ပျောက်ဆုံးနေသော ကျမ်းစာ

“လူရှိန်အောင် ကြွားလိုက်မိတာ အခုတော့ ငါ့မှာ တစ်ပြားမှ မကျန်တော့ဘူး... ဟူး...”

ချန်ဟွိုက်အန်က ကျန်ရှိနေသော လက်ကျန်ငွေကို တွက်ချက်ကြည့်ရင်း လေးလံသော တာဝန်ဝတ္တရားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကောင်းပြီလေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီရေလှိုင်းကျင့်စဉ်ရဲ့ အခြေခံတွေကို အရင်ရအောင် လုပ်ရမယ်။ ဥသုံးလုံး (လင်းလင်လင်) ပြန်ရောက်လာရင်တော့ အက်ပ်ထဲမှာ ငါလုပ်လို့ရမယ့် မစ်ရှင်တွေ ရှိမလားဆိုတာ ကြည့်ရမှာပဲ။”

လီချင်းရန်က ဂိုဏ်းဆီကို ဘေးကင်းကင်းနှင့် ပြန်ရောက်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ ဓားကျောင်းတော်ကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ထို့နောက် သူ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး လီချင်းရန် သင်ပေးခဲ့သော နည်းလမ်းများအတိုင်း ကျင့်ကြံမှုကို ပြန်လည် စတင်လိုက်တော့သည်။

ဓားကျောင်းတော်၏ တောင်တံခါးဝတွင်...

တပည့်တစ်စုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် သတိလစ်နေသော တာ့ဟာကို ဝိုင်းကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့သြမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟင်း... ဒီကောင်ဆိုးကြီး ဒီလောက်အထိ အထိုးခံရတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ...”

“ငါ ကြားတာတော့ ဒါကို ငါတို့ဂိုဏ်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စီနီယာကြီးတစ်ယောက် လုပ်သွားတာတဲ့... ဂျူနီယာညီမလီရဲ့ ဆရာလို့ ပြောကြတာပဲ။”

“အဲလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား...”

“တကယ်တော့ တာ့ဟာ အခုလို အထိနာသွားတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါဆို သူ နေ့တိုင်း တောင်နောက်ဘက်က ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတွေကို လာမတူးတော့ဘူးပေါ့။”

“အဟမ်း...”

တပည့်များ စကားပြောနေသည်မှာ အနည်းငယ် ကျွံလာပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် စုချီနျန်က လည်ချောင်းနှစ်ချက် အသာဟန့်လိုက်ပြီး တပည့်တွေကို ပါးစပ်ပိတ်စေလိုက်သည်။

ထို့နောက် မိုးပျံလှေပေါ်မှ ဆင်းလာသော လီချင်းရန်နှင့် ယွဲ့ချန်ချီတို့ကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

ဆံပင်ဖြူနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သတိပေးပြီးပြီးချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း စုချီနျန်က မတုံးအပေ။

ထို “သတိပေးချက်” မှာ တာ့ဟာကို ပြောခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ထို့ကြောင့် သူ လီချင်းရန်ကို အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံရပေတော့မည်။

“ကြိုဆိုပါတယ်... အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုလဲ ငါပေးလိုက်တဲ့ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး၂၀နဲ့ဆိုရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေပြေ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့မှာပါနော်...”

ယွဲ့ချန်ချီက မျက်လုံးလှန်လိုက်သော်လည်း လင်းရှီးတောင်ကြားတွင် တကယ်တမ်း ဖြစ်ခဲ့သည့်အရာကို သူ မပြောတော့ပေ။

စုချီနျန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော်လည်း ဂိုဏ်းသားများကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်သူဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယွန်စုရှင်းက သူတို့ကို တမင်သက်သက် ဒုက္ခပေးခဲ့မှန်း သိသွားလျှင် သူ ချက်ချင်း ဓားဆွဲပြီး သွားရန်တွေ့မည့်သူမျိုး ဖြစ်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်မတို့ လိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ အကုန်ရခဲ့ပါပြီ။ ဆေးဖော်ဖို့အတွက် အမယ် နှစ်မျိုးပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။”

လီချင်းရန်က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေ၏။

“သိပ်ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်...”

စုချီနျန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါသိတာပေါ့။ ငါတို့ ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး... အဲဒီ လင်းရှီးတောင်ကြားက မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... ဟားဟားဟား...”

ယွဲ့ချန်ချီ - (စိတ်ထဲမှ... ဆရာရဲ့ ဆရာသာ မကယ်ရင် ကျွန်မတို့ ဒီအချိန်ထိ လမ်းမှာ ဒုက္ခရောက်နေတုန်းပဲ ရှိဦးမှာ)

“ခရီးပန်းလာပြီဆိုတော့ အရင် နားလိုက်ကြဦး။ နောက်မှ ငါ မင်းကို ဆေးဥယျာဉ်ဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်။”

စုချီနျန် ပြောပြီးနောက် တာ့ဟာရဲ့ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးရန် သွားလိုက်သည်။

ထိုခွေးအကြီးကြီးက တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ရင်ဘတ်များ ချိုင့်ဝင်သွားရုံတင်မက ကျောဘက်ကပါ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်လှသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သတ်ရန်အထိ ရည်ရွယ်ချက် မရှိ၍သာ တာ့ဟာ အသက်ရှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

စုချီနျန်က လီချင်းရန်ကို ဆေးဥယျာဉ်သို့ ခေါ်သွားရာ အကြီးအကဲ လျူယွမ်ချင်းက တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်။

သို့သော် သူ၏မျက်နှာမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။

“အကြီးအကဲလျှို...”

လီချင်းရန်က ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အဘိုးကြီးလျှို၊ ဘာလို့ မျက်နှာက ပုတ်နေတာလဲ...”

စုချီနျန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

လျူယွမ်ချင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး လီချင်းရန်ကိုသာ အထဲဝင်ရန် အချက်ပြကာ စုချီနျန်ကိုတော့ အပြင်မှာ ထားခဲ့ပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။

အထဲရောက်သော် လျူယွမ်ချင်းက မေးသည်။ “ဆေးပင်တွေ အကုန်ရခဲ့ရဲ့လား...”

“ဟုတ်ကဲ့၊ အကုန်ရပါပြီ အကြီးအကဲ။ အခု နောက်တစ်ဆင့်ကို သွားလို့ရပြီလား”

ဆေးပင်တစ်ရာ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးသည် ဖော်စပ်ရ အလွန်ခက်ခဲပြီး “ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း” ဟူသော အဆင့်တစ်ခု ထပ်မံလိုအပ်သည်။

အဆိုပါအဆင့်ကို အထူးပြုလုပ်ထားသော အဂ္ဂိရတ်ဆေးအိုးဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

“အဲဒါကတော့ ဟုတ်ပါပြီ...”

လျူယွမ်ချင်း၏ မျက်နှာက ပို၍ မှောင်ကျသွားသည်။

“ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်က နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

လီချင်းရန်၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

“အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ကျိုးရွှမ်ကျိဆီမှာ နဂါးလှိုင်းသွန်း အဂ္ဂိရတ်ဆေးအိုး ရှိတယ်။ အဲဒီအိုးက ပင်လယ်ရေနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတာဆိုတော့ ဒီဆေးလုံးဖော်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါက သူနဲ့ အရင်က ရင်းနှီးခဲ့ဖူးလို့ သွားငှားကြည့်ပေမယ့် လုံးဝ ငြင်းလွှတ်လိုက်တယ်။ ငါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပေးမယ်ပြောတာတောင် သူက လက်မခံဘူး။”

“ဘာလို့လဲ...”

လီချင်းရန် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီလူက လူဂုဏ်ထံ အသိုင်းအဝိုင်းကပဲ။ ငါ အရင်က ကျန်းဝူဂိုဏ်းမှာ ရှိတုန်းကတော့ ငါ့ကို ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံခဲ့ပေမယ့်၊ အခုတော့ ငါ ဓားကျောင်းတော်မှာ အခြေချနေတာကို မြင်တော့ သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုပြောတယ်မှတ်လဲ။ သူက သူဖုန်းစားတွေနဲ့ အပေါင်းအသင်း မလုပ်ဘူးတဲ့...”

ဝုန်း...

ဆေးဥယျာဉ်တံခါး တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပွင့်ထွက်သွား၏။

စုချီနျန်တစ်ယောက် ဒေါသတကြီးနှင့် အထဲဝင်လာသည်။

“ဘယ်ကောင်က ကျွန်တော်တို့ ဓားကျောင်းတော်ကို သူဖုန်းစားဂိုဏ်းလို့ ခေါ်တာလဲ... အကြီးအကဲလျို၊ နာမည်သာပြော ကျုပ် အခုသွားသတ်ပေးမယ်...”

“အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းက ကျိုးရွှမ်ကျိ။ အခြေတည်ဝိညာဉ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်။”

လျူယွမ်ချင်းက အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ အခု ပျက်သွားတဲ့ တံခါးအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ပေးခဲ့ဦး။”

“၁၀၀... ခင်ဗျားရဲ့ ဒီသစ်သားတံခါးစုတ်က ၁၀၀ တန်လို့လား။ ဓားပြတိုက်နေတာလား...”

“အေး... ဓားပြတိုက်နေတာ... ဘာဖြစ်လဲ...”

“မပေးနိုင်ဘူး... ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး...”

“ဒါဆို မင်းရဲ့ ဓားပျံကို ထားခဲ့...”

လီချင်းရန် - “……”

(စိတ်ထဲမှာ အကြီးအကဲလျူက ဂိုဏ်းချုပ်စုနဲ့ မတူဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ အခုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က လုံးဝ ထပ်တူကျနေပါလား...)

“ကျိုးရွှမ်ကျိမှာ အိုးရှိနေတယ်ဆိုရင်တော့ ကိစ္စက ခက်သွားပြီ။”

စုချီနျန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေသည်။

အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းက လင်းရှီးတောင်ကြားလို မဟုတ်ဘဲ လူပေါင်းစုံနှင့် ပတ်သက်နေသောကြောင့် သွားရန်တွေ့ရန် မလွယ်ကူပေ။

“တခြားနည်းလမ်း လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလား...”

လီချင်းရန်က မျက်ရည်ဝဲလျက် မေးလိုက်သည်။

သူ လက်မလျှော့နိုင်ပေ။

“...တစ်နည်းရှိတယ်။”

လျူယွမ်ချင်းက ရှေးဟောင်းကျမ်းစာ တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

“ဒါက ဆေးဘုရင်တောင်ကြားက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကျမ်းစာပဲ။ အဲဒီထဲမှာ ကျင့်ကြံသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးအိုးအဖြစ် အစားထိုးပြီး ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းလုပ်တဲ့ နည်းလမ်းကို ရေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ရေဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိတဲ့သူကပဲ လုပ်လို့ရမယ်။”

စုချီနျန်က ကျမ်းထဲမှ စာမျက်နှာအချို့ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျမ်းစာကို လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုမျိုး လူမဆန်တဲ့ နည်းလမ်းလဲ... ဒါကို အခုချက်ချင်း မီးရှို့ပစ်လိုက်... ကျွန်တော် အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းကို သွားပြီး ဓားပြတိုက်ခဲ့မယ်။ အဲဒီအိုးကို ကိုယ်တိုင် သွားလုခဲ့မယ်...”

“မင်း ရူးနေတာလား...”

“ကျွန်တော်ရဲ့ တပည့်ကို ဒီလိုမျိုး ဒုက္ခခံခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက လူတစ်ယောက် လုပ်ရမယ့် အလုပ်မှ မဟုတ်တာ...”

အကြီးအကဲ နှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေစဉ်မှာပင် လီချင်းရန်က ကျမ်းစာကို ပြန်ကောက်ပြီး သေသေချာချာ ဖတ်လိုက်သည်။

စာသားများက ကြောက်စရာ ကောင်းလှသော်လည်း သူ၏ ဆရာ အဆိပ်မိနေသည်ကို တွေးလိုက်မိသောအခါ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပိုမို ခိုင်မာသွားတော့သည်။

“အကြီးအကဲလျှို၊ ဂိုဏ်းချုပ်...”

သူက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ ဆရာအတွက်ဆိုရင်ဒါကို စမ်းကြည့်ဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။”