ချက်ပြုတ်ထားသော ယုန်သား
Vol. 5 Ch. 41
ယုန်တစ်ကောင်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဖမ်းမိခြင်းဖြင့် ကျန့်ဖုန်းသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုအနိုင်ရရှိပြီး အလှည့်ကျပြိုင်ပွဲတွင် လေးကြိမ်ဆက်တိုက်အောင်မြင်မှုရရှိသည်။
"ဒင်း၊ တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသည်။ hostသည် အဆင့် ၂ ရှိ ပျော့ပျောင်းသောအရိုးယုန်ကို အနိုင်ရရှိသည်။ ဆုလာဘ်များကို တွက်ချက်နေသည်။"
"ဒင်း၊ hostအား စနစ်ဒင်္ဂါး ၁ ပြား ရရှိသည်ကို ဂုဏ်ယူပါသည်။"
"ဟင် စနစ်ဒင်္ဂါး ၁ ပြား"
ကျန့်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် စနစ်ဒင်္ဂါး ၁၀၀ ကို လွယ်လွယ်ကူကူရရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်းပင်။
စနစ်သည် ဤယုန်ကလေးကို တိုက်ပွဲ၏ ပစ်မှတ်အဖြစ် ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်လား။
သို့သော် ၎င်းသည် ကျန့်ဖုန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေသူ ချန်ယင်းအာဟု ခေါ်သော အဆင့်လေးပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်နေသည်။
ကျန့်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းလှည့်ကာ ချန်ယင်းအာ၏နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ မိန်းကလေးကိုဖမ်းပြီး ရိုက်နှက်လိုစိတ်ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ်စနစ်ဒင်္ဂါး ၁၀၀ ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။
ကျန့်ဖုန်းသည် ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားရသည်။ သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ယုန်ကလေးကို ကြည့်ကာ ပြင်းထန်စွာပြောသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို ဘယ်သူမှ မကယ်တင်နိုင်တော့ဘူး။ ယုန်သားဟင်းနှင့် ယုန်ခေါင်းစပ်၊ ငါပြန်ရောက်ရင် ဒါတွေကို စီစဉ်ပစ်မယ်"
ကျန့်ဖုန်းသည် ပြင်းထန်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ယုန်ကလေးကိုဆုပ်ကိုင်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှတိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားပြီး ကျန်ရှိသောပြိုင်ပွဲများကို ကြည့်ရှုရန် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိတော့ပေ။
လမ်းမှာတော့ ကျန့်ဖုန်းက စနစ်က ဒီဟာက ပျော့ပျောင်းတဲ့အရိုးယုန်ဟု ပြောသည်ကို ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။
ကျန့်ဖုန်းသည် ယနေ့ ကျန်းရှင်းရန်ကို မစောင့်ဘဲ ဟိုတယ်သို့တိုက်ရိုက်ပြန်သွားကာ ယုန်ကို သင့်တော်သလို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ညနေခင်းရောက်လာသည့်အခါ ကျန်းရှင်းရန်သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာပြီး တံခါးတွင် တံခါးခေါက်သံမြည်လာသည်။
ကျန့်ဖုန်းသည် တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျန်းရှင်းရန်သည် အမျက်ထွက်နေသောမျက်နှာဖြင့် အပြင်ဘက်တွင်ရပ်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။
ကျန်းရှင်းရန် မပြောမီတွင် ကျန့်ဖုန်းက ကြားဖြတ်ပြောသည်။
"လာပါ၊ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုကိုပြမယ်။ ဒီနေ့ငါစောစောပြန်လာပြီး မင်းအတွက်ပြင်ဆင်ထားတာ"
ကျန့်ဖုန်းသည် ကျန်းရှင်းရန်ကို ဟိုတယ်စားသောက်ဆိုင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အော်လိုက်သည်။
"ဦးလေး၊ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီမှာပါ"
မီးဖိုချောင်မှ ပျော်ရွှင်သောအသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်းရှင်းရန်သည် ကျန့်ဖုန်းကို ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမ၏မကျေနပ်ချက်သည် မထုတ်ဖော်ရသေးသော်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမက မေးသည်။
"မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အရသာရှိတဲ့အရာတစ်ခုခုကို ငါ့အတွက်ပြင်ဆင်ပေးထားတာလား"
"အင်း၊ ခဏစောင့်၊ မကြာခင်စားလို့ရမယ်"
ကျန့်ဖုန်းက ပြုံးရင်းပြောသည်။
မကြာမီ စားပွဲထိုးဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် ဟင်းခွက်နှစ်ခွက်ကို ယူလာသည်။ အနားမရောက်မီတွင် ကျန့်ဖုန်းနှင့် ကျန်းရှင်းရန်တို့သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအနံ့ကို ရှူရှိုက်မိကြသည်။
"ယုန်ခေါင်းအစပ်နဲ့ ယုန်သားဟင်း၊ ဒီဟင်းလျာတွေက ခင်ဗျားတို့ အတွက်ပါ"
စားပွဲထိုးဝန်ထမ်းသည် မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသောအပြုံးဖြင့် ဟင်းခွက်နှစ်ခွက်ကို ကျန့်ဖုန်းနှင့် ကျန်းရှင်းရန်ရှေ့တွင် ညင်သာစွာထားလိုက်သည်။
"စမ်းကြည့်"
ကျန့်ဖုန်းက ကျန်းရှင်းရန်ထံ �တူနှစ်ချောင်းပေးကာ သူ၏တူကိုကောက်ယူပြီး ယုန်သားဟင်းတစ်တုံးကို ကောက်ယူသည်။
"အမ်၊ အတော်လေးအရသာရှိတယ်"
ကျန်းရှင်းရန်က ကိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများချက်ချင်းမြှောက်တက်လာကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရိပ်ပေါ်လာသည်။
"ဒါကအရသာရှိရမှာပေါ့။ ဒါကပျော့ပျောင်းတဲ့အရိုးယုန်၊ အလွန်ရှားပါးတဲ့မှော်သားရဲတစ်ကောင်။ သူ့မှာတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမရှိသလောက်ဖြစ်ပေမယ့် အသားရဲ့အရသာကတော့ အခြားဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး"
ကျန့်ဖုန်းက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါ့အပြင် ပျော့ပျောင်းတဲ့ အရိုးယုန်ရဲ့ အဆင့်က မြင့်လေလေ သူ့အသားက အရသာရှိလေလေပဲ၊ ငါတို့ စားတာက အဆင့်နှစ် မှော်သားရဲပဲ၊ အစက သူ့ကို မွေးမလို့ စဉ်းစားလိုက်ပေမယ့် နောက်ကျ စားဖို့ပဲ လုပ်လိုက်တော့တယ်”
"ပျော့ပျောင်းတဲ့အရိုးယုန်၊ ငါအဖေပြောတာကြားဖူးတယ်။ ဒါက တကယ့်ကိုအဖိုးတန်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်း၊ လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ရှာမတွေ့ဘူး၊ ငါ့မိသားစုက ချမ်းသာတာတောင် ငါ ဒါကို မစားဖူးဘူး”
ကျန်းရှင်းရန်က ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ကရှားပါးတယ်။ ဒီပျော့ပျောင်းတဲ့အရိုးယုန်တွေမှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမရှိကြဘူး။ သူတို့က မှော်သစ်တောထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ လူသားတွေက သူတို့ကို စားရတာ ကြိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ထောင်အတွင်း လူသားတွေကို သူတို့ကို မျိုးသုဉ်းလုနီးပါး အမဲလိုက်ခဲ့ကြတယ်”
"ဒါဆိုရင် ဒီပျော့ပျောင်းတဲ့အရိုးယုန်ကို ဘယ်ကရတာလဲ"
ကျန်းရှင်းရန်က အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ကျန့်ဖုန်းက ရယ်ရင်းပြောသည်။
"ဒီနေ့ငါ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်က စိတ်မချရတဲ့ ဆင့်ခေါ်သူတစ်ယောက်လေ"
"ဒီမိန်းကလေးက အဆင့်ရှစ်ရှိ ဝိညာဉ်ဘုရင်တစ်ပါးကသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ အသက်တံခါးကို အသုံးပြုနိုင်တယ်။ သူမစိတ်မချရတဲ့အကြောင်းရင်းက အသက်၏တံခါးကဆင့်ခေါ်လိုက်တဲ့ မှော်သားရဲတွေဟာ ကျပန်းဖြစ်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တာကြောင့်ပဲ။ သူမက အဆင့်ရှစ်ရှိတဲ့ နဂါးစိမ်းကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သလို ဒီအဆင့်နှစ်ရှိ ပျော့ပျောင်းတဲ့အရိုးယုန်ကိုလည်း ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်"
"ဒီလိုဆင့်ခေါ်သူတွေရှိတယ်လား၊ သူမဖိုင်နယ်ကို ရောက်သွားတာလား"
ကျန်းရှင်းရန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူမ၏လက်ထဲတွင်တူများကိုင်ထားစဉ်မေးသည်။
"ငါကကံကောင်းသွားတာ။ ကနဦးအဆင့်ရဲ့ ပထမဆုံးတိုက်ပွဲမှာ အဆင့်ရှစ်ရှိ နဂါးစိမ်းကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့တယ်။ ဒါကပြိုင်ဘက်ကို အရမ်းကြောက်လန့်စေပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိဘဲ အရှုံးပေးကြောင်းဝန်ခံစေခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာကြုံတွေ့ရတဲ့ပြိုင်ဘက်တွေကလည်း မတွန့်ဆုတ်ဘဲ အရှုံးပေးကြောင်းကြောင်းဝန်ခံကြတယ်။ ပြီးတော့ ဖိုင်နယ်ကိုရောက်သွားတယ်"
ကျန့်ဖုန်းက ရှင်းပြသည်။
"ဒီလိုလည်း ရသေးတယ်လား"
ကျန်းရှင်းရန်က အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမ၏တူများသည် ဆက်လက်ရွေ့လျားနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျန့်ဖုန်းစကားပြောပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းနှစ်မယ်အနက်မှ အများစုကို စားပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိပြီး အမြန်အော်ဟစ်သည်။
"ဟေ့၊ မင်းအရမ်းမြန်တာပဲ၊ ငါ့အတွက်တစ်ကိုက်တောင်မကျန်ဘူး"
"ဟီးဟီး၊ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ရပ်လို့မရဘူး"
ကျန်းရှင်းရန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို တစ်ရှူးဖြင့်သုတ်ကာ ပြုံးသည်။
"ဒါတွေအားလုံးက အခုငါ့ဟာပဲ"
ကျန့်ဖုန်းက ဟင်းခွက်နှစ်ခွက်ကို သူ့ရှေ့တွင်ထားကာ တစ်ဖက်တွင်တူများကိုင်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မြင်ကွင်းကိုပိတ်ဆို့ထားသည်။
ကျန့်ဖုန်း၏အပြုအမူကိုမြင်သော ကျန်းရှင်းရန်သည် အံ့အားသင့်သွားကာ မျက်လုံးပြုးပြီးကြည့်နေသည်။
"နင်....နင်" ကျန်းရှင်းရန်က စကားမပြောနိုင်အောင် ဒေါသထွက်နေသည်။
မစားရသေးရင် သိပ်အရေးမကြီးပေမယ့် ကျန့်ဖုန်းကိုဒီလိုမြင်ရတော့ သူမ ဒေါသထွက်လာသည်။
သူမသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ကျန့်ဖုန်းကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ ဒေါသထွက်နေသည်။
"ဟားဟား၊ မင်းကိုကြည့်ပါ၊ ဇနီးငယ်လေးတစ်ယောက်လို မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာပဲ။ ငါနောက်နေရုံလေးပါ"
ကျန့်ဖုန်းက ရယ်မောကာပြောသည်။ ကျန့်ဖုန်းသည် ဟင်းခွက်နှစ်ခွက်ကို ကျန်းရှင်းရန်ရှေ့သို့ ပြန်တွန်းပို့သည်။
"ငါမစားတော့ဘူး၊ စားချင်စိတ်မရှိတော့ဘူး"
ကျန်းရှင်းရန်က ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သည်။
"ဒီမှာလူတွေအများကြီးရှိတယ်။ မင်းမစားရင် ငါမင်းကို ခွံ့ကျွေးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ မရှက်နဲ့နော်"
ကျန့်ဖုန်းက အနည်းငယ်နီးကပ်စွာရွေ့လျားသည်။
"နင်ကတော့လေ"
ကျန်းရှင်းရန်က သူ့ကိုမျက်စောင်းထိုးကာ သူမ၏တူများကိုကောက်ယူပြီး သေးသေးလေးကိုက်ကာ ဆက်လက်စားသုံးသည်။
"ကလေးကချစ်စရာကောင်းတယ်"
ကျန့်ဖုန်းက ပြုံးရင်းပြောသည်။
ကျန်းရှင်းရန်က သူ့အား ကြည့်ကာပြောသည်။
"နင်အရင်ကဒီလိုမျိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါမှတ်မိတယ်"
"ဘာကိုလဲ"
ကျန့်ဖုန်းက မေးသည်။
"နင် ငါ့ကို အရင်က ဒီလို နောက်လေ့ မရှိဘူး"
ကျန်းရှင်းရန်၏ လှပသောမျက်နှာသည် အနည်းငယ်နီရဲလာသည်။
"မင်းကြိုက်ရင် နောက်ပိုင်းမှာ မင်းကို ပိုပြီး စနောက်ပေးမယ်"
ကျန့်ဖုန်းက ပျော်ရွှင်စွာပြောသည်။
"တော်စမ်းပါ၊ နင်ဒီလိုလုပ်တာ ဘယ်သူက ကြိုက်နေလို့လဲ"
ကျန်းရှင်းရန်၏ နားရွက်များနီရဲလာကာ သူမ၏တူများကိုချပြီး အမြန်ထလာသည်။
"ငါဗိုက်ပြည့်သွားပြီ၊ အခုပြန်တော့မယ်"
ကျန်းရှင်းရန်က လျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန့်ဖုန်းသည် ကျန်းရှင်းရန်၏ပုံရိပ်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုကြည့်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသေးသောယုန်သားဆီသို့ မျက်နှာမူကာ ရုတ်တရက်ရယ်မောကာ ပြောသည်။
"ဒါအားလုံးငါ့ဟာပဲ"
ယုန်သားစားပြီးနောက် ကျန့်ဖုန်းသည် အခြားအစားအစာအချို့ကိုစားသုံးပြီး သူ၏အခန်းသို့အနားယူရန်ပြန်လာသည်။ သူ လုံးဝကျေနပ်မှုရှိသည်။
နူးညံ့သောယုန်သားသည် အလွန်အရသာရှိသည်။ နောက်ထပ် ထပ်ပြီး စားချင်သေးသည်။
နောက်တစ်ကြိမ်သူမနှင့်ပြန်တွေ့ရန်ခက်ခဲလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးအနေနှင့် ချန်ယင်းအာသည် တကယ်ပဲစိတ်မချရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းရှင်းရန်သည် သူမ၏ပုံမှန်အတိုင်းပြန်လာပြီး ကျန့်ဖုန်းနှင့်အတူနံနက်စာစားကာ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများသို့သွားရောက်ကာ ပြိုင်ပွဲဝင်ကြသည်။
ဒီနေ့တွင် သူတို့သည် အလှည့်ကျပြိုင်ပွဲ၏ ပဉ္စမအကြိမ်ကို ကစားမည်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် ပြိုင်ပွဲ၏တစ်ဝက်ရှိပြီဖြစ်သည်။
ကျန့်ဖုန်းသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ရောက်ရှိလာပြီး သူသိသောလူများကို နှုတ်ဆက်ကာ ပြိုင်ပွဲစတင်ရန် စောင့်ဆိုင်းကာ ထိုင်လိုက်သည်။
သို့သော် ဒိုင်လူကြီးက တိုက်ပွဲစာရင်းကိုဖတ်သည့်အခါ ကျန့်ဖုန်းနှင့် လင်ရှင်းနှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ပဉ္စမအကြိမ်၊ ပထမပွဲ- ကျန့်ဖုန်း နှင့် လင်ရှင်း"
ကျန့်ဖုန်းနှင့် လင်ရှင်းတို့သည် အချင်းချင်းကြည့်ကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏မျက်လုံးများတွင် မတတ်သာမှုကိုမြင်ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင်တွေ့ဆုံရမည်ကိုသိသော်လည်း လင်ရှင်းသည် စစ်မာရှန်းက ကျန့်ဖုန်းနှင့်တွေ့ဆုံပြီး ကောင်းစွာရိုက်နှက်ခံရမည်ကို မျှော်လင့်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ပထမဦးဆုံး သူနှင့်တွေ့ဆုံရမည်ဟု မျှော်လင့်မထားပေ။
ကျန့်ဖုန်းသည် ထလာကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။