ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းဖြင့် ဝက်စာခွက်ပြုလုပ်ပြီး ဝမ်လင်မြက်ပင်များ ကျွေးမွေးခြင်း

ဝမ်ရှန့်ကုန်းမြေ...

ကုန်းမြေ၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် ရှေးကျပြီး သမိုင်းမတင်မီခေတ်ကတည်းက ရှိနေခဲ့သော "မသေမျိုးတောင်တန်းတစ်သန်း" တည်ရှိသည်။

မသေမျိုးတောင်တန်းတစ်သန်းသည် မိုးထိအောင် မြင့်မားပြီး တောင်ထွတ်တောင်တန်းများ အဆင့်ဆင့် တည်ရှိနေပေ၏။ အပြင်ဘက်ဆုံး တောင်တန်းများပင်လျှင် ပြင်ပလောကသားများအတွက်မူ ကောင်းကင်ဘုံဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ ဤနေရာတွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါများကြွယ်ဝပြီး မင်္ဂလာရှိသော လက္ခဏာများ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။

နယ်မြေအတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော လိုဏ်ဂူများ၊ ကောင်းချီးမြေများ၊ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများ ပေါများပြီး အခွင့်အလမ်းများ ပြည့်နှက်နေသောမြေလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ရှန့်ကုန်းမြေတခွင်လုံးရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ပြိုင်ဘက်ကင်းပညာရှင်များသည် ဤမသေမျိုးတောင်တန်းတစ်သန်းမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြပြီး အင်အားကြီးမားမှု၏ ဒဏ္ဍာရီများကို ရေးဖွဲ့ခဲ့ကြသည်။

"မသေမျိုးတောင်တန်းတစ်သန်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ကိန်းအောင်းနေတယ်... အဲ့ဒါတွေကို ရရှိတဲ့သူက ထာဝရအသက်ကို ရရှိလိမ့်မယ်"

ဤသည်မှာ ဝမ်ရှန့်ကုန်းမြေတခွင်လုံးတွင် ရွတ်ဆိုနေကြသော သံပြိုင်ကဗျာတစ်ပုဒ်ပင်။ မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလများတစ်လျှောက် သာမန်သေမျိုးလူသား အမြောက်အများသည် မသေမျိုးတောင်တန်းတစ်သန်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် လူဆယ်ယောက်လျှင် ရှစ်ယောက်သည် တောင်တန်းများအတွင်း၌ အရိုးခြောက်များအဖြစ် အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

ထိုတောင်တန်းများအတွင်းတွင် နတ်ဆိုးသားရဲများ လှည့်လည်သွားလာနေကြ၏။ သမိုင်းမတင်မီခေတ်က နတ်ဆိုးသားရဲတချို့သည် နက်ရှိုင်းသော ကျင့်ကြံဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြရာ အစစ်အမှန်မသေမျိုးများပင်လျှင် သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန် စိုးရွံ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် တောင်တန်းများအတွင်းတွင် လူသားများ၏ မရေမတွက်နိုင်သော ရုပ်ကြွင်းများကို မြှုပ်နှံခဲ့ရလေသည်။

မသေမျိုးတောင်တန်းတစ်သန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အင်မော်တယ်စွမ်းအားများ ကျယ်ပြန့်စွာ တည်ရှိနေသည်။ ဤကောင်းချီးမြေ၏ ကံကြမ္မာသည် ဤနေရာတွင် စုစည်းနေပေ၏။ ပေပေါင်းသိန်းချီမြင့်သော တောင်ထွတ်ကြီးတစ်ခုသည် ထိုမြေ၏အလယ်တွင် မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေသည်။ ဤတောင်ထွတ်သည် တိမ်များကို ထိလုမတတ် မြင့်မားပြီး မသေမျိုးတောင်တန်းတစ်သန်းကြားတွင်ပင် ထည်ဝါသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုတောင်ထွတ်၏ထိပ်တွင် စမ်းချောင်းများ စီးဆင်းနေပြီး ကြိုးကြာငှက်များ တေးသီဆိုကာ ရှေးကျသော ထင်းရှူးပင်များ ရှင်သန်နေသည်။ ယုန်တစ်ကောင်သည် ပါးစပ်တွင် ပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုက်ချီကာ တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ တောင်ထွတ်တစ်ခုလုံးသည် သုခဘုံနှင့်တူသော ကောင်းကင်ဘုံအရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပေ၏။

ချင်းထျန်းတောင်ထွတ်...

ဤအရာသည် မသေမျိုးတောင်တန်းတစ်သန်းတွင် အမြင့်မားဆုံးဖြစ်ပြီး ကောင်းချီးမြေ၏ ရင်းမြစ်ပင်။ ဤနေရာတွင် ဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ထောင်မည်ဆိုလျှင် လောကကြီးကို အောင်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ သို့ရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည့်တိုင် ဤနေရာ၌ သတ်ဖြတ်မှု သွေးထွက်သံယိုမှု တစိုးတစ်စိမျှမရှိဘဲ အစဉ်အမြဲ ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သည်။

တောင်ထွတ်တစ်ဝက်ရှိ မြေကွက်လပ်တစ်ခုတွင်....

တောက်ပသော အပြုံးရှိပြီး ရုပ်ရည်ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ကျောက်ပြားကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ နေပူစာလှုံနေပြီး သူ၏ရင်ခွင်အတွင်းတွင် လိမ္မော်ရောင် ကြောင်ဝကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

"ကျူးကျီ .. နောက်ဖေးက သင်္ချိုင်းကုန်းဘက် သွားပြီး မှိုနည်းနည်းလောက် သွားခူးစမ်း..."

လူငယ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ နေပူစာလှုံနေသော ကြောင်ဝကြီးအား ပြောလိုက်သည်။

"မြောင်..."

ကြောင်ဝကြီးကျူးကျီ သည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ထရပ်ပြီး အကြောဆန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ ခုန်ပေါက်ပြီး လေထုအတွင်းသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူ၏လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်လိုက်ရာ လေဟာနယ်သည် ရုတ်တရက် အဝတ်စတစ်စကဲ့သို့ စုတ်ပြဲသွားပြီး မှောင်မည်းသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်သော လေဟာနယ်စွမ်းအားများနှင့်အတူ အနက်ရောင် လျှပ်စီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ဝကြီးသည် လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခုန်ဝင်သွားပေ၏။

"ဒီကောင်လေး တစ်နေ့တခြား ပိုပိုပျင်းလာတာပဲ..."

"ဖျောက်..."

ကျုံးရှန်က တီးတိုးရေရွတ်ရင်း မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။ သူ လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးလိုက်မှုနှင့်အတူ လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းသည် ပြန်ပိတ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပြင်ပလောကမှ မည်သည့် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်မဆို ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက သေချာပေါက် ထိတ်လန့်သွားမည်မှာ အမှန်ပင်။ လေဟာနယ်ဆုတ်ဖြဲခြင်းသည် လေဟာနယ်ဖြတ်ကျော်ခြင်းနယ်ပယ် အဆင့်နှစ်ဆယ့်လေးတွင်ရှိသော ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူများသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် စွမ်းအားဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ကြောင်တစ်ကောင်ကပင် လေဟာနယ်ကို ဆုတ်ဖြဲနိုင်စွမ်းရှိနေသည်။

"ဝါး..."

နေစာလှုံပြီးနောက် ကျုံးရှန် သည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ သက်တောင့်သက်သာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

"အင်း.... ဒီနေ့ နေပူစာလှုံရတာ တော်တော်စိတ်လန်းဆန်းတာပဲ..."

သူ၏အမည်မှာ ကျုံးရှန် ဖြစ်ပြီး သူသည် ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်တစ်သိန်းက မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် သူသည် ဝမ်ရှန့်ကုန်းမြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာပင် သူ့တွင် စနစ်တစ်ခုပါလာပြီး နေ့စဉ်မှတ်တမ်းတင်စနစ်ကို အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ပုံမှန်မှတ်တမ်းတင်ခြင်း၊ လုံ့လဝီရိယဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း၊ ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်ထောင်ခြင်းနှင့် နေရာအနှံ့တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဝမ်ရှန့်ကုန်းမြေရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး မသေမျိုးဂိုဏ်းကြီးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ရွှမ်းလင် မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ တည်ထောင်သူဖြစ်လာခဲ့ပြီး ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ကျော်ကြားမှုသည် အလွန်ကြီးမားပြီး တပည့်နှင့် မျိုးဆက်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ ရှိခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် သူ၏အောင်မြင်မှု အထွတ်အထိပ်တွင် ကျုံးရှန်သည် အနားယူရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ရွှမ်းလင် မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို စွန့်ခွာကာ သူ၏မျိုးဆက်များကို လွတ်လပ်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခဲ့သည်။ သူ့တွင် မပြောနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်တချို့ ရှိနေပုံရသည်။ သူသည် နေ့စဉ်မှတ်တမ်းတင်ခြင်း၊ ဝက်များကို အစာကျွေးခြင်း၊ ကြက်နှင့်ငါးများကို မွေးမြူခြင်းတို့အား ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အားလပ်ချိန်များတွင် သူသည် သစ်ပင်စိုက်ခြင်း၊ နေပူစာလှုံခြင်းတို့ဖြင့် အပူအပင်ကင်းမဲ့သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့လေ၏။

ကျုံးရှန် သည် ဤဘဝကို နှစ်သက်ပြီး အနှစ်တစ်သိန်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူ၏အောက်ရှိ ချင်းထျန်းတောင်ထွတ် သည် တစ်ချိန်က မသေမျိုးတောင်တန်းတစ်သန်းကြားရှိ သာမန်တောင်ထွတ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ကျုံးရှန်သည် အထွတ်အထိပ်အဆင့် စွမ်းအားကျင့်စဉ်များကို အသုံးပြုကာ ဤနေရာကို မသေမျိုးတောင်တန်းတစ်သန်း၏ အလယ်ဗဟိုအဖြစ်သို့ အတင်းအကြပ် ဖန်တီးခဲ့သည်။ ထို့နောက် တောင်ကို အဖိုးတန် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက်များဖြင့် ပြောင်းလဲပြီး မြေသြဇာကောင်းသောမြေနှင့် ကျောက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ခဲ့သည်။

ဤတောင်အတွင်းတွင် ရှေးဟောင်း ကောင်းကင်ဘုံ စိတ်ဝိညာဉ်ဝါးမြိုစုစည်းခြင်း ဝင်္ကပါပြားများစွာကို ထားရှိခဲ့သည်။ တောင်ခြေရင်းမှ တောင်ထိပ်အထိ တောင်တစ်ခုလုံးသည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထိတွေ့ကိုင်တွယ်၍ ရလောက်အောင်ပင် သိပ်သည်းနေသည်။ ချင်းထျန်းတောင်ထွတ် ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းပင်လျှင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကျုံးရှန်သာ သူ၏ တာအိုအဆင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးမပြုဘဲ တာအိုဝင်္ကပါပြားများကို ချင်းထျန်းတောင်ထွတ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် ရွှေ့ပြောင်းပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပါက... တောင်၏အရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးတက်သွားမည့် အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ဤသို့သော နတ်ဘုရားတောင်ကြီး ရှိနေသော်လည်း ကျုံးရှန်မှာမူ ဘာမှမခံစားရပေ။ သူသည် အနှစ်တစ်သိန်းကျော်ကြာ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ရာ သူ၏စုဆောင်းမှုတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အဖိုးတန်ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအရာများကို ဂရုစိုက်ရန်ပင် ပျင်းရိလာပေ၏။ ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်သော ရတနာများ မည်မျှထိများများ ဝှက်ထားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

[ဒင် ... လက်ခံသူက ယနေ့အတွက် တက်ရောက်မှတ်တမ်း မတင်ရသေးပါ]

ကျုံးရှန်သည် သူ၏လည်ပင်းကို ဘယ်ညာလှည့်ကာ အကြောဆန့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တက်ရောက်မှတ်တမ်းတင်မယ်"

[ဒင် .. အိမ်ရှင်က ယနေ့အတွက် တက်ရောက်မှတ်တမ်းတင်ခြင်း ပြီးမြောက်သွားပြီးတော့ တာအိုအဆင့် ဆုလာဘ်ဖြစ်တဲ့ ဝမ်လင်မြက်ပင်တစ်စည်းကို ရရှိပါမယ်]

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်လိုက်ရုံဖြင့် ကျုံးရှန်သည် စိမ်းစိုလန်းဆန်းသော စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်စည်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ဆေးပင်များကို ကောက်ရိုးကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် သာမန်ကာလျှံကာ စည်းထားပြီး ထိုအရာမှ ကျလာသော နှင်းစက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ မြေကြီးကို တုန်ခါစေသည်။

"ငါ ဝက်တွေကို အစာမကျွေးရသေးဘူး..."

ကျုံးရှန်က သူ့ခေါင်းသူ ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တောင်စောင်းအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ တက်သွားလိုက်၏။ ဤနေရာတွင် ရေကန်ကြီးများသာမက ခြံစည်းရိုးများစွာလည်း ရှိသည်။ သူသည် အကြီးဆုံးခြံထံသို့ သွားလိုက်သည်။ ထိုခြံအတွင်းတွင် သန်မာထွားကျိုင်းသော အနက်ရောင်ဝက် ဆယ်ကောင်ကျော်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေကြ၏။ ထိုဝက်များ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အထင်ရှားဆုံးမှာ ဝက်ခြံအတွင်းရှိ မီတာအနည်းငယ်ရှည်သော ဝက်စာခွက်ကြီးပင်။ ထိုအရာသည် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရှေးဟောင်းစာလုံးများ ရှိနေသည်။ ဤပစ္စည်းသာ အပြင်လောကသို့ ရောက်သွားပါက သဘာဝတရား၏ လက်ဆောင်ကို ဖြုန်းတီးပစ်သည့်အတွက် လူအများသည် ကျုံးရှန်ကို ကျိန်းသေပေါက် ကျိန်ဆဲကြပေလိမ့်မည်။

ဤဝက်စာခွက်ကို ရှေးဟောင်း စိတ်ဝိညာဉ်ဉာဏ်နိုးထစေသော ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကျောက်စိမ်းဖြင့် ဉာဏ်ပွင့်သွားပါက သာမန်သတ္တဝါများပင်လျှင် သူတို့၏ သာမန်ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဉာဏ်နိုးထကာ တာအိုနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်၍ နတ်ဆိုးသားရဲများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ လူတစ်ဦးသည် ဤကျောက်စိမ်းဖြင့် ကျင့်ကြံပါက သူ၏နားလည်နိုင်စွမ်းသည် အလွန်တိုးတက်လာပြီး တိုးတက်မှုနှုန်းကို အရှိန်မြှင့်ပေးပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့သော ရတနာသည် လက်သည်းခွံအရွယ် အပိုင်းအစတစ်ခုပင်လျှင် ဈေးကွက်တွင် အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသည်။ ယခုမူ မီတာပေါင်းများစွာရှည်သော ဤရတနာကို ဝက်စာခွက်အဖြစ် အသုံးပြုနေသည်။

ကျုံးရှန်သည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်လင်မြက်ပင်များကို ဝက်စာခွက်အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ဝက်ခြံသည် ဆူညံ့ပွက်လောရိုက်လာပေ၏။ အနက်ရောင်ဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်သည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ချက်ချင်းထရပ်ပြီး အစာကို လုယက်စားသောက်ကြတော့သည်။

ဝမ်လင်မြက်ပင်...

ထိုအရာ၏ မူလပုံစံသည် သာမန်စိတ်ဝိညာဉ်မြက်ပင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သာမန်စိတ်ဝိညာဉ်မြက်ပင်သည် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာမှသာ ဝမ်လင်မြက်ပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ဤမြက်ပင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကြွယ်ဝပြီး အကောင်းဆုံး ဟွေလင်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရာတွင် အဓိကကုန်ကြမ်းဖြစ်ပေ၏။ ဤသည်မှာ ဝမ်ရှန့်ကုန်းမြေရှိ သူတော်စင်အဆင့်အောက် ဓမ္မနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူများအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အစွမ်းထက်ဆေးပင်ဖြစ်သည်။

ဤမြက်ပင်သည် အပြင်လောကတွင် ရှားပါးသော တွေ့ရှိမှုဖြစ်သော်လည်း ကျုံးရှန်၏ လက်အတွင်းတွင်မူ ဝက်စာဖြစ်နေသည်။ အပြင်လောကရှိ မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းတွင်မဆို ဤသည်ကို စိတ်ကူးပင် ယဥ်ကြည့်ဖူးမည်မဟုတ်ချေ။

"ကျူးကျီ မှိုခူးသွားတာ ဘာလို့ ခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ... ခိုးပြီး ကစားဖို့ ထွက်သွားပြန်ပြီလားမသိဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အမြီးသုံးချောင်းမြေခွေးမလေးကို သွားစနောက်လို့ မြေခွေးမျိုးနွယ်က အမြီးကိုးချောင်းမြေခွေးအိုကြီးသိသွားပြီး အရိုက်ခံလိုက်ရသေးတယ်"

ကျုံးရှန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ချင်းထျန်းတောင်ထွတ် ၏ အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အရှိန်အဝါသုံးခုရှိနေကာ နှစ်ခုက အားကောင်းပြီး တစ်ခုက အားနည်းကာ ဝမ်ရှန်းတောင်တန်း၏ အလယ်ပိုင်းတွင် အရူးအမူး ပြေးလွှားနေကြသည်။