ယန်ဟောက်ယွီ

"အဆင့် ၄ လား ဘယ်သူ့ကို လျှော့တွက်နေတာလဲ" ကျန့်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။

ကျန့်ဖုန်း၏ ပါရမီဖြင့် နှစ်နှစ်အတွင်း အဆင့် ၅သို့ ကျော်ဖြတ်ရန် သိပ်မခက်ခဲပေ။ သူ၏ မွေးရာပါ အတွင်းပိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အမှတ်ရှစ်ဆယ်အထိ မြင့်မားသည်။ အနည်းငယ်ကြိုးစားပါက ရယူနိုင်သည်။ ထို့အပြင် စနစ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော ပစ္စည်းများလည်း များစွာရှိသည်။

ကျန့်ဖုန်း၏ အတွေးများသည် ကြားဖြတ်ခံရသည်။ သူသည် သတိပြန်ရလာပြီး ကျန်းရှင်းရန်ကို ပြုံးရင်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့် ၄ ၊ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်"

"ဒါဆို ငါလည်း ကြိုးစားရမယ်။ ဒါဆို ငါတို့အတူတူသွားလို့ရမယ်၊ ဒါဆို တူညီတဲ့ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ထဲ ရောက်သွားနိုင်တယ်"

ကျန်းရှင်းရန်က သူမကိုယ်သူမ အားပေးသည်။

သူမသည် ကျန့်ဖုန်းထက် သုံးနှစ်ကြီးသော်လည်း သူမ၏စိတ်သည် သူ့လောက် မရင့်ကျက်သေးပေ။

ကျန့်ဖုန်းသည် သူ၏ အသက်အမှန်ကို မဖော်ပြခဲ့သောကြောင့် ကျန်းရှင်းရန်သည် သူ့ကို သူမ၏ အသက်တူ သို့မဟုတ် သူမထက် ကြီးသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲဆက်ဆံသည်။

"မင်းက အဆင့်သုံး၊ သတ္တမအဆင့် မှော်ဆရာဖြစ်ပြီးသားပဲ၊ နှစ်နှစ်ကြာရင် အဆင့် ၅ ကိုတောင် ကျော်ဖြတ်နိုင်လောက်မှာ"

ကျန့်ဖုန်းက ပြုံးရင်းပြောသည်။

"အဆင့် ၅ ကိုကျော်ဖြတ်ဖို့က သိပ်မလွယ်ဘူး။ ငါအခု ၁၆ နှစ်၊ ဒါကြောင့် နှစ်နှစ်ကြာရင် အဆင့်၄၊ သတ္တမအဆင့်မဟုတ်ရင် အဌမအဆင့်လောက်ကို ရောက်နိုင်တယ်လို့ ခန့်မှန်းတယ်။ အဆင့် ၅ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ကျန်းရှင်းရန်က သူမ၏ပါရမီကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာသိသော်လည်း အနည်းငယ်နောင်တရသည်။

သို့သော် အသက် ၁၈ နှစ်တွင် အဆင့် ၄၊ အဌမအဆင့် မှော်ဆရာအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်သည်မှာ အတော်လေးထူးချွန်သည်။ သူမသည် မဟာမိတ်တစ်ခုလုံးတွင်ပင် နတ်ဘုရားအချစ်တော် ပြော၍ ရပေသည်။

“ရှင်းရန်၊ မင်းဒီလို ပြောတာက ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကို သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စေဘူးကွ၊ မင်း အသက် ၁၈ နှစ်မှာ အဆင့်၄၊ အဌမအဆင့်ကို ရောက်တာ မကျေနပ်သေးဘူးလား၊ အကယ်လို့ မင်းသာ အရင်က ပြောခဲ့ရင် ငါတို့ ယုံမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေက ၃၇ နှစ်၊ ၄၀ နီးပါးရှိပြီး ငါတို့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုက အဆင့်သုံး၊ ဒုတိယအဆင့် စစ်သည်တော်များတွေပဲ ရှိသေးတယ်"

ဝမ်တက ပြောသည်။

ဝမ်အာ့က ဆက်လက်ပြောသည်၊

"မှန်တယ်၊ အဌမအဆင့် မှော်ဆရာတစ်ယောက်က နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ ရွေးချယ်ရေးပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ရင် ပြဿနာမရှိဘူး။ မင်းရဲ့ပါရမီ၊ ငါတို့မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကြီးမားဆုံးပဲ။ တ်တယ်မလား ကျန့်ဖုန်း။ ဟေ့၊ ကျန့်ဖုန်း၊ မင်းဒီနှစ် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

ဝမ်အာ့က ကျန့်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ဤမေးခွန်းသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဝမ်တနှင့် ကျန်းရှင်းရန်၏ ကြည့်ရှုမှုများကိုပါ ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

ကျန့်ဖုန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်အခု ၁၈ နှစ်ပါ"

ကျန့်ဖုန်းသည် တမင်တကာ ဝက်အဖြစ်ဟန်ဆောင်ပြီး ကျားကိုစားနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူ၏ဆရာက သူ့အသက်အမှန်ကို ဖော်ပြခွင့်မပြုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ပါလား၊ ငါတို့ ရှင်းယွဲ့မြို့မှာ မင်းရဲ့ပါရမီနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ"

ဝမ်အာ့က ကျန်းရှင်းရန်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

ကျန်းရှင်းရန်၏ မျက်နှာလေးသည် အနည်းငယ်နီမြန်းသွားသည်။ ချီးမွမ်းမှုကြောင့် အနည်းငယ်ရှက်ကာ ခေါင်းငုံ့ကာ "ကျွန်မသိပါတယ်" ကြားရုံမျှပြောသည်။

ဝမ်အာ့က ဆက်လက်ပြောသည်၊

"ဒါပေမယ့် မင်းတို့ကို တကယ်ကိုချီးကျူးမိတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ပါရမီနဲ့ဆိုရင် နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ ရွေးချယ်ရေးပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်နိုင်ပြီး မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲက ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိတယ်"

"မှန်တယ်။ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေက ၄၀ နီးပါးရှိပြီး ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အဆင့်သုံးပဲ ရှိတယ်။ ဒီလက်ကျန်ဘဝမှာ အဆင့် ၄ ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ဘူး"

ဝမ်တကလည်း ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းသွားသည်။

"ဟားဟား၊ ဒီညီအစ်ကိုတွေ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ရှင်းရန်နဲ့ကျွန်တော်တို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေ ဖြစ်လာရင်တောင်၊ ညီအစ်ကိုတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝမ်သာ့ကောနဲ့ ဝမ်အာ့အဖြစ် ဆက်ရှိနေမှာပဲမလား"

ကျန့်ဖုန်းက သူတို့၏ပခုံးများကို ပွေ့ဖက်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက စကားပြောတတ်တယ်။ ဒါဆို နှစ်နှစ်ကြာရင် နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ ရွေးချယ်ရေးပြိုင်ပွဲမှာ မင်းတို့နှစ်ယောက် ထွန်းတောက်တာကို ငါတို့စောင့်ကြည့်နေမယ်။ ဒါဆိုရင် ငါ့မှာငါ့ညီနဲ့ညီမလို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာရှိမယ်"

ဝမ်တက ကြည်နူးစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

ကျန့်ဖုန်းက ရယ်ပြီးပြောသည်၊

"ဒါဆို၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ညီအစ်ကိုတွေမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာရှိအောင်၊ ရှင်းရန်နဲ့ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကျင့်ကြံရမယ်"

"ဟားဟား..."

တောအုပ်သည် မလုံခြုံသောကြောင့် လေးဦးသည် တောအုပ်မှထွက်ပြီးနောက် လရောင်ကိုအသုံးချကာ ရှင်းယွဲ့မြို့သို့ တစ်ညတာအတွင်း ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

မြို့တံခါးဝင်သည့်အချိန်တွင် နံနက်မိုးလင်းလုနီးပြီဖြစ်ကာ မြို့အတွင်းရှိ ဆိုင်များစတင်ဖွင့်လာသည်။

သူတို့သည် စွန့်စားသူအသင်းသို့သွားပြီး အနီရောင်မီးတောက်ကျား၏ မှော်ပုံဆောင်ခဲကိုယူကာ အလုပ်တာဝန်ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အဆင့် ၅ အထွတ်အထိပ်ရှိ မှော်သားရဲ အနီရောင်မီးတောက်ကျား၏ အလောင်းကို ရွှေဒင်္ဂါး သုံးရာဖြင့် ရောင်းချခဲ့သည်။ အလုပ်တာဝန်ဆုကြေးအပါအဝင် ရွှေဒင်္ဂါးစုစုပေါင်း ကိုးရာရရှိခဲ့သည်။ ဤသည်ကို သူတို့ကြားတွင် ညီညီမျှမျှခွဲဝေခဲ့ပြီး တစ်ဦးလျှင် ရွှေဒင်္ဂါး နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်ငါးပြား ရရှိခဲ့သည်။

ဆိုင်အဝင်တွင် ဝမ်အာ့က နောင်တရသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"အဆင့် ၅ အထွတ်အထိပ်၊ အဆင့် ၆ ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးတာ ကံဆိုးတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဈေးနှုန်းက နှစ်ဆ၊ သုံးဆတက်သွားနိုင်တယ်"

"ဒုတ်" ဟူသောအသံနှင့်အတူ ဝမ်တက ဝမ်အာ့၏ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။

"အဆင့် ၆ မှော်သားရဲဆိုရင် ငါတို့ သွေးလတောအုပ်ကနေ အသက်ရှင်ပြီး ထွက်လာနိုင်မှာတဲ့လား"

"ဟီး၊ ဒါလည်း ဟုတ်တယ်"

ဝမ်အာ့က ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း ရှက်ကြောက်စွာဖြင့် ပြောသည်။

ကျန့်ဖုန်းနှင့် ကျန်းရှင်းရန်တို့သည် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ရယ်မောသံကို ဖိနှိပ်ရင်း ဤမြင်ကွင်းကို ပျော်ရွှင်စွာကြည့်ရှုနေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျန့်ဖုန်း၊ ရှင်းရန်၊ ဒီအလုပ်တာဝန်ပြီးသွားပြီ။ ရက်အတော်ကြာ ပင်ပန်းခဲ့တယ်၊ လူတိုင်းအနားယူသင့်တယ်။ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေက အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်ရေးဝအောင်အိပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကရော"

ဝမ်တက မေးသည်။

"ကျွန်မလည်း အိမ်ပြန်တော့မယ်။ ရက်အတော်ကြာ အပြင်ထွက်နေတာ။ မပြန်ရင် အဖေက ဒေါသထွက်သွားလိမ့်မယ်"

ကျန်းရှင်းရန်က လျှာထုတ်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အိမ်ပြန်တော့မယ်"

ကျန့်ဖုန်းက ပြောသည်။

လေးဦးသား လမ်းခွဲကြသည်။ ကျန်းရှင်းရန်နှင့် ခွဲချိန်တွင် သူမကပြောသည်။

"ကျန့်ဖုန်း၊ အိမ်ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်းကျင့်ကြံနော်၊ ငါတို့ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ ရွေးချယ်ရေးပြိုင်ပွဲကို အတူတူသွားမယ်"

"သိပြီ"

ကျန့်ဖုန်းက ပြန်ပြောသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် တိုက်ရိုက်အိမ်ပြန်မသွားဘဲ မြို့အတွင်းရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် အစားအစာများကို ပါဆယ်ထုပ်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျန့်ဖုန်း၏အိမ်သည် မြို့အတွင်းမဟုတ်ဘဲ မြို့ပြင်ရှိ မဝေးလှသော တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပေါ်တွင်ရှိသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ၏ဆရာနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန့်ဖုန်း နိုးထလာပြီး သူ၏ မွေးရာပါ အတွင်းဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ရှစ်ဆယ်အမှတ်အထိ မြင့်မားကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည့်အခါမှသာ သူ၏ဆရာက သူ့ကို တပည့်အဖြစ် တရားဝင်လက်ခံခဲ့သည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် သူ၏ဆရာ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို မသိရှိသော်လည်း သူသည် မုချအကြီးအကျယ်တိုက်ခိုက်နိုင်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်မည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် အဆင့် ၇၊ ၈ သို့မဟုတ် ၉ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ဖြစ်မဖြစ်ကိုမူ မသိရှိပါ။

သို့သော် အဆင့် ၉ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးသည် ရှင်းယွဲ့မြို့ကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်ဖျားသည့်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေမည်မဟုတ်ဟု သူထင်သည်။

ဘုရားကျောင်း ခြောက်ခုရှိ အဆင့် ၉ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တိုင်းသည် ခန်းမသခင်သို့မဟုတ် အကြီးအကဲအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျန့်ဖုန်းတွင် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးအချက်အလက်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်သော စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ရှိသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် တစ်လမ်းလုံးအပြေးအလွှားသွားပြီး မကြာမီတွင် တောင်ထိပ်ရှိ အိမ်ကလေးသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော်ပြန်လာပြီ"

ကျန့်ဖုန်းက အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။

မကြာမီ၊ အဖိုးကြီးတစ်ဦးသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ထွက်လာကား ကျန့်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အလုပ်တာဝန်က ဘယ်လိုလဲ"

အဖိုးကြီးက မေးသည်။

"ဒဏ်ရာရနေတဲ့ အဆင့် ၅ အနီရောင်မီးတောက်ကျားတစ်ကောင်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ အတူတူသတ်လိုက်တယ်"

ရွှေ့ပြောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ကျန့်ဖုန်းက သူရဲကောင်း ဆယ်ပါးအမိန့်ဆိုတာ ဘာလဲလို့ တွေးမိသည်။

သူသည် သူရဲကောင်း ဆယ်ပါးအမိန့်ဖြင့် ချည်နှောင်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏အောက်ခြေမျဉ်းကို မချိုးဖောက်သရွေ့၊ သူသည် သူလိုချင်သည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။

"မဆိုးပါဘူး၊ ကံကောင်းသားပဲ"

အဖိုးကြီးက ပြုံးရင်းပြောသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် ပါဆယ်ထုပ်ထားသော အစားအစာကို စားပွဲပေါ်တွင်ထားကာ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို စီစဉ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ၊ စားကြရအောင်”

"ကောင်းပြီ"

အဖိုးကြီးက ထိုင်ပြီး စားရန်ပြင်သည်။

ကျန့်ဖုန်းသည်လည်း စားရန်ပြင်သည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ သူ၏ဆရာကို စနစ်ဒင်္ဂါး ၁၀၀ဖြင့် စစ်ဆေးမှုတစ်ခု သုံးလိုက်သည်။

"ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချက်အလက်-

အမည် - ယန်ဟောက်ယွီ

အသက် - ၁၀၀+

ကျင့်ကြံခြင်း - အဆင့် ၉၊ ပဥ္စမအဆင့် မြင့်မြတ်သူရဲကောင်း

စုစုပေါင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား - ငါးသိန်းတစ်သောင်းသုံးထောင်ခြောက်ရာခုနှစ်ဆယ့်ငါး

အစီးအနင်း အဖော် - ကောင်းကင်ကြယ်တာရာ နတ်သားရဲ"

"အဟွတ် အဟွတ်"

ကျန့်ဖုန်းသည် အစာနင်သွားပြီး သူ၏ဆရာကို ကြောက်လန့်တကြားကြည့်လိုက်သည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားမိခဲ့ပါ။ သူ၏ဆရာသည် လက်ရှိမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ နံပါတ်တစ်ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် မြင့်မြတ်သူရဲကောင်း ယန်ဟောက်ယွီဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ယန်ဟောက်ယွီက မေးသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အစာနင်သွားတာ။ ရေသောက်လိုက်ရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်"

ကျန့်ဖုန်းက ချက်ချင်းပန်းကန်ကောက်ယူပြီး ရေတစ်ခွက်သောက်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ နောက်ထပ်အံ့အားသင့်စရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

စားသောက်အနားယူပြီးနောက် ယန်ဟောက်ယွီသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောသည်။

"လာပါ၊ ဒီနေ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးလေ့ကျင့်မှုကို စတင်ကြရအောင်”

ကျန့်ဖုန်းသည် အလုပ်တာဝန်ပြီးမြောက်ပြီးနောက် အနားယူခွင့်မရဘဲ လေ့ကျင့်ရန် စတင်ရမည်ကို မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်ကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။