စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် လျှို့ဝှက်သေတ္တာ
Vol. 13 Ch. 121
နေ့လယ်ခင်း...
လျိုရှားတောင်ထွတ်ရှိ အိမ်လေးရှေ့တွင် ဧရာမ ကြေးနီဆေးအိုးကြီး တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ထောင့်လေးထောင့်စီတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အခင်းအကျင်း၏ ဗဟိုချက်များ အဖြစ် မြှုပ်နှံထားပြီး ဆေးဖော်စပ်ရန် မီးများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ပေးနေသည့် အခင်းအကျင်းလေးခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။
“ချင်းရန်၊ အဲဒီလျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို သုံးဖို့ မင်းတကယ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား...”
ဆေးအိုးရှေ့တွင် ရပ်နေသော စုချီနျန်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေသည်။
ဓားကျောင်းတော်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သကဲ့သို့ သူ၏ စရိုက်အရလည်း သူ၏တပည့်များ ယခုကဲ့သို့ ဒုက္ခခံရမည်ကို သူ မကြည့်လိုပေ။
သို့သော် အခြေအနေက ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။
“တပည့် ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ။”
လီချင်းရန်က ပြုံးလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေပြီး ထိတ်လန့်မှု အလျဉ်းမရှိပေ။
အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ အမူအရာမှာ ပေါ့ပါးနေပုံပင် ရသည်။
မည်သို့ဖြစ်စေ ယခုတော့ အဖြေတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုအဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဆေးအိုးကိုသာ အားကိုးနေရမည်ဆိုပါက သူ လုံးဝ လမ်းပိတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
“ကဲပါ... ဂိုဏ်းချုပ်စု။ နားပူမနေစမ်းပါနဲ့။ ချင်းရန်က ဒါကို သူ့ဆရာအပေါ် သိတတ်တဲ့စိတ်နဲ့ လုပ်တာပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် နာကျင်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်အန္တရာယ်တော့ မရှိပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ချင်းရန်သာ ဒါကို သည်းခံနိုင်ရင် ဒါက သူ့အတွက် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုတောင် ဖြစ်လာနိုင်သေးတယ်။”
အမြဲတမ်း အကာအကွယ်ပေးလွန်းသော စုချီနျန်နှင့် မတူဘဲ လျူယွမ်ချင်းက ပို၍ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိသည်။
သူက တပည့်များ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းခြင်းကိုသာ အားပေးလိုသူဖြစ်သည်။
လျူယွမ်ချင်းက လီချင်းရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်။
“မင်းမှာ တခြား တောင်းဆိုစရာ ရှိသေးရင်လည်း ပြော။ ငါနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးမယ်။”
လီချင်းရန်က လျှို့ဝှက်ကျမ်းထဲက အကြောင်းအရာများကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခဏမျှ တွေးတောလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်၊ အကြီးအကဲလျူ... ကျွန်မမှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ အသံတွေကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ပေးနိုင်မယ့် အခင်းအကျင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးပါ။ ကျွန်မ အော်ဟစ်မိမှာ ဒါမှမဟုတ် ဆရာက တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိပြီး စိုးရိမ်နေမှာကို ကြောက်လို့ပါ။ သူက အဆိပ်မိနေတဲ့အပြင် မိစ္ဆာတွေနဲ့လည်း အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရနိုင်တယ်။ ကျွန်မ သူ့အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် နောက်ထပ်တစ်ခု မဖြစ်ချင်ပါဘူး။”
လျူယွမ်ချင်းနှင့် စုချီနျန်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
စုချီနျန်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး အဝေးသို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
လျူယွမ်ချင်းက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းညိတ်နေသည်။
“ဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ မင်းဆရာက တကယ့်ကို တပည့်ကောင်းတစ်ယောက် ရထားတာပဲ... အခင်းအကျင်းကိစ္စကို ငါနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို လွှဲထားလိုက်။ အခုတော့ မင်းသွားပြီး ဆေးပင်တွေကို သန့်စင်ဖို့ ပြင်ဆင်တော့။ ကျုံးကျိုး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မပွင့်ခင် အချိန်ရှိသေးတယ်။ တစ်နေ့ကို ဆေးပင် ၁၀ပင်နှုန်းနဲ့ သန့်စင်သွားရင် အချိန်မီ ပြီးသွားလိမ့်မယ်။”
လီချင်းရန်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
စုချီနျန်က ကြေးနီဆေးအိုးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နဂါးရုပ်များကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်၏။
“လျိုအဘိုးကြီး၊ ဟိုစီနီယာက ဟင်းလင်းပြင်ထွင်းဖောက်အဆင့် ကျင့်ကြံသူနော်။ သူက ကိုယ်ပွား တစ်ခုပဲ လွှတ်ထားတာဆိုရင်တောင် ဒါက နောက်ပြောင်စရာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အခင်းအကျင်းက သူ့အာရုံကို တကယ် ပိတ်ဆို့နိုင်ပါ့မလား...”
“ရလောက်မှာပါ။ ငါ့ရဲ့ အခင်းအကျင်းအတတ်ကို မင်းသိသားပဲ။”
လျူယွမ်ချင်းက ကျောက်အိမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သော စုချီနျန်ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “မင်းကိုကြည့်ရတာ တွေဝေနေတဲ့ အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ။ အဲဒီ ဟင်းလင်းပြင်ထွင်းဖောက်အဆင့် အကြီးအကဲကို ကယ်ချင်ရင် အခုလောလောဆယ် ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။ ချင်းရန်လို မျိုးဆက်သစ်တောင် စတေးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာ။ မင်းကတော့ ခြေလှမ်းနှေးမနေနဲ့ဦး။”
စုချီနျန် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။
“အဲဒီ ကျိုးရွှမ်ကျိ... နေဦးပေါ့။ တစ်နေ့နေ့ သူ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာကိုသာ ငါ တွေ့လို့ကတော့...”
သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများကြောင့် စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူရပ်နေသော မြေပြင်မှာ ဓားချီများကြောင့် အက်ကွဲကြောင်း ရာနှင့်ချီ ဖြစ်သွားတော့သည်။
လျူယွမ်ချင်းပင် ထိုဖိအားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
“သွားပြီ... စုအဘိုးကြီး၊ မင်း လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် သတ်ခဲ့ဖူးတာလဲ...”
“မမှတ်မိတော့ဘူး။”
“ချန်... ဟွိုက်... အန်...”
လင်းလင်လင်က တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေသော ချန်ဟွိုက်အန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
သူ ဓာတ်လှေကားကိုပင် မစောင့်ဘဲ လှေကားကနေ ပြေးတက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သာမန်လူ မဟုတ်တော့သော်လည်း မောနေဆဲပင်။
ချန်ဟွိုက်အန်က သူကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အပြင်မှာ မိုးရွာနေလို့လား...”
“ဘာလို့ အဲဒီမစ်ရှင်ကို ယူလိုက်တာလဲ...”
လင်းလင်လင်က ချွေးစိုနေသော ဆံပင်များကို ဘေးသို့ သပ်ထုတ်လိုက်ပြီး ခါးထောက်ကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။
“ရှင် ဘယ်လောက်ကြီးတဲ့ ပြဿနာထဲ ဝင်သွားမိလဲဆိုတာ သိရဲ့လား...”
ချန်ဟွိုက်အန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“သိတယ်...”
“ဒါဆို ဘာလို့ ယူတာလဲ...”
“ဆုကြေးများလို့လေ။”
“အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ သုံးယောက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီလေ... ဘာသတင်းမှလည်း အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး... ဒီမစ်ရှင်က တကယ့် သေတွင်းပဲ...”
“ဒါပေမဲ့ ဆုကြေးတော့ များတယ်လေ။”
“အား... လက်ခံပြီးရင် ဖျက်လို့လည်း မရတော့ဘူး... အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...”
“ဆု...ကြေး...က...များ...တယ်။”
“ဆုကြေးများတာ ထားလိုက်စမ်းပါ... ရှင်က ပိုက်ဆံမရရင် သေမှာမို့လို့လား...”
လင်းလင်လင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အင်အားကုန်သွားသလို ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်ထိုင်လိုက်သည်။
“အသက် မရှိရင် ဆုကြေးတွေ ဘယ်လောက်များများ ဘာလုပ်မှာလဲ...”
“မင်းပဲ အခုပြောလိုက်တာလေ။ ငါသာ ပိုက်ဆံမရှာရင် ဘာမှသုံးဖို့ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အသက်ရှင်ဖို့ ပိုက်ဆံလိုတယ်။”
ချန်ဟွိုက်အန် ထရပ်ပြီး သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ဆွဲယူကာ မြို့ပြ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ပြန်မလှည့်ကြည့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
“မင်း ကြောက်ရင် မလိုက်ခဲ့လို့လည်း ရပါတယ်။”
သူသည် ယခုအခါ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်(၁)သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် ကြေးခွံနက်ဓား ရှိသည်။ မိုးကြိုးမီး အဆောင် အချို့လည်း ကျန်သေးသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ၎င်းတို့ကို မည်သို့ မှန်မှန်ကန်ကန် သုံးရမည်ကို သူ သိသွားခြင်းပင်။ ထို့ပြင် အဆောင်ပေါ်က အနီရောင်စာသားများကို သွေးမထိစေရန်က အဓိကဆိုတာကိုလည်း သူ သင်ယူခဲ့ပြီးလေပြီ။ အခုတော့ သူ ပြိုင်ဘက်ကင်းသလို ခံစားနေရသည်။
“ဘယ်သူ့ကို ကြောက်တယ်လို့ ပြောတာလဲ...”
လင်းလင်လင် အပြောမခံနိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
“ကောင်းပြီ... သွားမယ်... ဘယ်သူ နောက်ဆုတ်လဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့...”
သူတို့နှစ်ဦး မြို့ထဲသို့ တက္ကစီနှင့် သွားကြသည်။
တက္ကစီဒရိုင်ဘာက သူတို့သွားမည့် နေရာကို ကြားသောအခါ ထူးဆန်းစွာ ကြည့်သည်။
“အဲဒီကို ဘာသွားလုပ်ကြမလို့လဲ။ အဲဒီဆောက်လုပ်ရေးကွင်းက ပစ်ထားတာ ကြာလှပြီ။ သရဲခြောက်တယ်လို့ လူတွေ ပြောနေကြတာ။”
“ဪ... ကျွန်တော်တို့ အနားမှာ လမ်းလျှောက်မလို့ပါ။ အထဲထိ မဝင်ပါဘူး။”
သရဲခြောက်တယ် ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် လင်းလင်လင်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။
သူသည် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ သို့မဟုတ် ကြွက်မိစ္ဆာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း သရဲများကိုမူ အလွန်မုန်းတီးသည်။
လေလွင့်ဝိညာဉ်အဆင့်မျှသာ ရှိသော သရဲကပင် သူ့ကို အသည်းယားစေသည်။
လင်းလင်လင်က ချန်ဟွိုက်အန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက ဖုန်းပြန်ကစားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ထိုအရာက ဘာများ ထူးခြားနေသလဲဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။
သူ မသိသည်မှာ ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဖုန်းမှာ သာမန်ဖုန်း မဟုတ်နေခြင်းပင်။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် ဦးလေးက သူ့ကို တမင်တကာ အသေးစိတ်များ မပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လီချင်းရန်က ဆေးပင်များကို သန့်စင်နေသည်ကို သူ မြင်နေရသည်။
အိမ်ရှေ့တွင် ဧရာမ ဆေးအိုးကြီး တစ်လုံး ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းက ဘာအတွက်လဲဆိုတာ သူ မသိပေ။
သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ သူ၏ တိုက်ပွဲအမိန့် စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
လီချင်းရန် အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းကြောင့် ဆုကြေး အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
၎င်းမှာ ခရမ်းရောင်တောက်ပနေသော လျှို့ဝှက်သေတ္တာ တစ်ခုပင်။
၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သွေးကြောပုံစံ ပုံဆောင်ခဲတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
[ ဓာတ်၅မျိုး စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် လျှို့ဝှက်သေတ္တာ ]
[ ဖွင့်လိုက်ပါက ဓာတ်၅မျိုး စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်များထဲမှ တစ်ခုကို ကျပန်းရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ရှားပါးသော စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်များ ရရှိရန် အခွင့်အရေးရှိသည် ]
ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။
သူ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်သည့်အခါ ခါးသီးသော အမှန်တရားတစ်ခုကို သူ သိလိုက်ရသည်။
သူ့တွင် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် လုံးဝ မရှိပေ။
ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ၎င်းက အရည်အချင်း အညံ့ဆုံးဟု ဆိုလိုသည်။
ဓားကျောင်းတော် သို့မဟုတ် ချင်းယွန်ဂိုဏ်းလို ဂိုဏ်းကြီးများကို မဆိုထားနှင့်၊ အသေးဆုံး ဂိုဏ်းများပင် သူ့ကို လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
သူ အခုလို ကျင့်ကြံနိုင်နေခြင်းမှာ ဒီရေလှိုင်းကျင့်စဉ်က အလွန်ကောင်းမွန်လွန်းနေခြင်းနှင့် လီချင်းရန်က သူ့ကို ဗဟုသုတတွေ အကုန်လုံး သင်ပေးထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိခြင်းက အဟန့်အတားတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။
ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ။
စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိဘူး။
ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အဖော်က ငါ့ကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမလဲ သေချာသိတယ်။
“ဘာရမလဲ ကြည့်ရအောင်။”
ချန်ဟွိုက်အန်က လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို နှိပ်လိုက်တော့သည်။