အခန်း (၁၉)
Vol. 2 Ch. 19
"ကောင်းလိုက်တာ… ကောင်းလိုက်တာ… ကောင်းလိုက်တာ…"
ချန်ချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။
"စီနီယာလျန်… ရှင့်မှာ နက်ရှိုင်းမြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိပြီး တာအိုဧကရာဇ်ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သစ္စာရှိလက်အောက်ငယ်သားပဲ အခုလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး ကျေးဇူးပြု၍ ထပါဦး" ချန်ချန်က တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ချန်ချန်သည် လျန်ဟယ်၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ပြောင်းလဲနေသော ကြာပန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကြာပန်းတွင် အဆုံးမရှိသော အသက်စွမ်းအင်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
ချန်ချန်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားမိသည်။ ဤဆရာသခင်လျန်ဟယ်သည် ကိုယ်ပိုင်တာအိုကို အတော်လေးပေါက်မြောက်ထားပုံရကာ သူ၏ စွမ်းအားကို ပုံမှန်စံနှုန်းများဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပေ။ လျန်ဟယ်သည် ယခင် လူသန်ကြီး ကျုန်းဟုန်ထက် များစွာ ပိုမိုသန်မာသည်။
လျန်ဟယ်သည် ချန်ချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး တည်ငြိမ်သွားသည်။
"တာအိုဧကရာဇ်ရဲ့ ဆက်ခံသူက စိတ်ထားကောင်းတာပဲ"
လျန်ဟယ်က ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။
"တာအိုဧကရာဇ်က လူရွေးမမှားခဲ့ဘူးပဲ"
လျန်ဟယ်သည် ချန်ချန် အမိန့်ပေးသည့်အတိုင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ပထမဆုံး နတ်ဘုရားဗိမာန်ဂူ ပွင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဗိမာန်ဂူပွင့်နေပြီပဲ ကျုန်းဟုန်လည်း အလုံပိတ်ထားရာကနေ လွတ်မြောက်လာပြီး ဧကရီကို ကူညီဖို့ ရောက်နေလောက်ပြီ"
လျန်ဟယ်က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါဘာလို့ ကျုန်းဟုန်ကို မတွေ့ရတာလဲ"
ရှေးခေတ်ကာလတုန်းက ကျုန်းဟုန်သည် လျန်ဟယ်နှင့် အလွန်ရင်းနှီးသည်။ လျန်ဟယ်၏ စွမ်းအားနှင့် ကျုန်းဟုန်၏ စွမ်းအားကွာခြားမှုက ကြီးမားသော်လည်း သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာ အလွန်ခိုင်မာသည်။
ယခုအခါ သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ အိပ်စက်နေကြပြီးနောက် နတ်ဘုရားဗိမာန်ဂူမှ နိုးထလာကြပြီ ဖြစ်သည်။
တာအိုဧကရာဇ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အောင်ပွဲခံကာ ဝိုင်သောက်နိုင်ကြဦးမည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး ဧကရီ နတ်ဘုရားဖြစ်လာသည်အထိ သူမအား ကာကွယ်ကာ စောင့်ရှောက်နိုင်ကြဦးမည်ဖြစ်သည်။
ဤတာဝန်က အလွန်အရေးကြီးကာ အောင်မြင်ရန်အတွက် သူ၏အသက်ကိုပေးဆပ်ဖို့လိုအပ်လျှင် ပေးဆပ်ရပေမည်။
လျန်ဟယ်၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံသည် အမွေအနှစ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသော်လည်း သူဘာမှ ရှာမတွေ့ပေ။
သူသည် ကျုန်းဟုန်၏ ပုံရိပ်မပြောနှင့် အရှိန်အဝါကို အာရုံမခံမိချေ။
"ဒီကောင်ကတော့ ဧကရီရဲ့ အနားမှာ မနေဘဲ ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ"
လျန်ဟယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
လျန်ဟယ် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချန်ချန်က ကျုန်းဟုန်၏ နတ်ဘုရားဗိမာန်ဂူရှေ့သို့ ပြေးသွားလိုက်ကာ ဗိမာန်ဂူရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးလိုက်သည်။
"စီနီယာလျန် ဆရာကျုန်းက.. ဆရာကျုန်းက အသတ်ခံလိုက်ရပြီ"
"ကျွန်မတို့ အပြင်ဘက်မှာ စွမ်းအားကြီးတဲ့ ရန်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ် ဆရာကျုန်းရဲ့ စွမ်းအားက ရန်သူ့ထက် အားနည်းနေခဲ့တော့ ဆရာကျုန်းက ကျွန်မကို ကယ်တင်ဖို့ သူ့ရဲ့ ရွှေအမြုတေကို ကိုယ်တိုင် ဖောက်ခွဲခဲ့တယ် အခု ဆရာကျုန်း သေဆုံးသွားပြီ"
ချန်ချန်သည် အသံကုန်ဟစ်၍ ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။ သူမ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုသည် မြင်တွေ့ရသူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သူမသည် အကျိုးနည်းလှအောင်ပင် ဟန်ဆောင်ကောင်းလှသည်။
အစောကလေးပင် ကျုန်းဟုန်အား အားနည်းသောကြောင့် အသုံးမကျဟူ၍ ကျိန်ဆဲနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးနေကြသည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."
လျန်ဟယ်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ကျုန်းဟုန်... ကျုန်းဟုန်က တကယ်သေသွားပြီလား"
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ"
လျန်ဟယ်သည် ချန်ချန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘုန်း…"
ကြီးမားသော ပန်းရောင်အရိပ်တစ်ခု လျန်ဟယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထိုအရိပ်သည် လျန်ဟယ်၏ ကျောနောက်ဘက်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
လျန်ဟယ်ထံမှ ဖြာထွက်လာသော ကြီးမားသည့် အသက်စွမ်းအင်ကြောင့် အမွေအနှစ်နယ်မြေအတွင်း ရွှေကြာပန်းများ ချက်ချင်း ပွင့်လန်းလာသည်။
ကြာပန်းများ ပွင့်လန်းလာပြီးနောက် ကြာပွင့်ဖတ်များသည် ရွှေရောင်ဓားများကဲ့သို့ ထွက်လာကြသည်။
သို့သော် ဤအသက်စွမ်းအင်သည် ချန်ချန်ကို ရှောင်ကွင်းသွားကာ ချန်ချန်၏ ဘေးဘက်နှစ်ဖက်ဆီသို့ ဖြာထွက်သွားကြသည်။
အသက်စွမ်းအင်များသည် ချန်ချန်ကို ကာကွယ်ပေးထားသော မမြင်ရသည့် နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"တာအိုဧကရာဇ်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့ တကယ့်ကို ရဲတင်းလွန်းတယ် သတ်တဲ့လူက ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလဲဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့"
"အတိတ်ကို ပြန်သွားစေ အနာဂတ်ကို ပြသစေ"
"ကြီးမြတ်သော တာအိုလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေစေ"
လျန်ဟယ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ လေဟင်းလင်းပြင်ကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်သည်။
ထိုအခါစီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်း ပေါ်လာပြီး ထိုမြစ်သည် ပုံရိပ်များစွာကို သယ်ဆောင်လာပြီး လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားသည်။
ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များသည် လျန်ဟယ်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။
ကျုန်းဟုန် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားသည့် ပုံရိပ်သည် လျန်ဟယ်ကို ဒေါသကြောင့် အံကြိတ်သွားစေသည်။
နောက်ထပ် မြင်ကွင်းတစ်ခုတွင် ကျုန်းဟုန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဓမ္မတာအို ရွှေအမြုတေကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်ကို ပြသနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် လျန်ဟယ်၏ ဒေါသကို မီးလောင်ရာလေပင့် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သို့သော် အလွန်အမင်းထူးဆန်းနေသည့် အချက်သည်တော့ ရွေ့လျားနေသော ပုံရိပ်များထဲတွင် ယင်ထျန်းလှေ၊ ကျုန်းဟုန်နှင့် ချန်ချန်တို့ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အစမှ အဆုံးထိ လျန်ဟယ်သည် အခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရပေ။
ဤ မြင်ကွင်းသည် ကျုန်းဟုန်က မိမိကိုယ်ကို သတ်သေလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ကျုန်းဟုန်က ဘာမှမရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဤသည်က အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။ လျန်ဟယ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဤအခြေအနေက ပုံမှန်မဟုတ်ပဲ လျန်ဟယ်သိထားသမျှ အသိဥာဏ်ဗဟုသုတအားလုံးနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
လျန်ဟယ်၏ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ရန်သူသည် သူတော်စင် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရား ဖြစ်နေလျှင်တောင် လျန်ဟယ်အနေဖြင့် တန်ကြေးတစ်ခု ပေးဆပ်လိုက်ရုံဖြင့် မှုန်ဝါးဝါး ပုံရိပ်အချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်သင့်သည်။
သို့သော် ယခုတွင် ဘာမှ မရှိပေ။ သူဘာမှ မမြင်ရပေ။
"ထူးဆန်းတယ် အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်"
"ရန်သူက ပုံရိပ်ယောင်ပညာရှင်လား ရန်သူက ကျုန်းဟုန်ကို လှည့်စားပြီး သူ့ရဲ့ ဓမ္မတာအို ရွှေအမြုတေကို ကိုယ်တိုင် ဖောက်ခွဲအောင် လုပ်လိုက်တာလား"
ရှေးခေတ်ကာလတုန်းက အိပ်မက်ပုံရိပ်ယောင် သူတော်စင် တစ်ပါးရှိခဲ့သည်။ ထိုသူတော်စင်သည် ပုံရိပ်ယောင်နည်းစနစ်များဖြင့် သူတော်စင်တစ်ပါးဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူတော်စင်၏ ပုံရိပ်ယောင်နည်းစနစ်များသည် အိပ်မက်ကို လက်တွေ့ဘဝအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထိုနည်းစနစ်များသည် မျက်လှည့်နည်းများကို အသုံးပြုရုံဖြင့် ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်သည်။
သူတော်စင်၏ ပုံရိပ်ယောင် ကျွမ်းကျင်မှုသည် အလွန်အားကောင်းသောကြောင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးပင်လျှင် အချိန်အနည်းငယ်ကြာ လှည့်စားခံရနိုင်ပြီး ဧကရာဇ်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် လုံးဝ လမ်းပျောက်သွားနိုင်သည်။
လျန်ဟယ်သည် အာရုံစိုက်ကာ ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်သော်လည်းပဲ သူ့ထံတွင် အဖြေမရှိသေးပေ။
လျန်ဟယ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အတိတ်သို့ ပြန်စီးဆင်းနေသော အချိန်မြစ်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ညင်သာသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ချန်ချန်ကို မြေကြီးပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ မတင်လိုက်သည်။
"မင်းသမီး ဝမ်းမနည်းပါနဲ့တော့"
လျန်ဟယ်က နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်က မင်းသမီး ကျင့်ကြံစဉ်ကာလတစ်လျှောက် ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးဖို့ပါပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်က မင်းသမီး တာအိုလမ်းစဉ်ကို ရှာတွေ့ဖို့ ကူညီပေးဖို့ပါပဲ ကျုန်းဟုန်က မင်းသမီးကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးသွားရတာက သူ့ကံတရားပါပဲ"
"မင်းသမီး စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး ဒီလူသတ်သမားက ပုံရိပ်ယောင်နည်းစနစ်တွေကို သုံးခဲ့ပုံရတယ် လူသတ်သမားက ထူးဆန်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးခဲ့တာ"
"တကယ်လို့ မင်းသမီးဆီမှာ ပုံရိပ်ယောင်တွေကို ဖြိုခွင်းနိုင်ပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်စေတဲ့ ရတနာတစ်ခုသာ ရှိရင် ရန်သူက ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး"
"ဒါက မင်းသမီးရဲ့ ကံတရားဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မကြာခင် လူသတ်သမားနဲ့ ပြန်တွေ့ရမှာပါ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျုန်းဟုန်အတွက် ကျွန်တော် လက်စားချေပေးမယ် လူသတ်သမားရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုဆွဲထုတ်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် မီးရှို့ပစ်မယ်"
ချန်ချန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နတ်ဘုရားအလင်းရောင်သည် တောက်ပလာခဲ့သည်။
"စီနီယာလျန် ရှင့်မှာ ပုံရိပ်ယောင်တွေကို ဖြိုခွင်းနိုင်တဲ့ ရတနာရှိလား" ချန်ချန်က မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လျန်ဟယ်၏ အကြည့်က ချန်ချန်၏ လက်ရှိ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသော လက်စွပ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
လျန်ဟယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဒီ ကောင်းကင်မိုးကြိုး မိစ္ဆာသတ်လက်စွပ်က ကောင်းကင်ကိုးထပ် ခရမ်းရောင် နတ်ဘုရားလျှပ်စီးကို ခေါ်ယူနိုင်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်တွေကို ဖြိုခွင်းနိုင်တယ် ဒီလက်စွပ်က ပုံရိပ်ယောင်တွေရဲ့ သေမင်းပဲ"
--------------
ထိုအချိန်တွင် ကျစ်ယာ့ စီရင်စုရှိ လင်းယွန်ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက် မြစ်ငယ်လေး တစ်စင်း၏ ဘေးတွင် တည်ငြိမ်နေသော လေဟင်းလင်းပြင်တွင် ဂယက်လှိုင်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် မီတာအနည်းငယ် ကျယ်ဝန်းသည့် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာပြီး အထဲမှ ချောမောပြီး ပျော်ရွှင်နေသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။
ကလေးမလေးတစ်ဦးကလည်း လူငယ်၏ အဝတ်အစားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လူငယ်လေးနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်လာသည်။
"ကဲ... ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ"
"ဒီကောင်မလေးက စီရင်စုတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ နယ်ပယ်ဖောက်ထွက်ခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှစ်ခုတောင် သုံးခဲ့တာပဲ" ကျုံးရှန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျုံးရှန်သည် ဂူရှိရာ ဦးတည်ချက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မသေမျိုးတစ်သောင်း တိုက်ကြီး၏ စီရင်စုနယ်မြေများသည် အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသည်။
ကျစ်ယာ့ စီရင်စုမှ နန်ယန် စီရင်စုသို့ သွားရောက်ရာတွင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲပြီး သွားလာလျှင်ပင် နေ့တစ်ဝက်နီးပါး ကြာမြင့်သည်။
ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သည် စီရင်စုတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပျံသန်းသွားမည်ဆိုပါက အနည်းဆုံး နှစ်ဝက်ခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။
ကလေးမလေးသည် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ကျုံးရှန်၏ အဝတ်အစားကို လွှတ်လိုက်သည်။
သူမသည် ဤနေရာရှိ မြင်ကွင်းများကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စိတ်ဝင်တစား လိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုကလေးမလေးမှာ ကျုံးရှန်၏ ချစ်စရာကောင်းသော မြေးမလေးကျုံးထျန်းယွဲ့ပင်ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ဖန်တီးပေးနိုင်သည့် နေရာမျိုးက ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ကံကောင်းခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသင့်သည်။
သို့သော် ဤနေရာတွင်တော့ အရာအားလုံးက ပျက်စီးနေသည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် သေမျိုးဂိုဏ်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ဂိုဏ်းသားအားလုံးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေကြကာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေကြသည်။
လူတိုင်း၏ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ တောင်နောက်ဘက်တွင်မူ ရွာတစ်ရွာရှိပြီး ရွာထဲတွင် သွေးများက မြစ်ချောင်းများသဖွယ် စီးဆင်းနေသည်။ သေဆုံးနေသော အလောင်းများသည် မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။
ထိုမြင်ကွင်းသည် ငရဲမှ မြင်ကွင်းတစ်ခုအတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ သက်ရှိ သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်မှု၏ အရိပ်အယောင် တစ်ခုမျှ မရှိပေ။
"ဘိုးဘေး... ဒီနေရာက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲဟင်..."
ကျုံးထျန်းယွဲ့က ကြောက်ရွံ့နေသော အသံဖြင့် တီးတိုးမေးလိုက်သည်။
ကျုံးထျန်းယွဲ့သည် ကျုံးရှန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ ကျုံးထျန်းယွဲ့ လမ်းတစ်လျောက်တွင် မည်သည့်သက်ရှိကိုမှ မတွေ့ရပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် လင်းယွန်မျှော်စင်ထဲသို့ ရဲဝံ့စွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ မည်သူမျှ သူတို့နှစ်ဦးကို မေးခွန်းထုတ်ရဲခြင်း မရှိပေ။
လူတွေက အသက်ရှင်နေကြသော်လည်း သူတို့က လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။
ဤနေရာက ကြီးမားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်ခုခု၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံထားရပုံရသည်။ နန်ယန် စီရင်စု၏ အဝေးလံဆုံးနှင့် အခက်ခဲဆုံး ဒေသများတွင်ပင် သာမန်ပြည်သူများသည် ဤကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်များ ဖြစ်မသွားခဲ့ကြပေ။
"ဘိုးဘေး... ကျွန်မတို့ နေရာမှန်ကို ရောက်လာတာ ဟုတ်ရဲ့လား" ကျုံးထျန်းယွဲ့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ကျုံးရှန်က ကျုံးထျန်းယွဲ့၏ လက်သေးသေးလေးကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကလေး… ဒီကမ္ဘာပေါ်က နေရာတိုင်းက မင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ မြင်ခဲ့ရသလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး"