စစ်ပွဲဘုရင် ယွမ်ယွမ်

အသံကိုကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယန်ဝမ်ကျောက် ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သေချာပေါက်၊ သူမပင်။

နတ်သမီး ချိုင်အာ၊ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အစိမ်းရောင်ဝါးတုတ်ကို အမှီပြုကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းလမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။

လုံဟောက်ချန်က သတိထားမိပြီး၊ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန့်ချိုင်အာ ကိုမြင်တွေ့ရသည်နှင့်၊ အမြန်သွားပြီး ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"ချိုင်အာ၊ မင်းတကယ်လာတာပဲ"

လုံဟောက်ချန်က အနားကပ်သွားပြီး ရှန့်ချိုင်အာ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤအရာကိုမြင်တွေ့ရသော ယန်ဝမ်ကျောက်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မဲမှောင်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ငါးရက်ကြာမြင့်ပြီးဖြစ်သော မမျှော်လင့်ဘဲကြုံတွေ့ရသည့် ပြဿနာအကြောင်း တွေးမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လီရှင်း သည် သူမ၏‌ မောင်ငယ်လေးက ချောမောသောညီမငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် အတူရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဟီး ဟီး"

ကျန့်ဖုန်းက ပြုံးရယ်လိုက်သည်။ သူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်စဉ်က၊ နှစ်ဦးကြားရှိ စင်ကြယ်သောခံစားချက်များကို အားကျသည်။

"ဆရာဦးလေး မင်းဒေါသမထွက်ဘူးလား"

ယန်ဝမ်ကျောက် က ကျန့်ဖုန်း ရယ်မောသည်ကိုမြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာကြောင့်ဒေါသထွက်ရမှာလဲ။ သူတို့ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ပဲ။ ဒေါသထွက်မယ်ဆိုရင် ဟိုအကြီးအကဲ ရှန့်ယွဲ့ ကိုဒေါသထွက်ပါ" ကျန့်ဖုန်း က အေးဆေးစွာပြောသည်။

တကယ်တော့၊ ရှန့်ချိုင်အာ ၏ ယခင်က ရှုပ်ထွေးစေသော အပြုအမူကို လျစ်လျူရှုလိုက်လျှင်၊ ကျန့်ဖုန်း သည် သူတို့ နှစ်ဦးက အဆင်ပြေသည် ခံစားရသည်။

ယန်ဝမ်ကျောက် သည် စဉ်းစားကြည့်ပြီး၊ ရှန့်ချိုင်အာ သည် ထိုနေ့က ရပ်တန့်ကြောင်း သိရှိရသော်လည်း၊ ရှန့်ယွဲ့ ရောက်ရှိလာပြီး အမှန်အမှားမခွဲခြားဘဲ ကျန့်ဖုန်း ကို ဒဏ်ရာရစေသည်။

"ဒါအမှန်ပဲ"

ကျန့်ဖုန်း သည် သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရှုရင်း၊ သူ့အတွင်း၌ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခု ခံစားရသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့ဘေးရှိ ကျန်းရှင်းရန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရှင်းရန် က ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးသည်၊

"နင် ငါ့ကို ဘာလို့ကြည့်နေတာလဲ"

"မင်းက လှလို့လေ"

ကျန့်ဖုန်း က ပြုံးရင်းပြောသည်။

"အိုး"

ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသော ကျန်းရှင်းရန် ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းနီရဲသွားပြီး၊ ညင်သာသည့် အသံဖြင့်တုံ့ပြန်ကာ အမြန်ဝေးရာသို့ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်၊ ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ကောင်စီခန်းမ၏အလယ်ဗဟိုရှိ စင်မြင့်ပေါ်သို့ လမ်းလျှောက်တက်လာသည်။

အကြီးအကဲသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး၊ သူ၏အဖြူရောင်ဆံပင်များသည် ထောင်မတ်နေကာ၊ သူ၏ကျားကဲ့သို့သောမျက်လုံးများသည် စွမ်းအားပြင်းပြင်းထွက်ပေါ်နေသည်။

"ပြိုင်ဘက်အားလုံးရောက်ရှိပြီးပြီ၊ အုပ်စုခွဲခြားသည့်အခမ်းအနားစတင်ပါမည်။ ပြိုင်ဘက်အားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ကနဦးအဆင့်မှ နံပါတ်များကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရမည်။ နောက်ဆုံးအဆင့်၏ပုံစံကို သင်အားလုံးရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးဖြစ်သည် ကျွန်ုပ်ယုံကြည်သည်၊ ဒါကြောင့် ထပ်မံရှင်းပြမှာမတ်ပါဘူး။ အခုတော့ ကျွန်ုပ်တို့ ကံစမ်းမဲဆွဲမည်ဖြစ်ပြီး၊ အုပ်စုများဖွဲ့စည်းပြီးနောက်၊ ပြိုင်ပွဲ၏ပထမဆုံးအချီကို စတင်ရန် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ဆက်လက်သွားရောက်မည်ဖြစ်သည်"

အကြီးအကဲပြောနေစဉ်တွင်၊ ကြီးမားသောပုံဆောင်ခဲတစ်ခုသည် စင်မြင့်၏အောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်းမြင့်တက်လာကာ၊ ၎င်း၏ထိပ်တွင် နံပါတ်တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါး၊ ခြောက် ဟူ၍ရေးထားသည်။

ပုံဆောင်ခဲအတွင်းရှိ လိမ္မော်ရောင်ဘောလုံးခြောက်ဆယ်သည် အပြင်းအထန်လှုပ်ရှားမှုစတင်လာသောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် ပုံဆောင်ခဲလုံး၏အပေါက်ခြောက်ခုမှ ပစ်ထုတ်ခံရပြီး၊ ထို့နောက် ပုံဆောင်ခဲလုံးကိုဝိုင်းရံထားသော ပုံဆောင်ခဲတိုင်ခြောက်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။

မကြာမီ၊ အုပ်စုခွဲခြားမှုပြီးဆုံးသွားပြီး၊ အကြီးအကဲသည် အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် ကြေညာသည်၊

"ငါက ခွမ်၊ စစ်သည်တော်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးပါ။ အခု ကံစမ်းမဲဆွဲခြင်းရလဒ်ကို ကြေညာပါမယ်"

ရန်ဝေါ်ခွမ် သည် လက်ကို အသာအယာဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး၊ နံပါတ်တစ်ဖြင့်အမှတ်အသားပြုထားသော ပုံဆောင်ခဲတိုင်မှ လိမ္မော်ရောင်ဘောလုံးငယ်ဆယ်လုံး ပျံထွက်လာကာ၊ သူ့ရှေ့တွင် လာရောက်စီတန်းနေလေသည်။

"နောက်ဆုံးအဆင့် အုပ်စုတစ်၊ သူရဲကောင်း နံပါတ်တစ်၊ စစ်သည်တော် နံပါတ်တစ်၊ မှော်ဆရာ နံပါတ်တစ်၊ ဆင့်ခေါ်သူ နံပါတ်တစ်၊ ဘုန်းတော်ကြီး နံပါတ် ၁၈၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ နံပါတ် ၁၁၊ စစ်သည်တော် နံပါတ်နှစ်..."

ဤစာရင်းကိုကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ကျန့်ဖုန်း သာမက၊ ပြိုင်ဘက်အားလုံးနှင့် ကောင်စီခန်းမ၏ဒုတိယထပ်ရှိ အကြီးအကဲများပါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အုပ်စုတစ်ခုတည်းသည် ဘုရားကျောင်းကြီးလေးခု၏ နံပါတ်တစ်ကျွမ်းကျင်သူများကို စုစည်းထားပြီး၊ တစ်အုပ်စုလုံးတွင် အဆင့်ငါးစွမ်းအားရှင်ငါးဦးရှိသည်။

၎င်းသည် လက်တွေ့အားဖြင့် သေဆုံးခြင်းအုပ်စုဖြစ်သည်။

လင်ရှင်း ၏မျက်နှာသည် ပို၍ဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် မူလက ထိပ်ဆုံး ၁၆ ဦးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မျှော်လင့်ချက်များ ရှိသော်လည်း၊ ယခုတွင် လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"ပထမအုပ်စုပြိုင်ဘက်များ ကြေညာချက်ပြီးဆုံးပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထကြပါ။ ဝန်ထမ်းတွေက ပြိုင်ပွဲ၏ပထမဆုံးအချီကို စတင်ဖို့ သင်တို့ကို ပြိုင်ကွင်းဆီ ဦးဆောင်သွားပါလိမ့်မယ်"

ကျန့်ဖုန်း က ကျန်းရှင်းရန် ကိုကြည့်ပြီး ပြောသည်၊

"ငါအရင်သွားမယ်"

"တ်ပြီး၊ ထိပ်ဆုံး ၁၆ ဦးအဆင့်မှာတွေ့မယ်"

ကျန်းရှင်းရန် က ပြုံးရင်းပြောသည်။

ကျန့်ဖုန်း က ခေါင်းညိမ့်ပြီး၊ လင်ရှင်း ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပေးကာ၊ အတူတကွထပြီး ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ လိုက်သွားသည်။

လင်ရှင်း က သူ၏နဖူးကို ရိုက်ကာ၊ ခါးသက်စွာပြောသည်။

"ဒါကဘယ်လိုကံကြမ္မာမျိုးလဲ"

"ဟားဟား၊ အစ်ကို လင် စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ မင်းရဲ့နံပါတ်တစ်မှော်ဆရာစိတ်ဓာတ်ကို ပြစမ်းပါ"

ကျန့်ဖုန်း က ရယ်မောသည်။

ပထမအုပ်စု၏ပြိုင်ကွင်းသည် သူရဲကောင်းစမ်းသပ်ကွင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ကျန့်ဖုန်း ၏အိမ်ကွင်းဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဤအုပ်စုရှိပြိုင်ဘက်အားလုံးထဲတွင် သူရဲကောင်းတစ်ဦးတည်းသာရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဖုန်း သည် ဤအုပ်စုရှိပြိုင်ဘက်များစွာတွင် အလွန်ထူးခြားသောလက္ခဏာများရှိကြောင်း သတိပြုမိသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ထက်မြင့်သော ဒိုင်းကြီးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ယောက်ျားလေးသည် အရပ်နှစ်မီတာကျော်ရှိပြီး၊ သူ၏ကြွက်သားများသည် ဂရနိုက်ကျောက်ကဲ့သို့ မာကျောကာ၊ ဓားနှင့်ပုဆိန်ဖြင့်ထွင်းထုထားသည့်အလား ခိုင်မာသောမျက်နှာရှိသည်။ သူသည် အသက် ၂၀ ခန့်ရှိပုံရသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မှော်ဆရာဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အခြားထိပ်ပြောင်သန်မာသည့်ယောက်ျား၏ခန္ဓာကိုယ်ထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသည်။

ချောမောသောမျက်နှာ၊ သေးငယ်သောခန္ဓာကိုယ်နှင့် နုနယ်သည့်ပုံပေါ်သည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးလည်းရှိသည်။

မကြာမီ၊ ကျန့်ဖုန်း နှင့် သူ၏အုပ်စုသည် သူရဲကောင်းစမ်းသပ်ကွင်း သို့ရောက်ရှိလာပြီး၊ ပွဲစဉ်အစဉ်လိုက်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် နောက်ထပ်ကံစမ်းမဲဆွဲကြသည်။

အုပ်စုအဆင့်သည် ကိုးရက်ကြာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပြိုင်ဘက်ဆယ်ဦးတွင် တစ်ဦးစီသည် အခြားကိုးဦးထဲမှ တစ်ဦးနှင့် ကစားရမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်များသည် အနိုင်ရအရေအတွက်ပေါ်မူတည်ပြီး၊ ထိပ်ဆုံးနှစ်ဦးသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။

တတိယနေရာအုပ်စုသည် အခြားအုပ်စုများမှ တတိယနေရာအုပ်စုများနှင့်သာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး၊ အဆုံးစွန်အားဖြင့်၊ အုပ်စုခြောက်စုမှ စတုတ္ထအကောင်းဆုံး တတိယနေရာအုပ်စုလေးစုသည် နောက်ဆုံး ၁၆ ဦးအဆင့်သို့ တက်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။

"ပထမပွဲစဉ်သည် ကျန့်ဖုန်း နှင့် ဝမ်ယွမ်ယွမ် တို့ကြားဖြစ်ပြီး၊ ကျန့်ဖုန်း ကစားမည်ဖြစ်သည်"

ဒိုင်လူကြီးသည် အဆင့်ခုနှစ် သူရဲကောင်းဘုရားကျောင်း ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်စွမ်းအားရှိသော်လည်း၊ သူသည် ငွေသားအခြေခံသူရဲကောင်း တ်မတ် မရှင်းလင်းပါ။

ကျန့်ဖုန်း ထပြီး စမ်းသပ်ကွင်းထဲသို့ဝင်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ အရပ် ၁.၇ မီတာကျော်ရှိပြီး သူရဲကောင်းဟန်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သူမ၏ဒိုင်းကြီးကို သယ်ဆောင်ကာ စမ်းသပ်ကွင်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။

ကျန့်ဖုန်း သည် ဝမ်ယွမ်ယွမ် ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒိုင်းကိုမြင်တွေ့ရသည်နှင့်၊ သူမအား လုံဟောက်ချန် ၏အနာဂတ် အာရုဏ်ဦးအလင်းရောင်အဖွဲ့မှ စစ်သည်တော်တစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်းသိရှိသွားသည်။

သို့သော်၊ ကျန့်ဖုန်း ၏မှတ်ဉာဏ်တွင်၊ ဤမိန်းကလေးသည် လုံဟောက်ချန် နှင့် တူသည့် အုပ်စုတွင်ရှိသင့်သည်။

သို့သော် ကိစ္စမရှိပါ၊ တိုက်ခိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

"ပွဲစဉ်စတင်ပြီ"

ဒိုင်လူကြီးက ကြေညာပြီး ကွင်း၏အစွန်းသို့ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ကျန့်ဖုန်း သည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် မှ ဓားနှစ်ချောင်းနှင့် သံချပ်ကာဝတ်စုံတစ်စုံကို ထုတ်ယူသည်၊ ပစ္စည်းကိရိယာသုံးခုလုံးသည် မှော်အဆင့် ဖြစ်သည်။

ယခင်က၊ ကျန့်ဖုန်း ၏လှံသည် သွမ့်ယီ နှင့်တိုက်ပွဲတွင် ပျက်စီးပြီး၊ သူ၏သံချပ်ကာဝတ်စုံသည် ရှန့်ယွဲ့ ၏လက်သီးဖြင့် ပဲ့ထွက်သည်။

ယခု ကျန့်ဖုန်း ဝတ်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းကိရိယာများသည် သူ၏နောက်ဆုံးကျန်ရှိသောပစ္စည်းများဖြစ်သည်၊ ၎င်းတို့ပျက်စီးပါက အစားထိုးရန် ဘာမျှမကျန်တော့ပေ။

သို့သော်၊ ဝမ်ယွမ်ယွမ် ၏လက်ထဲရှိ ဧရာမဘီလူးဝိညာဉ်ဒိုင်း ကိုကြည့်ရင်း၊ ကျန့်ဖုန်း သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက်နက်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည့် ရာခိုင်နှုန်း များသည် ဝမ်းနည်းစွာသိရှိသွားသည်။

ဤအရာကိုတွေးမိသော ကျန့်ဖုန်း သည် ကနဦးအဆင့်တွင် ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏သက်ဆိုင်ရာဘုရားကျောင်းများမှ ဆုအဖြစ် ပစ္စည်းကိရိယာတစ်ခုစီရရှိကြောင်း သတိရသည်။ သူသည် သူ၏ဆုများကို ကောက်ယူရန် အချိန်ရှာသင့်သည် ထင်သည်။

ဝမ်ယွမ်ယွမ် သည် သူမ၏ဒိုင်းကို ကျောပြင်မှချွတ်ကာ ရှေ့တွင်အလျားလိုက်ကိုင်ပြီး၊ ကျန့်ဖုန်း ကို အော်ဟစ်ကာ ပြောသည်။

"မင်းရဲ့အစီးအနင်းအဖော်ကိုခေါ်ပါ"

ကျန့်ဖုန်း က ခေါင်းခါကာ ပြောသည်၊

"မလိုအပ်ပါဘူး"

ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသော ဝမ်ယွမ်ယွမ် သည် ကျန့်ဖုန်း သည် သူမကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည် အထင်လွဲကာ၊ ဒေါသတကြီးပြောသည်၊

"ဘယ်လိုတောင် မောက်မာတာလဲ"

ပြိုင်ဘက်သည် သူရဲကောင်း နံပါတ်တစ်ဖြစ်နေစေကာမူ၊ သူမကိုယ်တိုင်သည် စစ်သည်တော် နံပါတ်နှစ်ဖြစ်ပြီး၊ စစ်သည်တော်ဘုရားကျောင်း ကနဦးအဆင့်တွင် ထိပ်ဆုံးသုံးဦးထဲမှတစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွမ်ယွမ် သည် ဒေါသတကြီးကြည့်ကာ၊ ကျန့်ဖုန်း ဆီသို့ အော်ဟစ်ပြေးလာသည်။ သူမ၏ငွေရောင်ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် မြင့်တက်လာကာ၊ အဆင့်ငါးကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦး၏အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြသည်။

ကျန့်ဖုန်း သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာရှိနေပြီး အံ့အားသင့်ခြင်းမရှိပါ။ သူ၏ဓားနှစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ၊ မယုံနိုင်လောက်အောင်မြန်ဆန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးသည်၊ ထို့ကြောင့် နောက်မှတိုက်ခိုက်သော်လည်း ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသည်။

နှစ်ဦးသည် ၁၀ မီတာအကွာတွင်ရှိစဉ်၊ ဝမ်ယွမ်ယွမ် သည် ရုတ်တရက်ခုန်တက်ကာ၊ တစ်ဖက်တွင်ဒိုင်းကိုင်ကာ၊ ကောင်းကင်မှဆင်းသက်လာပြီး ကျန့်ဖုန်း ဆီသို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဒါက ဒိုင်းစစ်သည်တော် လား။