ ရှိပုံရတယ်။"

သူ၏ ဇနီး ကျိုးအိုက်က မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဲဒီလူက သူ့ယောက်ျားလား။ ဒီ ဇနီးမောင်နှံကို နှစ်လကြာအောင် ခွဲထားတာ အဆင်ပြေပါ့မလား။"

သူမနှင့် ကောကျစ်ရှန်တို့ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိကြပြီး သူတို့သည် မတူညီသော စက်ရုံများတွင် အလုပ်လုပ်သော်လည်း ညတိုင်း အတူတူ အချိန်ဖြုန်းကြသည်။ နှစ်လကြာ ခွဲခွာရမည်ကို တွေးလိုက်သောအခါ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ကောမိန် ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ "ဒါက သူ့မယောက်ျားရဲ့ ညီ။ သူမယောက်ျားက ဆုံးသွားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းကို သူမရှေ့မှာ မပြောပါနဲ့၊ မသင့်တော်ဘူး။"

ကျိုးအိုက်နှင့် ကောကျစ်ရှန်တို့ နားလည်သွားကြသည်။

ရထားက ညနေ ၄ နာရီမှာ ထွက်ခွာပြီး လူအများအပြား နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်ပြန်ကြသောကြောင့် ရထားက သူမ၏ ပထမဆုံး ခရီးထက် လူနည်းသည်။ သူတို့ နောက်နေ့ မနက် ၆ နာရီမှာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရထားပေါ်ရှိ အိပ်ရာများသည် အလွန် မာကျောပြီး ကျန်းနျန် တစ်ညလုံး အိပ်ပြီးနောက် မသက်မသာဖြစ်သလို ခံစားရသည်။

လုယွီသည် ခရီးဆောင်အိတ် အားလုံးကို သယ်ဆောင်သွားပြီး ကျန်းနျန်အတွက် အဝတ်အိတ်ငယ်လေး တစ်လုံးသာ ကျန်သည်။ သူတို့ ရထားဘူတာမှ ထွက်ခွာပြီး ဘတ်စ်ကားဂိတ်သို့ ဦးတည်သွားကာ ခရိုင်သို့ ပြန်သည့် ဘတ်စ်ကားကို စီးသည်။ ကျန်းနျန် ခရီးစဉ်အတွင်း အိပ်ငိုက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ရောက်ရှိကြသည်။ သူတို့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရွာသို့ ပြန်ရန် နှစ်ဆင့်ဖြင့် မြည်းလှည်းတစ်စီးကို ရှာခဲ့သည်။

သူတို့ ရောက်သောအခါ ရွာသားများက လုယွီကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ "လုလောင်အာ့ ပြန်လာပြီ။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အိမ်ကို ပြန်လာလည်တာ။"

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးအချို့တို့သည် ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အသွင်အပြင် အသစ်ကြောင့် အံ့ဩသွားကြသည်။ နေပူခံရင်း အမျိုးသမီး အနည်းငယ်နှင့် စကားပြောနေသော အဒေါ် ကျောက်ပင် သူမကို မယုံကြည်စွာဖြင့် အသိအမှတ်ပြုသည်။ "ရှု့ရဲ့ ချွေးမလား။ အဲဒါ မင်းလား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ၊ အဒေါ် ကျောက်။"

အဒေါ် ကျောက်သည် ကျန်းနျန်၏ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။ သူမ ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားထားသည်၊ သူမ၏ မျက်နှာလည်း ပြည့်လာကာ အရင်က ပိန်လှီနေသော ပုံပန်းထက် အများကြီး ပိုကျန်းမာပြီး ပိုလှပနေသည်။

လုလောင်အာ့သည် သူ၏ မရီးကို ဤမျှ ကောင်းမွန်စွာ ဂရုစိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ရွာသားများ၊ အထူးသဖြင့် ကျန်းနျန်ကို သိသော အမျိုးသမီးကြီးများနှင့် အမျိုးသမီးငယ်များသည်လည်း အလားတူ အံ့ဩသွားကြသည်။ သူမ အရင်က ကြောက်တတ်ပြီး အမြဲတမ်း ခေါင်းငုံ့ကာ လူများကို ရှောင်ရှားလေ့ရှိသည်။ ယခုမူ သူမ ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်နေသည်။

ဤခရီးစဉ်အတွက် ကျန်းနျန်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမ၏ မိသားစုက လွန်ခဲ့သည့် လေးနှစ်အတွင်း သူမထံမှ ယူဆောင်သွားသော ငွေများကို ပြန်လည်ရယူရန် ဖြစ်သည်။ သူမ အမေ၏ အပြုအမူနှင့် ရှု့မိသားစုသို့ လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမထံမှ ငွေနှင့် အစားအစာများ ယူဆောင်သွားပုံအကြောင်း သက်သေခံရန် ရွာသားများ၏ အကူအညီကို လိုအပ်နိုင်သည်။

မဟုတ်ပါက သူမ သက်သေများမရှိဘဲ သူမ၏ စကားများကိုသာ အားကိုးပါက အကျိုးသက်ရောက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ မုန့်များနှင့် သကြားလုံးအချို့ ယူလာခဲ့သည်။ အိမ်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူမ အဒေါ်တစ်ဦးစီအား သကြားလုံး နှစ်လုံးနှင့် မုန့်တစ်ပိုင်း ပေးကာ သူတို့၏ ပါးစပ်ကို ချိုမြိန်စေရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း "တစ်စုံတစ်ဦး၏ အစားအစာကို စားပါက သူတို့အတွက် စကားပြောပါ၊ တစ်စုံတစ်ဦး၏ အကူအညီ ယူပါက စိတ်ပျော့ပါစေ။"ဟူ၍ပင်။ သူမသည် မူလပိုင်ရှင်ထံမှ ယူဆောင်သွားသော ငွေများနှင့် လက်မှတ်များကို ပြန်လည်ရရှိရန် သူတို့ ကူညီလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်သည်။

အိမ်က ခြောက်လကြာ လူမနေထားသောကြောင့် လူသားတို့၏ နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့နေသည်။ လုယွီ တံခါးဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သောအခါ သူ ဝင်းအတွင်းတွင် နှင်းထူထပ်စွာ ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အခန်းသုံးခန်းလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ခဲ့သည်။

ဖေဖေရှု့ အခန်း၏ ခေါင်မိုးသည် နှင်းများ၏ အလေးချိန်အောက်တွင် ပြိုကျနေသဖြင့် ကုတင်ကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။ ရှု့ချန်၏ အခန်းကလည်း သိပ် မကောင်းလှပေ။ ခေါင်မိုး မပြိုကျသော်လည်း အပေါက်များစွာ ရှိပြီး နှင်းအရည်ပျော်မှုက အစက်ကျကာ ကုတင်ကို စိုစွတ်စေသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ခြေရာများကို လိုက်၍ သူ၏ အခန်းသို့ ရောက်လာသည်။ ခေါင်မိုးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ လေဝင်လေထွက်ရှိပြီး နံရံများတစ်လျှောက် ရေများ စီးကျနေသည်။ ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ အိပ်ရာ စိုစွတ်နေသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် ခေါက်ထားသော စောင်နှစ်ထည်က အဆင်ပြေသည်။

သူမသည် သူမ၏ အဝတ်အိတ်လေးကို ချ၊ စိုစွတ်နေသော အိပ်ရာထောင့်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး လျှောက်လာသော လုယွီအား ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဘက်က နည်းနည်း ပိုကောင်းတယ်။"

လုယွီ မော့ကြည့်ပြီး သူ၏ အဝတ်အိတ်ကြီးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဖာထေးလိုက်မယ်။ နှစ်ညတာအတွက်လောက်တော့ အဆင်ပြေသင့်တယ်။"

ခေါင်မိုးပေါ်တွင် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ကျန်းနျန် စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး သူ့ကို တားဆီးရန် လုပ်သော်လည်း လုယွီသည် နံရံကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခုန်တက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - …

လုယွီသည် အပေါက်များပတ်လည်ရှိ နှင်းများကို ဖယ်ရှားကာ ထပ်မံ စီးကျခြင်းကို တားဆီးသည်။ သူ သစ်သားပြားတစ်ချပ်ကို ရှာ၊ ပစ်တင်ပြီးနောက် အပေါက်များကို ဖုံးရန် ခေါင်မိုးပေါ် တက်သွားသည်။ သူ နွေရာသီတွင် အိမ်ကို ပြုပြင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ၎င်းသည် သူနှင့် ရှု့ချန် ကြီးပြင်းခဲ့သော အိမ်ဖြစ်ပြီး ရှု့မိသားစုအတွက် ကျန်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော အိမ်ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် တုန်ယင်လျက် သူမ၏ ခြေထောက်များကို နင်းကာ တံမြက်စည်းဖြင့် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။ သူမ ပြီးစီးသောအခါ လုယွီလည်း သူ၏ အလုပ်ကို ပြီးစီးသွားသည်။

အိမ်တွင် ထင်းခြောက် မရှိသောကြောင့် သူတို့ မီးမွှေး၍ မရပေ။ ကျန်းနျန် စိုးရိမ်နေစဉ် လုယွီသည် ထင်းခြောက်ပုံ တစ်ပုံနှင့်အတူ ဝင်လာသည်။

သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ထင်းခြောက် ဘယ်က ရတာလဲ။"

လုယွီ ထင်းများကို မြေပြင်ပေါ် ချပြီး ကောက်ရိုးဖြင့် မီးရှို့သည်။ "နွေရာသီမှာ မထွက်ခွာခင်ကတည်းက မီးဖိုခန်းထဲမှာ သိမ်းထားတာ။ ရက်အနည်းငယ်တော့ လုံလောက်သင့်တယ်။"

မီးလောင်ကျွမ်းလာသောအခါ လုယွီ ထရပ်ခဲ့သည်။ "မီးဘေးမှာ ကိုယ်ကို နွေးအောင် လုပ်နေပါ။ ကျွန်တော် ဝင်းထဲက နှင်းတွေ ရှင်းလိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန်၏ လက်ချောင်းများက အေးခဲနေသည်။ သူမ လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် အရင်ဆုံး ကိုယ်ကို နွေးအောင် လာလုပ်လိုက်ပါလား။"

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ တံမြက်စည်း ယူပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

တံခါးပိတ်သည်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းနျန် သူမ၏ လက်များကို ပွတ်ကာ မီးဘေးတွင် ထိုင်သည်။ နွေးထွေးမှုက သူမ၏ အအေးဒဏ်ကို တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ရှားပေးသည်။ အပြင်ဘက်တွင် အဒေါ် ကျောက်၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "လုလောင်အာ့၊ နှင်းတွေ ရှင်းနေတာလား။"

လုယွီ ရယ်မောလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

အဒေါ် ကျောက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မရီး ဘယ်မှာလဲ။"

"အိမ်ထဲမှာ။"