အခန်း (၆၉)

နံနက်စာ စားပြီးနောက် သူတို့သည် သန့်စင်ခန်းတွင် နေ့လယ်စာဘူးများကို ဆေးကြောကာ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ လမ်းတွင် လုရှောင်ချင်း၏ အသိဖြစ်သူ ဟူကျုံးမင် အပါအဝင် အမျိုးသား အများအပြား အတူတကွ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်ကို မြင်သောအခါ ဟူကျုံးမင်သည် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ကျန်းရှောင်၊ မနက်စာ စားပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန်သည် သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်လောက်တဲ့အထိ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးသည်ဟု မထင်ခဲ့ပါ၊ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

စားသောက်ဆိုင်တွင် ကျန်းရှောင်သည် လုရှောင်ချင်းနှင့် ဟူကျုံးမင်အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူမသည် ဟူကျုံးမင်ကို ဂနာမငြိမ်သူ အဖြစ် ဖော်ပြခဲ့ပြီး သူသည် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ လာသည့်အခါတိုင်း အမျိုးသမီးများနှင့် စကားစမြည် ပြောရန် အမြဲ ကြိုးစားလေ့ရှိသည်။ ကျန်းရှောင်သည် သူ့ကို ရှောင်ရှားရန် ပိုလိုလားသည်။

အသက်အရွယ် ရနေပြီဖြစ်သော လုရှောင်ချင်းသည် လက်ထပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဟူကျုံးမင်ကို သူ၏ မိဘများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း သူသည် အမြဲတမ်း ဆင်ခြေများ ရှာကာ အချိန်ဆွဲလေ့ရှိသည်။ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင် အဝင်ဝရှိ သူတို့၏ အငြင်းပွားမှုများသည် ဤအကြောင်းကြောင့် အကြိမ်များစွာ ပြင်းထန်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဟူကျုံးမင်ကဲ့သို့သော လူမျိုးကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လူမျိုးဖြစ်သည်ဟု သိလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် အေးစက်စွာ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှောင်သည် ဟူကျုံးမင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားသည်။

သူတို့ လုံလောက်စွာ ဝေးကွာသွားသောအခါ ဟူကျုံးမင်ဘေးနားရှိ တစ်စုံတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကျုံးမင်၊ အဲ့ဒီ ကောင်မလေးက ဘယ်သူလဲ။ သူမက တကယ် လှပေမဲ့ ခင်ဗျားကို မျက်နှာသာ မပေးဘူး။ နှုတ်ဆက်တာကိုတောင် အသိအမှတ် မပြုဘူး။"

ဟူကျုံးမင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "သူမက နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်က ရဲဘော်အသစ်၊ မုဆိုးမ တစ်ယောက်ပါ။"

ထိုသူက ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကျုံးမင်၊ သူမ မုဆိုးမ ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို သူမနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ အစ်မရှောင်ချင်းကို ပြောပေးပါလား။"

ဟူကျုံးမင်က ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် မနေ့က စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားကို သတိရသွားသည်။ ထိုသူသည် မုဆိုးမကို အလွန် အလေးထားပုံရသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် စစ်သားတစ်ဦး၏ ဇနီး ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် သူ့ကို အရှက်ရစေခဲ့သည့်အတွက် သူ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထိုအမျိုးသားကို စော်ကားရန် မဝံ့ရဲပေ။

ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာရာ ကောမိန်နှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့သည် အလုပ်စတင်နေကြပြီဖြစ်သည်။

လုရှောင်ချင်းသည် အနည်းငယ် နောက်ကျမှ အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး ကောမိန်၏ ဆူပူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ အခန်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူမသည် ကျိုက်ဖေးဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "နင်တို့ ထွက်သွားတုန်းက ဘာလို့ ငါ့ကို မခေါ်တာလဲ။"

ကျန်းနျန် - …

"ကျန်းရှောင်က နင့်ကို ခေါ်တယ်။ နင်က ငါတို့ကို သွားနှင့်လိုက်ပါ၊ နင် နောက်မှ လာခဲ့မယ်လို့ ပြောတယ်လေ။"

လုရှောင်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ပန်းထိုးခြင်းကို အာရုံစိုက်နေသည်။ တစ်ခါတရံ သူမဘေးနားမှ လုရှောင်ချင်း၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချသံများကို ကြားနေရသည်။ သူမ ငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ လုရှောင်ချင်း၏ လက်ညှိုးသွေးထွက်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး ပဝါဖြင့်တို့နေသည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။ "ဆူညံတာတွေ ရပ်လို့ မရဘူးလား။"

လုရှောင်ချင်းက စိတ်တိုစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ရှင် တစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ မခံနိုင်ရင် ရှင် ထွက်သွားလို့ရတယ်။"

သူမသည် ကျိုက်ဖေးဖေးမှာ သူမ၏ သမီးအခြေအနေကြောင့် ယခုရက်ပိုင်း စိတ်ဆိုးနေသည်ကို သိသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ဆိုးနေသည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး လုရှောင်ချင်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပါဦး။ နင်က ပန်းထိုးတာကိုတောင် ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ဘူး၊ လက်ထပ်ဖို့အတွက်လည်း လူတွေကို အရမ်း ရွေးချယ်လွန်းတယ်။ ဒါက လုပ်ငန်းခွင်နေရာ ဖြစ်တဲ့အတွက် နင့်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကြောင့် တခြားသူတွေရဲ့ အလုပ်ကို မဖျက်ဆီးမိစေနဲ့။ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ သွေး၊ အဲဒါက ပန်းထိုးအထည်ကို စွန်းထင်းသွားရင် နင့် လစာနဲ့ လျော်ကြေး ပေးမှာလား။"

လုရှောင်ချင်းသည် သူမ၏ အသက်အရွယ် သတိပေးခံရခြင်းကို မကြိုက်ပေ။ သူမသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကာ ကျိုက်ဖေးဖေးကို ပြန်လည် အငြင်းအခုံ လုပ်သည်။

ကျန်းနျန် - .....

ဘယ်နေရာကို သွားသွား ပြဿနာကတော့ အမြဲရှိနေတတ်တာပဲ။

သူမသည် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်း မပြုပေ။ အဲဒီအစား ခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူမ၏ ပန်းထိုးခြင်းကို အာရုံစိုက်နေသည်။

ကျန်းရှောင်သည် အပြင်မှ အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး ကြားဝင် ဖြန်ဖြေရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးက သူမကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့သည် ဆက်အငြင်းပွားနေကြပြီး ပြင်းထန်လာကာ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသော ကျန်းရှောင်ပင် အဆူခံရသည်။

လုရှောင်ချင်းက သူမကို မေးသည်။ "ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ နင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ။ နင်က ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ နင်က အစ်မကောရဲ့ ဝေးကွာနေတဲ့ ဆွေမျိုး မဟုတ်ရင် နင့်လို လူမျိုးက နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နိုင်ပါ့မလား။ ငါ့ကိစ္စနဲ့ ကျိုက်ဖေးဖေးရဲ့ ကိစ္စကနေ ဖယ်နေစမ်း။"

လုရှောင်ချင်းသည် အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်လာသော ကျန်းရှောင်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ပေ။

လုရှောင်ချင်း၏ ပန်းထိုးစွမ်းရည်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမသည် ကျိုက်ဖေးဖေးကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိသည်။ ကောမိန်သည် သူမကို ကြီးမားသော ပန်းထိုးပုံစံများကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ပေးလေ့ မရှိဘဲ စျေးပေါသော ပုံစံငယ်များကိုသာ ပေးအပ်သည်။ အချို့လများတွင် လုရှောင်ချင်းသည် ကျိုက်ဖေးဖေး ရရှိသည်၏ တစ်ဝက်ပင် မရရှိပေ။

သို့သော် ဘာမှ မလုပ်နိုင်သော ကျန်းရှောင်သည် ပန်းထိုးဆိုင်တွင် နေနိုင်ခဲ့သည်။ ကောမိန်သည် သူမကို လက်မှုပညာကို သင်ပေးရုံသာမက လစာပါ ပေးခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင်သည် အိမ်ကြီးတွင် သန့်ရှင်းရေးနှင့် ဧည့်ခံခြင်း အလုပ်များကိုလည်း လုပ်သော်လည်း တစ်ခါတရံ သူမသည် ၎င်းကို လက်မခံနိုင်ပေ။

ကျန်းရှောင်သည် ပါးစပ်ပိတ်ရန် အမိန့်ပေးခံလိုက်ရပြီး နောက်ထပ် စကားမပြောရဲတော့ဘဲ မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့သည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးက လုရှောင်ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းရှောင်ကို ဝေဖန်ရအောင် နင်က ဘယ်သူလဲ။ ပန်းထိုးဆိုင်ကို နေရာတိုင်း သန့်ရှင်းနေအောင် ထိန်းသိမ်းတာက ကျန်းရှောင် မဟုတ်ဘူးလား။ ဆိုင်ကို လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ကျန်းရှောင်က နှုတ်ဆက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူမရဲ့ ပန်းထိုးစွမ်းရည်က အခု ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှု မရှိသေးပေမဲ့ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ဆိုရင် နင့်ကိုတောင် ကျော်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ကျိုက်ဖေးဖေးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နားထင်များတွင် ဆံပင်ဖြူများ ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ မြို့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် အန်တီကျောက်ထက် ပို၍ ငယ်ရွယ်ပုံရသည်။

သူမသည် ကျိုက်ဖေးဖေးက ကျန်းရှောင်အတွက် ဝင်ပြောပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကောမိန်က သူမသည် မာနကြီးပြီး ပေါင်းသင်းရန် မလွယ်ကူသူ ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူမ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသော မနေ့ကတွင်လည်း သူမ ထိုသို့ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ဤရန်ဖြစ်မှုအပြီးတွင် သူမသည် ထိုသို့ မတွေးတော့ပေ။

ကောမိန် ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး၏ အငြင်းပွားမှုသည်လည်း ပြီးဆုံးသွားသည်။

ကောမိန်သည် လုရှောင်ချင်းကို စကားအနည်းငယ် ဆူပူပြောဆိုပြီး ကျိုက်ဖေးဖေးကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကျန်းရှောင်ကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားကာ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် လုရှောင်ချင်းသည် ဦးစွာ ထွက်ခွာသွားပြီး ကျန်းရှောင်သည် ဝင်လာကာ ကျိုက်ဖေးဖေးကို ခေါ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားကြသည်။

မထွက်ခွာမီ ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးနေဆဲဖြစ်သော ကျိုက်ဖေးဖေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး မဝေးလှသော နေရာမှ လုရှောင်ချင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဟူကျုံးမင်ကို ကျိုက်ဖေးဖေးအကြောင်း ညည်းညူ နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောမိန်သည် ဘက်လိုက်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ ဟူကျုံးမင်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ စားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူတို့ အစားအသောက် ပြီးဆုံးချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် လုရှောင်ချင်းက မေးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ရှင် ဘယ်တော့ ကျွန်မကို ရှင့်မိဘတွေနဲ့ ပေးတွေ့ဖို့ ခေါ်သွားမှာလဲ။ ကျွန်မတို့ စကားပြောတာ တစ်နှစ်ခွဲ ရှိပြီ။ ရှင် ဆက်ပြီးတော့ အချိန်ဆွဲနေလို့ မရဘူး။ ဒီနှစ်ကုန်ရင် ကျွန်မက အသက် သုံးဆယ် ဖြစ်ပြီ။"

ဟူကျုံးမင် - "ကိုယ့်မိဘတွေ အလုပ်များနေတယ်။ ဒီနှစ်ကုန်မှ မင်းကို သူတို့နဲ့တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ လုရှောင်ချင်းသည် ဟူကျုံးမင်၏ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန် အကြောင်းအရာသည် ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။

နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထိုင်ခုံများ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲယူသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် အခန်းငယ်ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။ အခန်းငယ်ထဲတွင် ကျိုက်ဖေးဖေးမှလွဲ၍ တခြားသူ မရှိပေ။ ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းထိုးနေသော ကျိုက်ဖေးဖေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ကို မှိန်ပျပျ ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး ပန်းထိုးပုံစံရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ မထိတွေ့ရသေးသော ပုံစံကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အတွေးများကို ခံစားမိသည့်အလား နောက်ခန်းရှိ ကျိုက်ဖေးဖေးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ။ မင်းရဲ့ ပန်းထိုးပုံစံကို ဖျက်ဆီးလောက်အောင် ငါ အဲ့ဒီလောက် အန္တရာယ် မများပါဘူး။"

ကျန်းနျန် - .....

သူမသည် အခြားသူများကို မှန်းဆရာတွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ကြောင်း လက်ခံသော်လည်း လက်တွေ့ အပြင်ဘက်တွင် သတိထားခြင်းသည် မှားယွင်းခြင်း မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အတွေးများ ပေါ်လွင်သွားသည့်အတွက် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ကျိုက်ဖေးဖေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မကျိုက်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။"

သူမသည် စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ပန်းထိုးခြင်းကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးလည်း သူမကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

လုရှောင်ချင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာပြီး မျက်နှာမကောင်း ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဟူကျုံးမင်နှင့် နောက်ထပ် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ သိသာလှသည်။

သူတို့သည် နေ့လယ်ပိုင်း အနားယူချိန်အထိ ပန်းထိုးနေကြသည်။ အလုပ်မှ ထွက်ခွာချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် ပျင်းရိစွာ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်မှ တယ်လီဖုန်း မြည်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းရှောင်သည် "ဟယ်လို" ဟု ပြန်ဖြေပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကို ခေါ်ရန် ပြေးဝင်လာသည်။ "အစ်မကျန်း၊ အစ်မရဲ့ ဖုန်းလာနေတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ဖုန်းဆက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားသည် ရှင်းပြမရစွာဖြင့် ရင်ခုန်နှုန်း မြန်လာသည်။ သူမသည် ထရပ်ကာ အခန်းငယ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဖုန်းကို ကောက်ယူကာ နားနားသို့ တေ့လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဟယ်လို။"

"ကျွန်တော်ပါ။"

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် လုယွီ၏ အသံသည် နိမ့်ကာ နက်ရှိုင်းလွန်ပြီး ဖုန်းလက်ခံသူမှတစ်ဆင့် သူမ၏ နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာရာ အနည်းငယ် ယားယံစေသည်။

ရုတ်တရက် ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ အသံမှာ တကယ် နားထောင် ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီ - "အဲဒီမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"ဟုတ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။"

"အဆောင်က အေးနေလား။"

"မအေးပါဘူး။"

နှစ်ဖက်လုံး ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က စကားကို ပြန်စခဲ့သည်။ "ညစာ စားပြီးပြီလား။"

"မစားရသေးဘူး၊ နောက်မှ သွားစားမယ်။ မင်းရော။"

"ကျွန်မလည်း နောက်မှ သွားစားမယ်။"

သူမသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပြီး ထပ်မေးခဲ့သည်။ "ကန်တင်းက အစားအသောက်တွေ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်ပုံရသည်။ "ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ စားလာခဲ့တာ အရသာကတော့ အတူတူပဲ။" ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "မရီးရဲ့ ချက်ပြုတ်တာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် အကြောင်းပြချက်ကို မသိဘဲ သူမ၏ ပါးပြင်များက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပူလာခဲ့သည်။

သူမ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်လစာ အလုပ်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မ ပြန်လာပြီး ရှင့်အတွက် ဟင်းကောင်းလေးတွေ ချက်ကျွေးပါ့မယ်။"

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်မှ လုယွီ၏ ရယ်သံ တိုးတိုးလေးကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကောင်းပြီ။"

ဖုန်းချပြီးနောက် လုရှောင်ချင်း ထွက်လာပြီး မေးခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ဘယ်သူ ဖုန်းခေါ်တာလဲ။"

ကျန်းနျန် - "မိသားစုပါ။"

လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့သည် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီ၏ ဆက်ဆံရေးကို မသိကြဘဲ ကျန်းနျန်လည်း ပိုပြောရန် မလိုလားပေ။ သို့သော် သူမ မပြောသော်လည်း လုရှောင်ချင်းသည် ဖုန်းခေါ်နိုင်သူသည် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူမက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ ရဲဘော်လား။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

လုရှောင်ချင်းသည် ရုတ်တရက် စပ်စုချင်လာသည်။ "သူက မင်းကို အဲဒီလောက် ဂရုစိုက်တာ၊ သူ မင်းကို ကြိုက်နေတာလား။ မင်း ခင်ပွန်းကလည်း ဆုံးသွားပြီ ဆိုတော့ အခု သူ့မှာ အခွင့်အရေး ရနေပြီ။ မင်း ခင်ပွန်း မဆုံးခင်ကတည်းက သူ မင်းကို စိတ်ဝင်စားခဲ့တာလား။"

ကျန်းနျန် - .....

သူမသည် လုရှောင်ချင်းသည် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာများ ပြောနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

လုယွီ မည်သူ့ကို ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ သူမကို ကြိုက်နိုင်ဖွယ် မရှိပေ။ သူမသည် အခြားသူများက လုယွီ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပုံကြီးချဲ့ပြောဆိုခြင်းကိုလည်း မလိုလားသဖြင့် သူမ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ခင်ပွန်းက ညီအစ်ကိုတွေလို ဖြစ်လို့ သူက ကျွန်မကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်တာပါ။ ထင်ရာတွေ လျှောက်မခန့်မှန်းပါနဲ့။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းရှောင်နှင့်အတူ ကန်တင်းသို့ သွားခဲ့သည်။

လုရှောင်ချင်းသည် ကျန်းနျန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်ခဲ့သည်။ "အမှန်အတိုင်းပြောတာ ဘာများမှားလို့လဲ။"

ကန်တင်းသို့ သွားရာလမ်းတွင် ကျန်းရှောင်သည် ကျန်းနျန်ကို ပြောခဲ့သည်။ "အစ်မကျန်း၊ အစ်မလု ပြောတာတွေကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။"

သူမသည် ကျန်းနျန်၏ လုယွီနှင့် ဆက်ဆံရေးကို သိသော်လည်း အစ်မကျိုက်နှင့် အစ်မလုကို မပြောပြခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်ထဲ မထားပါဘူး။"

ညစာစားပြီးနောက် သူတို့သည် မျက်နှာသစ်ပြီး အိပ်ရန် အဆောင်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်တာကာလ အတွင်း ကျန်းနျန်၏ ဘဝသည် ပန်းထိုးခြင်း၊ စားခြင်း၊ အိပ်ခြင်းနှင့် တစ်ခါတရံ လုရှောင်ချင်း၏ ညည်းညူသံများကို နားထောင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျိုက်ဖေးဖေး၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် အမြဲတမ်း မကောင်းခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ သမီးအရေးကိစ္စများကို စိတ်ပူနေဆဲလားဟု ကျန်းနျန် တွေးမိသည်။

ထိုညနေ ခြောက်နာရီတွင် အလုပ်ဆင်းချိန်၌ အပြင်ဘက်သည် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့သည် ဦးစွာ ထွက်ခွာသွားသော်လည်း ကျန်းနျန်သည် အထဲထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် နောက်ဆုံး ပန်းထိုးလက်ရာ အနည်းငယ်ကို အပြီးသတ်လိုသည်။ ကျန်းရှောင် ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ မင်းရဲ့ ညစာ သွားယူဖို့ ကန်တင်းကို သွားလိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းထိုးခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်သည်။ မကြာမီ အပြင်ဘက်မှ တံခါးဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစားအစာ သွားယူပြီး ပြန်လာသော ကျန်းရှောင် ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အရင် စားနှင့်လိုက်ပါ၊ အစ်မ ခဏနေရင် ပြီးပြီ။"

"မရီး၊ ကျွန်တော်ပါ။"

ခန်းဆီးနောက်ကွယ်ရှိ တံခါးကန့်လန့်ကာကို ဖယ်လိုက်ချိန်တွင် လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းသောအသံသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ပန်းထိုးခန်းထဲတွင် ပို၍ပင် ညှို့အားကောင်းနေသည်။

ကျန်းနျန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တံခါးဝမှာ မတ်တပ်ရပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့မျက်ခုံးတွေက နက်မှောင်ပြီး၊ မျက်နှာက ချောမောခန့်ညားကာ၊ သူမ ချုပ်ပေးထားသည့် စစ်တပ်သုံး အစိမ်းရောင် ကုတ်အင်္ကျီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ပခုံးကျယ်၊ ခါးသေးသွယ်ပြီး ခြေထောက်ရှည်သူပင်။ သူသည် ကျန်းနျန်ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသောအခါ သူမ အတန်ကြာမှပင် တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။

"လုယွီ။”

ကျန်းနျန်သည် ပြုံးလျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ။”

သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် လေသံသည် ဝမ်းသာအားရမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် လုယွီလည်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ လျှောက်သွားပြီး ကျန်းနျန်ကို ချည်မျှင်များ စုစည်းရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ည၏ အအေးဓာတ်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သူ့လက်သည် ကျန်းနျန်၏ လက်ချောင်းများကို မတော်တဆ ထိမိသောအခါ သူမ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွား၏။ "ရှင့်လက်တွေ အရမ်းအေးနေတာပဲ။”

လုယွီ - "ဒီနေ့ ရာသီဥတု ပြောင်းသွားတယ်။ နည်းနည်းအေးတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးဘောင်ပေါ်သို့ ချည်မျှင်ကို တင်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။”

လုယွီ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။ ပန်းထိုးဆိုင်သည် ကောင်းမွန်သော လက်ရာလိုအပ်သောကြောင့် မိသားစုနေအိမ်ထက် မီးရောင် ပိုလင်းသည်။ အလင်းရောင်သည် ကျန်းနျန်အပေါ် ညင်သာစွာ ကျရောက်နေပြီး သူမ၏ ကော့ညွှတ်နေသော မျက်တောင်များမှ အရိပ်များ ကျနေသည်။ သူ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စတချို့ လုပ်ဖို့လာတာ၊ မနက်စောစော ပြန်မယ်။”

“အိုး”