လူငယ်တာအိုဆရာ (အပိုင်း ၃)

~အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းသားများ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ တုန်ယင်နေကြသည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် အသက်ကို ရှည်လျားစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

မိမိ၏ အသက်ခန္ဓာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးရမည်ကိုမူ သူ စိုးစဉ်းမျှ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် အရွယ်ရောက်ခါစ လူမမည် တပည့်ကျော်လေးများပါ သူနှင့်အတူ ရောနှော၍ အသက်စွန့်သွားရမည့် အဖြစ်ကိုမူ များစွာ စိုးရိမ်ပူပန်မိလေ၏။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့မည် ဆိုပါက၊ အမှန်တကယ်ပင် နှမြောတသ ဖြစ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။

တာအိုဆရာ လုံရှန်း၊ ယဲ့ချင်းဟယ်နှင့် အခြား လူနည်းစုလောက်သာ နင်ချီ၏ အထောက်အထားကို သိကြသော်လည်း၊ အခြား တတိယမျိုးဆက် တပည့်များကတော့ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အံ့သြနေကြသည်။

‘ကိုးလေး... ကိုးလေးက ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား’

သူတို့က နင်ချီ၏ အသက်အရွယ် အတိအကျကို မသိကြသော်လည်း၊ အရမ်း ငယ်သေးသည် ဆိုတာကိုတော့ သိကြတယသည်လေ။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

နေနီ သိုင်းသူတော်စင်က သူတို့၏ သံသယများကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်လေသည်။

“ဘယ်က တာအိုမိတ်ဆွေများ ဆင်းသက်လာတာလဲဗျာ”

နေနီ သိုင်းသူတော်စင်၏ အသံတွင် မရေရာမှုနှင့် အံ့သြမှုများ ပါဝင်နေ၏။

သူသည် နင်ချီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထက်မှ ရှေးခေတ်ဟောင်း၏ အငွေ့အသက်များကို ဝေဝါးစွာ အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် နင်ချီအား လက်ရှိခေတ်ကာလတွင် ပြန်လည်နိုးထလာသော ရှေးဟောင်းသိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါးအဖြစ် အထင်မှားသွားခဲ့မိ၏။ သို့သော်ငြားလည်း နင်ချီ၏ ဇာစ်မြစ်အစစ်အမှန်ကိုမူ ချက်ချင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် စီးနင်းထားသော နဂါးဖြူကြီး၏ အရှိန်အဝါ တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင်၊ ဤလူငယ်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ကွပ်ကဲရာ၌ သာမန်အဆင့် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေ၏။

ဤမျှလောက် စွမ်းရည် ပြည့်ဝသော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးသည် လောကတွင် အမည်နာမ မရှိသော အညတရ တစ်ယောက်ကား မည်သို့မှ မဖြစ်နိုင်ပါလေ။

နင်ချီ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူသည် နဂါးဖြူကို စီးနင်းလျက် အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းသားများ၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ ဝတ်ရုံပေါ်မှ သွေးစွန်းနေမှုများနှင့် အားနည်းနေသော အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူ့မျက်လုံးများ ပိုမို အေးစက်သွားလေတော့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ 'ချီ' စွမ်းအင်များကို လည်ပတ်လိုက်ပြီး၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အသက်စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ သစ်ခြောက်ပင် ရေလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ အခြေအနေသည် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာလေသည်။

ဤ စွမ်းရည်ပြသမှုက နေနီ သိုင်းသူတော်စင်၏ မျက်လုံးအိမ်များကို ကျဉ်းမြောင်းသွားစေ၏။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် နာမည်အချို့ လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း၊ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပယ်ချလိုက်ရသည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ ဟန်ပန်က တော်တော် ကြီးကျယ်တာပဲ”

နေနီ သိုင်းသူတော်စင် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရန်လိုမှုများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာ၏။

နင်ချီက ပြန်မဖြေချေ။

သူ တခြားသူတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယဲ့ချင်းဟယ်က စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို နင်ချီအား အလျင်အမြန် ပြောပြလိုက်သည်။

နင်ချီ နားထောင်နေ၏။

သူ့မျက်နှာထားက ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာသည်။

အကြိမ်ကြိမ် လျစ်လျူရှုခံနေရသဖြင့် နေနီ သိုင်းသူတော်စင်၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးလာသည်။

ရှေးဟောင်းသိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါးအနေဖြင့် နေနီ သိုင်းသူတော်စင်၏ ဂုဏ်ဒြပ်အရှိန်အဝါမှာ ကြီးမားလှပေ၏။ မဟာယန်သိုင်းသူတော်စင်ကြီး ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့အား လေးစားသမှု ပြုရသည် မဟုတ်ပါလော။

သူက ဤသို့ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံနေခြင်းမှာ မလိုအပ်ဘဲ ရန်သူမွေးလိုခြင်း မရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း နင်ချီက သူ့အား အဖက်မလုပ်ဘဲ ဆက်တိုက်ဆိုသလို လျစ်လျူရှုထားခြင်းက နေနီ သိုင်းသူတော်စင်ကို လူလယ်ခေါင်တွင် မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ကာ အရှက်ခွဲနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေ၏။

“ခေါင်းမြီးခြုံ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ကောင်ကများ...”

သူ့စကား မဆုံးသေးခင်မှာပင်...

နင်ချီ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းကင်ဓားများ စုစည်းလာလေတော့သည်။ ဤ ထင်ရှားသော တိုက်ကွက်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ လူတိုင်း အံ့သြမှင်သက်သွားကြပြီး၊ လူငယ် တာအိုဆရာလေး၏ အထောက်အထားက မဟာနေမင်းအလား ထင်ရှားသွားတော့သည်။

‘စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်။

မဟုတ်သေး. 'စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်' ဆိုတာ အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ အဘိုးကြီး မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ငယ်ရွယ်နေရတာလဲ။ ဒါက သူ့ရဲ့ ရုပ်မှန်လား။’

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

အထူးသဖြင့် လော့ဖူ ဓားသခင်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်လာသည်။ 'စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်' ဆိုတာ သူ့စိတ်ထဲမှာ အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီးသားပင်။

ယခု သူ့ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့၊ သူ အလိုလို နေနီ သိုင်းသူတော်စင်ဘက်သို့ တိုးကပ်သွားမိသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်... သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပိုပြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားရသည်။

ကောင်းကင်ယံအထက်မှ ရာပေါင်းများစွာသော ကောင်းကင်ဓားများသည် သုံးစု ကွဲသွား၏။

တစ်စုက လော့ဖူ ဓားသခင်ဆီသို့... နောက်တစ်စုက သေမင်းနက် ဓားသခင်ဆီသို့... နောက်ဆုံးတစ်စုက မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုဆီသို့... ဦးတည် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

နင်ချီ့စိတ်ထဲတွင်...

‘ဒီကောင်သုံးကောင်က သေကို သေရမယ်။’

ဖုံးကွယ်မထားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကြောင့် သူတို့သုံးယောက်စလုံး၏ မျက်နှာထားများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် သူတို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့။ လော့ဖူ ဓားသခင်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကယ်ပါဦး... သိုင်းသူတော်စင်ကြီး... ကယ်ပါဦး”

ကျန်နှစ်ယောက်လည်း နေနီ သိုင်းသူတော်စင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက် ပုန်းခိုကြသည်။

နေနီ သိုင်းသူတော်စင်၏ မျက်နှာထား ပို၍ ဆိုးရွားသွား၏။

ဒီကောင်သုံးကောင် သေတာ ရှင်တာကို သူ ဂရုမစိုက်ချေ။ သို့သော်၊ ဤလုပ်ရပ်က သူ့ကို လုံးဝ မရှိသလို သဘောထားလိုက်ခြင်းပင်။ ယခုလို မထီမဲ့မြင် ပြုမှုက သူ့ဒေါသကို မီးလောင်ရာ လေပင့်သလို ဖြစ်စေ၏။

“အတင့်ရဲလှချည်လား... မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ”

သူ ရွှေရောင် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး၊ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် 'မဟာနေမင်း သံလိုက်အိမ်မြှောင်' တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးပွေလီသော လမ်းကြောင်းများ၊ ရုပ်ပုံများ ထွင်းထုထားပြီး ကြည့်ရသူကို ခေါင်းမူးသွားစေ၏။

သံလိုက်အိမ်မြှောင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး၊ ကောင်းကင်ယံတွင် ဝီခေါ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ငှက်ပုံသဏ္ဍာန် သားရဲတစ်ကောင်အပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်...၊

မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ စူးရှသော အော်မြည်သံနှင့်အတူ 'ရွှေရောင် ကျီးကန်း' တစ်ကောင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ထဲမှ ပျံထွက်လာလေတော့သည်။

ရွှေရောင် ကျီးကန်း ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန် ရုတ်ချည်း မြင့်တက်သွားပြီး၊ ပင်လယ်ရေများ အငွေ့ပျံကာ ဧရာမ တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွား၏။

ရွှေရောင် ကျီးကန်း၏ ပါးစပ်ထဲမှ 'စစ်မှန်သော မီးတောက်' သုံးခု မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ လာရောက်နေသော ကောင်းကင်ဓားများကို အရပ်မျက်နှာ သုံးဖက်မှ ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်သည်။

နင်ချီက သတ်ချင်သည်။ သူကတော့ ကယ်ချင်သည်။

လူတိုင်း အသက်အောင့်ထားမိကြသည်။

ရှေးဟောင်း သူတော်စင် နှစ်ပါး၏ တိုက်ပွဲက သူတို့၏ ဦးရေပြားများကို ကျဉ်သွားစေ၏။ အနည်းငယ် ပေါ့ဆလိုက်သည်နှင့် အသက်ပါ ပါသွားနိုင်သည်လေ။

နင်ချီ၏ မျက်နှာထားက ရေကန်အလား တည်ငြိမ်နေဆဲ။

သူ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေ၏။ သူ့ခြေရင်းမှ နဂါးဖြူကြီးက ဟိန်းဟောက်ကာ တိုးဝင်သွားပြီး၊ မိုးနှင့် လေကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ ရေတိုင်ကြီးများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး မီးတောက်များကို လှောင်အိမ်သဖွယ် ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။

နင်ချီက 'အစစ်အမှန်သိုင်း တံဆိပ်တော် အငယ်စား' ၏ နက်နဲမှုကို အသုံးပြုပြီး လေဟာနယ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင် ကျီးကန်း၏ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။

နေနီ သိုင်းသူတော်စင်၏ မျက်နှာထား အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ နည်းဗျူဟာ ပြောင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်ဓားများ ဟိုကောင်သုံးကောင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံမှတပါး ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ကောင်းကင်ဘုံလူသား စာရင်းဝင် ပညာရှင်သုံးဦးသည် အစွမ်းထက်ကြသည် မှန်သော်လည်း၊ နင်ချီနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် အဆပေါင်းများစွာ ကွာခြားလွန်းလှသည်။

ကောင်းကင်ဓားများ ရှေ့တွင် သူတို့၌ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိ။

ကောင်းကင်ဓားများ မြေကြီးကိုပါ ထိုးခွဲသွား၏။

လူအများအပြား စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ၊ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိကြသည်။ သမုဒ္ဒရာကြီး ပြောင်းပြန်လှန်သွားပြီး ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကိုပင် မြင်လိုက်ရသည်။

အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသောအခါ...၊

လော့ဖူ ဓားသခင်တို့ သုံးယောက် ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။

အစအနတောင် မကျန်တော့ပေ။

လူတိုင်း အလိုလို တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊ လူငယ် တာအိုဆရာလေးကို ကြောက်ရွံ့လေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

‘ဒီ 'စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်' က... ရက်စက်လိုက်တာ။

ကောလာဟလတွေထက်တောင် အပြင်မှာ ပိုကြောက်စရာ ကောင်းနေပါရောလား။’

နေနီ သိုင်းသူတော်စင်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်... မင်းက ငါနဲ့ လုံးဝ အပြတ်အတောက် လုပ်ချင်နေတာပေါ့လေ... မင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒီနေ့ တစ်ခုခု မပေးဆပ်ဘဲနဲ့တော့ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ စိတ်မကူးနဲ့... မဟုတ်ရင် လူတွေက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်လို့ လွယ်တယ်လို့ ထင်ကုန်ကြလိမ့်မယ်”

သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်နေပြီး ရေတွေတောင် ယိုကျလာမတတ်။

ရင်ဘတ်ပေါ်က သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကြီး လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာပြီး၊ တောက်ပသော ရွှေနီရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာလေတော့သည်။