သရဲခြောက်သော ဆောက်လုပ်ရေးကွင်း

လျှို့ဝှက်သေတ္တာ ပွင့်သွားသည်နှင့် ရွှေရောင်မိုးကြိုးလျှပ်စီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

[ရှားပါးစိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် - မိုးကြိုးဓာတ် (သီးသန့်)]

“ဟမ်... ဓာတ်၅မျိုး စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ချန်ဟွိုက်အန် ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။

သူသိထားသလောက် ဓာတ်၅မျိုးမှာ ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေတို့ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးမှာ ရိုးရာဓာတ်ကြီးငါးပါးတွင် မပါဝင်ဘဲ ဆင်းသက်လာသော ဓာတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအရာက အရေးမကြီးပေ။

မိုးကြိုးစိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်က ပို၍ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

သူ လင်းလင်လင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းလင်လင်မှာ သိသိသာသာ တုန်လှုပ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်နေသည်။

အကယ်၍ သူက “လက်ခံရန်” ကို နှိပ်လိုက်လျှင် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်က လက်ထဲသို့ ရောက်လာမည်လား။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ပေါင်းစပ်သွားလျှင် ပို၍ အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် ဂိမ်းအကြောင်းကြားချက် ပေါ်လာ၏။

[ မိုးကြိုးစိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ပေးပို့ပြီးပါပြီ... ]

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ခဏချင်းတွင်ပင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်သွားပြီး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

သူ၏ ဒန်တျန်အတွင်းသို့ အာရုံစူးစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်ဆောင်များသာရှိသော မြေရိုင်းသွေးကြောနေရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စင်ကြယ်သော မိုးကြိုးလျှပ်စစ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပျိုးပင်လေးတစ်ပင် ပေါက်လာပြီး ၎င်း၏ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်များမှာ သူ၏ အတွင်းချီစွမ်းအင်များနှင့် ဟန်ချက်ညီညီ ပေါင်းစပ်သွား၏။

“ဒါက သီးသန့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ရဲ့ ခံစားချက်ပေါ့...”

ဒန်တျန်အတွင်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များသည် မိုးကြိုးအမြစ်ထံသို့ အလိုအလျောက် ဆွဲဆောင်ခံရပြီး လျှပ်စစ်စီးကြောင်းငယ်လေးများ စိမ့်ဝင်သွားသည်ကို သူ မြင်နေရသည်။

၎င်း၏ သဘောသဘာဝမှာ ပြောင်းလဲနေ၏။

ယခင် မုပိုင်ရွှမ်ထံမှ ရရှိခဲ့သော မြေ-သစ်သား စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ သီးသန့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်က အဘယ ်ကြောင့် ပိုကောင်းသည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။

တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိခြင်းက ထိုဓာတ်အပေါ်တွင် အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်နိုင်ပြီး ပေါင်းစပ်နိုင်စွမ်းမှာ အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်စေသည်။

နှစ်သွယ်အမြစ်က ကောင်းသော်လည်း သန့်စင်မှု နည်းပါးသည်။

ဒန်တျန်ထဲ၌ လုံးဝ ကွဲပြားသော သစ်ပင်နှစ်ပင် ရှိနေခြင်းနှင့် မတူပေ။

ဖြစ်နိုင်လျှင် သီးသန့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် အများအပြား ရှိခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီချင်းရန်သည် ဆေးပင်များကို သန့်စင်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ဆေးပင် ဆယ်ပုံကို ဆေးအနှစ်များအဖြစ် ကြိတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် ကိုင်ကာ အိမ်ရှေ့ရှိ ဧရာမ ဆေးအိုးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က အရည်အချင်း မျက်နှာပြင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး လီချင်းရန်ထံသို့ အသံလှိုင်းဖြင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

[ ချင်းရန်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... ]

“ဆရာ...”

လီချင်းရန် အံ့သြတကြီး မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ဆေးအနှစ်များကို ကျောနောက်သို့ ဝှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှု တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်၏။

“တပည့် ဆရာ့အတွက် ဆေးဖော်ဖို့ ပြင်နေတာပါ။ ‌ဆေးပင်တစ်ရာ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးအတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပါ။”

[ အဲဒီဆေးအိုးကို သုံးမှာလား... ]

“ဟုတ်ကဲ့။ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးပါတယ်။ ပထမဆုံး အဆင့်က စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းပါ။ တပည့်ကိုယ်တိုင် ဆေးအိုးထဲဝင်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင်ကို မီးအဖြစ် သုံးပြီးတော့ ဆေးပင်တွေထဲက အညစ်အကြေးတွေကို လောင်ကျွမ်းစေရမှာပါ။”

[ အန္တရာယ် ရှိလား... ]

“မရှိပါဘူး ဆရာ...”

လီချင်းရန်က ဘေးသို့ မျက်နှာလွှဲကာ မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းရုံပါပဲ။ တပည့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေ အကုန် ကုန်သွားနိုင်ပေမယ့် ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဆရာကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ တပည့် ကျုံးကျိုးလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားပြီး ဆရာ့အတွက် ကျန်တဲ့ ဆေးအမယ်နှစ်မျိုးကို ရှာပေးရဦးမှာပါ။ တပည့် မိုက်မိုက်ကန်းကန်း မလုပ်ပါဘူး...”

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ ဆေးအနှစ်များကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ ထွက်လာသည်။

သူ မျက်နှာလေး နီမြန်းလာပြီး တုန်ရီသော အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

“တပည့်... တပည့်က ဆရာ့ရဲ့ ဘေးမှာ ထာဝရ နေချင်တာပါ။ ဒါကြောင့် ဆရာလည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမယ်နော်။ အဲဒီ မိစ္ဆာတွေကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းလိုက်ပါ...”

[ ဒါပေါ့။ ငါ အခုပဲ မိစ္ဆာအမဲလိုက်ဖို့ သွားတော့မလို့။ သူတို့ကို အကုန် သုတ်သင်ပစ်မယ်...]

ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် တက္ကစီမှာ သူတို့သွားမည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချန်ဟွိုက်အန် ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး လင်းလင်လင်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။

လျိုရှားတောင်ထွတ်င်မူ လီချင်းရန်သည် ဆရာကြီး၏ အာရုံ လွင့်ပါးသွားသည်နှင့် သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။

သူက စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး နေဝင်ချိန်၏ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်အောက်တွင် ကြေးနီဆေးအိုးကြီးထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။

လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ဆေးအိုးအဖုံးမှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပိတ်သွားတော့သည်။

“ဆရာ၊ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ... ချင်းရန်လည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။”

မှောင်အတိဖြစ်နေသော ဆေးအိုးအတွင်း၌ သူ တရားထိုင်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဆေးအနှစ်များကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ထားသည်။

ရေဓာတ် စိတ်ဝိညာဉ်ချီများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အကာအကွယ်ပေးထားပြီး ဆေးစွမ်းများကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ထို့နောက် သူ အခင်းအကျင်းကို စတင်လိုက်၏။

ဆေးအိုး၏ ထောင့်လေးထောင့်မှ မီးတောက်များ ဟုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး သန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် စတင်တော့သည်။

ချီရှားတောင်ထွတ်၏ တိမ်ပင်လယ်ကြားတွင် စုချီနျန်နှင့် လျူယွမ်ချင်းတို့ ရပ်နေကြသည်။

“လျူအဘိုးကြီး၊ ချင်းရန် ဒါကို တကယ် သည်းခံနိုင်ပါ့မလား။ ဆေးမီးက ခန္ဓာကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းစေရုံတင်မကဘူး။ သူက စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင်ကို လောင်စာအဖြစ် သုံးနေတာ ဆိုတော့ ဆေးပင်တွေထဲက အဆိပ်တွေက ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီးမှ ပြန်ထွက် သွားမှာ။ အဲဒီနာကျင်မှုက...”

လျူယွမ်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူလည်း မသေချာပေ။

သို့သော် သူက ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီကောင်မလေးက သူ့ဆရာအပေါ်မှာ တကယ့်ကို သစ္စာရှိတာ။ သိုင်းကျမ်း ကျောင်းဆောင်ထဲက နှလုံးသားစမ်းသပ်တဲ့ အခင်းအကျင်းကိုတောင် သူ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ။ သူ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။”

စုချီနျန် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ဒါက တကယ့်ကို အားကျစရာပဲ။ ငါ့တပည့်သာ ချင်းရန်ရဲ့ ထက်ဝက်လောက် နားထောင်ရင် ငါ အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီး ကျေးဇူးတင်မိမှာပဲ။”

“ယွဲ့ချန်ချီကို ပြောတာလား...”

“အေးလေ...”

“ကောင်းပြီ။ ငါ သူ့ဆီ စာပို့လိုက်မယ်။”

“ခွေးမသား...”

“ဒါက ရာစုသစ်မြို့တော်လား။ ကြည့်ရတာတော့ သာမန်ပါပဲ...”

“သရဲခြောက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ တစ်ညတည်းမှာ အလုပ်သမား ဆယ်ယောက်ကျော် သေသွားလို့ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ထားလိုက်တာတဲ့...”

“ဒါက မတော်တဆ တစ်ခုခု ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ကဲ... အားလုံးက တစ်ညလောက် အထဲမှာ နေကြည့်ရုံပါပဲ။ နောက်ဆုတ်ချင် နောက်ဆုတ်လို့ ရတယ်နော်။ ငါတို့ ဘာမှ မပြောပါဘူး...”

ချန်ဟွိုက်အန်နှင့် လင်းလင်လင်တို့၏ ရှေ့တွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ၄ဦး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ လှပချောမောပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်စုံသူများ ဖြစ်ကြ၏။

“ဟမ့်... မဆင်မခြင်နိုင်တဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတွေပဲ...”

လင်းလင်လင်က ခါးထောက်ကာ ရင့်ကျက်ဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က ကျောင်းသူများထံမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

လီချင်းရန်နှင့် အတူနေခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ အလှအပဆိုင်ရာ စံနှုန်းမှာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

“ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ မင်းတို့ ဘာလုပ်တတ်လဲ...”

လင်းလင်လင်က ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။

“မဝင်ဖို့ သတိပေးရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သေချင်ဇောနဲ့ သွားနေတဲ့သူတွေကိုတော့ ပြောလို့မရဘူး။ ရှင်ပဲ သွားပြောလိုက်တော့။ ကျွန်မ ပြောရင် ဘယ်သူမှ နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

လင်းလင်လင်က ငယ်ရွယ်သော ပုံစံကြောင့် သာမန်လူများကို သတိပေးလျှင် ဘယ်သူမှ အလေးမထားတတ်ပေ။

ချန်ဟွိုက်အန်က ကျောင်းသူလေးလေးဦးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တာပါ။ ဒီနေရာက မလုံခြုံလို့ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို မဝင်ပါနဲ့။”

သူ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ကျောင်းသူများ၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားကြသည်။

ရှက်တတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး၊ ဆံပင်အဝါရောင် ဆိုးထားသော မိန်းကလေးက အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဘုရားရေ... တကယ့်ကို နတ်သားလို ချောတဲ့သူပဲ... ဝီချက် ရနိုင်မလား...”

သူက အနားသို့ တိုးလာပြီး ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။

သူက အလောတကြီး လုပ်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ရဲရဲတင်းတင်း ပထမဆုံး လုပ်ဖူးခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။

သို့သော် သူက အကွာအဝေး တစ်ခုတွင် နေနေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်က ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်နှင့် ပွတ်တိုက်နေကာ သူ၏ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် သတ္တိတို့က သူ့ကို ချစ်စရာ ကောင်းနေစေသည်။

“ရှင်က ဆယ်လီလား...”

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မတို့က ရှင့်ရဲ့ ဝီချက် ပို့စ်တွေကိုပဲ ကြည့်ချင်ရုံပါ။ ရှင့်ကို မနှောင့်ယှက်ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။”

သတ္တိအရှိဆုံး ကောင်မလေးက ဦးဆောင်လိုက်ရာ ကျန်သုံးယောက်ကလည်း ဟန်ဆောင် မနေတော့ဘဲ ချန်ဟွိုက်အန်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က ထိုအခြေအနေမှ ရုန်းထွက်ကာ လင်းလင်လင်ရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လင်းလင်လင်က မီးတိုင်ကို မှီကာ မျက်လုံးဝေဝေဖြင့် ကြည့်နေ၏။

“ပျော်ခဲ့ရလား...”

“အင်း...”

“ကျွတ်... အပေါစားငါးပဲ။”

ချန်ဟွိုက်အန် စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဘာလို့ ငါက အဲဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ...

“သူတို့ မဝင်တော့ဘူးလား...”

ချန်ဟွိုက်အန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ငါ့ဖုန်းနံပါတ် ပေးလိုက်တယ်။ သူတို့က အပြင်မှာ စောင့်နေမယ်တဲ့။ ငါ ပြီးသွားရင် ကျောင်းကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။”

လင်းလင်လင်က မျက်လုံးကျဉ်းလိုက်၏။

“..အဟက်”

အနှောင့်အယှက်များ မရှိတော့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ပတ်နာရီမှ ထောက်လှမ်းရေး စနစ်ကို ဖွင့်ကာ စွန့်ပစ်ထားသော ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ထိုနေရာ၏ မြေအောက် ဆယ်မီတာခန့်တွင်...

ခေါင်းတလားနက် တစ်ခုအတွင်းရှိ အလောင်းတစ်လောင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာတော့သည်။