အခန်း (၆၅)

သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က သူတို့ကို လာရှာခဲ့သည်။ ရဲက ထျန်းရှီရွာရှိ ကျန်းမိသားစုထံ ယခုလေးတင် သွားခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။ အဒေါ် ကျောက်နှင့် အဒေါ် လီ၊ အဒေါ် ဝမ်တို့သည် မနက်စာ စောစော စားပြီး အပြင်ဘက်တွင် စကားပြောနေစဉ် ရွာလူကြီး၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ အားလုံး ကျန်းနျန်နှင့်အတူ နီးစပ်သော ထျန်းရှီရွာသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် ကျန်းမိသားစု၏ အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်သောအခါ ဝင်းအပြင်ဘက်တွင် သေတ္တာ သုံးလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သေတ္တာများသည် ရှေးဟောင်း သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး သမိုင်းဝင် ခံစားချက်မျိုး ရစေသည်။ ချောင်လန်သည် သော့များ ပျောက်နေသည်ဟု အပြင်းအထန် ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တုပင်းက သော့ကို သံတူရွင်းဖြင့် ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

ကျန်းကောနှင့် လျန်ချင်းတို့၏ ကမ္ဘာကြီး မှောင်မိုက်သွားသလို ခံစားရသည်။

ချောင်လန်လည်း မြေပေါ် ထိုင်ချပြီး ဤသည်မှာ အဆုံးသတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လုယွီ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရဲက အကြီးဆုံး သေတ္တာထဲမှ မီးခိုးရောင် အဝတ်စများဖြင့် ထုပ်ထားသော ငွေနှင့် လက်မှတ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤခေတ်မှ ငွေကြေး အသေးစားများ အားလုံး ဖြစ်သည်။ အစားအသောက် ကူပွန်များ၊ အသား ကူပွန်များ၊ ဝါဂွမ်း ကူပွန်များနှင့် အခြား အမျိုးအစား အများအပြား အားလုံး ထူထဲစွာ စုပုံထားသည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ထျန်းရှီရွာမှ ရွာသားများသည် ထူထဲသော ငွေအစည်းနှင့် ကူပွန်များကို မြင်သောအခါ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ကျန်းမိသားစုသည် သူခိုးများ ဖြစ်ရမည်ဟု လူတိုင်း သဘောပေါက်ကြသည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့ မည်သို့ ဤမျှ များသော ငွေ ရနိုင်မည်နည်း။ သူတို့ နှစ်စဉ် စားစရာ လုံလောက်စွာ ရနိုင်သည်ကပင် ကံကောင်းလှသည်။ သူတို့ အမြတ်ထုတ်ခြင်းတွင် မပါဝင်ပါက ၎င်းသည် သမီးတစ်ဦးကို လုယက်ခြင်းထက် များစွာ ပို၍ ပြင်းထန်သော ရာဇဝတ်မှု ဖြစ်သည်။

ကျန်းမိသားစုက မမိုက်မဲပေ။ ဒီပိုက်ဆံကို အမြတ်ထုတ်ပြီး ရတယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောရဲမှာလဲ။

အထူးသဖြင့် ရဲက လက်မှတ် တစ်ခုစီကို ပြသသောအခါ တစ်ခုစီတွင် စစ်တပ်တံဆိပ်များ တပ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ကျန်းမိသားစု၏ မျက်နှာကို ကျယ်လောင်စွာ ရိုက်ချလိုက်သော ခိုင်မာသော သက်သေ ဖြစ်သည်။ ချောင်လန်သည် မြေပေါ် ထိုင်လျက် သူမ၏ ကမ္ဘာကြီး မှောင်မိုက်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ ခါးကို ကုန်းလိုက်ပြီး အပြင်လူများနှင့် ပူးပေါင်းကာ သူမ၏ မိသားစုကို နှောင့်ယှက်သော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို မွေးဖွားခဲ့သလို ခံစားရသည်။

ကျန်းနျန်ကို မွေးဖွားစဉ်ကတည်းက မြေတွင်းထဲ နစ်မြုပ်မသတ်မိခဲ့သည်ကို နောင်တရသည်။

သူတို့ရှေ့မှ အချက်အလက်များကြောင့် ကျန်းကောနှင့် လျန်ချင်းတို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရဲတော့ပေ။ သူတို့ ငွေနှင့် လက်မှတ်များကို မခွဲခွာချင်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ပြန်မရနိုင်တော့ပေ။ ဒီပိုက်ဆံ မရှိရင် ကျန်းမိသားစု အနာဂတ်မှာ ဘယ်လို နေထိုင်ရမလဲ။

သူတို့ အလုပ်မှတ် ရရန် လယ်ကွင်းများတွင် အလုပ်မလုပ်ပါက မိသားစုသည် နှစ်ကုန်တွင် စားစရာ မရှိတော့ဘဲ ဗိုက်ဖြည့်ရန် တောင်ပေါ်တက်ကာ တောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ တူးရလိမ့်မည်။

ခဏတာကြာသော် ကျန်းမိသားစု၏ အပြင်ဘက်မှ လူများက တီးတိုး ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ကျန်းမိသားစု ဒါမျိုး ခံထိုက်သည်။ အရှက်လည်း မရှိသလို ထျန်းရှီရွာ၏ ကပ်ပါးကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ သမီးဆီမှ သွေးစုပ်သည်ဟု လူတိုင်း ပြောဆိုကြသည်။ ကျန်းမိသားစု ဒီလိုနေ့မျိုး ခံထိုက်သည်ဟု သူတို့ ပြောသည်။

ရဲက လက်မှတ်များနှင့် ငွေများကို ခရိုင်သို့ ပြန်ယူသွားခဲ့သည်။ လုယွီ၊ ကျန်းနျန်၊ ချောင်လန်နှင့် ကျန်းကောတို့အား စခန်းသို့ အတူတကွ သွားကာ ထွက်ဆိုချက်များ ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ကိစ္စကို သေးငယ်အောင် ပြုလုပ်ရန် မိသားစု ပဋိပက္ခအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း အလေးအနက် ယူပါက ကျန်းမိသားစု၏ သွယ်ဝိုက်သော ပါဝင်မှုက ကျန်းနျန် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းကို ဦးတည်ခဲ့သည်ဟု ရှုမြင်နိုင်သည်။

ကျန်းမိသားစုက ငွေအချို့ကို သုံးစွဲခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှု့ချန်၏ ဖခင်က ချောင်လန်ကို ပေးခဲ့သော သတို့သမီးကြေးမှ ဖြတ်တောက်ပြီး ကျန်းနျန်အတွက် ဖြည့်စွက်ခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း ခုနစ်ရာ ဖြစ်ပြီး သုံးရာ လိုနေသည်။ လက်မှတ်အချို့ကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့သည်။ ကျန်းမိသားစုသည် ဤဆုံးရှုံးမှုများအတွက် ကျန်းနျန်ကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။

ရဲက ကျန်းနျန်ကို ကိစ္စကို နှစ်ကိုယ်ကြား ဆုံးဖြတ်လိုသလား သို့မဟုတ် ဆက်ဆောင်ရွက်လိုလားဟု မေးခဲ့သည်။ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျန်းနျန်က နှစ်ကိုယ်ကြား ဆုံးဖြတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ကျန်သည့် သုံးရာကို ကျန်းမိသားစု မပေးဆပ်ပါက သူတို့ ဆက်လက် ဆောင်ရွက်လိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းမိသားစုက ကျန်းနျန်နှင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ရပြီး ရဲက သက်သေခံသော အကြွေးမှတ်တမ်းတစ်စောင် ပေးခဲ့သည်။

အပြန်လမ်းတွင် ချောင်လန်က ကျန်းနျန်ကို အပြင်းအထန် ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ ကျန်းကောပင် ကျန်းနျန်ကို ထိုးပစ်ချင်မိသည်။ သို့သော် ကျန်းနျန် ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုယွီကို မြင်သောအခါ သူ လိပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။

မနေ့က လုယွီ ညှစ်ခဲ့သော သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်သည် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း အညိုအမည်း စွဲပြီး နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ညှိုးငယ်နေသော ချောင်လန်ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "အကြွေးစာချုပ် စာစောင်မှာ ရေးထားတယ်။ ယွမ် သုံးရာ ပြန်ဆပ်ရမဲ့ နောက်ဆုံးရက်က ငါးနှစ်ပါ။ ငါးနှစ်အတွင်း သုံးရာကို မဆပ်သေးရင် ကျွန်မ ဆက်ပြီး ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်။ ရှင်တို့ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့။ ဒီအကြွေးကို ရှောင်လို့ မရဘူး။"

ကျန်းမိသားစု၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ငါးနှစ်အတွင်း ယွမ် သုံးရာကို ပေးဆပ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း၊ ပြန်ဆပ်ဖို့က ဝေးစွဆိုတာ သူမ သိသည်။ ကျန်းကောက ပျင်းရိသလို လျန်ချင်းက အလုပ်သမား မဟုတ်ပေ၊ ကျန်းဟိုင်ကလည်း ခြေမသန်မစွမ်း ဖြစ်သည်။ ချောင်လန် တစ်ဦးတည်းသာ အိမ်တွင် တကယ်တမ်း အလုပ်လုပ်သူ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဆက်လက် ခေါင်းမာနေပါက မိသားစု တစ်ခုလုံး အစာငတ်ခံရလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန်အတွက် ယွမ် ခုနစ်ရာနှင့် လက်မှတ်အချို့ ပြန်ရခြင်းသည် ကောင်းပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမိသားစု ဆင်းရဲလေလေ သူမ ပိုကျေနပ်လေ ဖြစ်သည်။ နှစ်များတစ်လျှောက် သူမ မူလပိုင်ရှင် ကျန်းမိသားစုထံမှ ခံစားခဲ့ရသော နှောင့်ယှက်မှုများနှင့် စော်ကားမှုများကို ပြန်လည် ပေးဆပ်စေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဒီကိစ္စ အားလုံးအတွက် လုယွီကို အများဆုံး ကျေးဇူးတင်ရမည်။

သို့သော် ဒီဖြစ်စဉ်ရဲ့ သားကောင်တွေထဲမှာ လုယွီလည်း ပါဝင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီပိုက်ဆံနဲ့ လက်မှတ်တွေက သူ့ဟာ ဖြစ်သည်။ ပြန်လာရာ လမ်းတွင် ကျန်းနျန် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မေးခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ကျန်းမိသားစုကို ဆက်ပြီး မဆောင်ရွက်တော့ပါဘူး။ ရှင် စိတ်ဆိုးနေလား။"

လုယွီ သူမကို လှမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ "မဆိုးပါဘူး။"

တကယ်တမ်းတော့ ဆက်မဆောင်ရွက်တာက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ချောင်လန်မှာ ရာဇဝတ်မှု မှတ်တမ်း ရှိပါက သူ့ မရီး၏ အနာဂတ် လက်ထပ်ခြင်းနှင့် ကလေးများ၏ အလားအလာများကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဥပဒေအရ ချောင်လန်သည် ကျန်းနျန်၏ အနီးကပ် မိသားစု ဖြစ်သည်။

ထို့အတူ ကျန်းနျန်လည်း ထိုနည်းတူ စဉ်းစားသည်။ လုယွီ စိတ်မဆိုးဘူးဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ဒီတစ်ခါအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လုယွီ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူသည် သူ၏ ဘေးရှိ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ အနာဂတ် လက်ထပ်ခြင်းနှင့် ကလေးများကို စဉ်းစားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ ပို၍ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။

"မရီး။"

"ဟင်။"

ကျန်းနျန် လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရှေ့ကို ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ နောက်ကျနေပြီ။ မြို့ထဲမှာ ၆ နာရီ ရထားကို မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မနက်ဖြန် စောစော ထွက်ပြီး စစ်တပ်ကို ရှစ်ရက်နေ့မှ ရောက်မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူတို့ အိမ်အဝင်ဝနား နီးလာသောအခါ လုယွီ ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "မင်း အရင် ပြန်နှင့်။ ကျွန်တော် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမအဖွဲ့ကို သွားပြီး ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်လိုက်ဦးမယ်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ တခြားသူတွေကို သွားတွေ့ရအောင်။"

ကျန်းနျန် ခြံတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူမ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်ကာ လုယွီ မနေ့က ဝယ်ခဲ့သော ပြောင်းဖူးမှုန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မထိရသေးပေ။ သူမ ကြက်သွန်မြိတ် ပန်ကိတ်များ လုပ်ပြီး ညစာအတွက် လက်လုပ်ခေါက်ဆွဲ လုပ်ရန် ပြောင်းဖူးမှုန့် အချို့ ချန်ထားခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လုယွီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ စားသောက်ပြီးနောက် ရှု့ချန်နှင့် ဖခင်ရှု့တို့ကို သွားရောက် ဂါရဝပြုကြသည်။

သူတို့၏ သင်္ချိုင်းဂူများက အတူတကွ ရှိနေပြီး ပေါင်းပင်အချို့ ပေါက်နေသည်။ လုယွီမှာ သင်္ချိုင်းနေရာကို ရှင်းလင်းပေးကာ ကျန်းနျန် ဒူးထောက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးအတွက် စက္ကူများ မီးရှို့လျက် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း သူမ၏ အတွေ့အကြုံများ၊ သူမ စစ်တပ်တွင် မည်မျှ ကောင်းစွာ နေထိုင်နေကြောင်းနှင့် လုယွီ သူမကို မည်မျှ ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြန်လည် ပြောပြသည်။

ထိုအရာများကို ပြောပြီးနောက် သူမ ဂေါ်ပြားဖြင့် တွင်းပေါက်များကို ဖို့နေသော လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှု့ချန်၏ သင်္ချိုင်းဂူဘက်သို့ကြည့် ရိုးသားစွာ ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မရဲ့ အမေ ခိုးယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ပြန်ရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ လုယွီရဲ့ ကိစ္စတွေလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲ ရှိနေတယ်။ သူ လက်‌ထောက်တပ်ရင်းမှူးရာထူးကို တိုးမြှင့်ခံရပြီဆို‌တော့ အနာဂတ်မှာ သူ ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ နေရာကို ရောက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။"

လုယွီသည် ခေါင်းငုံ့ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ရန် မျက်လုံးများကို မြှင့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် စကားပြောပြီးသောအခါ သူလည်း ရှု့ချန်နှင့် ဖခင်ရှု့တို့အတွက် ငွေစက္ကူအချို့ ရှို့ခဲ့သည်။ သူ၏ အသံသည် လေးနက်မှုဖြင့် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ဦးလေး၊ ကျွန်တော် မရီးကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။"

သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး မီးတောက်များကို ကြည့်ရာ မမျှော်လင့်ဘဲ တာဝန်ရှိသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မရီးသည် အစ်ကိုကြီး၏ ဇနီး ဖြစ်ပြီး သူမသည် သူ လေးစားသင့်သူ ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက ကျန်းနျန်အပေါ် သူ ထားရှိခဲ့သော ထူးဆန်းသော အတွေးများနှင့် မသင့်လျော်သော လုပ်ရပ်များကို တွေးတောရင်း လုယွီ သူ၏ မျက်လုံးနက်များကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အတွေးများ အားလုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်ကာ ရှု့ချန်နှင့် ဖခင်ရှု့တို့အား ဂါရဝထပ်ပြုခဲ့သည်။

သူသည် သူ့တာဝန်များကို လိုက်နာပြီး သူ၏ မရီးကို ဂရုစိုက်လိမ့်မည်။

ပြန်လာရာ လမ်းတွင် ကျန်းနျန်သည် လုယွီတစ်ယောက် သူတို့ လာခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် သူဟာ ရှု့ချန်နှင့် ဖခင်ရှု့တို့ကို သတိရနေသည်ဟု ထင်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့ ဖြတ်သွားသော လူများနှင့် တွေ့ကြသည်။ လူတိုင်းသည် ရှု့မိသားစု ချွေးမ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို သိကြသော်လည်း ကျန်းနျန်ကို နှုတ်ဆက်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သူတို့ အားလုံး လုယွီကို မေးခဲ့ကြသည်။ "လုလောင်အာ့၊ မင်း ဘယ်တော့ ပြန်တော့မလဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန်ဆို ပြန်တော့မှာပါ။"

စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်ပြီးနောက် သူတို့ အိမ်ပြန်လာကြသည်။ လုယွီ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ပထမဆုံး လုပ်သည်မှာ ခေါင်မိုးမှ နှင်းများကို ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် ခြံဝင်းကို ရှင်းလင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ပြီးသောအခါ ညနေစောင်းနေပြီပင်။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် လုယွီ အိပ်ရာခင်းကို ယူဆောင်ပြီး ရှု့ချန်၏ အခန်းသို့ သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှု့ချန်၏ အခန်းရှိ အိပ်ရာခင်းသည် စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်သာ အိပ်နိုင်မည့် အပိုင်း ရှိသည်။

သူ ဒီည ရှု့ချန်ရဲ့ အခန်းမှာ အိပ်တော့မှာလား။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ခေါက်ဆွဲများကို အိုးထဲ ထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားသော်လည်း ဘာမှ မမေးခဲ့ပေ။

သူတို့ စားသောက်ပြီးနောက် လုယွီ နောက်ဆုံးတွင် ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် ဒီည အစ်ကိုကြီးရဲ့ အခန်းမှာ အိပ်ပါမယ်။"

ကျန်းနျန် နောက်နေ့ မနက်အတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပြင်ဆင်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စကားကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ စေ့လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူမ၏ အိပ်စက်မှု အလေ့အထ မကောင်းသောကြောင့် လုယွီ ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ဘူးဟု သူမ ထင်သည်။

အိုးများနှင့် ဒယ်အိုးများ ဆေးကြောပြီး မီးဖိုချောင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် လုပ်ပြီးသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် ရေနံဆီ မီးအိမ်ကို အိမ်ထဲ သယ်ယူလာပြီး အပူပေးထားသော အုတ်ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းလိုက်ရာ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ အိပ်မပျော်နိုင်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သူမ လှည့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ မည်းမှောင်နေသည့် တိမ်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ပါးလွှာသော အလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်သည် အကြောင်းမဲ့ လွင့်မျောနေသည်။

သူမ ခြောက်လကြာပြီးနောက် ရှု့မိသားစုထံ ပြန်လာပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သည်။

တစ်ဖန် လှည့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်သည် မနားမနေဖြင့် အပူပေးထားသော ကုတင်ပေါ် လူးလှိမ့်နေသည်။ ဒီလို ကြီးမားသော ကုတင်ကို တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းသည် မည်မျှ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်ကို သူမ ခံစားနေမိသည်။

သူမ မိုးလင်းသည်အထိ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမ နိုးသောအခါ လုယွီ မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် အာလူး တစ်လုံးနှင့် မုန်လာဥ အချို့သာ ကျန်ရှိသည်။ သူတို့ ဟင်းပွဲတစ်ပွဲနှင့်အတူ ကြော်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ် ပန်ကိတ်များနှင့် မနက်စာ စားကြသည်။ ထိုစဉ် ကျောက်ကန်း ရောက်လာပြီး တံခါးခေါက်ကာ ခရိုင်မြို့သို့ မြည်းလှည်း စီးရန် သူတို့ကို အမြန် ခေါ်သည်။

လမ်းတွင် ကျောက်ကန်းက မေးသည်။ "လုလောင်အာ့၊ မင်း ဒီနှစ်ကုန် ပြန်လာဦးမှာလား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကိစ္စတွေ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကြည့်ရဦးမယ်။"

သူသည် နွေရာသီတွင် ပြန်လာပြီး အိမ်ကို ပြုပြင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

ကျောက်ကန်းသည် အရင်ကနှင့် မတူသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး စူးစမ်းစွာ မေးခဲ့သည်။ "ရှု့မိသားစုရဲ့ ချွေးမ စစ်တပ်မှာ ဘယ်လိုမျိုး နေထိုင်ရလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။"

ကျောက်ကန်းက ရှု့မိသားစု ချွေးမ၏ ပြောင်းလဲမှုသည် အရေးပါသည်ဟု ထင်သည်။ သူမ ယူလာသော မုန့်အနည်းငယ်ကို သူ သတိရလိုက်ရာ သူတို့ မိသားစုထဲရှိ လူတိုင်း အလွန် အရသာရှိသည်ဟု ယူဆကြသည်။ သူတို့ ဒီလို မွှေးကြိုင်သော မုန့်မျိုးကို တစ်ခါမှ မစားဖူးသလို စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမအဖွဲ့တွင်ပင် ဒီလိုမျိုး မတွေ့နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ ဇနီးသည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ အစားအသောက် စားချင်စိတ်လည်း ကောင်းသည်။ ရှု့မိသားစု၏ ချွေးမ လုပ်ထားသော မုန့်များကို စားပြီးနောက် သူမ တစ်ညလုံး စားချင်နေခဲ့သည်။ သူက သူမ မည်သို့ လုပ်သည်ကို မေးပြီး သူ၏ အမေကို သင်ယူခိုင်းရန် တောင်းဆိုချင်သော်လည်း သူ ထိန်းထားခဲ့သည်။

မမေးတာ ပိုကောင်းသည်။

ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ လုယွီ ဘတ်စ်ကား လက်မှတ်များ ဝယ်ခဲ့သည်။ သူတို့ မြို့သို့ ဘတ်စ်ကား စီးပြီး ညနေ ၆ နာရီ ရထားအတွက် လက်မှတ်များ ဝယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ရှေးရိုးစွဲ အယူအဆများကို လိုက်နာခြင်းကို အားမပေးသော်လည်း လူများစွာသည် သတ္တမနေ့နှင့် အဋ္ဌမနေ့တွင် ခရီးမသွားရသော ထုံးတမ်းစဉ်လာကို လိုက်နာနေကြဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ရထားသည် ဒီနေ့ အလွန် လူမပြည့်ပေ။

တစ်နေ့တာ ခရီးသွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လုယွီသည် ရေနွေးပုလင်းကို သယ်လာပြီး ပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီမနက်က ကြက်သွန်မြိတ် ပန်ကိတ်တွေ ကျောပိုးအိတ်ထဲ ကျန်နေသေးတယ်။ ဗိုက်ဆာရင် တစ်ကိုက် စားလိုက်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ရထား၏ ကျယ်လောင်သော အသံကို နားထောင်ရင်း ကျန်းနျန် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။ လုယွီ ပြန်လာပြီး လမ်းဘေး ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသား နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူငယ်က တစ်ခါတစ်ရံ ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

လုယွီ သူ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး ရေနွေးပုလင်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ စောင်ကို ဆွဲတင်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ဖုံးလိုက်ကာ သူမ၏ နေရာ အစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ ဒီဘက်ကို ကြည့်နေသော လူငယ်ကို တစ်ဖန် လှမ်းကြည့်သည်။ ခဏတာ ရပ်ပြီးနောက် လူငယ်က သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ သူနှင့် စကားပြောနေသည်။

သူသည် အိပ်ရာပေါ်ရှိ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်ပြီး လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် အလွန် လှပသလို တည်ငြိမ်အေးချမ်းပြီး သန့်ရှင်းနေပုံရသည်။ အစက သူမကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဘယ်ကို သွားနေသည်ကို မေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရေယူလာသော အမျိုးသား ပြန်လာသည်ကို တွေ့ရန် သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အကဲဖြတ်ကြည့်သလောက်အရ သူတို့ဟာ ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်သင့်သည်။

လူငယ်က မသက်သာစွာဖြင့် ချောင်းဆိုးပြီး ထရပ်ကာ သူ၏ အဖော်ကို ပြောခဲ့သည်။ "ငါ ရေနွေး သွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

အဖော်က ပြန်ဖြေသည်။ "ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။"

လုယွီ ပြတင်းပေါက်ကို အချိန်အကြာကြီး ကြည့်နေခဲ့ရင်း ရထားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ရှုခင်းလည်း အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ သူ၏ ဘေးမှ လှည့်လိုက်သော လှုပ်ရှားမှုကို ကြားသောအခါ သူ မျက်လုံးအောက်ချပြီး လှည့်လိုက်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်များကို သူ၏ ခြေထောက်ပေါ် တင်ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး စေ့ကာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို သူ၏ ဘေးမှ ရွှေ့လိုက်ပြီး သူ၏ နားများဆီ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခု ဖြတ်သွားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။