မဖြစ်ပါဘူး

ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်တွင်၊ ယန်‌ဟောက်ဟန်၊ ရှန်းယွဲ့ နှင့် ရှန့်ချိုင်အာ တို့သည် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

မဟာမိတ် အမှုဆောင်အစိုးရ တွင်၊ ယန်‌ဟောက်ဟန် သည် မနှစ်မြို့ဖွယ်မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှန်းယွဲ့ ကို စိုက်ကြည့်ကာ၊ မခံမရပ်နိုင်ဘဲ စားပွဲပေါ်သို့ လက်သီးနှင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောသည်.

"ရှန်းယွဲ့၊ မင်းကို ငါဘာပြောရမလဲ။ မင်းရဲ့စိတ်ကို မင်းမထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးလား။ ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မသိရသေးဘဲ ငါ့သူရဲကောင်းဘုရားကျောင်းရဲ့ ဂုဏ်ယူရသူ ကို သတ်ဖို့ကြိုးစားတာလား"

"ဒါက နားလည်မှုလွဲမှားတာပဲမဟုတ်လား။ ငါလည်း ရှုပ်ထွေးသွားတယ်"

ရှန်းယွဲ့ က ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့မြစ်က သူမ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို ဘယ်တော့မှမစဉ်းစားဘူး။ ဒီတစ်ခါ အပြစ်မပေးရပေမယ့်လည်း၊ မင်းသူမကို သင်ခန်းစာပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ မဟုတ်ရင်၊ သူမက ပြန်လည်မွေးဖွားတဲ့ သူတော်စင်မ ဖြစ်နေရင်တောင်၊ ဒီလိုစရိုက်မျိုးနဲ့ ထိပ်တန်းစွမ်းအားရှင်တစ်ယောက် ဘယ်တော့မှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်‌ဟောက်ဟန် က ပြောသည်။

ရှန်းယွဲ့ က ခေါင်းဆက်တိုက်ညိမ့်သည်။ ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး၊ သူဟာ လုံးဝမကန့်ကွက်ရဲတော့ပေ။

"ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မင်းရဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဘုရားကျောင်းက ဒီကလေးကို လျော်ကြေးပေးရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါသူ့ကိုရှင်းပြနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်‌ဟောက်ဟန် က ပြောသည်။

"မင်းကလေးကို ဈေးပေါတာ တစ်ခုခုပေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ငါသူ့အတွက် စစ်ဆေးမယ်။ မဟုတ်ရင်၊ မင်းရဲ့မြစ်ကို ငါ့အစ်ကိုကြီးဆီက လက်သီးတစ်ချက်ခံရစေမယ်"

"ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ၊ ငါနားလည်ပါတယ်။ လျော်ကြေးက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်နေစေရမယ်"

ရှန်းယွဲ့ က သဘောတူသည်။

ရုတ်တရက်၊ ယန်‌ဟောက်ဟန် ၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ခဏရပ်တန့်ပြီး၊ ရှန်းယွဲ့ ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခု ရှိသေးလို့လား"

ရှန်းယွဲ့ သည် သူ၏ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် မသက်မသာခံစားရသည်။

"ငါ့အစ်ကိုကြီးက မင်းကိုခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်"

ယန်‌ဟောက်ဟန် ၏မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။

"အီး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါသေတောင်မသွားနိုင်ဘူး။ ငါအသက်ကြီးနေပြီ၊ နောက်ထပ်ရိုက်ခံရဖို့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မလဲ"

ရှန်းယွဲ့ သည် ဤအချိန်တွင် အမှန်တကယ် အနည်းငယ်ကြောက်နေပြီး၊ ထွက်ခွာတော့မည့်ဟန်ဖြင့် လက်များကို ဆက်တိုက်လှုပ်ရမ်းနေသည်။

သို့သော်၊ အာကာသသည် ရုတ်တရက် လှိုင်းထနေပြီး၊ အရပ်ရှည်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် ၎င်းမှထွက်လာသည်။

"ယန်ဟောက်..... အကြီးအကဲယန်"

ရှန်းယွဲ့ က အံ့အားသင့်စွာပြောသည်။

သူသည် ယန်‌ဟောက်ဟန် နှင့် အသက်တူသော်လည်း၊ ယန်ဟောက်ယွီ ထက် အနှစ်သုံးဆယ်ငယ်သည်။ သူမွေးဖွားသည့်အချိန်တွင်၊ ယန်ဟောက်ယွီ သည် မဟာမိတ်တွင် ဂုဏ်သတင်းရှိပြီးဖြစ်ကာ၊ မဟာမိတ်၏ ထိပ်တန်းစွမ်းအားရှင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်၊ ယန်ဟောက်ယွီ သည် အမှန်တကယ်တွင် သူတို့၏ ယခင်မျိုးဆက်မှ ဖြစ်သည်။

ယန်ဟောက်ယွီ နှင့် ယန်‌ဟောက်ဟန် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အသက်အားဖြင့် အနှစ်သုံးဆယ်ခန့် ကွာခြားသည်။ ယန်ဟောက်ယွီ ကိုမြင်တွေ့ရသော ယန်‌ဟောက်ဟန် သည် အမြန်ထပြီး ကြိုဆိုလိုက်သည်၊ "အစ်ကိုကြီး"

"အင်" ယန်ဟောက်ယွီ က ခေါင်းညိမ့်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်သည် ရှန်းယွဲ့ ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဟောက်ဟန်၊ မင်း အပြင်ထွက်လို့ရတယ်"

ယန်ဟောက်ယွီ က အေးဆေးစွာပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီး"

ယန်‌ဟောက်ဟန် သည် လက်ရှိမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ကလေးဘဝမှစ၍ ယန်ဟောက်ယွီ မှ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ သူ၏အစ်ကိုကြီးကို အလွန်ရိုသေလေးစားပြီး၊ ဘယ်သောအခါမျှ မနာခံဘဲမနေပေ။

"အကြီးအကဲယန်၊ ဒါက နားလည်မှုလွဲမှားတာပါ"

ယန်‌ဟောက်ဟန် ထံ သူ၏တောင်းပန်ဟန်ကို လျစ်လျူရှုခံရပြီးနောက်၊ ရှန်းယွဲ့ သည် ယန်ဟောက်ယွီ ထံ အမြန်ရှင်းပြသည်။

ဤလူရှေ့တွင်၊ ရှန်းယွဲ့ သည် လက်ရှိ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဘုရားကျောင်း အကြီးအကဲအဖြစ် လုံးဝမပေါ်လွင်ပေ၊ သူသည် လုံးဝမျိုးဆက်သစ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မတုန်မလှုပ်မရှိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ဒါက နားလည်မှုလွဲမှားတာလို့ မထင်ဘူး၊ လူသတ်မှုပဲ"

ယန်ဟောက်ယွီ က အေးဆေးစွာပြောသည်၊

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းကိုငါဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့လေ့ကျင့်မှုဟာ အဆင့်ကိုးဒုတိယအဆင့်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ငြိမ်နေတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ တိုက်ခိုက်မှုဟာ အစွမ်းအစကို လွှတ်ပေးဖို့ အမြဲတမ်းအကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ၊ ဒါဆို ငါတို့ လက်တွေ့လေ့ကျင့်ကြည့်ကြမလား"

"မဖြစ်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့..."

တံခါးအပြင်ဘက်တွင်၊ ယန်‌ဟောက်ဟန် သည် ပြုံးနေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ ယန်ဝမ်ကျောက် သည် ကျန့်ဖုန်း ကို သူ၏ဟိုတယ်အခန်းသို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင်၊ စိတ်ဝင်စားသော ပြိုင်ပွဲဝင်များစွာသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရှုကြသော်လည်း၊ အားလုံးသည် အဘယ်ကြောင့်ဟူသော မေးခွန်းကို မေးမြန်းခြင်းမှ ပညာရှိစွာ ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ဆူညံသံသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် အံ့အားသင့်စရာဖြစ်သည်။ အဆင့်ကိုးကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦး၏ လွှမ်းမိုးသော အရှိန်အဝါသည် ဟိုတယ်ရှိ လူအားလုံးကို လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူတို့သည် အမြဲတမ်း သက်ဆိုင်ရာမြို့များ၏ ဂုဏ်ယူစရာများဖြစ်ပြီး၊ အရွယ်တူများထဲတွင် အကောင်းဆုံးများဖြစ်ကြသည်။

သို့သော်၊ အမှန်တကယ် ထိပ်တန်းစွမ်းအားရှင်တစ်ဦးကို ကြုံတွေ့ရမှသာ၊ သူတို့သည် မည်မျှအားနည်းသည်ကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

အဆင့်ကိုးစွမ်းအားရှင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်၊ သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် မခြားနားပါ၊ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် ကြိတ်ချေနိုင်သော သတ္တဝါများဖြစ်သည်။

အခန်းအတွင်း၊ ကျန့်ဖုန်း သည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော နဂါးလေးကို ကြည့်ရှုကာ၊ အနည်းငယ်ပြုံးရိပ်ပေါ်လာသည်။

သူ၏စိတ်နေစိတ်ထားသည် အလွန်ဆိုးရွားခြင်းမရှိပါ။ သူသည် ရှန်းယွဲ့ ထံမှ လက်သီးကို ခံရသော်လည်း၊ သူ၏အရေပြားထူခြင်းကို ထောက်ဆလျှင်၊ လက်သီးသည် မည်သည့်အရာမျှမဖြစ်စေပေ။ ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်ခြင်းမဟုတ်သရွေ့၊ သူသည် သူ၏ မချိုးဖျက်နိုင်သောခန္ဓာ ကျေးဇူးကြောင့် မြန်မြန်ပြန်ကောင်းနိုင်သည်။

ထို့အပြင် မြင့်မြတ်မြို့တော် တွင် လူသတ်ရန်၊ ထို ရှန်းယွဲ့ ဆိုသူ သက်ကြီးရွယ်အိုသည် မည်သည့်အရာကို တွေးနေမှန်း မသိပါ။

ကျန့်ဖုန်း သည် အဘိုးနှင့် မြေးတော်စပ်သူနှစ်ဦးစလုံးသည် အနည်းငယ် ခေါင်းမာသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျန့်ဖုန်း သည် မူလက ယန်ဟောက်ယွီ သည် ပထမဦးစွာ ရောက်ရှိလာမည် ထင်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ငါးသိန်းကျော်ရှိသော သူသည် မဟာမိတ်တစ်ခုလုံးကို ဖိစီးနိုင်ပြီး၊ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အသင်း ကုန်သွယ်ရေးဗဟိုဌာန မှ ကျန့်ဖုန်း ထံသို့ ချက်ချင်းပြေးလာနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဖုန်း သည် အတန်ငယ်စိတ်ပျက်မိသည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ဈေးပေါသော ဆရာသည် မပေါ်လာဘဲ၊ လက်ရှိမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်သည်သာ ရောက်ရှိလာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသော ကျန့်ဖုန်း သည် ယန်‌ဟောက်ဟန် သည် တကယ်ပင် အဆင့်မြင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ဤအချိန်တွင်၊ ကျန့်ဖုန်း သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဘုရားကျောင်းမှ လျော်ကြေးကို သူ၏တံခါးဝသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဘုရားကျောင်းနှစ်ခုကြားရှိ မိတ်သဟာယအတွက် သူ၏နှလုံးကို အထိနာစေကာ ဂုဏ်သိက္ခာကို သည်းခံခဲ့သော သူ၏စိတ်ထိခိုက်စရာ စိတ်ကူးယဉ်ဖျော်ဖြေမှုပြီးနောက်၊ ယန်‌ဟောက်ဟန် သည် သူ့အတွက် အရေအတွက်အများဆုံး လျော်ကြေးကို ရရှိစေနိုင်မည် သူယုံကြည်သည်။

"တူလေး ယန်၊ မင်းပြန်သွားသင့်ပြီ။ မင်းလည်း ဒဏ်ရာရထားတယ်၊ ပြန်ပြီးကောင်းကောင်းအနားယူပါ။ မနက်ဖြန်ပွဲကို လက်လွတ်မခံသင့်ဘူး"

ကျန့်ဖုန်း က အတင်းအကျပ်ပြုံးရင်း၊ သူ့မျက်နှာသည် အရောင်မဲ့နေပြီး၊ သူ၏ဒဏ်ရာ၏ပြင်းထန်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြသသည်။

"တူလေး ယန်" ဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှုကို ကြားလိုက်ရသော ယန်ဝမ်ကျောက် ၏ မျက်ခွံများ မတုန်မခါနိုင်ခဲ့။ သူက နက်ရှိုင်းစွာပြောသည်၊

"ဆရာဦးလေး၊ ဒီနေ့ အချိန်မီရောက်ရှိလာတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်၊ မသေရင်တောင်၊ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရမှာပဲ"

"မင်းဘာပြောနေတာလဲ။ ငါကမင်းရဲ့ဆရာဦးလေး၊ မင်းကိုကူညီတာက သဘာဝကျတယ်မဟုတ်လား"

ကျန့်ဖုန်း က ယန်ဝမ်ကျောက် ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း သက်သာရာရစေသည်။

"ဆရာဦးလေး စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်အဖိုးက ဆရာဦးလေးအတွက် တရားမျှတမှုရအောင် မုချယူမှာပါ"

ယန်ဝမ်ကျောက် က ခိုင်မာစွာပြောသည်။

"တရားမျှတမှုရခြင်း မရခြင်းက အရေးမကြီးပါဘူး၊ ဘုရားကျောင်းနှစ်ခုကြားဆက်ဆံရေးကို မထိခိုက်စေရင်ပဲ ရပါတယ်"

ကျန့်ဖုန်း သည် စိတ်ထဲတွင် ပြုံးရယ်ကာ၊ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသက်မှုကိုပြသပြီး၊ သူ၏အားနည်းသောအသွင်အပြင်သည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုကို ဖော်ပြသည်။

"ဆရာဦးလေး အနားယူပြီး ပြန်ကောင်းအောင်လုပ်ပါ၊ အခု သွားပါတော့မယ်"

ယန်ဝမ်ကျောက် ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုပေါ်လာသည်၊ သူသည် သူ၏အဖိုးထံသို့ သွားပြီး ကျန့်ဖုန်း အတွက် တရားမျှတမှုရယူရမည်။

အကြောင်းမဲ့ ဒဏ်ရာရခြင်းသည် မတရားပေ၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဘုရားကျောင်းသည် လွန်လွန်ကဲကဲဖြစ်နေပြီး၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ သွားပါ"

ယန်ဝမ်ကျောက် ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ ကျန့်ဖုန်း ၏ ယခင်က အားနည်းနေသော မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း အရောင်ပြန်ရလာသည်။ သူသည် ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ မြည်လာသည်။

ကျိုးသွားသော အရိုးများသည် ပြန်လည်စုစည်းပြီးဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က သူ၏ဒဏ်ရာများသည် အတော်လေး ပြင်းထန်သော်လည်း၊ သာမန်လူအများစုသည် ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုဖြင့် အမှုန့်ဖြစ်သွားနိုင်သော်လည်း၊ ကျန့်ဖုန်း သည် သာမန်လူမဟုတ်ကေ။ သူသည် ပြင်ပဝိညာဉ်စွမ်းအား သုံးထောင်နီးပါးနှင့် သတ်ဖြတ်၍မရသော မချိုးဖျက်နိုင်သောခန္ဓာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သို့သော်၊ ကျန့်ဖုန်း သည် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူသည် ရှင်းလင်းချက်မရှိဘဲ လက်သီးနှင့်ထိခံရပြီး၊ မည်သူမျှ သည်းမခံနိုင်ပါ။

သို့သော်၊ သူသိသည်၊ သူပြသခဲ့သော ဇာတ်လမ်းသည် ဘုရားကျောင်းနှစ်ခုကို ရန်သူဖြစ်စေနိုင်သည်။

သူတို့သည် ရန်သူဖြစ်သွားပါက၊ ကျန့်ဖုန်း ၏ ရိုက်နှက်ခံရမှုသည် အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည်မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့်၊ ကျန့်ဖုန်း သည် ဘုရားကျောင်းနှစ်ခုကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် နှစ်ဖက်စလုံးကို သက်သာရာရစေရန် လမ်းထွက်ပေးရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းဖြစ်သည်။

လျော်ကြေးနှင့်ပတ်သက်၍၊ အရေးမကြီးပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ၏ဆရာ ယန်ဟောက်ယွီ သည် သူ့ကို စိတ်ပျက်စေမည်မဟုတ်ဟု သူယုံကြည်သည်။

ကျန့်ဖုန်း သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ နဂါးလေး၏ ရွေ့လျားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဤအချိန်တွင်၊ နဂါးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကွေးညွှတ်နေပြီး၊ စင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် သူ၏ပတ်လည်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စုစည်းလာကာ၊ ကြည်လင်သော ပိုးတုံးလုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထုပ်ပိုးထားသည်။

အသွင်ပြောင်းခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန်နှေးကွေးသောကြောင့်၊ ကျန့်ဖုန်း သည် သဘာဝအားဖြင့် ၎င်းကို နှောက်ယှက်မည်မဟုတ်ဘဲ၊ ဟိုတယ်ဆိုဖာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားပြီး ခြေချင်းချိတ်ထိုင်ကာ လေ့ကျင့်မှုစတင်သည်။

ရုတ်တရက်၊ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်မှုအမူအရာပေါ်လာသည်။ ယန်‌ဟောက်ဟန် ၏ အဆင့်ကိုး ကုသခြင်းကျွမ်းကျင်မှုအောက်တွင်၊ သူ၏ဒဏ်ရာများ ပြန်ကောင်းရုံသာမက၊ သူ၏အတွင်းဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ကျန့်ဖုန်း သည် နီးကပ်စွာကြည့်ရှုရန် အကြောင်းရှိသည့်အချိန်တွင်၊ တံခါးပေါက်တွင် အရေးပေါ်ခေါက်သံများ မြည်လာသည်။

"ကျန့်ဖုန်း၊ ကျန့်ဖုန်း၊ မင်းအဲဒီမှာရှိလား"