အခန်း (၁၀၂)

"ကောင်းပြီ"

ရွီဘင်ကအမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော မီးတုတ်ကြီးများကို စတင်မီးရှို့လိုက်ရာ မီးတောက်များမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ ရွီဘင်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးသည် "အဘိုးကြီးရွှီ... ဒါက တကယ်ပဲ အရှင်ချန် ခိုင်းတာ သေချာရဲ့လား"

"သေချာတာပေါ့" ရွှီဝမ်ချိုင်က ယပ်တောင်ကို ကိုင်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည် "မင်း အမိန့်အတိုင်းသာ တိတိကျကျလုပ်၊ အမှားအယွင်းရှိရင် စစ်ဥပဒေနဲ့ အရေးယူခံရလိမ့်မယ်"

"မင်းကလည်း ကိုယ်ရံတော်မင်းကြီး စတိုင်ဖမ်းနေလိုက်တာ၊ အဲဒီယပ်တောင်က ဘယ်ကရတာလဲ" ကျူထုံ က ယပ်တောင်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး "ပြောစမ်း... ဆန်းရှီက မင်းကို ဘာတွေမှာသွားတာလဲ"

ယခုအခါ တစ်တပ်လုံးတွင် ချန်ဆန်းရှီကို "ဆန်းရှီ" ဟု ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်ဝံ့သူမှာ ကျူထုံ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သည်။

"မြို့ပြင်ထွက်သွားတဲ့ သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ချန်ခဲ့တာလေ၊ ပြန်ပေးစမ်း" ရွှီဝမ်ချိုင်က လိုက်လုသော်လည်း မရပေ "ကျူထုံ... မင်း စစ်ဥပဒေနဲ့ အရေးယူခံချင်လို့လား"

"ဟင်း"

ကျူထုံက ယပ်တောင်ကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီး "ဆန်းရှီက ဘာလို့ မင်းကို ဒီလောက် အာဏာတွေ ပေးထားရတာလဲ"

"မစ္စတာရွှီ" ဆွန်လီ ၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည် "ဒီလို ဟန်ပြခြောက်လှန့်တာက တကယ်ပဲ ထိရောက်မှာလားကျွန်မ မြင်းတပ် ငါးဆယ်ကို ဦးဆောင်ပြီး မြို့ပြင်ထွက်ရဦးမယ်။ အပြင်မှာ လူရိုင်း ခြောက်ထောင်လောက် ရှိတာ၊ အခုလို ပြန်တိုက်ဖို့ ကြိုးစားတာက သိပ်ပြီး အန္တရာယ် မများဘူးလား"

ဒီနေ့ဟာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့နေ့ပင်။ ရှန်ထင်ချွန် သေဆုံးသွားသည်၊ ခရိုင်ဝန်နှင့် ချန်ဆန်းရှီတို့ ပျောက်ကွယ်နေသည်။ ရွှီဝမ်ချိုင်တစ်ယောက်သာ ချန်ဆန်းရှီ၏ ကိုယ်စား အရာရာကို စနစ်တကျ စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မစ္စတာရွှီ... ကျွန်မ မောင်လေးကို ယုံသလို ရှင်ပြောတာကိုလည်း ယုံကြည်ပါရစေ"

"စိတ်ချပါ မစ္စတာဆွန်" ရွှီဝမ်ချိုင်က အလွန်တည်ငြိမ်နေသည် "ကျွန်တော့် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်းသာ လုပ်ပါ။ ဒီညဟာ ပိုယန်မြို့အတွက် စစ်ပွဲစကတည်းက အကြီးမားဆုံးနဲ့ တစ်ခုတည်းသော အောင်ပွဲ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်"

...

လူရိုင်းစစ်စခန်း

ဝူမူအာ သည် လျှို့ဝှက်စာကို ဖတ်ရင်း မျက်နှာပျက်နေသည်။

"အရှင်... တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား" ဟု ဒုဗိုလ်မှူးက မေးသည်။

"မိစ္စာဂိုဏ်း တိုက်ခိုက်ခံရလို့ လူအတော်များများ သေကုန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နောက် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်နေရင် အဆင့်မြင့်ပညာရှင်တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ပိုယန်မြို့ ကျဆုံးဖို့က လက်တစ်ကမ်းအလိုပဲ"

"အရှင်... မိစ္စာဂိုဏ်းက ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ သူတို့က မြို့တစ်မြို့ကို သိမ်းပြီးတိုင်း လူတွေရဲ့ နှလုံးသွေး ကို စုဆောင်းနေတယ်လို့ ကြားတယ်"

"မင်းနဲ့မဆိုင်တာ မမေးနဲ့" ဝူမူအာက အေးစက်စွာ ပြောသည် "ငါတို့ တာဝန်က ပိုယန်ကို သိမ်းဖို့ပဲ"

ရှန်ထင်ချွန်ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မြို့ပြင်တွင် အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသော ပညာရှင်အချို့၏ အလောင်းများကို တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် ပိုယန်မြို့ထဲတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည့်သူ မရှိတော့ဟု သူ တွက်ဆထားသည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ သတင်းပို့သံ ထွက်ပေါ်လာသည် "အစီရင်ခံပါတယ်ပို

ယန်မြို့က စစ်သားတွေ ကျွန်တော်တို့ စခန်းကို လာတိုက်နေပါတယ်"

"လာတိုက်တယ်? သူတို့မှာ ဘာအင်အား ကျန်သေးလို့လဲ" ဝူမူအာသည် သူ၏ လခြမ်းကွေးဓားကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ အနောက်ဘက် မြို့တံခါးဘက်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ "ဒါတွေက ပုံမှန်စစ်သားတွေ မဟုတ်ဘူး၊ မြို့ထဲက လူအုပ်ကြီးပဲ။ သေချင်လို့ လာကြတာပဲ အရှေ့ဘက်က မြင်းတပ်တွေကို ခေါ်ပြီး အကုန်နင်းချေပစ်လိုက်"

အမိန့်ပေးပြီး မကြာမီမှာပင် အရှေ့ဘက်မှ မီးတောက်များနှင့်အတူ အော်ဟစ်သံများ ဟိန်းထွက်လာပြန်သည်။

"အစီရင်ခံပါတယ် ဟန်ခန်းခရိုင်က စစ်ကူတွေ ရောက်လာပါပြီ"

"ဘာ"

ဝူမူအာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည် "သေချာရဲ့လား"

"သေချာပါတယ် ဖုန်လုံးကြီးတွေ ထနေပြီး စစ်အလံတွေ၊ မီးတုတ်တွေ တောင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နေတာပဲ။ အနည်းဆုံး စစ်သား နှစ်ထောင်လောက် ရှိပါလိမ့်မယ်"

ဝူမူအာက အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးရန် မြင်းစီး၍ထွက်လာခဲ့သည်။

...

မြို့အရှေ့ဘက်

ရွှီဝမ်ချိုင်၏ အမိန့်အတိုင်း ဆွန်ပုချီ နှင့် အဖွဲ့သည် အဝတ်စုတ်များကို စစ်အလံများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ၊ တောင်ကုန်းတစ်ခွင် မီးတုတ်များ ထွန်းညှိ၍ စည်တီးကာ အော်ဟစ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

"အဘိုးကြီးရွှီ... ဒီလို ဟန်ပြလုပ်နေတာက ဘာထူးမှာလဲ"

"အရာရှိမင်း အမိန့်အတိုင်းသာ လုပ်စမ်းပါ" ဝမ်လီ က အားတက်သရော ပြာတွေဖြူးကာ အော်ဟစ်နေသည် "သတ်ကြဟေ့ သတ်ကြ"

"သူတို့ လာနေပြီ" ဆွန်ပုချီက လှံကို ကိုင်ကာ ပြောသည် "မြင်းတပ်တွေ လာနေပြီ၊ အလယ်ကလူက ဝူမူအာ ထင်တယ် ရွှီဝမ်ချိုင်က နောက်ဘာလုပ်ခိုင်းလဲ"

"တောင်ပေါ်တက်ပြီး ပုန်းနေ၊ အချက်ပေးမြှားသံ ကြားတာနဲ့ မီးတွေရှို့ပြီး ပြန်တိုက်"

...

ဝူမူအာ ရောက်လာသောအခါ ကွင်းပြင်ကြီးမှာ အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဒါလား ဟန်ခန်းက စစ်ကူ အမှောင်ထဲမှာ မင်းတို့ မှားကြည့်တာ ဖြစ်ရမယ်ပြန်ဆုတ်မယ်၊ ဒါက လှည့်ကွက်ပဲ"

သူတို့ ပြန်လှည့်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင်... "ရှူး—"

မြှားသံတစ်ခုက ဝူမူအာ၏ နားဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ဓားဖြင့် မြှားကို ပယ်ထုတ်လိုက်ရသည်။

"မင်းလား"

အမှောင်ထဲတွင် မြင်းဖြူတစ်ကောင်စီးထားသော ရင်းနှီးသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်လကျော်က နဝမမင်းသားကို သူ့ရှေ့တင် ဖမ်းသွားသည့် လူငယ်ပင် ဖြစ်သည်။

"မြှားတွေက တော်တော်မြန်တာပဲ" ဝူမူအာက တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးသည် "သူ့ကို ဝိုင်းလိုက်ကြ"

ထိုစဉ် ဆွန်လီ ဦးဆောင်သော မြင်းတပ် ငါးဆယ် ရောက်လာပြီး "မဟာလှည်းဝိုင်း ဗျူဟာ" ဖြင့် လူရိုင်းများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဝူမူအာက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည် "မင်းက ငါ့ကို သတ်ပြီး စစ်တပ်ကို အပျက်အစီး ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်တာလားငါက ပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းရဲ့ မြှားတွေနဲ့ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ပါဘူး။ အချိန်နည်းနည်း ကြာလာတာနဲ့အမျှ အနောက်ဘက်က မင်းတို့လူတွေ အကုန်အသတ်ခံရတော့မှာ။ ပြီးရင် မင်းရဲ့ မြှားတွေ ကုန်သွားတဲ့အခါ မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်မယ်"

ချန်ဆန်းရှီကသူ၏ လေးကို သိမ်းလိုက်ပြီး လှံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည် "ငါက အချိန်ဆွဲဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး"

"ငါ့ကို လာတိုက်ဝံ့တယ်ပေါ့"

နှစ်ဦးသား မြင်းချင်း စုံတိုက်မိကြသည်။ လှံနှင့် ဓား ထိမှန်သံမှာ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ချန်ဆန်းရှီက အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသော ဝူမူအာ၏ အင်အားကို တောင့်ခံရင်း "အစွမ်းထက် လှံသိုင်း" ဖြင့် အဆက်မပြတ် တိုက်စစ်ဆင်တော့သည်။

ဝူမူအာက ချန်ဆန်းရှီ၏ ဟာကွက်ကို မြင်သွားပြီး "ဟာကွက်တွေ အပြည့်ပဲသေစမ်း"

သူ၏ လခြမ်းကွေးဓားက ချန်ဆန်းရှီ၏ မျက်နှာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။ ချန်ဆန်းရှီက မရှောင်ဘဲ သူ၏ လှံဖြင့် ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

'ဒီကောင် ရူးနေတာလား၊ သူ့ခေါင်းက ငါ့ဓားထက် မာမယ် ထင်နေတာလား' ဝူမူအာ တွေးလိုက်သည်။

ဓားက ချန်ဆန်းရှီ၏ သံခမောက်ကို ဖြတ်ပြီး ဦးခေါင်းတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားသည်။ သို့သော် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်မည့်အစား "ခရမ်း—" ဟူသော သံချင်းထိသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွားများပင် လွင့်စင်သွားသည်။

"ဝရဇိန်ခန္ဓာ လား"

ဝူမူအာ အံ့သြသွားသည်။ ထိုခဏအတွင်းမှာပင် ချန်ဆန်းရှီ၏ ခါးမှ ဝင်းလက်သော ဓားအလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နဝမမင်းသားထံမှ ရရှိထားသော ဓားဖြစ်သည်။

ဝူမူအာသည် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မြင်းပေါ်မှ လွင့်စဉ်သွားသည်ကိုပင် မသိလိုက်တော့ပေ။