ကျန်းရှင်းရန် နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ရွှင်လန်းသော်လည်း အရေးတကြီးအသံသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြားလာပြီး၊ ကျန့်ဖုန်း သည် အသံဖြင့် လူကိုခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

ကျန့်ဖုန်း ထပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ကျန်းရှင်းရန် ရပ်နေသည်။

ရက်အနည်းငယ်ခွဲခွာပြီးနောက်မှာပင်၊ သူမသည် အလွန်လှပဆဲဖြစ်ပြီး၊ မျက်လုံးများသည် ထက်မြက်တောက်ပနေသည်။

ကျန့်ဖုန်း ကိုမြင်တွေ့ရသော ကျန်းရှင်းရန် ၏ လှပသောမျက်နှာသည် ချက်ချင်းဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်။

"ကျန့်ဖုန်း၊ နင်ရိုက်နှက်ခံရတယ်လို့ ကြားလာတယ်၊ ဘယ်လိုနေလဲ"

ကျန်းရှင်းရန် သည် ကျန့်ဖုန်း ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး၊ စိုးရိမ်စွာဖြင့် သူ့ကိုကြည့်ရှုကာ၊ သူ့မှာတစ်ခုခုမှားယွင်းနေမှာကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

"ငါအဆင်ပြေတယ်၊ ငါ့အတွက်မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကြည့်စမ်း၊ မင်းငိုတော့မယ်"

ကျန့်ဖုန်း သည် ပြုံးရယ်ကာ၊ သူ့အတွက်စိုးရိမ်နေသော ကျန်းရှင်းရန် ကိုကြည့်ရင်း၊ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသောလှိုင်းတစ်ခု မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားရသည်။

"နင် ငါ့ကိုပြုံးပြတာလား။ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ။ နင် အမှုန့်ကြိတ်ခံရတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတာနဲ့တင် ငါသေလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်"

ကျန်းရှင်းရန် ၏အသံတွင် ငိုချင်နေသည့်အရိပ်အယောင်ပါရှိသည်။

"ဘယ်လိုအမှုန့်ကြိတ်ခံရတာလဲ။ ငါ့ကိုပြောပြစမ်း၊ အပြင်မှာဘယ်သူက ဒီလိုကောလာဟလတွေဖြန့်နေတာလဲ"

ကျန့်ဖုန်း က ဒေါသထွက်မေးမြန်းသည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ မင်းအဆင်ပြေရင်ပြီးရော"

ကျန်းရှင်းရန် သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ သူမ၏လှပသောမျက်နှာသည် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုပြည့်နေပြီး၊ ပြောလာသည်။

"ငါ နင့်ကိုတွေ့ဖို့ဒီအထိလာခဲ့တာ၊ နင်ကတံခါးဝမှာတားထားပြီး အထဲမဝင်ခိုင်းဘူး”

"ဒီလိုမပြောနဲ့တော့၊ ဝင်ပါ၊ အမြန်ဝင်ပါ"

ကျန့်ဖုန်း က ကျန်းရှင်းရန် ကို ဆွဲပြီးအခန်းထဲသို့ခေါ်သွားသည်။

ကျန်းရှင်းရန် အခန်းထဲဝင်သည်နှင့်၊ အိပ်ရာပေါ်တွင် ကြီးမားသော ပိုးတုံးလုံးကိုမြင်တွေ့ရပြီး၊ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးမြန်းသည်၊

"ဒါကဘာလဲ"

"နဂါးလေးက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေတာ"

ကျန့်ဖုန်း က ရှင်းပြသည်။

"ဆင့်ကဲပြောင်းလဲတာ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ နဂါးလေးက အကောင်ပေါက်တာ ရက်အနည်းငယ်ပဲရှိသေးတယ်"

ကျန်းရှင်းရန် က အံ့အားသင့်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဆင့်ငါးမှော်သားရဲက နေ့တိုင်း အဆင့်ငါးမှော်ပုံဆောင်ခဲစားနေတယ်၊ ဒီလိုမျိုးကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဆိုရင် ဝက်တောင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်"

ကျန့်ဖုန်း က ပြန်ပြောသည်။

"ဝက်လား။ နတ်သားရဲဝက်ပဲဖြစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် မှော်ပုံဆောင်ခဲမှာပါဝင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် ချက်ချင်းပေါက်ကွဲသွားမှာပဲ"

ကျန်းရှင်းရန် က ပြင်ဆင်ပြောသည်။

စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ ကျန်းရှင်းရန် သည် နားမလည်နိုင်တော့ဘဲ၊ ကျန့်ဖုန်း ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ့ဆီသို့လှည့်ကာ ကြည့်ရင်း ပြောသည်၊

"နင့်ဆီကိုယူဆောင်လာတဲ့ သတင်းကောင်းကို မှန်းကြည့်ပါဦး"

"ငါမှန်းဖို့လိုသေးလား။ မင်းရဲ့စွမ်းရည်ကိုကြည့်ပြီး ဖိုင်နယ်ကိုရောက်သွားတာသိပါတယ်"

ကျန့်ဖုန်း က အေးဆေးစွာပြောသည်။

"မင်းရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ဆို တက်ဖို့အရမ်းခက်ခဲမှာ မလို့လား"

"မင်းငါ့ကိုဒီလိုယုံကြည်မယ်လို့မထင်ခဲ့ဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ ငါတက်သွားပြီ။ ပြီးတော့ငါတို့ဌာနခွဲရဲ့အုပ်စုအဆင့်က ဒီနေ့ပြီးသွားပြီ။ ငါ့အုပ်စုမှာ စတုတ္ထနေရာနဲ့ တက်သွားတာ"

ကျန့်ဖုန်း အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ကျန်းရှင်းရန် ၏ အားငယ်သောစိတ်သည် ချက်ချင်းမြင့်တက်သွားပြီး၊ ဂုဏ်ယူစရာအမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

"အိုး၊ မင်းမလုံလောက်သေးဘူး။ မင်းနံပါတ်တစ်ထင်ခဲ့တာ"

ကျန့်ဖုန်း က စနောက်ဟန်ဖြင့်ပြောသည်။

"ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်က အဆင့်ငါးချည်းပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါက အဆင့်ငါးအောက်မှာ နံပါတ်တစ်ပဲ"

ကျန်းရှင်းရန် က ကျန့်ဖုန်း ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး၊ အနည်းငယ်မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါလည်း အဆင့်ငါးနီးပါးရောက်နေပြီ။ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ ဖိုင်နယ် မပြီးခင်မှာတောင် အဆင့်ငါး မှော်ဆရာကြီး ဖြစ်သွားလောက်တယ်"

ကျန်းရှင်းရန် ၏ လှပသောမျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုပြည့်နေသည်။

သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ ရွှင်လန်းသောမိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန့်ဖုန်း သည် အနည်းငယ်ပြုံးကာ ပြောသည်၊

"ဦးလေးကမင်းအတွက် ဂုဏ်ယူနေတော့မှာ"

"သေချာတာပေါ့"

ကျန်းရှင်းရန် သည် သူမ၏လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး၊ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောသည်၊

"ငါ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ ရွေးချယ်ရေးပြိုင်ပွဲရဲ့ ကနဦးအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီ၊ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ ရဲ့အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ အဖေကကျိန်းသေ ဂုဏ်ယူမှာပဲ"

"အိုး မှန်တယ်၊ ငါ အေမီမြို့ လေလံအိမ်က အစိမ်းရောင်ဆံပင်ကောင်လေးကို လေ့ကျင့်ခန်းမှာတွေ့ခဲ့တယ်။ သူလည်း အဆင့်ငါးကျွမ်းကျင်သူဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ငါ လင်းကျားလု ကိုလည်း တွေ့ခဲ့တယ်။ ငါတို့က ပြိုင်ဖက်တွေ၊ ဒါပေမယ့် သူမငါ့ကိုတွေ့တာကံမကောင်းဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ရေခဲမှော်ဆရာတွေဖြစ်ပေမယ့်၊ သူမရဲ့လေ့ကျင့်မှုက အရမ်းအားနည်းတယ်"

"နောက်ပြီးတော့..."

ကျန်းရှင်းရန်သည် စကားပြောရတာကြိုက်သည်၊ သူမ စတင်ပြောသည်နှင့် မရပ်တန့်နိုင်တော့ဘဲ၊ ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏အတွေ့အကြုံအားလုံးကို ကျန့်ဖုန်း နှင့် မျှဝေချင်သည်။

ကျန့်ဖုန်း သည် သည်းခံစွာဖြင့် သူမ၏ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီး၊ မကြာခဏ တုံ့ပြန်မှုအနည်းငယ်ပေးသည်။

ကျန်းရှင်းရန် သည် ဘယ်လောက်ကြာကြာစကားပြောနေမှန်း မသိခဲ့ပါ၊ ရုတ်တရက် သူမသည် အိပ်ငိုက်လာပြီး၊ စကားပြောရပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့သွားပြီး အပြင်ဘက်ကိုကြည့်လိုက်သည်၊ ကောင်းကင်သည် အနီရောင်အနည်းငယ်ပြောင်းလဲနေပြီး၊ မိုးလင်းတော့မည်။

"အိုး၊ မိုးလင်းပြီ၊ ငါ..." ကျန်းရှင်းရန် သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။ သူမသည် တစ်ညလုံးရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ စကားပြောမည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ မအံ့ဩပါ၊ သူမသည် ရုတ်တရက်ရေငတ်လာသည်။

ကျန့်ဖုန်း ထပြီး သူမအတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးကာ ပြောသည်၊

"မင်းဒီနေ့ပွဲစဉ်ရှိလား။ မရှိရင် ဒီမှာအနားယူပါလေ။ ငါလေ့ကျင့်မှာ ၊ မင်းကိုမနှောက်ယှက်ဘူး"

"မရဘူး၊ အတူမအိပ်နိုင်ဘူး။ အခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်းရှိနေရင် နင်မကောင်းတဲ့အတွေးရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါက မှော်ဆရာ၊ နင်က သူရဲကောင်း"

ကျန်းရှင်းရန် က ခေါင်းခါသည်။

"ဒါဆို မင်းဟိုတယ်ကိုပြန်သွား"

ကျန့်ဖုန်း က စိတ်တိုကာ ပြောသည်။

"မလိုအပ်ပါဘူး။ နင်လေ့ကျင့်ရင် ငါလည်းလေ့ကျင့်မယ်။ ဒါဆို ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ပျင်းရိမနေဘူးလို့ထင်ရမယ်။ ငါ့နောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက်အားထုတ်နေဖို့တောင် မတွေးနဲ့"

ကျန်းရှင်းရန် က ချစ်စရာကောင်းသောပြုံးဖွယ်ဖြင့် ပြောကာ၊ ကျန့်ဖုန်း ၏ နည်းဗျူဟာကို သိသွားသည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်မယ်။ ငါလေ့ကျင့်တော့မယ်"

ကျန့်ဖုန်း သည် ခြေချင်းချိတ်ထိုင်ပြီး၊ မျက်လုံးများကိုပိတ်ကာ လေ့ကျင့်မှုစတင်သည်။

ဤအရာကိုမြင်တွေ့ရသော ကျန်းရှင်းရန် သည်လည်း ကျန့်ဖုန်း ရှေ့တွင် ခြေချင်းချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျန့်ဖုန်း ၏ ချောမောလှပသောမျက်နှာကို နောက်ဆုံးအကြိမ်ကြည့်ပြီး၊ မရယ်မောနိုင်ဘဲ အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ကာ မျက်လုံးများကိုပိတ်ပြီး လေ့ကျင့်မှုစတင်သည်။

အတော်ကြာပြီးနောက်၊ ကျန့်ဖုန်း ၏တံခါးကို တစ်ဖန်ခေါက်သံကြားရသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ချိန်တည်းလေ့ကျင့်မှုပြီးဆုံးသည်။ ကျန့်ဖုန်း ထပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်၊ ယန်ဝမ်ကျောက် ရပ်နေသည်။

"ဆရာဦးလေး၊ ဒီနေ့ပြိုင်ပွဲမှာ ဆက်ပါဝင်ဦးမှာလား"

ယန်ဝမ်ကျောက် က မေးသည်။

ဤအချိန်တွင်၊ ကျန့်ဖုန်း ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ဒဏ်ရာများ မပျောက်သေးသည့်အလား၊ သူ၏အသံသည် အနည်းငယ်အားနည်းနေပုံရသည်၊

"ကျန်တဲ့ ကနဦးအဆင့်ပွဲစဉ်တွေကို နုတ်ထွက်မယ်။ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ငါဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒဏ်ရာပြန်ကောင်းအောင်လုပ်ပြီး ဖိုင်နယ်အတွက် ပြင်ဆင်သင့်တယ်"

ယန်ဝမ်ကျောက် က ခေါင်းညိမ့်ပြီး ပြောသည်၊

"ဆရာဦးလေး ဒဏ်ရာကိုကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပါ၊ ငါပြိုင်ပွဲကိုသွားလိုက်မယ်"

"သွားပါ၊ ကနဦးအဆင့်မှာ နံပါတ်တစ်ရတဲ့အတွက် ကြိုတင်ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

ကျန့်ဖုန်း က အနည်းငယ်ပြုံးကာ၊ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုသည်။

ဤစကားများသည် ယန်ဝမ်ကျောက် ကို ပိုမိုအပြစ်ရှိသည် ခံစားရစေသည်။ သူ့ကြောင့်မဟုတ်ရင်၊ ကျန့်ဖုန်း သည် ဤမျှပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာမရနိုင်ချေ။ မဟုတ်ရင်၊ ကျန့်ဖုန်း ၏စွမ်းရည်ဖြင့်၊ သူသည် မုချကနဦးအဆင့်တွင် နံပါတ်တစ်ဖြစ်မည်။

လေးလံသောနှလုံးသားဖြင့်၊ ယန်ဝမ်ကျောက် သည် သူရဲကောင်းစမ်းသပ်ကွင်း သို့ ဦးတည်သွားသည်။

ကျန့်ဖုန်း သည် နောက်ထပ်ပွဲစဉ်နှစ်ပွဲမှ ရရှိမည့် စနစ်ဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ ကို မနှစ်မြို့စွာဖြင့် စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ အဆုံးစွန်အားဖြင့်၊ သူသည် မနေ့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ ယနေ့ စွမ်းအင်ပြည့်နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် ကျန်းရှင်းရန် ဆီသို့လှည့်ကာ မေးမြန်းသည်၊

"မင်းဗိုက်ဆာလား။ တစ်ခုခု စားကြမလား"

"အိုကေ၊ ငါဗိုက်ဆာတယ်"

ကျန်းရှင်းရန် ထပြီး ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်၊

"မင်းမျက်နှာအရောင်က ဘာလို့ဒီလိုမြန်မြန်ပြောင်းလဲတာလဲ။ ခုနက ဖြူဖတ်ဖြူရော်၊ ခုကျ နီရဲနေပြီ"

"အီး၊ ဒါကိုမေ့ပစ်လိုက်ပါ၊ အစားအသောက်ကအရေးအကြီးဆုံးပဲ"

ကျန့်ဖုန်း သည် ကျန်းရှင်းရန် ကို ဟိုတယ်စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားပြီး ကျေနပ်ဖွယ်ရာညစာစားကာ၊ သူမကိုပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ သူ၏အခန်းသို့ပြန်ကာ လေ့ကျင့်မှုကိုဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။

ယနေ့မနက်က လေ့ကျင့်မှုအနည်းငယ်ပြုပြီးနောက်၊ ကျန့်ဖုန်း သည် သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအား သိသိသာသာတိုးတက်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ မနေ့ညက ယန်‌ဟောက်ဟန် ၏ ကုသခြင်းမှော်သည် ကျန့်ဖုန်း ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အလင်းဒြပ်စင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပမာဏများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယခု ကျန့်ဖုန်း ၏ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ရာ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျန်ရှိနေသော အလင်းဒြပ်စင်များကို သူမှတဖြည်းဖြည်း စုပ်ယူလျက်ရှိပြီး၊ သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်စေသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ကျန့်ဖုန်း ၏လေ့ကျင့်မှုအဆင့်သည် အဆင့်ငါးတတိယအဆင့်ဆီသို့ မြန်ဆန်စွာတိုးတက်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူသည် အခက်အခဲကို ခံစားရသည်ထင်ရသော်လည်း၊ နောက်တကမ်းတွင်၊ သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အခက်အခဲကို ချိုးဖျက်သွားပြီး၊ ကျန့်ဖုန်း သည် အဆင့်ငါးတတိယအဆင့်သို့ တိုးတက်သွားသည်။

အဆင့်ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်၊ ကျန့်ဖုန်း ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် တည်ငြိမ်စွာ တိုးတက်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ၂၅၂၀ သို့ရောက်ရှိသွားကာ၊ အဆင့်ငါးစတုတ္ထအဆင့်မှ မဝေးလှတော့ပေ။