တောက်တီးပဲ

[ အန္တရာယ်... သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည်... ]

အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေသော ပါ့ကျီသည် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်ချလိုက်ပြီး၊ ဧရာမ မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်၏ ရစ်ပတ်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန်စစ်ဆေးလိုက်သော်လည်း...

မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ...

ဧည့်သည်အိပ်ခန်းတံခါးမှာ ကျွီခနဲ ပွင့်လာသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က ငွေအပ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာပြီး၊ ပြတင်းပေါက်ဘောင်နားမှ ပါ့ကျီကို တွေ့သည်အထိ အခန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

ငါးပြာကြီး နိုးထလာကတည်းက ပါ့ကျီသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ဆီသို့ နေရာရွှေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရေချိုးကန်ဆိုသည်မှာ ရေချိုးရန်အတွက်သာဖြစ်ပြီး ငါးမွေးရန် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း တာဝန်သိသော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည့် ချန်ဟွိုက်အန်က ငါးပြာကြီး၏ အမြီး ထွက်မနေစေရန် ကလေးရေချိုးကန်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးထားခဲ့သည်။

“ပါ့ကျီ... ဒီနေ့ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု ပေးမယ်...”

ချန်ဟွိုက်အန်ပက ကြင်နာတတ်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

သို့သော် ပါ့ကျီ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ...

ထိုအပြုံးသည် သောင်းကျန်းနေသော စစ်နတ်ဘုရား ရှင်းထျန်ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

[ သွားပြီ... သူက ငါ့ကို အခွင့်အရေးကြီး ပေးမယ် ဟုတ်လား... သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ နိုးထလာပြီလား။ ငါ့ရဲ့ တကယ့်သရုပ်မှန်ကို သူ သိသွားလို့ ငါ့ကို သတ်တော့မှာလား... ]

ပါ့ကျီ၏ အမွေးများမှာ ထောင်ထွက်သွား၏။

၎င်း ထွက်ပြေးတော့သည်။

၎င်း၏ လက်ရှိအင်အားက အဆောင်များဖြင့် ပိတ်ထားသော တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ချိုးဖျက်ရန် မလုံလောက်သေးသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ပုန်းရန်သာ ကြိုးစားနိုင်တော့သည်။

ပါ့ကျီက ပြေး၊ ချန်ဟွိုက်အန်က လိုက်နေ၏။

ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးမှာ စစ်တလင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ ချန်ဟွိုက်အန်က စားပွဲအောက်ထဲ ဝင်ရှာလိုက်...

နောက်တစ်ခဏမှာတော့ ကော်ဖီစားပွဲ နောက်ကွယ်မှာ နှိုက်ရှာလိုက်နှင့်...

ပရမ်းပတာ ဖြစ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူက ပါ့ကျီကို နံရံထောင့်တွင် ပိတ်မိသွားစေသည်။

“ထူးဆန်းတယ်။”

ချန်ဟွိုက်အန်က အသက်ကို ဝဝရှူရင်း တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လိပ်ကလေးလို ခွေနေသော ပါ့ကျီကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ပါ့ကျီက ပုံမှန်ဆို အရမ်းလိမ္မာတာပါ။ ဘယ်အချိန်ချီချီ၊ ဘယ်အချိန်ကိုင်ကိုင် ရတာကို... ဒီနေ့ကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်နေတာလဲ”

သူ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

လင်းလင်လင် အိမ်ပြောင်းလာတာပဲ။

ဒါဆိုရင်တော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။

ကြောင်ဆိုသည်မှာ အလွန်အမင်း အာရုံခံစားလွယ်ပြီး နယ်မြေစွဲကြီးသော သတ္တဝါများ ဖြစ်သည်။

သူတို့အတွက် သက်ရှိမှန်သမျှမှာ ကြောင်... ကြောင်ကြီး၊ ကြောင်လေး၊ သို့မဟုတ် ခြေနှစ်ချောင်းပါသော ကြောင်များသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့က မိတ်ဆွေနှင့် ရန်သူကို အနံ့ဖြင့်သာ အဓိက ခွဲခြားတတ်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် လမ်းဘေးကြောင်ဟောင်း ဖြစ်သည့် ပါ့ကျီအတွက် အနံ့အသစ်များက အလွန်အမင်း စိတ်ဖိစီးစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာက ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်ကြောင့် ဖြစ်လာသော စိတ်ဖိစီးမှု ဖြစ်နိုင်၏

“ပါ့ကျီ... မကြောက်ပါနဲ့။ မင်း ဒုက္ခိတဖြစ်သွားရင်တောင် ငါ မင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ... အကောင်းဆုံး ကြောင်စာတွေ ဝယ်ကျွေးမယ်... ပြီးတော့ မင်းအတွက် ချောမောလှပတဲ့ ကြောင်မလေး တစ်ကောင်တောင် ရှာပေးဦးမှာ...”

ချန်ဟွိုက်အန်က ပါ့ကျီ၏အပေါ်တွင် အရိပ်မိုးလျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ၊ ကြောင်နက်လေး၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေမည့် စကားများကို ပြောလိုက်သည်။

[ အဟက်... ဒါက ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲလား ]

ပါ့ကျီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

လွန်ခဲ့သော ဘုန်းမီးနေလတောက်ပခဲ့သည့် ခေတ်ကာလတွင် ၎င်းသည် ကောင်းကင်မျိုးနွယ်စု၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခံရကာ ရှင်းထျန်၏ ခေါင်းပြတ်ကို စောင့်ကြပ်ရန် စေခိုင်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးပြီးနောက် ၎င်းက နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်ခြင်းဖြင့် မနည်း အသက်ဆက်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခု နိုးထလာကာစတွင်ပင် တဖန် ပြန်လည် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြန်ပြီ။

ငါက တစ်သက်လုံး စောင့်ကြည့်ခွေးတစ်ကောင် အဖြစ်နဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးရတော့မှာလား...

မဖြစ်ဘူး... ငါ လက်မလျှော့နိုင်ဘူး...

ငါ့အသက်ပေးရရင်တောင် ငါ ပြန်တိုက်ခိုက်မယ်...

ပါ့ကျီ၏ အကြည့်သည် ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဘယ်ဘက်လက်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင် အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ခုန်အုပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...

၎င်း၏ ဂုတ်ပိုးဆီမှ စူးရှသော ထုံကျင်မှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေသွားတော့သည်။

“အာရုံလွှဲတဲ့ နည်းလမ်းကိုပဲ သုံးရတာပေါ့...”

ချန်ဟွိုက်အန်က ပါ့ကျီကို လေထဲသို့ မြှောက်ချီလိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

ခုနက သူသည် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ပါ့ကျီကို မြှူဆွယ်လိုက်ပြီး၊ ညာဘက်လက်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ကြောင်၏ ဂုတ်ကို ဆွဲမလိုက်ကာ ၎င်း၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြောင်ကြီးများအတွက်ဆိုလျှင် ဂုတ်ကိုဆွဲခြင်းက အလုပ်မဖြစ်နိုင်သော်လည်း...

ပါ့ကျီလို ကြောင်လေးတွေအတွက်ကတော့...

ချက်ချင်း အလဲထိုး နိုင်ပေသည်။

[ ချီးပဲ... ဒီယုတ်ညံ့ပြီး အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်... ]

[ လှုပ်စမ်း... လှုပ်စမ်းပါဆို အခုချက်ချင်း.... ]

ပါ့ကျီ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း...

၎င်း တတ်နိုင်သမျှမှာ သနားစရာကောင်းသော တုန်ခါမှုလေးမျှသာ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ခဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လက်မဝက်မျှပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

“အာဝူး...”

“အာဝူး ဝူး...”

ပါ့ကျီဆီမှ ထွက်လာသော အသံများကို ကြားရသဖြင့် ချန်ဟွိုက်အန် ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။

သူက ကြောင်နက်လေးကို မျက်နှာနားအထိ မြှောက်ကြည့်လိုက်ပြီး...

အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ဝိုး... ပါ့ကျီ... မင်းက ခွေးလို ဟောင်တတ်တာလား...”

“နေဦး... မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါက ဝံပုလွေ အော်သံနဲ့ ပိုတူတယ်...”

သူက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပါ့ကျီ၏ ဂုတ်ကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အပ်စိုက်နေစဉ် မလှုပ်ရှားနိုင်စေရန် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ကြောင်၏ ဂုတ်ကို မြဲမြဲကိုင်ထားပြီး၊ ဘယ်ဘက်လက်ကတော့ ရေစီးသကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် အပ်စိုက်ကိရိယာများကို ဖြည်လိုက်သည်။

လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ငွေရောင်အပ်တစ်ချောင်းကို ညှပ်လိုက်သည်။

“လိမ္မာပါတယ်။ ခဏလေးပဲ ကြာမှာပါ။”

“မင်း ကံကောင်းရင် စူပါကြောင်ကြီးတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်...”

“မင်း နောက်ပြန်ကျွမ်းထိုးတာတွေ၊ ခွေးလိုဟောင်တာတွေကို ဗီဒီယိုရိုက်မယ်၊ မင်း နာမည်ကြီးသွားရင် မင်းရဲ့ ကြောင်စာဖိုးကို မင်းဘာသာမင်း ရှာနိုင်လိမ့်မယ်...”

နောက်ပြန်ကျွမ်းထိုးရမယ်...

ခွေးလို ဟောင်ရမယ်...

ပါ့ကျီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရှက်ရမှုများကြောင့် အမျက်ဒေါသများ လောင်မြိုက်နေ၏။

ငါက ရှေးဟောင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲကြီး တောက်တီးကွ...

ငါက တောက်တီးဟေ့...

ကောင်းကင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရတုန်းကတောင် ရှင်းထျန်ရဲ့ ခေါင်းကို စောင့်ကြည့်ရတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်မျိုး ပေးအပ်ခံခဲ့ရတာ။

အရှက်ရစရာ ကောင်းပေမယ့် သိက္ခာတော့ ရှိသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

ဒီလူသားက ငါ့ကို ဆပ်ကပ်ထဲက တိရစ္ဆာန်လို ခိုင်းချင်နေတာလား...

ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး....

၎င်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း...

အသံမထွက်လာခင်မှာပင် ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်။

ငွေရောင်အပ်က စူးဝင်သွား၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်...

ပါ့ကျီမှာ လုံးဝ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးများပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

“ဟဲဟဲ... ကြောင်လေးရေ၊ ငါ့ရဲ့ အပ်စိုက်ပညာသာ အောင်မြင်သွားရင် တစ်နေ့ကျရင် မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ရလိမ့်မယ်...”

ချန်ဟွိုက်အန်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပါ့ကျီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးကြောကွန်ရက်များမှာ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။

ပါ့ကျီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွား၏။

ခဏတာမျှ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ချန်ဟွိုက်အန် မဟုတ်တော့ဘဲ...

ရှေးဟောင်းခေတ်ဦးမှ ဒဏ္ဍာရီလာ သူရဲကောင်းကြီးများ ဖြစ်သည့် ဖူရှီး၊ ဝူဖန်နှင့် ရှန်းနွန်တို့ကို ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အရိပ်များက ချန်ဟွိုက်အန်နှင့် ထပ်တူကျသွားပြီး တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကြသည်။

ငွေရောင်အပ်ကို ကိုင်ထားသော လက်များသည် ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်များ မဟုတ်တော့ဘဲ ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ကြီးများ၏ လက်များ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပါ့ကျီ လှုပ်ရှားနိုင်လျှင်ပင် ယခုအချိန်တွင် မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

“ဒါကြောင့်လည်း ဒါကို ပြီးပြည့်စုံခြင်း သွေးကြောဖွင့် အပ်စိုက်ပညာလို့ ခေါ်တာကိုး...”

ချန်ဟွိုက်အန်က မြန်ဆန်စွာ အလုပ်လုပ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ တိကျပြတ်သားနေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်ကထက် ပို၍ ကြည်လင်နေပြီး၊ ဉာဏ်ပွင့်လင်းသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ယခင်ထက်စာလျှင် ပါ့ကျီကို ကုသရသည်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

အားအင်နှင့် အချိန်ကိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အပ်တစ်ချောင်းချင်းစီ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မထိုးခင်ကတည်းက ကြိုတင်သိနေရုံသာမက...

ပါ့ကျီ၏ အတွင်းပိုင်း ပြဿနာအားလုံးကိုပါ သူ မြင်နေရသည်။

ထူးဆန်းသည်က တစ်ခု ရှိသေးသည်။

ပါ့ကျီက လမ်းလျှောက်ရင် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လုပ်နေတာ။

ဒါပေမဲ့...

သူ့ခြေထောက်တွေက ဘာမှမဖြစ်ဘူး။

ဒါဆို အာရုံကြောပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာလား...

အဲဒါဆိုရင်တော့ ကုရတာ လွယ်ပါတယ်။

သွေးကြောဖွင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက် အာရုံကြောရောဂါကို ကုရတာက စိန်ခေါ်မှု တစ်ခုတောင် မဟုတ်ပါဘူး။

သို့သော် အာရုံကြောကုသမှုများက အမြဲတမ်း ခက်ခဲတတ်သည်။

အနည်းဆုံး အပ်ပေါင်း တစ်ရာလောက် သုံးရလိမ့်မည်။

ပြီးတော့ နာလိမ့်မည်။

ပါ့ကျီ ခံနိုင်ရည်ရှိပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။

ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ...

သူ့လက်များမှာ မြင်ကွင်းထဲတွင် ဝေဝါးသွားသည်အထိ မြန်ဆန်သွားသည်။

ငွေရောင်အပ်တစ်တန်းမှာ ပါ့ကျီ၏ နဖူးပေါ်သို့ တည့်တည့် စူးဝင်သွားတော့သည်။

“အာဝူး....”

ကျွီ...

အဓိက အိပ်ခန်းတံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာသည်။

စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံက ချောင်းကြည့်နေသည်။

လင်းလင်လင်ပင်။

သူသည် တရားထိုင်နေစဉ် ရုတ်တရက် သနားစရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအသံများမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသဖြင့် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များစွာကို မြင်ဖူးထားသည့် သူပင်လျှင် ကျောချမ်းသွားရသည်။

သူ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဆိုးဆိုးရွားရွား မျိုးဗီဇ ပြောင်းလဲသွားတာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...

သို့သော်

သူ၏ အလုပ်က ချန်ဟွိုက်အန်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။

သူ မည်မျှပင် ကြောက်နေပါစေ၊ ထွက်ကြည့်ရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

သူ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားရ၏။

ချန်ဟွိုက်အန်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ ငွေရောင် အပ်စိုက်အပ်များကို ကိုင်ထားကာ—

ထိုကြောင်မိစ္ဆာကို အတင်း ထိုးနှက်နေသည်။

အပ်စိုက်ခြင်းကတော့ မထူးဆန်းပေ။

သို့သော် သူလုပ်နေသော ပုံစံက....

လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်သလိုပင်။

လှုပ်ရှားမှုများက မြန်လွန်းလှသည်။

သူ့လက်များက ကနေသောလိပ်ပြာများလိုပင် အပ်စိုက်မည့် နေရာတွေကြား ဝေဝါးကာ လှုပ်ရှားနေပြီး...

မျက်လုံးနှင့်ပင် မလိုက်နိုင်တော့ပေ။

လင်းလင်လင်က ပင်မသွေးကြောနှစ်ခုကို ဖွင့်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် တုံ့ပြန်မှုနှုန်းနှင့် အာရုံခံစားမှုမှာ သာမန် လူများထက် အများကြီး သာလွန်သည်။

အကယ်၍ သူသာ အခု အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲ ဝင်ပြိုင်မည်ဆိုလျှင် ကမ္ဘာ့စံချိန်အားလုံးကို ချိုးဖျက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

သူပင် ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများကို မမီနိုင်ပေ။

“ဒါ... ဒါက ခိရင်လက်မောင်းရဲ့ ခွန်အားပဲ မဟုတ်လား...”

လင်းလင်လင် အံ့ဩတကြီးဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားသည်။

သူ၏ ကျောက်ကပ်ကျန်းမာရေးက တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်ရပေမည်။

သို့သော် ၎င်းက အမြန်နှုန်း သက်သက်တင် မဟုတ်တော့။

ယခုအချိန်တွင် ချန်ဟွိုက်အန်၏ ပုံစံမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

မျက်လုံးများက မှိန်ဖျော့သော နတ်ဘုရား အလင်းရောင်များ တောက်ပနေ၏။

သူ၏ အရှိန်အဝါ တစ်ခုလုံးက ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

သူက ပုံမှန် မြင်နေကျ ချောမောတဲ့ ဘုန်းကြီးနှင့် မတူတော့ပေ။

ထိုအစား...

သူက နတ်ဆေးဆရာ တစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူနေ၏။

ဒါပေမဲ့... ဘာလို့လဲ...

ဘာလို့ သူက ကြောင်မိစ္ဆာကို ကုသပေးနေတာလဲ....

ဒဏ်ရာတွေကို ကုပေးနေတာလား....

ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

ထိုကြောင်မိစ္ဆာမှာ ဒဏ်ရာမရှိကြောင်း လင်းလင်လင် သတိထားမိသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်ပင်။

အဲဒီကြောင်က ခြေထောက်နာသလို ဟန်ဆောင်နေတာ။

သူက ထိုကြောင် ခြေထောက်ကောင်းကောင်းဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်ဖူးသည်။

သို့သော် ချန်ဟွိုက်အန်၏ ရှေ့ရောက်လျှင်မူ အမြဲတမ်း ဒုက္ခိတလို ဟန်ဆောင်နေတတ်၏။

ဒါဆို အစွမ်းထက်အောင် လုပ်ပေးနေတာလား...

လင်းလင်လင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ အသက်ကို အောင့်ထားပြီး ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

ထို့နောက်...

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရဲတင်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာ၏။

တကယ်လို့...

တကယ်လို့ ဒီကြောင်မိစ္ဆာက လမ်းဘေးကြောင် သက်သက် မဟုတ်ခဲ့ရင်ကော...

တကယ်လို့ ဒါက...

ချန်ဟွိုက်အန် ကိုယ်တိုင် မွေးမြူပြီး လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်နေရင်ကော...