အခန်း (၆၆)

သူတို့ နောက်နေ့ မနက် ၉ နာရီတွင် မြို့သို့ ရောက်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် မနေ့ညက တစ်ကိုက်မှ မစားခဲ့ဘဲ မိုးလင်းသည်အထိ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးများကို ပွတ်ကာ မျက်နှာသစ်ပြီး လုယွီနှင့်အတူ ရထားပေါ်က ဆင်းခဲ့သည်။ သူတို့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ မနက်စာ စားရန် သွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားကြသည်။

ကောမိန်သည် သူမ မြို့သို့ ပြန်လာသောအခါ ဒီကို အရင် လာသင့်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဟုန်ချန် သူဌေးနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အဆင်ပြေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခု တည်ငြိမ်သော အလုပ်တစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး ဤခေတ်တွင် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောက်ပံ့နိုင်လေပြီ။

သူတို့ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ကောမိန် မရှိပေ။ ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က မိန်းကလေးမှာ ကျန်းရှောင် ဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ အစ်မကောက မနေ့က တစ်နေကုန် စောင့်နေခဲ့တာ။"

ကျန်းနျန်က မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကော ဘယ်မှာလဲ။"

ကျန်းရှောင် - "သူမ ပန်းထိုးထားတဲ့ အထည်ကို စစ်ဆေးဖို့ သွားတယ်။ နေ့လယ်စာ စားချိန်လောက်ဆို ပြန်လာလိမ့်မယ်။ ထိုင်စောင့်ချင်လား။"

အခု အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သည် အထူးတလည် ကြီးမားခြင်း မရှိပေ။ အခန်းနှစ်ခန်းဖြင့် ပိုင်းခြားထားရာ အပြင်ဘက်တွင် ပန်းထိုး ပုံစံများ ပြသထားပြီး နံရံများပေါ်တွင် ချိတ်ထားသည်။ ထောင့်တွင် ကန့်လန့်ကာတစ်ခု ပါသော အခန်းငယ်တစ်ခု ရှိပြီး "နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်" ဟူသော စာလုံးများ ပါရှိသည်။ ကန့်လန်ကာ တစ်ဝက် ဆွဲထားပြီး အတွင်းမှ ပန်းထိုးဘောင်၏ ခြေထောက်များကို ဖော်ပြထားသည်။

၎င်းသည် ပန်းထိုးခြင်း လုပ်ဆောင်သည့် နေရာ ဖြစ်သင့်သည်။

သူတို့သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ရှေးဟောင်း စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်ခဲ့ကြသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းအတု တစ်စည်း ရှိသည်။ ကျန်းနျန် ငယ်စဉ်က သူမအမေ၏ ဓာတ်ပုံ အယ်လ်ဘမ်တွင် မြင်ဖူးသည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှောင် အဖြူရောင် ကြွေခွက် နှစ်ခွက် ယူလာပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ "အရင် ရေ နည်းနည်း သောက်လိုက်ပါဦး။"

၁၁ နာရီခန့် ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး လူ အတော်များများ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည်။

ကျန်းနျန် သူမ၏ လက်များကို နွေးစေရန် ကြွေခွက်ကို ကောက်ယူပြီး လုယွီကို မေးလိုက်သည်။ "ရှင် တစ်နေကုန် အပြင်မှာ ရှိနေတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

လုယွီ - "ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရင် တပ်ရင်းကို အခြေအနေ ရှင်းပြလိုက်မယ်။ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။"

ထိုအခါမှသာ ကျန်းနျန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမ ကြွေခွက်ကို ကိုင်ပြီး ရေနွေး သောက်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်သည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပန်းထိုး ပုံစံတစ်ခုဖြင့် ကောင်တာတွင် ထိုင်နေသည်။ ကောမိန်က သူမကို လေ့လာရန် ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ကောင်းစွာ မလုပ်နိုင်သော ချုပ်ရိုး အနည်းငယ် ရှိသဖြင့် သူမ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "အစ်မကျန်း၊ ဒါကို ကြည့်ပေးနိုင်မလား။ ကျွန်မ ချုပ်နည်း နှစ်ခု စမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မှန်တယ်လို့ မထင်ဘူး။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းလှည့်လျက် ဆံပင် ခွဲထားပြီး အဆုံးတွင် အနီရောင် ကြိုးဖြင့် စည်းထားသော မိန်းကလေး ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မီးခိုးပြာရောင် အစင်းပါသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီ ဝတ်ထားပြီး အတော်လေး ငယ်ရွယ်ပုံရသည်။ ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့ပြီး ပန်းထိုးထားသော တဲအတွင်းရှိ စက်ဝိုင်း ပန်းထိုး ပုံစံကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ စမ်းကြည့်မယ်။"

ကျန်းရှောင်က တရုတ်ဘဲ ပုံစံများကို ပန်းထိုးနေသည်။ ချုပ်ရိုးများက အနည်းငယ် မညီမညာ ဖြစ်နေပြီး ပန်းထိုး၏ အရှေ့နှင့် အနောက်ဘက် အရောင်များ မကိုက်ညီပေ။ အရှေ့မှ ကြည့်လျှင် ကောင်းသော်လည်း အနောက်မှ ကြည့်လျှင် မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် အပ်ကို ယူပြီး ပန်းထိုး ပုံစံပေါ်တွင် ချုပ်ရိုး အချို့ကို ညှိလိုက်သည်။ ကျန်းရှောင် ကိုင်းပြီး ခေါင်းစောင်းကာ သေချာ စစ်ဆေးသည်။ ကျန်းနျန် မည်သို့ လုပ်သည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ထို မကျေနပ်စရာနှင့် မညီမညာသော နေရာများက ရုတ်တရက် ချောမွေ့သွားကာ သဘာဝကျပြီး လှပလာပြန်သည်။

ပထမတွင် သူမ ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုး ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် သံသယ ရှိခဲ့သည်။ ပန်းထိုးပြခန်းတွင် ပန်းထိုးခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယူဆသော အမကျိုက်ပင်လျှင် အစ်မကော ချဲ့ကားနေသည်ဟု ထင်သည်။ သို့သော် ဟုန်ချန် သူဌေးနှစ်ဦး အစ်မကောနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် လာပြီး သူမ ပန်းထိုး ဒီဇိုင်းကို ကျန်းနျန်ကို ပေးအပ်သောအခါ အမကျိုက်သည် ၎င်းကြောင့် နှစ်ကြိမ် အဆူပူခံခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် နောက်ဆုံးတွင် ပန်းထိုး ဒီဇိုင်းကို ပေးအပ်သောအခါ အစ်မကော တကယ် အထင်ကြီးသွားသည်။ အမကျိုက်က ၎င်းကို ဆက်၍အထင်သေးခဲ့သော်လည်း ကျန်းရှောင်က သူမ လျှို့ဝှက်စွာ ချီးကျူးသည်ကို သိသည်။

လုယွီ ခေါင်းလှည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းထိုးနေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ အလင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေရာ ၎င်းက ဖြူဖွေးပြီး ပန်းရောင်သန်းနေသည်။ သူသည် သူမ၏ အသားအရေပေါ်ရှိ နူးညံ့သော အမွှေးများကိုပင် မြင်နိုင်သည်။

သူမ၏ အတွေးများ ပန်းထိုးခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်နေပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက အပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်ကာ ဒီဇိုင်းပေါ်တွင် ပန်းထိုးနေသည်။

လုယွီသည် သူ့မရီး ပန်းထိုး ဒီဇိုင်းကို ထိသောအခါ သူမ တိတ်ဆိတ်သော ယုံကြည်မှုတစ်ခု ထုတ်ဖော်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ အရင်က ရှက်ရွံ့သော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။

သို့မဟုတ် အခု သူ၏ မရီးမှာ သူမ၏ အရင်က ပြောဆိုပြုမူပုံကို တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကျန်း။”

ကျန်းရှောင် ပန်းထိုး ဒီဇိုင်းကို ယူ၊ သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ပန်းထိုးကို ထိပြီး လှန်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်၏ ချုပ်ရိုးများသည် အရှေ့နှင့် အနောက်တွင် အတိအကျ အတူတူပင် ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ပို၍ပင် အထင်ကြီးသွားသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။”

ကျန်းနျန်သည်် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြီး သေးငယ်သော အဝတ်အိတ်ကို သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် ပြန်ဖက်ထားသည်။

အခြားသူများအတွက် ၎င်းသည် စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် ချုပ်ထားသော သေးငယ်သည့် အဝတ်အိတ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနျန်အတွက် ၎င်းထဲတွင် ယွမ်နှစ်ထောင် ပါဝင်သည်။ လုယွီ၏ နောက်ဆုံး ပေးချေမှုမှ တစ်ထောင်ကျော်၊ ဒီတစ်ကြိမ် ကျန်းမိသားစုထံမှ နောက်ထပ် ယွမ်ရာကျော် အပြင် လုယွီ၏ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က လုပ်ခများ အပါအဝင် စုစုပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ရှိသည်။

ဒီခေတ်မှာ ၎င်းသည် အတော်လေး များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။

လုယွီ၏ နောက်ဆုံး ပေးချေမှု ယွမ် တစ်ထောင်ကျော်သည် သူ၏ အသက်ကို အရင်းခံပြီး ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ကို သူမ သိသည်။ သူ ထိုနှစ်လအတွင်း အလေးချိန် များစွာ ကျဆင်းခဲ့ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားခဲ့ရသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

ကျန်းနျန်သည် အဝတ်အိတ်ထဲရှိ ငွေများကို ညှစ်လိုက်ပြီး သူမ မပြန်သေးမီ ၎င်းကို ဘဏ်တွင် အပ်သင့်သည်ဟု သူမ တွေးသည်။ သူမ အစက ကျန်းရှောင်ကို မေးချင်သော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ လုယွီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘဏ် ဘယ်မှာလဲ သိလား။”

လုယွီ သူမ၏ လက်ထဲရှိ သေးငယ်သော အဝတ်အိတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေသည်။ "သိပါတယ်။”

ကျန်းနျန်သည်် ကျန်းရှောင်ကို ခဏအပြင်သွားမည် ဖြစ်ပြီး မကြာမီ ပြန်လာမည်ဟု ပြောကာ လုယွီနှင့်အတူ ဘဏ်သို့ ငွေသွင်းရန် သွားသည်။

သူတို့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ လုပ်ဆောင်ရာတွင် မနက်ခင်း တစ်ခုလုံး ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူတို့ ထွက်လာသောအခါ နေ့လယ်စာ စားချိန် ဖြစ်နေပြီပင်။ သူတို့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ နေ့လယ်စာ စားရန် သွားခဲ့သည်။ သူတို့ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်လာသောအခါ ကောမိန် ပြန်လာသည်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ကြသည်။

ကောမိန် သူမ၏ အိတ်ကို ချလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းနဲ့ ဆုံခွင့်ရလိုက်ပြီပဲ။”

သူမ ကျန်းနျန် နောက်မှ လုယွီကို မြင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "စားပြီးပြီလား။”

လုယွီ ခေါင်းညိတ်သည်။ "စားပြီးပါပြီ။”

ထို့နောက် ကောမိန် သူမ၏ အိတ်ကို ကောက်ယူပြီး လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်၊ ခဏ ထိုင်နေပါ။ ကျွန်မ ကျန်းနျန်နဲ့ အထဲမှာ စကားပြောဖို့ လိုတယ်။”

လုယွီ၏ သဘောတူညီချက်ဖြင့် ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်ကို တံခါးကန့်လန့်ကာ အနောက်ဘက်ရှိ အခန်းငယ်ထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ပန်းထိုးဘောင် နှစ်ခု ရှိရာ တစ်ခုက တစ်ဝက်ပြီးထားသော ပန်းထိုးပုံစံဖြင့် ရှိနေပြီး နောက်တစ်ခုက ဗလာ ဖြစ်နေကာ ကျန်းနျန်အတွက် သီးသန့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောမိန် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ စက္ကူ စာအိတ်ဖြင့် ပူးတွဲထားသော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူသည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး ပန်းထိုး ဒီဇိုင်းအတွက် ဆုကြေး ယွမ် လေးဆယ်ပဲ။ ယူလိုက်ပါ။”

ကျန်းနျန်သည် အပြုံးဖြင့် စာအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကော။”

၎င်းသည် သူမ၏ ဒုတိယမြောက် ရရှိသော လုပ်ခ ဖြစ်သည်။

ကောမိန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းက ထိုက်တန်ပါတယ်။”

သူမ နံရံဘေးရှိ ဗီရိုထဲမှ ပုံဆွဲစာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။ "ဒီ ပန်းထိုး ဒီဇိုင်းက ဒီတစ်ခါ ပိုကြီးတယ်။ အချိန်ကာလအားဖြင့် နှစ်လ သတ်မှတ်ထားတာဆိုတော့ မင်း လုပ်နိုင်မလား။”

ကျန်းနျန် ပုံဆွဲထားသည်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မ အရင် ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် သန်ဘက်ခါ လာခဲ့မယ်။”

"ကောင်းပြီ။”

သူမသည် ကျန်းနျန် ဘာကြောင့် သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ၇ ရက်နေ့မှ ၈ ရက်နေ့သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်ကို မမေးတော့ပေ။ သူမသည် သူမကို ပန်းထိုးဘောင်နှင့် အရင် အသားကျအောင် လုပ်ရန်သာ တောင်းဆိုသည်။

ကျန်းနျန် ပန်းထိုးဘောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရှေးဟောင်း ပုံစံဖြစ်ပြီး အတော်လေး ကြီးမားသော အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ဖြုတ်တပ်၍ မရသော ခြေထောက်များ ပါရှိပြီး ၎င်း၏ ဘေးတွင် သေးငယ်သော ကုလားထိုင်တစ်ခု ချထားသည်။ သူမ ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ပြီး ခံစားချက်ကို စမ်းကြည့်သည်။ ကုလားထိုင်က အနည်းငယ် နိမ့်နေသောကြောင့် သူမ ကူရှင် လိုလိမ့်မည်။

ကောမိန်သည် သေးငယ်သော ပန်းထိုးပုံ နှစ်ခုကို စားပွဲပေါ် အတူတင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ပန်းထိုးဆိုင်မှာ ပန်းထိုးတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အမျိုးသမီး ရဲဘော် နှစ်ယောက် ရှိတယ်။ တစ်ယောက်က ကျိုက်ဖေးဖေး။"

သူမ ဘောင်တစ်ခုပေါ်ရှိ တစ်ဝက်ပြီးသော ပန်းထိုးကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ "ဒါက သူ့ဟာ။”

ကောမိန် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီး ကျိုက်ဖေးဖေး၏ အခြေအနေကို ပြောလိုက်သည်။ "သူမက အတော်လေး မာနကြီးတယ်။ မင်း သူနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ သူ ပြောတာတွေကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။”

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အစ်မကောကို စိတ်ပူစရာ မရှိအောင် လုပ်ပါ့မယ်။”

သူမ ငွေရှာရန် ဒီမှာ နှစ်လ နေရမည်။ ပန်းထိုးဆိုင်ရှိ လူများ၏ စရိုက်များကို သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့ သူမရှေ့တွင် ဒုက္ခမပေးသရွေ့ သူမ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိမ့်မည်။

ကောမိန် တစ်ဖန် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "လုရှောင်ချင်း ဆိုတာလည်း ရှိသေးတယ်။ သူက နည်းနည်း စိတ်ဆိုးတတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပန်းထိုး ကျွမ်းကျင်မှုက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်။ သူမက မင်းထက် အသက် နည်းနည်း ပိုကြီးလိမ့်မယ်။ မင်း ရောက်လာတဲ့အခါ သူမနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။”

"ကောင်းပြီ။"

အစ်မကောနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန် လုယွီနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မြို့နယ်သို့ ပြန်သော ဘတ်စ်ကား ရှိသည်။ သူတို့ စောစော ရောက်ရှိကြပြီး ကားပေါ် တက်သောအခါ ထိုင်ခုံ တစ်ဝက်နီးပါး ဗလာ ဖြစ်နေသေးသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီသည် အလယ်ပိုင်း အရှေ့ဘက်ရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်ကြသည်။ သူမသည် သန်ဘက်ခါ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားရောက်မည့် အကြောင်း တွေးတောနေစဉ် သူမနောက်မှ နက်ရှိုင်းပြီး ညှို့ဓာတ်ပါသော အမျိုးသား အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဘယ်တော့ ထွက်မလဲ။ မင်းကို လိုက်ပို့ဖို့ ကျွန်တော် ခွင့်ယူမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး လုယွီကို လှည့်ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မ လမ်းသိပါတယ်။" ထို့နောက် သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သန်ဘက်ခါ လာခဲ့မယ်။"

လုယွီ - "ကျွန်တော် ဒီနေ့ ပြန်ရောက်ရင် စစ်ခရိုင်ကို သန်ဘက်ခါ မြို့ကို ဈေးဝယ်ဖို့ ကားလာမလားလို့ မေးကြည့်မယ်။ လာခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်း စစ်ခရိုင်ရဲ့ ကားကို စီးနိုင်တယ်။ မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် မင်းကို လိုက်ပို့မယ်။"

သူ၏ အတင်းအကြပ် ပြောဆိုမှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သူတို့ တပ်သို့ ပြန်ရောက်သော အချိန်တွင် ညနေ ၇ နာရီ ကျော်နေပြီ ဖြစ်ပြီး မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီနောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု။"

တခြားဘက်မှ အသံကို ကြားလိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမနှင့် ဖန့်မိန်တို့ နှစ်သစ်ကူး မတိုင်မီ သမဝါယမ အရောင်းဆိုင်သို့ သွားရောက်စဉ် တပ်အပြင်ဘက်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးထန် ဖြစ်သည်။ သူနှင့်အတူ စစ်သား အများအပြား ပါလာပြီး ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး ခေါ်လိုက်ကြသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၊ မရီး။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။

ထန်ဇီ - "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၊ ဘာလို့ ဒီနေ့မှ ပြန်လာတာလဲ။"

လုယွီ - "ကိစ္စတစ်ခုက ဆွဲထားလို့ပါ။" ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး ဘယ်ကို သွားကြတာလဲ။"

ထန်ဇီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စုန့်ပိုင်က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ရှိတယ်။ သူ့ကို လေ့ကျင့်ဖို့ သွားရှာမလို့။"

လုယွီသည် ငြိမ်သက်နေသည်။

ထန်ဇီ ထွက်ခွာသွားစဉ် ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့ထားသော ကျန်းနျန်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် သူမ စည်းထားသော ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ခုပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စစ်သား အချို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူတို့ အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်သား တစ်ဦးက သူ့ကို စနောက်ခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီး ထန်၊ ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။"

ထန်ဇီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။"

သူသည် ရိုးရှင်းစွာ စပ်စုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင်က သူ၏ မရီးသည် သူ့ကို လုယွီ၏ မရီးနှင့် စေ့စပ်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သိချင်လိုစိတ်ဖြင့် သူ၏ မရီး မျက်စိကျနိုင်သော လူမျိုးသည် မည်သူဖြစ်မည်ကို တွေးတောရင်း အနည်းငယ် ပိုကြည့်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ စိတ်ထဲတွင် မထားပေ၊ သူ့အတွက် အခြေအနေများက အခုအတိုင်းသာ ကောင်းသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ အပြင်ထွက်နေပြီးနောက် အိမ်သည် အေးစက်ပြီး အထီးကျန်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့သည် ပထမဆုံး မီးဖိုပြီး အခန်းကို အပူပေးကြသည်။ လုယွီသည် ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကာ ကျန်းနျန်သည် ညစာ ပြင်ဆင်ရန် မြေအောက်ခန်းမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်ကြိမ်က အသားတစ်ပိုင်းက ကြောင်အိမ်ထဲတွင် ကျန်နေသေးပြီး ဆောင်းရာသီ ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖန့်မိန်သည် အိမ်နီးချင်း ခြံဝင်းတွင် မီးရောင်များကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူမကို မြင်သောအခါ မှတ်ချက်ပေးသည်။ "သူတို့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းက ချက်ချင်း ဝင်ပါနေပြီ။ မပင်ပန်းဘူးလား။"

"အရမ်းတော့ မပင်ပန်းပါဘူး။"

ဖန့်မိန်က ပြန်ပြောပြီး ကျန်းနျန်ကို ရှာရန် ပြေးသွားသည်။

လုယွီသည် ရေစည်ထဲသို့ ရေထည့်နေကာ ကျန်းနျန်သည် အသားနွှာ ခေါက်ဆွဲ လုပ်ရန် စီစဉ်ပြီး မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေသည်။ လုယွီသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်ရာတွင် ကူညီပြီးနောက် မီးစ မွေးသည်။ ဆီ အိုးထဲတွင် ပူလာသောအခါ ဖန့်မိန်သည် အပြင်မှနေ၍ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ မရောက်လာမီ သူမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းနျန်၊ ငါ နင့်ကို အရမ်း လွမ်းနေတာ။"

ကျန်းနျန် - …

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင် ရှိသည်။ "ကျွန်တော် မီးဖိုကို သွားစစ်လိုက်ဦးမယ်။"

"အစ်မဖန့်။"

လုယွီ ထွက်ခွာစဉ် ဖန့်မိန်နှင့် တွေ့သောအခါ သူမကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အထဲသို့ ပြန်သွားသည်။ ဖန့်မိန်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ပြန်လာတာ ကောင်းတယ်။" ထို့နောက် သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ကျန်းနျန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း မင်းနဲ့ ရှု့ယန် မရှိတာက ငါ့အတွက် သည်းမခံနိုင်စရာပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ဖန့်မိန်မှာ စကားများသူ ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

သူတို့ စကားခဏပြောကြပြီး ဖန့်မိန်သည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ အသားများ ကျက်၍ မွှေးကြိုင်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အာရုံကို မိသားစု ခြံဝင်းတွင် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များဘက်သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း မိသားစု ရပ်ကွက်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး။"

ကျန်းနျန်သည် အိုးထဲသို့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ထည့်ကာ မွှေရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

ဖန့်မိန်သည် ချိတ်ဖြင့် မီးကို ထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျန့်ဟုန်က မနေ့က သူမ မိဘရဲ့ အိမ်ကနေ ပြန်ပြေးလာပြီး တပ်ဂိတ်မှာ ဆူပူနေတာကို သိလား။ လောင်စုန့်က သွားဖြေရှင်းတယ်၊ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုလည်း ထွက်သွားတယ်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုက ကျန့်ဟုန်ကို ပြန်ခေါ်လာမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ယုန်လိုပဲ သူ သူမကို နှစ်ချက်လောက် ရိုက်ပြီး ဆွဲခေါ်သွားတယ်။ သူတို့ မနက်ပိုင်း ထွက်သွားပြီး နေ့လယ်ပိုင်းမှ ပြန်လာတယ်။ သူ ကျန့်ဟုန်ကို သူမရဲ့ မိဘအိမ်ကို ပြန်ပို့လိုက်ပြီလို့ ငါ ထင်တယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ငါ မနေ့က ကျန့်ဟုန်ကို မှတ်တောင် မမှတ်မိဘူး။ သူမ မီးသွေးလို မဲနေပြီး ဖာထေးထားတဲ့ အဝတ်တွေ ဝတ်ထားတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကျော်က မိသားစု ရပ်ကွက်ကို ပထမဆုံး ရောက်လာတုန်းကလိုပဲ။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု မရှိရင် သူမက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် ကျန့်ဟုန်၏ ကံကြမ္မာကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ပြောင်းလဲမှုသည် အံ့သြစရာ မရှိပေ။