အခန်း (၇၀)
Vol. 7 Ch. 70
ကျန်းနျန် ပဝါပတ်လိုက်သည်။ "ညစာ စားပြီးပြီလား။”
လုယွီက သူမ၏မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။ "မင်း စားပြီးပြီလား။”
ကျန်းနျန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မစားရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျန့်ရှောင်က ကျွန်မအတွက် အစားအသောက်သွားယူနေတာ၊ မကြာခင် ပြန်ရောက်တော့မှာပါ။”
လုယွီ - "ဒါဆို စောင့်ကြတာပေါ့။”
လူနှစ်ဦးသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ လုယွီ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရင်တစ်ခေါက်က မင်းအတွက် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ မုန့်တွေ ကုန်သွားပြီလား။"
ကျန်းနျန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလေး ကျန်သေးတယ်။”
"နောက်မှ မင်းယူသွားဖို့ ကျွန်တော် သစ်သီးဝယ်ပေးမယ်။”
"မလိုပါဘူး။ စားချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ဝယ်လို့ရတယ်။ သစ်သီးဆိုင်က ဒီကနေ သိပ်မဝေးဘူး။”
ထို့နောက် သူတို့ ထပ်မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။ နာရီဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှောင် ပြန်မရောက်သေးဘဲ ကျန်းနျန်၏ ဗိုက်သည် ဆန္ဒပြသံဖြင့် အော်မြည်လာသည်။ သူမ ရှက်ရွံ့စွာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်၏။ "ကျွန်မ ကျန်းရှောင်ပြန်ရောက်ပြီလား သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”
"ကျွန်တော်ပါ လိုက်ခဲ့မယ်။”
လုယွီသည် ထရပ်ပြီး ကျန်းနျန်နှင့်အတူ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်မှ ထွက်လာလိုက်သည်။ ညသည် မှောင်မိုက်အေးစက်နေ၏။ ကျန်းနျန်ခဏကြာအောင် လှည့်ပတ်ကြည့်သော်လည်း ကျန်းရှောင်ကို မတွေ့ရပေ။ လုယွီလှည့်ကာ တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။ "မစောင့်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် မင်းကို နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ညစာကျွေးမယ်။”
ကျန်းနျန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။”
မြို့သည် ခရိုင်ထက် ပိုစည်ကားသည်။ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သည် ရှစ်နာရီထိ ဖွင့်နေဆဲပင်။
လုယွီလည်း ညစာ မစားရသေးသလို၊ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဘာကျန်သေးသည်ကို ကျန်းနျန်မသိပေ။ စားပွဲထိုးမလေးက နံရံပေါ်ရှိ လေးထောင့်ပုံ အနက်ရောင်ဘုတ်ပြားကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့အတွက် ဒီဟင်းပွဲတွေပဲ ကျန်တော့တာပါ"
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဖက်ထုပ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။
လုယွီဖက်ထုပ် သုံးပန်းကန် မှာလိုက်သည်။ ပမာဏက အတော်လေး များပြီး ကျန်းနျန်က တစ်ဝက်စားပြီးနောက် ဗိုက်ပြည့်သွားသည်။ လုယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ ပန်းကန်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသေးသော ဖက်ထုပ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နည်းနည်း ထပ်မစားတော့ဘူးလား။"
ကျန်းနျန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဗိုက်ပြည့်နေပြီ။ ထပ်မစားနိုင်တော့ဘူး။”
လုယွီက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့ဖက်ထုပ် နှစ်ပန်းကန်ကို စားပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ ပန်းကန်ပေါ်မှ ကျန်နေသော ဖက်ထုပ်များကို စားလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ တားချင်သော်လည်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ သူမမိသားစုမှလွဲ၍ လုယွီသည် သူမ၏ အကြွင်းအကျန် အစားအသောက်များကို စားသူ ပထမဆုံးလူဖြစ်သည်။
ညစာ စားပြီးနောက် အစာကြေစေရန် လမ်းလျှောက်ကြသည်။ ညလေက အေးခဲနေသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် လေတိုက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သူမ၏ ပဝါကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုယွီက သူမရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမကို မျက်နှာမူလျက် နောက်ပြန်လျှောက်သည်။ သူ့အရပ်ရှည်သော ကိုယ်လုံးကြီးက သူမကို အေးခဲသော လေမှ ချက်ချင်း ကာကွယ်ပေးနေ၏။
"ဒီလိုဆို ပိုကောင်းလား။" လုယွီက သူမကို မေးလာသည်။
ကျန်းနျန်မျက်လုံးထဲတွင် နွေးထွေးမှု ခံစားလိုက်ရသည်။ လုယွီ ဒီလောက် အားနာတတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားဘဲ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။”
ထို့နောက် လုယွီလှည့်ပြီး သူမရှေ့မှ လျှောက်သွားကာ ကိုယ်လုံးသေးငယ်သော ကျန်းနျန်ကို လေတိုက်ခြင်းမှ ထိထိရောက်ရောက် ကာကွယ်ပေး၏။ ကျန်းနျန်ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့အရပ်ရှည်သော ကိုယ်လုံး၏ အရိပ်အောက်တွင် လျှောက်နေသည်။ "ဒီည ဘယ်မှာ တည်းမှာလဲ။"
"အရင်တုန်းက တည်းတဲ့ ဧည့်ရိပ်သာမှာပဲ" လုယွီပြန်ဖြေသည်။
ဧည့်ရိပ်သာအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်းနျန်သည် ထိုညက မမျှော်လင့်ထားသည့် ဖြစ်ရပ်များကို သတိရသွားသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွား၏။ လုယွီလည်း ထိုအမှတ်ရစရာကို သတိရဟန်ရှိပြီး ရှေ့ကိုကြည့်ကာ ခပ်သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်သည်။
သူတို့သည် လမ်းသုံးလမ်းကို ဖြတ်လျှောက်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်၏ အပေါက်ဝသို့ ရောက်သောအခါ လုယွီရပ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်က သတိမထားမိဘဲ သူ၏ မာကျောသောကျောပြင်ကို တိုက်မိသွား၏။ သူမ ခေါင်းကို ပွတ်ကာ နှစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှေ့ကို သေချာ မကြည့်မိလိုက်ဘူး။”
"အဆင်ပြေရဲ့လား။" လုယွီသည် သူမ၏လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ ပြေပြစ်သော နဖူးကို ခဏတာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်" ကျန်းနျန်က ပြောပြီး အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်ကာ လက်ကို ရုပ်လိုက်၏။ "နောက်ကျနေပြီ။ ရှင် ဧည့်ရိပ်သာကို ပြန်သင့်ပြီ။”
လုယွီ၏ လက်သည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လျှောဝင်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်တိုက်နေသည်။ "မင်းကို အဆောင်အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်။ မင်း ဘေးကင်းတယ်ဆိုတာ သေချာမှ ငါ သွားမယ်။”
ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြီး အဆောင်သို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ အဝင်ဝတွင် သူမ လုယွီကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ "ရောက်ပြီ။ ရှင် သွားလို့ရပြီ။”
လုယွီကမူ ခေါင်းညိတ်သော်လည်း ထွက်ခွာမည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။
ကျန်းနျန်သည် စိတ်မသက်မသာ ခံစားရကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပဝါကို ဆွဲချကာ လှည့်၍ အဆောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလိုက်၏။
အဆောင်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းတွင် ကျန်းရှောင်အား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကုတင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေ့က စောစောပြန်ရောက်ခဲ့သော လုရှောင်ချင်းသည် ကျန်းနျန်ကိုတွေ့သောအခါ ကျန်းရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။"တွေ့လား။ သူ ပြန်ရောက်လာပြီ။ ဘေးကင်းပါတယ်"
ကျိုက်ဖေးဖေးပင် ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းရှောင်သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ "နင် ဘယ်သွားနေတာလဲ။ ငါ ဆိုင်ကို သွားတော့ တံခါးက သော့ခတ်ထားတယ်။ အဆောင်ကို ပြန်လာတော့ နင်မရှိဘူး။ ငါ အရမ်းစိုးရိမ်ပြီး ရဲကို ဖုန်းဆက်တော့မလို့။”
ကျန်းနျန်အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ငါ့မိသားစုက လာတွေ့လို့ ညစာ အပြင်မှာ ထွက်စားနေတာနဲ့ နောက်ကျသွားတာ။”
လုရှောင်ချင်း - "အရင်တစ်ခါက စစ်ဝတ်စုံနဲ့ လူကြီးလား။"
ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်။”
လုရှောင်ချင်းက ထိုအမျိုးသားသည် ကျန်းနျန်အား သဘောကျနေသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ မဟုတ်လျှင် အဘယ့်ကြောင့် ညကြီးအချိန်မတော် လာပြီး ညစာ လိုက်ကျွေးမည်နည်း။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဘယ်သူက ဒီလိုလုပ်မည်နည်း။
"ရေနွေးခန်းမှာ ရေနွေး မရှိဘူး။ ဒါနဲ့ နင့်အတွက် ငါ သွားယူထားတယ်။”
ကျန်းရှောင် ကုတင်အောက်မှ ရေနွေးဘူးကို ယူပြီး ကျန်းနျန်ကို ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ အစားအသောက် သွားယူတုန်းက တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလို့ နောက်ကျသွားတာ။ အစားအသောက်က အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးထဲမှာ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အေးနေပြီ"
ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ရှက်ရွံ့စွာ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်သည်။
ကျန်းနျန်ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မနက်ဖြန် ရေနွေးနဲ့ စိမ်လိုက်ရင် စားလို့ရမှာပါ"
ဤနေရာ၌ မီးဖိုများ မရှိသည့်အတွက် ချက်ပြုတ်လို့ မရ၊ ရေနွေးနှင့် အစားအစာကို အပူပေးပြီး မနက်စာအတွက် အဆင်ပြေအောင် စားရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။
ကျန်းရှောင်သည် ကျန်းနျန်ကို ရေချိုးခန်းသို့ လိုက်ပို့ပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေစဉ် ကျန်းနျန်က မေးလိုက်သည်။ "နင် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"
စောနက ကျန်းရှောင်စကားပြောတုန်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ မမှန်ကြောင်း ကျန်းနျန်သတိထားမိခဲ့သည်။
ကျန်းရှောင် ပြဿနာတချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလားဟု သူမ တွေးမိသွားသည်။
မှန်ပါသည်။ ကျန်းရှောင် နောက်ပြောလိုက်သည့် စကားက ကျန်းနျန်၏ သံသယကို အတည်ပြုလိုက်သည်။ ကျန်းရှောင်သည် အစားအသောက် သွားယူစဉ် ဟူကျုံးမင်နှင့် အခြားသူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ဟူကျုံးမင်သည် ဝါဂွမ်းစက်ရုံမှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ယန်ကျွင်းအပါအဝင် မြှောက်ပင့်သူ အနည်းငယ် အမြဲရှိနေတတ်သည်။
လုရှောင်ချင်းက ဟူကျုံးမင်နှင့် ချစ်ကြိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းသည် ဟူကျုံးမင်နှင့်အတူ နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရံဖန်ရံခါ လိုက်လာလေ့ရှိသည်။
ယန်ကျွင်းသည် ကျန်းရှောင်ကို မြင်တိုင်း မရမချင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတတ်သည်။ ကျန်းရှောင်က ကောမိန်အား တိုင်ကြားခဲ့ရာ ကောမိန်က ယန်ကျွင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဆူပူခဲ့သောကြောင့် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ညက ကျန်းရှောင်တစ်ယောက်တည်း အစားအသောက် သွားယူသောအခါ ဟူကျုံးမင်၊ ယန်ကျွင်းတို့နှင့် ထပ်တွေ့ပြန်သည်။ ယန်ကျွင်းက သူမကို တစ်နာရီကျော်ကြာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့သည်။ စားဖိုဆောင်မှ လူများ ဝင်ထွက်သွားလာခြင်း မရှိခဲ့ပါက ကျန်းရှောင်သည် ယန်ကျွင်း၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ကြောက်ရွံ့နေပေလိမ့်မည်။
ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာမှာမူ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ "သူ နင့်ကို ထပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးရင် ရဲကို ဖုန်းဆက်သင့်တယ်။”
ဤအပြုအမူသည် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားမှု မြောက်နေပြီပင်။
ကျန်းရှောင်သည် ကျေးလက်မှ ဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့် ပြဿနာမဆို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို တိုင်ကြားလေ့ရှိသည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးခံရလျှင် ရဲကို တိုင်ကြားနိုင်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "နားလည်ပါပြီ။”
သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် အဆောင်သို့ ပြန်လာစဉ် ကျန်းနျန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါဆို အတူတူ အစားအသောက် သွားယူကြမယ်"
အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် လုရှောင်ချင်းအား ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် ရှေးခေတ်ပုံစံ အဝိုင်းမှန်တစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးထောင့်ရှိ အရေးအကြောင်းများကို ထိကိုင်ရင်း မကြာခဏ သက်ပြင်းချနေသည်။ သူမသည် ဟူကျုံးမင်နှင့် သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို စိုးရိမ်နေဟန်ပင်။
ပညာရှိသူတိုင်းက ဟူကျုံးမင်ဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ လက်တွဲဖော် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မြင်နိုင်သည်။
သို့သော် ခေါင်းမာပြီး စိတ်အားထက်သန်နေသည့် လုရှောင်ချင်းကတော့ ဟူကျုံးမင်ကို လက်ထပ်ပြီး လူတိုင်းအားကျရသော မြို့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ရုံသက်သက်သာ။
ညဘက်မှာတော့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျန်းနျန်က ကျန်းရှောင်ကို ခေါင်းအုံးပမာ ထပ်သုံးပြန်သည်။ ထိုသို့ ဆယ်ရက်ကြာ "နှိပ်စက်" ခံရပြီးနောက်မှာတော့ ကျန်းရှောင်က ကျင့်သားရသွားပြီး ကျန်းနျန်ကိုပါ ပြန်လှည့်ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြသည်။ ကျိုက်ဖေးဖေး ညသန်းခေါင် အိမ်သာသွားရန် ထွက်လာသောအခါ ကျန်းရှောင်နှင့် ကျန်းနျန်၏ စောင်များသည် ခါးအောက်ပိုင်းကိုပဲ ဖုံးနေပြီး ကျောပြင်များက ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
အပြင်မှာ အခုထိ အရမ်းအေးနေတုန်းဖြစ်ပြီး ဤသို့ဆက်လုပ်နေပါက အအေးမိနိုင်ချေ များသည်။
ကျိုက်ဖေးဖေး သူတို့နားသွားပြီး စောင်များ သေချာခြုံပေးလိုက်ကာ သူမ၏ ကုတင်ဆီပြန်သွားပြီး အိပ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်၌ ကျန်းနျန်သည် မနေ့ညက အအေးခံထားသော အစားအစာများကို ရေနွေးထဲ စိမ်ပြီး မနက်စာ စားရန် စီစဉ်နေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးကြီးက အထုပ်ကို ကျန်းရှောင်အား ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။ "အပြင်က လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ဒါကို မင်းဆီ ပေးခိုင်းလိုက်လို့တဲ့"
အမျိုးသမီးကြီးက ပြုံးရင်း ပြောလာသည်။ "ငါ ကြည့်လိုက်တာ အထဲမှာ အသားပေါက်စီတွေ အများကြီးပဲ။ အသားနံ့က စက္ကူနဲ့ ပိတ်ထားတာတောင် ထိန်းမရဘူး။ ဒါ တော်တော်လေးတော့ ကုန်မယ်ထင်တယ်။ အဲဒီလူငယ်လေးက ရက်ရောတာပဲ။”
ကျန်းရှောင် ခဏ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အသားပေါက်စီများက ကျန်းနျန်၏ မတ် လုယွီက ပို့လိုက်တာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ ညကလည်း ကျန်းနျန်က သူနှင့်အတူ ညစာ ထွက်စားခဲ့သေး၏။
လုရှောင်ချင်းကလည်း အသားပေါက်စီနံ့ရသည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နှစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲယူပြီး သွားမတိုက်ရသေးခင် စားတော့သည်။
ကျန်းနျန် သတိရလာပြီး အဆောင်အပြင်ကို ပြေးထွက်လိုက်ရာ ရှေ့တံခါးဝရှိ လုယွီကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ လက်တစ်ဖက်ထည့်ကာ ကျန်တစ်ဖက်မှာ ပန်းသီးအိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ပန်းသီးတွေက ကြီးပြီး နီရဲနေသည့်အတွက် တော်တော်ဈေးကြီးမည်ဟု ထင်ရသည်။ ကျန်းနျန် ထွက်လာသည်ကို မြင်လျှင် သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ထွက်လာတာလဲ။"
ကျန်းနျန် ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ရှင် ဖြစ်မယ်လို့ ခန့်မှန်းမိလို့။”
လုယွီ ပြုံးပြီး သစ်သီးတွေကို သူမဆီ လှမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါတွေ ယူသွား။ ကုန်ရင် ထပ်ဝယ်ပေးမယ်။”
“ကောင်းပြီ”
ကျန်းနျန်သည် ပဝါမပတ်ထားသဖြင့် အအေးဒဏ်ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားကာ သူမ၏ လေရှူထုတ်မှုက လေထဲမှာ မြင်နေရသည်။ သူမ ပန်းသီးတွေကို ယူပြီး လုယွီအတွက် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည့်အတွက် တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ပန်းသီးတွေ ဒီလောက် အများကြီး မဝယ်ပါနဲ့တော့။ ဈေးတော်တော်ကြီးတာကို။"
သူမသည် လုယွီ စရိတ်ဖြင့် အတူနေထိုင်စားသောက်နေပြီးဖြစ်ရာ၊ ယခုလို သူက ပိုက်ဆံများစွာ သုံးစွဲသည်ကို မြင်ရသောအခါ ပို၍ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။
ပြီးနောက် အသားပေါက်စီများကလည်း ဈေးအတော်လေး ကြီးသည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမ အဲ့ဒါအတွက် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။
လုယွီသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသည့် ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာကို သူ၏ မျက်လုံးများက နက်နဲပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော ခံစားချက်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါတွေအားလုံး မင်းစားဖို့ပဲ”
ထို့ကြောင့် မည်မျှပင် ဈေးကြီးပါစေ၊ သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
လုယွီနှင့် ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် သူသည် နံနက်ပိုင်း ရထားကို စီးရမည်ဖြစ်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန်းနျန်သည် သူထွက်ခွာသွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်နေပြီးမှ အဆောင်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။ သူမ ထောင့်ချိုးကို ကွေ့လိုက်စဉ် ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် အိတ်ထဲမှ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ယူကာ သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “အစ်မကျိုက် ပန်းသီး စားပါဦး”
ကျိုက်ဖေးဖေးသည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပုံရသော်လည်း လက်မခံဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မစားတော့ဘူး”
ထို့နောက် သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းနျန် - ...
ကောင်းပြီ ကိစ္စမရှိဘူး၊ မစားချင်လည်း ရပါတယ်။
သူမသည် ပန်းသီးများကို အဆောင်သို့ သယ်သွားခဲ့သည်။ ပန်းသီးများကို မြင်လိုက်သောအခါ လုရှောင်ချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ပန်းသီးတွေ အများကြီးပါလား။ နင့်သူငယ်ချင်းက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ၊ ငါတို့အတွက် အသားပေါက်စီတွေရော၊ ပန်းသီးတွေရော ပေးတာ”
လုရှောင်ချင်းသည် ရိုးသားစွာပင် မနာလိုဖြစ်မိသည်။ သူမသည် အသက် သုံးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်မပြုရသေးပေ။ သူမ ဟူကျုံးမင်နှင့် ချစ်ကြိုက်စဉ်က သူသည် တစ်ခါမှ ဤမျှ ရက်ရောခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ တစ်ခါတစ်ရံ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်အစား ကန်တင်းတွင်သာ အတူစားရန် ခေါ်ဆောင်သွားတတ်ပြီး၊ အသားပေါက်စီနှင့် ပန်းသီးများ ဝယ်ပေးလေ့မရှိခဲ့ပေ။
ပန်းထိုးခြင်းမှရသည့် သူမ၏ နည်းပါးသော ဝင်ငွေဖြင့် အသားကို တစ်ခါတစ်ရံမှသာ မြည်းစမ်းနိုင်ပြီး၊ မကြာခဏဆိုလျှင် မတတ်နိုင်ပေ။ ကျန်းနျန်၏ ကွယ်လွန်သူ ခင်ပွန်း၏ ရဲဘော်က သူမကို ဤမျှ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်ကို မြင်သောအခါ လုရှောင်ချင်းမှာ မနာလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ဟူကျုံးမင်ကို ကျန်းနျန်၏ ကွယ်လွန်သူ ခင်ပွန်း၏ ရဲဘော်နှင့် လဲလှယ်နိုင်စေရန် ဆုတောင်းမိသည်။
မနာလိုဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းနျန်၏ ကံကောင်းခြင်းကိုလည်း အံ့ဩမိသည်။ မုဆိုးမဖြစ်သော်ငြားလည်း သူမအပေါ် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကောင်းမွန်သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
လုယွီသည် အသားပေါက်စီ ဆယ့်ခြောက်လုံး ဝယ်ခဲ့သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးကမူ တစ်လုံးမှ မစားခဲ့ဘဲ၊ လုရှောင်ချင်းကတော့ ပြီးပြည့်စုံစွာ တွက်ချက်ထားပုံရပြီး တစ်ထိုင်တည်း လေးလုံး စားလိုက်သည်။ စားပြီးနောက် ရေနွေးဗူး အပြည့်ရှိသော ရေနွေးကို သောက်ချကာ၊ သွားတိုက်ရန် ရေချိုးခန်းသို့ သွားသည်။ သူမ ထွက်သွားစဉ် ကျန်းနျန်အား “ငါ အရင်ထွက်သွားပြီ” ဟု ပြောသွားသည်။
ကျန်းရှောင်က လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလိုက်သည်။“စားတဲ့ကိစ္စကျတော့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို သူက ပိုပြီး လှုပ်ရှားတတ်တယ်”
ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မှတ်ချက်ကို တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ပန်းထိုးဆိုင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာအချို့ကို ကျန်းရှောင်နှင့် ဆွေးနွေးနေသည်။ သူတို့ စားသောက်ပြီးနောက် ဆိုင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ နေ့လည်စာ စားချိန်တွင် ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် ကန်တင်းသို့ အတူသွားခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် ဟူကျုံးမင်၊ ယန်ကျွင်းတို့နှင့်အတူ အခြားလူအချို့နှင့်လည်း ဆုံခဲ့သည်။
“ရှောင်ရှောင်၊ ငါတို့နဲ့ အတူတူ စားပါလား”
ယန်ကျွင်းသည်သည် ကျန်းရှောင်ကို ပိတ်ဆို့ရန် လက်လှမ်းလိုက်ရာ၊ သူမသည် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ဒေါသတကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူအချို့ကလည်း ချဉ်းကပ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။
“ဒီက ပန်းထိုးဆိုင်က အသစ်ရောက်လာတဲ့ အမျိုးသမီး မဟုတ်လား။ မုဆိုးမလို့ ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တော်တော်လေး ချောတာပဲ။ ရဲဘော်ကျန်း၊ ခင်ဗျား အိမ်ထောင်ပြန်ပြုချင်လား။ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို ရွေးကြည့်ပါလား။”
ပြောနေသူမှာ ဖုန့်ရန်ပင်။ အထည်အလိပ်စက်ရုံ၏ ဒုတိယအဖွဲ့တွင် ဟူကျုံးမင်နှင့် ယန်ကျွင်း အပါအဝင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ပြဿနာရှာသူ သုံးဦးရှိသည်။ ပန်းထိုးဆိုင်နှင့် အထည်အလိပ်စက်ရုံသည် နီးကပ်နေပြီး၊ လုရှောင်ချင်းကမူ ဟူကျုံးမင်နှင့် ချစ်ကြိုက်နေသောကြောင့် ကျန်းရှောင်က သူတို့အကြောင်းကို ပြီးခဲ့သည့်ညက ကျန်းနျန်အား ပြောပြဖူးသည်။
ကျန်းရှောင်မှာမူ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေပြီး အရေးကြီးသောအချိန်၌ ပါးစပ်က စကားမထွက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအခါ ကျန်းနျန်က အေးစက်တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်တို့ ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်မယ်ဆိုရင် ရဲကို ဖုန်းဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးမှုနဲ့ တိုင်ကြားမယ်”
ရဲကိုခေါ်မည်ဟူသော စကားကြောင့် ယန်ကျွင်းနှင့် ဖုန့်ရန်တို့ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။