ရှေးဟောင်းအလင်းဘုရင်

ရှန့်ယွဲ့သည် ခပ်ဝဝအဖိုးအိုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်နေပြီး အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် စကားမပြောဘဲ၊ ရံဖန်ရံခါ ညည်းတွားသံဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ ထိုးနှက်နေသောနာကျင်မှုကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်းရယ်နေသော ခပ်ဝဝအဖိုးအိုသည် ရှန့်ယွဲ့၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အခြေအနေကို တွေ့မြင်ရသည့်အခါ ရုတ်တရက် ရယ်သံရပ်တန့်သွားသည်။

"မင်းထပ်ရယ်ရင် ငါတစ်သက်လုံးခွင့်မလွှတ်တော့ဘူး"

ရှန့်ယွဲ့သည် ခပ်ဝဝအဖိုးအို၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုကို တွေ့မြင်ရပြီး သူ၏�ပူပြင်းသောစိတ်သဘောထားဖြင့် မည်သို့ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

"မပြီးဆုံးသေးတာက မပြီးဆုံးသေးဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းငါ့ကိုမနိုင်ဘူး”

ခပ်ဝဝအဖိုးအိုက ရယ်ရင်းပြောသည်။

"မင်း... ငါမင်းနဲ့မရန်ဖြစ်တော့ဘူး"

ရှန့်ယွဲ့သည် ထွက်ပြေးရန် အကြောင်းပြချက်ရှာနေစဉ်၊ သူသည် အခြားတစ်စုံတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်ကို ရုတ်တရက်သတိထားမိသောကြောင့် အခွင့်ကောင်းယူကာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

လူငယ်နှစ်ဦးသည် ဘဏ္ဍာတိုက်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ရှည်လျားသွက်လက်ပြီး ချောမောလှပသည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ရုပ်ရည်သဏ္ဍာန်အားဖြင့် အလွန်ထူးခြားစွာချောမောလှပသည်။

သူ၏အလွန်ချောမောလှပသော မျက်နှာသည် မိန်းမဝတ်စုံဝတ်ပါက အံ့ဖွယ်အလှတရားဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။

လာရောက်သူများမှာ လုံဟောက်ချန်နှင့် ဟန်ယွီတို့ဖြစ်သည်။

လုံဟောက်ချန်ကို တွေ့မြင်ရသည့်အခါ ရှန့်ယွဲ့သည် ပိုမိုဒေါသထွက်လာသည်။

ဇာတ်လမ်းသည် လုံဟောက်ချန်နှင့် စတင်သည်။

ရှန့်ယွဲ့သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်ပျက်မိသည်။ ဒီကောင်က ငါ့ချိုင်အာကို ဘယ်လိုမျိုး စွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ဆေးတွေတိုက်တာလဲ။ ဒီခွေးကောင်အတွက် ချိုင်အာက ယန်ဝမ်ကျောက်ကို ဘာလို့တိုက်ခိုက်ရတာလဲ။

ငါ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်က ဟန်ယွီပါ၊ မြင့်မြတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ကမ္ဘာမြေသူရဲကောင်း လုံဟောက်ချန်ကို ဆုလာဘ်တောင်းခံဖို့ မြင့်မြတ်သူရဲကောင်းခေါင်းဆောင် ဟန်စစ်က စေလွှတ်လိုက်တာပါ"

ဟန်ယွီနှင့် လုံဟောက်ချန်တို့က ရိုသေစွာဦးညွှတ်ကြသည်။

"တံဆိပ်"

ရှန့်ယွဲ့က အေးစက်စွာပြောသည်။

ဟန်ယွီသည် ရိုသေစွာဖြင့် တံဆိပ်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

ရှန့်ယွဲ့သည် သူ့ကိုစစ်ဆေးပြီး ပြောသည်။

"မင်းဒီမှာစောင့်နေပါ။ လုံဟောက်ချန်၊ ငါနဲ့အတူလိုက်ခဲ့"

...

ထိုအချိန်တွင်၊ သူရဲကောင်းဘုရားကျောင်း၏ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းရှိ ကျန့်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ဦး အလျင်အမြန်ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ရုတ်တရက်အာရုံရလိုက်သည်။

နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လာရောက်သူသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားပြီး မာန်မာနရှိသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဓားရှည်ကဲ့သို့ မျက်ခုံးရှည်များရှိသည်။

၎င်းသည် ယန်ဟောက်ယွီဖြစ်သည်။

"ဆရာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ကျန့်ဖုန်းက အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် မေးသည်။

"မင်းသေလုနီးပါးရိုက်နှက်ခံရတယ်လို့ ငါကြားလိုက်ရတယ်၊ ဒါနဲ့မင်းကိုလာကြည့်တယ်ပဲ။ မင်းကတကယ်ပဲ ဂုဏ်သိက္ခာကင်းမဲ့တယ်"

ယန်ဟောက်ယွီက ဆူသည်။

"ဆရာ၊ ရှန့်ယွဲ့အဖိုးအိုကြီးက... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူကအဆင့် ၉ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပဲ။ အခု ကျွန်တော်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား"

ကျန့်ဖုန်းက မတတ်နိုင်စွာ ပြောသည်။

"မျှော်လင့်ချက်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါမင်းရဲ့ဒေါသကိုသက်သာစေဖို့ ကူညီပေးတယ်လေ"

ယန်ဟောက်ယွီက စိတ်ဆိုးစွာပြောသည်။

ဤစကားကိုကြားပြီးနောက်၊ ကျန့်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းစိတ်ဝင်စားသွားပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန်မေးသည်။

"ဒေါသကိုသက်သာစေတာလား ဘယ်လိုသက်သာစေတာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ သူအသက်ကြီးနေပြီဆိုတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး သူ့မျက်နှာကို ရောင်ရမ်းအောင်လုပ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါသူ့ကိုနည်းနည်းလေးပဲရိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့မျက်နှာက ရောင်နေဦးမယ်"

ယန်ဟောက်ယွီက ပုံမှန်အတိုင်းပြောသည်။

ကျန့်ဖုန်းက လက်မထောင်ပြီး ပြောသည်။

"ဆရာကတော့ တကယ်ကိုအားကျစရာပဲ"

"ပုတ်"ဟူသောအသံဖြင့်၊ ယန်ဟောက်ယွီသည် ကျန့်ဖုန်း၏ခေါင်းကို ရိုက်ကာ ဆူသည်။

"မင်းဆရာကို ဒီလိုပြောတာလား"

"ဟီဟီ၊ ဆရာ၊ ဒီအသေးစိတ်အချက်တွေကို မအာရုံမစိုက်ပါနဲ့။ ပြီးတော့ ဒီမှာဆုလာဘ်ယူဖို့ လာတာလေ။ ဘယ်မှာလဲ။ မမြင်ရဘူး"

ကျန့်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ မင်းကလေးဆိုးလေး၊ လာ၊ မင်းရဲ့ဆုလာဘ်ကိုငါပြမယ်"

ယန်ဟောက်ယွီက အပြုံးဖြင့် ပြောပြီး ကျန့်ဖုန်းကို ကျောက်နံရံတစ်ခုဆီခေါ်သွားသည်။

သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ ကျောက်နံရံရှိ နေရာတစ်ခုကို ဖြည်းဖြည်းချင်းနှိပ်လိုက်သည်၊ ရုတ်တရက် မူလချောမွတ်သောကျောက်နံရံပေါ်တွင် အစီအရင်တစ်ခုပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ကျောက်နံရံသည် လည်ပတ်ကာ တံခါးဝတစ်ခုကို ဖော်ပြလာသည်။

"သွားကြရအောင်"

ယန်ဟောက်ယွီက ပြောလာသည်။

တံခါးဝအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ဂူသည် လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာကို ဖော်ပြလိုက်သည်၊ များစွာသောအခန်းများအဖြစ် ခွဲခြားထားသည်။

ကျန့်ဖုန်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ အမှတ်အသားပြုထားသော အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အခန်းသည် သေးငယ်ပြီး ကျောက်စားပွဲတစ်လုံးသာရှိသည်။

ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် လေးလံသောဓားတစ်ချောင်းရှိပြီး သံချေးတက်နေကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အမှတ်အသားပြုထားသည်။

"ဆရာ၊ ဟာသလုပ်နေတာလး။ ဒီဓားက သံချေးတက်နေသလိုပဲ"

ယန်ဟောက်ယွီရှေ့တွင်၊ ကျန့်ဖုန်းသည် လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပြောဆိုပြီး တိုက်ရိုက်မေးခွန်းထုတ်သည်။

ဓားသည် ပေါ်လာသည့်အတိုင်းရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ဟု သံသယရှိသော်လည်း၊ သူသည် စဉ်းစားရန် မလိုအပ်ဘဲ တိုက်ရိုက်မေးသည်။

"မင်းကဒါကို အပိုပစ္စည်းတစ်ခုလို့ ထင်နေတာလား"

ယန်ဟောက်ယွီက ကျန့်ဖုန်း၏ခေါင်းကို ရိုက်ကာ စိတ်ဆိုးစွာဖြင့်ပြောသည်။

"ဒါရဲ့အပြင်ပန်းသွင်ပြင်နဲ့ လှည့်စားမခံနဲ့၊ ဒီဓားကဘယ်ကလာတာလဲဆိုတာတောင် မင်းသိလို့လား"

ကျန့်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်ခေါင်းခါကာ ပြောသည်။

"မသိဘူး"

"ဒါက ရှေးခေတ်လူသားမျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင် အလင်းဘုရင်ရဲ့ဓား။ ငါအရင်က နတ်ဆိုးအမဲလိုက်အဖွဲ့မှာရှိစဉ်တုန်းက ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတစ်ခုထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာ"

ယန်ဟောက်ယွီက ရှင်းပြသည်-

"ဒါပေမယ့် အလင်းဘုရင်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀၀၀ ကျော်က ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီးတော့ အခုတော့ ဒီဓားက ဝိညာဉ်နတ်ဆိုးအဆင့် ပစ္စည်းတစ်ခုသာသာပဲ"

ကျန့်ဖုန်းသည် ဓားကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး မေးသည်။

"ဆရာ၊ ဒီဓားက ဘယ်အဆင့်ရှိလဲဆိုတာ သိလား"

"ငါလည်း အကဲဖြတ်ရခက်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ပန်းပဲသမားပြောတာကတော့ ဓားပေါ်ကအမှတ်အသားတွေဟာ အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး မသေမျိုးအဆင့်ပစ္စည်းကိရိယာအချို့ထက်တောင် မနိမ့်ဘူးဆိုတာပဲ"

ယန်ဟောက်ယွီက ပြောသည်။

"အခုချိန်မှာ ဝိညာဉ်နတ်ဆိုးအဆင့်ပဲ ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် ဒါကို လျှော့မတွက်နဲ့၊ ဒါကအဆင့်တက်လာနိုင်တဲ့ ဓားတစ်ချောင်းပဲ”

"ဒါက မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ"

ကျန့်ဖုန်း အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆိုတာ ဝိညာဉ်နဲ့ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ လက်နက်တစ်မျိုးပါ။ မင်း စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းကို သူ့ရဲ့သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး မင်းရဲ့သွေးမျိုးဆက်လက်နက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ အဆင့်မြှင့်တက်သွားမယ်။ ဒါကြောင့် မင်းသန်မာလာနိုင်ရင်၊ မသေမျိုးအဆင့်က ဒါရဲ့ ကန့်သတ်ချက် မဟုတ်ဘူး" ယန်ဟောက်ယွီက ပြောသည်။

ဤစကားကိုကြားပြီးနောက်၊ ကျန့်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းစိတ်ဝင်စားသွားသည်။ မသေမျိုးအဆင့်သည် ကန့်သတ်ချက်မဟုတ်ပါ၊ ဤဓားသည် အနာဂတ်တွင် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုဖြစ်လာနိုင်သလား။

"ဆရာ၊ ဒီဓားရဲ့ စမ်းသပ်မှုကဘာလဲ"

ကျန့်ဖုန်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန်မေးသည်။

"အကဲဖြတ်မှုက အရမ်းရိုးရှင်းတယ်၊ သူ့ကို မလိုက်ရုံပဲ"

ယန်ဟောက်ယွီက အနည်းငယ်အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

"မ ရမယ် ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့အတွင်းဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုမသုံးနိုင်ဘူး၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားကိုပဲ အားကိုးရမယ်"

ယန်ဟောက်ယွီက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

ဤစကားကိုကြားပြီးနောက်၊ ကျန့်ဖုန်းသည် မယုံနိုင်ပါ၊ ဤမျှရိုးရှင်းပါသလား။ သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဓားရှည်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ဓားရှည်သည် ၁.၅ မီတာရှည်လျားပြီး ဓားသွားသည် ရှည်လျားပြီး ကျယ်ပြန့်ကာ ပုံမှန်သူရဲကောင်းဓားကြီးထက် ပိုမိုကြီးမားသည်။ လက်ကိုင်သည်လည်း ၄၀ စင်တီမီတာရှည်လျားပြီး ရှားပါးသော လက်နှစ်ဖက်ကိုင် ဓားတစ်ချောင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်၊ သူသည် ဓားရှည်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မမနိုင်ချေ၊ သို့မဟုတ် လှုပ်ပင် မလှုပ်နိုင်ချေ။

"ဟမ်" ကျန့်ဖုန်း၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာပြီး၊ ဤအကြိမ်တွင် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားစိုက်ထုတ်သည်၊ ကြွက်သားများသည် ဖောင်းကြွလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဓားသည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ယန်ဟောက်ယွီသည် ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရှုနေပြီး ကျန့်ဖုန်းသည် ဓားကိုမြှောက်နိုင်မနိုင်ကို မသိရချေ။ သို့သော်၊ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များထဲမှ မည်သူမဆို ဓား၏အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရယူနိုင်ပါက၊ ထိုသူသည် ကျန့်ဖုန်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမဖြစ်နိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဓားကိုမြှောက်ရန် ပြင်ပဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းဆုံးသုံးထောင်လိုအပ်ပြီး၊ သူရဲကောင်းမျိုးဆက်သစ်လူငယ်များထဲတွင်၊ ကျန့်ဖုန်းမှလွဲ၍ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြင်ပဝိညာဉ်စွမ်းအား ငါးရာကျော်ရှိသည်မဟုတ်ချေ။

ကျန့်ဖုန်း၏ဆရာအဖြစ်၊ ကျန့်ဖုန်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြင်ပဝိညာဉ်စွမ်းအားရှိကြောင်း သူသိသည်။

ကျန့်ဖုန်းရရှိသော အခွင့်အလမ်းကို သူအလွန်စူးစမ်းလိုသော်လည်း၊ ကျန့်ဖုန်းမပြောပါက သူမေးရန်မလိုအပ်ပါ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူသည် ကျန့်ဖုန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို မတွေ့ရှိပေ။

"ကလက်"

ပြင်းထန်သောအသံတစ်ခု မြည်လာပြီး ဓားတုန်လှုပ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်း၏မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ သံချေးတွင် သေးငယ်သောအက်ကြောင်းတစ်ခုပေါ်လာသည်။

ကျန့်ဖုန်းသည် ပိုမိုအားစိုက်ထုတ်ကာ ထိုင်ပြီး သူ၏ခြေသလုံးများဖြင့် လက်ကိုင်မှ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဓားကိုဖုံးအုပ်ထားသော သံချေးများ ကွာကျပြီး ပုန်းကွယ်နေသော ဓားသွားကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ကျန့်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ်လေးနက်လာသည်၊ ဤဓား၏အလေးချိန်သည် သူ၏မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။

သို့သော်၊ သူမမြှောက်နိုင်သည်မဟုတ်ပါ။ ကျန့်ဖုန်းသည် ဓားကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။