ဒုတိယအကြိမ် အလှည့်ကျပြိုင်ပွဲ

"ကောင်းပြီ၊ ထမင်းစားထွက်ကြရအောင်။ ငါ့အမှားအတွက် ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့အတွက် မင်းကို အပြင်မှာ ထမင်းတစ်နပ်ကျွေးမယ်။ ဟိုတယ်စားသောက်ဆိုင်မှာ အမြဲစားရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ"

ကျန့်ဖုန်းက ပြုံးရင်းပြောသည်။

"နင်က လူတော်လေးပဲ၊ ဒီနေ့ငါ နင်ကို ကောင်းကောင်းရိုက်ဦးမယ်"

ကျန်းရှင်းရန်က သူမ၏သေးငယ်သောလက်သီးကို မြှောက်လျက် ပြင်းထန်စွာပြောသည်။

"အိုကေ၊ မင်းလမ်းမလျှောက်နိုင်တော့တဲ့အထိ ဗိုက်အပြည့်ကျွေးမယ်"

ကျန့်ဖုန်းက သဘောတူသည်။

ထို့နောက် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်သည် နဂါးပေါက်လေးကို ဟိုတယ်မှခေါ်ထုတ်ကာ မြင့်မြတ်မြို့တော်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်စားသောက်ကြသည်။

တကယ်တော့ ကျန့်ဖုန်းနဲ့ ကျန်းရှင်းရန်ကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ သူတို့မှာ စားချင်စိတ်ကြီးကြီးမားမား မရှိချေ။ ထူးခြားစွာပင်၊ နဂါးပေါက်လေးသည် ထမင်းတစ်နပ်တည်းဖြင့် သိုးသုံးကောင်၊ နွားနှစ်ကောင်အပြင် မရေတွက်နိုင်သော အခြားအစားအစာများကို စားသုံးသည်။

ကျန်းရှင်းရန်သည် ကျန့်ဖုန်း၏ပိုက်ဆံအိတ်ကို စားသောက်ဆိုင်ရွေးချယ်ရာတွင် အပြည့်အဝစဉ်းစားသော်လည်း ဈေးအချိုဆုံးစားသောက်ဆိုင်ပင် နဂါးပေါက်လေးကဲ့သို့သော အစားကြီးသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ တန်ဖိုးကြီးစွာ ကုန်ကျနိုင်သည်။

စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာကြသည့်အခါ ကျန့်ဖုန်းနှင့် ကျန်းရှင်းရန်တို့က ရှေ့ကဦးဆောင်လျက် နဂါးပေါက်လေးက နောက်မှလိုက်ပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် လေချွန်ထုတ်ကာ သူ၏ဝမ်းဗိုက်သည် လုံးဝန်းပြည့်ဖြိုးနေပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများပင် အနည်းငယ်ပျင်းရိဟန်ရှိနေသည်။

မြင့်မြတ်မြို့တော်၏လမ်းများပေါ်တွင် ဤမျှမြင့်မားသော နဂါးတစ်ကောင်လျှောက်သွားသည်ကို မြင်ရခြင်းသည် သဘာဝအားဖြင့် လူများစွာ၏ထူးဆန်းစွာကြည့်ရှုမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လူအုပ်ကြီးဖြင့် ဝိုင်းရံကြည့်ရှုကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအများအပြားရှိနေသောကြောင့် ကျန့်ဖုန်းနှင့် ကျန်းရှင်းရန်တို့သည် ဈေးဝယ်ထွက်ရန် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိတော့ဘဲ ဟိုတယ်ဆီသို့ ဦးတည်ပြန်လာကြသည်။

နဂါးပေါက်လေးသည် နဂါးမီးတောက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများကို ထိတ်လန့်စေကာ ပြေးသွားစေသည်။

ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန့်ဖုန်းနှင့် ကျန်းရှင်းရန်တို့သည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်အခန်းများသို့ သွားရောက်ကြသည်။

ကျန့်ဖုန်း အခန်းထဲဝင်ပြီးနောက် နဂါးပေါက်လေးက နောက်ကနေတစ်ပါတည်း လိုက်ပါလာပြီး ၎င်း၏သွယ်လျသောအမြီးဖြင့် တံခါးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။

"အခုတော့ မင်းမြေပြင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်ရမယ်။ မင်းဆင့်ကဲပြောင်းလဲတုန်းက မင်းအိပ်ရာကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်"

ကျန့်ဖုန်းက အခန်းကိုလှမ်းကြည့်ပြီးနောက် နဂါးပေါက်လေးအား ပြောသည်။

"ဝူးဝါး"

နဂါးပေါက်လေးသည် လုံးဝဂရုမစိုက်ဟန်ရှိသည်။ ၎င်းသည် အိပ်ရာ တည်ရှိရာနေရာသို့ တွားသွားပြီး လဲလျောင်းကာ မျက်လုံးမှိတ် အိပ်ပျော်သွားသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်မှ အရင်က သူစုဆောင်းထားသော ပရိဘောဂများကို ထုတ်ယူကာ အခန်းအတွင်း ပြန်လည်စီစဉ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေချင်းချိတ်၍ ထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစတင်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ် စတင်တက်ပြီးကတည်းက သူသည် ညတိုင်းလိုလို ကျင့်ကြံခြင်းလုပ်သည်။ နောက်ဆုံးအနေနှင့် ပါရမီအားဖြင့် သူသည် လုံဟောက်ချန်နှင့် ရှန့်ချိုင်အာတို့နှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ သူသည် နတ်ဘုရားကောင်းချီးခန္ဓာကိုယ်နှင့် မွေးရာပါအတွင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှစ်ဆယ်ရှိသော သာမန်လူတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

လုံဟောက်ချန်နှင့် ရှန့်ချိုင်အာတို့ကဲ့သို့သော မဟာမိတ်၏ပါရမီရှင်နှစ်ဦးကို အနိုင်ယူနိုင်အောင် မည်သို့ကြိုးစားရမည်နည်း။

အသိအမှတ်ပြုထားသည်မှာ ကျန့်ဖုန်းသည် ထိုနှစ်ဦးအပေါ် မည်သည့်ရန်လိုမုန်းထားမှုမျှ မရှိပါ။ အမှန်မှာ လုံဟောက်ချန်နှင့် ရှန့်ချိုင်အာတို့သည် သူငယ်စဉ်ကတည်းက ကြိုက်နှစ်သက်သော စုံတွဲတစ်တွဲဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အရာများစွာကို နားလည်သဘောပေါက်လာသည်။

ယခုတွင် သူသည် မြင့်မြတ်သောနတ်ဆိုးတိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မြင့်မြတ်သောနတ်ဆိုးတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ အအေးစက်ဆုံးယောက်ျားဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုညတွင် ဘာမျှမပြောပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန့်ဖုန်းနှင့် ကျန်းရှင်းရန်တို့သည် ဟိုတယ်တွင် နံနက်စာစားပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ပြိုင်ပွဲနေရာများသို့ သွားရောက်ကြသည်။

နဂါးပေါက်လေးနှင့်ပတ်သက်၍မူ၊ ၎င်းသည် အိပ်စက်နေဆဲဖြစ်ပြီး နံနက်စာစားရန် မလိုအပ်ပေ။

၎င်းအတွက် သာမန်အစားအစာများသည် ၎င်း၏သန်မာသောနဂါးခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ပံ့ရန် လုံးဝမလုံလောက်ချေ။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူခြင်းသည် ၎င်း၏စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင်စကားနှင့်ဆိုရလျှင်

"ငါ အိပ်နေတယ်ဆိုတာနဲ့ လှည့်စားမခံနဲ့၊ တကယ်တော့ ငါက အိပ်ရင်း ကျင့်ကြံနေတာ"

ကျန့်ဖုန်းသည်လည်း သတိပြုမိသည်။ နဂါးပေါက်လေးသည် နက်ရှိုင်းစွာအိပ်ပျော်နေသော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ မီးဒြပ်စင်များသည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တက်ကြွစွာ ဝင်ရောက်နေသည်။

ကျန့်ဖုန်း၏ အလင်းဒြပ်စင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုသည် ၈၀ ဖြစ်ပါက၊ နဂါးပေါက်လေး၏ မီးဒြပ်စင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုသည် အနည်းဆုံး ၁၀၀ ဖြစ်ပြီး ၁၀၀ ထက်ကျော်လွန်နိုင်သည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် သူရဲကောင်းစမ်းသပ်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယနေ့တွင် ပြိုင်ပွဲ၏ဒုတိယအကြိမ်ကို ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။

မနေ့က ထူးဆန်းသောတိုက်ပွဲသည် သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်မှုများစွာ ယူဆောင်လာပေးသည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာမှာ သူသည် အဆုံးသတ်ကို မမြင်တွေ့ရပါ။ လင်ရှင်း၏ဆေးရှိသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပုံနှင့် ဒိုင်လူကြီးက စစ်မာရှန်းအနိုင်ရရှိကြောင်း ကြေညာသည့်မြင်ကွင်းကို သူမြင်တွေ့ရခြင်းမရှိချေ။

ကျန့်ဖုန်းသည် လင်ရှင်း၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို လင်၊ မနေ့ကတိုက်ပွဲက ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ။ မင်းနိုင်လား"

"ပြောမနေနဲ့တော့၊ ဒါကိုစဉ်းစားမိရင်တောင် စိတ်တိုနေတုန်းပဲ"

လင်ရှင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ မင်းပြိုင်ပွဲရှုံးသွားတာလား"

ကျန့်ဖုန်းက သိလျက်နှင့် မေးမြန်းသည်။

"ဟူးး၊ အဲဒီထိပ်ပြောင်ဗိုက်ပူကြီးက တကယ်ပဲ ဘုန်းတော်ကြီးလား။ မင်းအဲဒီလိုဘုန်းတော်ကြီးမျိုးကို တွေ့ဖူးလား။ သူကအရူးကြီးပဲ၊ ကြွက်သားတွေချည်းပဲ၊ ဦးနှောက်မရှိဘူး"

လင်ရှင်းက ရူးသွပ်စွာ ပြောဆိုသည်။

ကျန့်ဖုန်းက ပြုံးရင်းပြောသည်။

"စဉ်းစားကြည့်ရင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် မနေ့ကငါအလုပ်ရှုပ်နေတော့ သေချာ မမြင်လိုက်ရဘူး။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာအကောင်းဆုံးအပိုင်းတွေအများကြီး လွတ်သွားမယ်ထင်တယ်"

"ညီအစ်ကို ကျန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်မပြောပါနဲ့။ အဆင့်လေးဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးဆီမှာ ရှုံးနိမ့်ရတာက ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာတောင် မဖော်ရဲအောင် ဖြစ်စေတယ်"

လင်ရှင်းက မျက်ရည်များကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ဟားဟားဟား"

ကျန့်ဖုန်းသည် မရပ်တန့်နိုင်ပေ။

ရုတ်တရက် လင်ရှင်းသည် ကျန့်ဖုန်း၏ပခုံးကို ပွေ့ဖက်ကာ အတည်အတံ့မေးလာသည်။

"ညီအစ်ကို ကျန်း၊ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေမလား"

"မင်းပထမဆုံးပြောဖို့လိုတာကိုပြော၊ ပြီးရင် မင်းကိုငါညီအစ်ကိုအဖြစ်လက်ခံသင့်မသင့် ဆုံးဖြတ်မယ်"

ကျန့်ဖုန်းက ရယ်မောချင်စိတ်ကို နှိပ်ကွပ်ရင်း ပြောသည်။

"ညီအစ်ကို ကျန်း၊ မင်းစစ်မာရှန်းနဲ့တွေ့တဲ့အခါ သူ့ဖင်ကို ကောင်းကောင်းကန်ပေးပါ"

လင်ရှင်းက အကူအညီတောင်းသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါက သိပ်မမှန်ဘူး၊ ငါတို့အားလုံးဟာ နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့ရဲ့အနာဂတ်အဖွဲ့ဝင်တွေဖြစ်နေကြတယ်။ သူ့ကိုဒီလိုအရှက်ရအောင် လုပ်စရာမလိုဘူး"

ကျန့်ဖုန်းက အတန်ငယ်ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောသည်။

လင်ရှင်းက အံကြိတ်ကာ ပြောလာသည်။

"ညီအစ်ကိုကျန်းက ငါ့ရဲ့မှော်အဂ္ဂိရတ်ဆရာအထောက်အထားကို သိပြီးသားပဲ။ လက်ရှိငါချက်နေတဲ့ဆေးလုံးတွေက မင်းအတွက်အသုံးမဝင်ပေမယ့် ညီအစ်ကိုကျန်းရဲ့အဖော်က အဆင့်ငါးကိုမကျော်ဖြတ်ရသေးတာ မှတ်မိတယ်။ ငါအရင်ကထုတ်ယူတဲ့ ဝိညာဉ်စုစည်းဆေးတစ်ပုလင်းရှိသေးတယ်။ မင်းကငါ့အတွက် လက်ငှားပေးချင်ရင် ဒီဝိညာဉ်စုစည်းဆေးပုလင်းက မင်းအတွက်ပဲ"

ဤစကားကိုကြားသော ကျန့်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး လင်ရှင်းကို တစ်ဖက်လူ မသက်မသာဖြစ်လာသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ကျန့်ဖုန်းက ရယ်မောကာပြောသည်။

"ငါတို့အားလုံးညီအစ်ကိုတွေပဲ၊ ဒီအရာတွေအကြောင်းပြောရင် ငါတို့ဆက်ဆံရေးကိုထိခိုက်စေလိမ့်မယ်"

ကျန့်ဖုန်းသည် လင်ရှင်း၏လက်ထဲမှဆေးလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အတည်အတံ့ဖြင့် ပြောသည်။

"နောက်ထပ်မပြောတော့နဲ့၊ အိုကေ။ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ မင်းတောင်းဆိုတဲ့အတွက် ငါသေချာပေါက်ကူညီမယ်"

လင်ရှင်းသည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်မထောင်ကာ ပြောလာသည်။

"တကယ့်ညီအစ်ကိုအစစ်ပဲ"

မကြာမီအတွင်း ယနေ့၏တိုက်ပွဲများအတွက် ရွေးချယ်မှုများစတင်သည်။ ကျန့်ဖုန်းသည် ကံကောင်းသည်။ သူ၏ဒုတိယမြောက်တိုက်ပွဲသည် အတော်အတန် ခပ်စောစောပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ပထမဆုံးတိုက်ပွဲရှိ ကစားသမားနှစ်ဦးစလုံးသည် အဆင့်လေးအထွတ်အထိပ်ရှိကြပြီး စွမ်းအားချင်းဆင်တူသည်။ တစ်ဦးသည် ဆင့်ခေါ်သူဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဖြစ်သည်။

သူတို့၏လေ့ကျင့်မှုအဆင့်များသည် ဆင်တူသော်လည်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို အထူးသဖြင့် မှော်ဆရာများကို ဆန့်ကျင်ရန်ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။ ဆင့်ခေါ်သူသည် စွမ်းအားပြင်းထန်သော မှော်သားရဲကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ခြင်းမရှိမီတွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ဓားသည် သူ၏လည်ပင်းပေါ်တွင်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများနှင့် ဆင့်ခေါ်သူများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးဟန်ကို ကျန့်ဖုန်းအား ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်တွေ့စေပြီး သူရဲကောင်းများနှင့် အတော်အတန်ကွဲပြားသည် ဝန်ခံရပေမည်။

"မင်းဒီကောင်ကိုသိလား"

ကျန့်ဖုန်းက ကြီးမားသောဒိုင်းကိုသယ်ဆောင်ထားသော ယောက်ျားကိုကြည့်ကာ လင်ရှင်းအားမေးမြန်းသည်။

"ဒီကောင်က ထူးဆန်းတဲ့ကောင်တစ်ကောင်လို့ကြားဖူးတယ်၊ စစ်သည်တော်ဘုရားကျောင်းက ဖိုင်နယ်ပွဲဝင်ခွင့်ရအောင် ချွင်းချက်ပေးထားတဲ့အခြေအနေတစ်ခုပဲ"

လင်ရှင်းက ခပ်တိုးတိုးပြောသည်။

"ကနဦးအဆင့်ကနေစပြီး သူ့တိုက်ပွဲအားလုံးက သရေကျတာချည်းပဲ။ ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ဒိုင်းကိုချိုးဖျက်လို့မရဘူး။ အံ့အားသင့်စရာကောင်းတာက ဒီကောင်က တိုက်ခိုက်နည်းမသိတဲ့ပုံပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ့တိုက်ပွဲအားလုံးက သရေကျသွားတာ"

"သူက တိုက်ခိုက်မှာ မတ်ဘူး"

ဤစကားသည် ကျန့်ဖုန်းကိုအံ့အားသင့်စေပြီး ပိုမိုစူးစမ်းလိုစိတ်ဖြစ်လာစေသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် မရပ်တန့်နိုင်ပေ။ လင်ရှင်းသည် အခြားတစ်စုံတစ်ဦးကို ထူးဆန်းသူခေါ်ဆိုသည်။ သို့ဆိုလျှင် သူသည်အဘယ်နည်း။

ပထမဆုံးတိုက်ပွဲသည် အလျင်အမြန်ပြီးဆုံးသွားပြီး ဒုတိယတိုက်ပွဲစတင်သည်။

"ဒုတိယတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်မယ့်သူတွေက ကျန့်ဖုန်း နဲ့ ဝမ်မင်"

ကျန့်ဖုန်း၏ပြိုင်ဘက်သည် စစ်မာရှန်းမတ်ဘဲ နှစ်ဦးတည်းဆွေးနွေးသော ဝမ်မင် ဖြစ်နေသည့်အတွက် လင်ရှင်း စိတ်ပျက်သွားလေသည်။။

"ဆက်လုပ်ပါ၊ ညီအစ်ကို ကျန်း။ သူ့ရဲ့ဒိုင်းကိုချိုးဖျက်ဖို့ကြိုးစားကြည့်ပါ"

လင်ရှင်းက အားပေးသည်။

"ဒါက မဖြစ်မနေလုပ်ရမှာ"

ကျန့်ဖုန်းက ပြုံးရင်းပြောသည်။

တိုက်ပွဲနှစ်ပွဲတွင် သူသည် စစ်သည်တော်ဘုရားကျောင်းမှ စစ်သည်တော်အမှတ် ၁ နှင့် စစ်သည်တော်အမှတ် ၂ တို့ကို တွေ့ဆုံသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် အဆင့်ငါးကစားသမားများဖြစ်ပြီး အလွန်သန်မာရမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်မင်သည် တကယ်ပဲတိုက်ခိုက်နည်းမသိဘူးလား၊ ဒါမှမတ် တစ်ခုခုကိုဝှက်ထားသလားဆိုတာ မရှင်းလင်းပေ။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကြီးမားသောဒိုင်းများကို သယ်ဆောင်ထားကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးတွင် ဝမ်ဆိုသည့် တူညီသောနာမည်ရှိသည်။ တစ်ယောက်က မတိုက်ခိုက်ဘူး၊ နောက်တစ်ယောက်က မကာကွယ်ဘူး။ သူတို့က မိသားစုတစ်ခုဖြစ်နိုင်မလား။

ကျန့်ဖုန်းသည် စမ်းသပ်ကွင်းပေါ်သို့တက်လာပြီး အလင်းချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ်ဆင်ထားကာ သူရဲကောင်းဓားနှစ်လက်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

အခြားဘက်မှ ဝမ်မင်သည်လည်း သူ၏နောက်ကျောမှ ကြီးမားသောဒိုင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ၎င်းသည်မြေပြင်ပေါ်သို့ကျသောအခါ "ဝုန်း" ဟူသောအသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကြီးမားသောဒိုင်းသည် တိုက်ရိုက်မြေကြီးထဲသို့နစ်မြုပ်သွားသည်။ ဒိုင်းသည် မည်မျှလေးလံကြောင်း ပြသသည်။

တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည်။