ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်မှု
Vol. 13 Ch. 125
“ဟူး... တကယ့်ကို ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ပညာရှိကို မမှတ်မိခဲ့မိတာပဲ။”
“ဟူး... တကယ့်ကို နဂါးတွေ ဘုရားကျောင်းထဲ ရောက်နေတာကို မသိခဲ့တာပဲ။”
ချန်ဟွိုက်အန်နှင့် အကြီးအကဲလီယွမ်ဖုန်းတို့က ဂိတ်တဲအတွင်း ထိုင်နေကြပြီး အပြန်အလှန် နောင်တရမှု၊ အံ့အားသင့်မှုတို့နှင့်အတူ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။
“မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့လူက အဆောင်တွေကို သုံးနိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ နိုးထသူတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောပြတာ ငါမှတ်မိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါ မင်းဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။”
“ကျွန်တော်လည်း အဘိုးက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုက အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်နေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး... ကျွန်တော့်ကို သေမတတ် ကြောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ...”
လီယွမ်ဖုန်းက ချန်ဟွိုက်အန်ကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်လိုက်၏။
သူ့ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ ယခင် တွေ့ခဲ့စဉ်ကနှင့် မတူဘဲ ကွဲပြားနေသလို ခံစားရသည်။
အရင်က သူသည် ဓားအိမ်ထဲတွင် သိမ်းထားသော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်မှုကို ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဓားသွားမှာ ဓားအိမ်ထဲမှ လက်မဝက်ခန့် လျှောထွက်နေပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်မှုမှာ စတင်ပေါ်လွင်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
“တကယ်ပါပဲ။ သူရဲကောင်းဆိုတာ လူငယ်တွေထဲကပဲ ထွက်ပေါ်လာတာပဲ။ မင်းက အဆောင်တွေကို သုံးနိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ အခု ဓားသိုင်းကိုပါ တတ်မြောက်နေပြီ။ မုတ်ဆိတ်နဲ့ လူကြီးသာ ဒါကို သိရင်တော့ မင်းရဲ့ ဌာနတွင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က သေချာပေါက် မြင့်တက်သွားမှာပဲ။”
လီယွမ်ဖုန်း၏ ချီးကျူးမှုများ ရှိနေသော်လည်း ချန်ဟွိုက်အန်မှာ အထူးတလည် ဝမ်းသာပုံ မပေါ်ပေ။
သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေ၏။
အပြင်ဘက်တွင် အဖြူရောင် လူနာတင်ခုတင် ၃ခုကို တန်းစီထားသည်။
၎င်းတို့ပေါ်တွင် ယနေ့ည၏ သေဆုံးသူများ ရှိနေသည်။
အဖြူရောင် အိပ်ရာခင်းတစ်ခု၏ အောက်မှ သွေးစွန်းနေသော ဆံပင်အဝါရောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေ၏။
၎င်းမှာ တစ်ချိန်က သူ့ကို ပြုံးပြ၊ စနောက်ခဲ့ပြီး ဖုန်းနံပါတ် တောင်းခဲ့သော မိန်းကလေးပင်။
သူ၏ သူငယ်ချင်းများဖြစ်သော ကျန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ၃ဦးမှာ အဝေးမှရပ်ကာ ငိုယိုနေကြပြီး အနားသို့ မတိုးရဲကြပေ။
သူတို့၏ သူငယ်ချင်း အစားခံလိုက်ရသည့် ထိုထိတ်လန့်စရာ မြင်ကွင်းမှာ သူတို့အတွက် လုံးဝ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
“ကျွန်တော်က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုမှာ တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရလား။”
ချန်ဟွိုက်အန်က အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့။ အရမ်း အစွမ်းထက်သလို၊ အရမ်းလည်း ရှားပါးတယ်။”
လီယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
သူက ချန်ဟွိုက်အန်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုသို့ တရားဝင် ဝင်စေချင်သည်။
အခုလောလောဆယ် ချန်ဟွိုက်အန်က ပိုက်ဆံအတွက် ဆုကြေးအလုပ်များကိုသာ လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အရေးကြီးဆုံးနှင့် လျှို့ဝှက်ချက် အဆင့်သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်များကို လူသိရှင်ကြား စာရင်းသွင်းထားခြင်း မရှိပေ။
ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဗျူရိုသည် လောလောဆယ်တွင် နိုင်ငံရေး ကစားကွက်များကြား၌ ပိတ်မိနေပြီး တော်ဝင်မိသားစုများနှင့် အစိုးရအရာရှိများက ပျက်စီးလွယ်သော ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ဗျူရိုကို အသုံးချနေကြခြင်းပင်။
ထိုအကျပ်အတည်းကို ဖြိုခွဲရန်အတွက် သူတို့ တကယ့် အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးကို အသည်းအသန် လိုအပ်နေ၏။
အကြောင်းမှာ ဗျူရိုသည် နိုင်ငံရေးလောက၏ နယ်ရုပ်တစ်ခုဖြစ်ရန် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။
၎င်းက မိစ္ဆာများနှင့် ဝိညာဉ်ဆိုးများကို အလျှော့မပေးဘဲ သုတ်သင်ပေးမည့် အဆုံးစွန်သော အကာအကွယ်ပေးသူ ဖြစ်သင့်သည်။
“ကျွန်တော်က အဘိုးပြောသလို အစွမ်းထက်နေတာတောင် အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ အသက်ကို မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။”
ချန်ဟွိုက်အန် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၏။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မင်း နောင်တရနေတာလား...”
“ရတာပေါ့။”
“ဒါဆိုရင် ကောင်းတယ်။”
လီယွမ်ဖုန်း၏ အရေးအကြောင်းများဖြင့် မျက်လုံးများမှာ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး၊ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
“တကယ်လို့ မင်းက နောင်တရတတ်သေးတယ်ဆိုရင်၊ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ အကာအကွယ်ပေးဖို့ ထိုက်တန်တဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိနေသေးတာပဲ။”
“အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို ဗျူရိုထဲ ဝင်စေချင်နေတာပဲ။”
ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏အကြံကို ချက်ချင်း သိမြင်လိုက်သည်။
“အဟက်....ငါ့မှာ အဲဒီအတွေး ရှိတာတော့ အမှန်ပါ။”
လီယွမ်ဖုန်းက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။
“မင်းနဲ့မတူတာက ငါ အဲဒီလို နောင်တမျိုးကို မခံစားရတော့တာ ကြာပြီ။ ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုးတွေကို ငါ အများကြီး မြင်ခဲ့ဖူးပြီ။ ငါကတော့ ထုံကျင်သွားပြီ ပြောရမှာပဲ။”
ချန်ဟွိုက်အန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။
“ဒါဆို အဘိုးက ဘာလို့ ဗျူရိုမှာ ဆက်နေနေတာလဲ...”
လီယွမ်ဖုန်း၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားသည်။
“ငါ့မိသားစု အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။”
သူက အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။
“မိစ္ဆာတွေရဲ့ စားတာကို ခံလိုက်ရတာ။ ငါ့မှာ သွားစရာ တခြားနေရာ မရှိတော့ဘူး။”
“ဒါဆို အဘိုးကြီးရဲ့သားကော။ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး လုပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လေ...”
“အင်း... သူက တမလွန်မှာ စီးပွားရေး သွားလုပ်နေပြီ။”
“...ဟေ့... ခင်ဗျားက လူလိမ်ပဲ...”
“ဟားဟားဟား...”
လင်းလင်လင်မှာ နံရိုးနှစ်ချောင်း ကျိုးသွားသဖြင့် ဆေးကုသမှု ခံယူရန် လိုအပ်သည်။
သူ သတိလစ်နေစဉ်အတွင်း ဝိညာဉ်ဆိုး သူ့ကို နင်းခြေသွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယူဆထားသည်။
ချန်ဟွိုက်အန်ကတော့ သူ့ကို အမှန်တရားကို မပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“တာဝန်အတွက် ဆုကြေးငွေကို မင်းဆီ လွှဲပေးလိုက်ပြီ။”
လီယွမ်ဖုန်းက ကားထဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးမှ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
သူ ကားမှန်ကို ချလိုက်၏။
“ဪ ဒါနဲ့... မင်းရဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ကုသဖို့အတွက် ငါစီစဉ်ပေးထားတဲ့ နိုးထပြီးကုသသူ နှစ်ယောက်က မနက်ဖြန် မနက် ၉နာရီမှာ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ပန်ကျားကွင်းပြင် ဈေးမှာ လာတွေ့လိုက်။”
ထို့နောက် သူက ဗျူရိုသို့ဝင်ရန် ထပ်မံ၍ မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ချန်ဟွိုက်အန်သည် လမ်းဘေးမီးတိုင်အောက်တွင် ရပ်နေကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ခု ချလိုက်၏။
“ဒီညတော့ အဖြစ်အပျက်တွေ တော်တော်ကို များသွားပြီ...”
သူ ခဏတာမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။
လင်းလင်လင်က အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော လူသစ်လေးသာ ရှိသေး၏။
အကယ်၍ သူသာ ထိုသတ္တဝါနှစ်ကောင်နှင့် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလျှင် ဘာမှ တတ်နိုင်မည် မဟုတ်။
ခေါင်းတလားနက် တမန်တော်ကို ထားဦး။
လင်းလင်လင်က အလောင်းရုပ်သေးကိုတောင် တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်မည် မဟုတ်။
အကယ်၍ ယခုည သူသာ ရှိမနေခဲ့လျှင် သူလည်း ထိုကျောင်းသူလေးလို ဖြစ်သွားနိုင်၏။
သို့သော် အလောင်းရုပ်သေးနှင့် ခေါင်းတလားနက်တမန်တော်တို့က အဓိကဇာတ်ကောင်များ မဟုတ်ပုံရသည်။
သူတို့ ပြောသွားသည်ကို ကြည့်ရလျှင် သူတို့က ပိုကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက ဆိုသည်မှာ ရှင်းနေ၏။
သူတို့ မည်သည့်အရာများ ကြံစည်နေကြောင်း ဆိုသည်ကတော့ ယခုထိ မသိရသေးပေ။
အကယ်၍ ထိုအစီအစဉ်သာ အကောင်အထည် ပေါ်လာလျှင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုကကော ၎င်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည်လား...
“ဟေ့၊ ချန်ဟွိုက်အန်။ မင်း တခြားသူတွေအတွက် စိတ်ပူတတ်တဲ့ အကျင့်ဟောင်းကြီး ပြန်ပေါ် လာပြန်ပြီလား။ စိတ်ကောင်းထားတာကော အကျိုးရှိလို့လား။ သူရဲကောင်း လုပ်ချင်နေတာလား။”
သူက နဖူးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။
“ပြီးတော့ မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ မင်းက စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်(၁) လူသစ်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ ငါးပိဿာလေး နှစ်ကောင် သတ်လိုက်ရုံနဲ့ မင်းက ဘဝင်မြင့်နေတာလား။ သူတို့ရဲ့ ဆရာကြီးဆိုတဲ့လူက မင်းကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ချေမှုန်းနိုင်တဲ့ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာကြီးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။”
နွေည၏ လေညင်းမှာ နွေးထွေးနေပြီး မြို့ပြ၏ ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာ၏။
ချန်ဟွိုက်အန် စိတ်ကို ကြည်လင်သွားအောင် ခဏမျှ လေညင်းခံနေလိုက်သည်။
သူ စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီဟု ခံစားရသည့်အခါ တက္ကစီတစ်စီးကို ငှားပြီး အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။
[ ဆရာကြီး ပြန်လာပြီ... ]
တံခါးဖွင့်သံ ကြားသည်နှင့် ပြတင်းပေါက်တွင် တရားထိုင်နေသော ပါ့ကျီနှင့် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ရှောင်ချင်းတို့မှာ ပုံမှန် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အမူအရာများသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။
[ ဆရာကြီးက မင်းကို မိစ္ဆာဆိုတာ သိပြီးသားပဲ။ ဟန်ဆောင်နေတာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ မတ်တပ်ပဲ ရပ်နေစမ်းပါ ]
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသော် ရှောင်ချင်းမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသော်လည်း ရေပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက်ပင် ရှိနေသေးသည်။
ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏ ထူးဆန်းသော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် နှစ်ကောင်ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ပေ။
သူ ပထမဆုံး လုပ်လိုက်သည့်အရာမှာ ဖုန်းကို အားသွင်းကြိုးထိုးလိုက်ပြီး “ငါ့ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ကောင်မလေး” ဂိမ်းကို ဖွင့်လိုက်ခြင်းပင်။
သူ အရာအားလုံးကို သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
မှန်ပေသည်။ သူ့တွင် အစွမ်းအစ အချို့ ရှိနေသည်။
သို့သော် သူက ကင်ဆာရောဂါနှင့် သေခါနီး ဖြစ်နေ၏။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကယ်နိုင်ရင် ဘာဖြစ်လို့ တခြားသူတွေအတွက် စိတ်ပူနေရမှာလဲ...
လက်လှမ်းမီတဲ့ အရာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။
ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို အရင်ဆုံး အာမခံချက်ရှိအောင် လုပ်ရမယ်။
အခုလိုမျိုးပေါ့။
[ သင့်ရဲ့ ကြည့်ရှုမှုကို အခင်းအကျင်းတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားပါတယ်... ]
ချန်ဟွိုက်အန်က လီချင်းရန်ကို စစ်ဆေးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ့ကို လျိုရှား တောင်ထွတ်တွင် မတွေ့ရပေ။
သူ ရှိနိုင်မည့် နေရာမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
ထိုဧရာမ ဆေးပေါင်းအိုးကြီး၏ အတွင်း၌ပင်။
သို့သော် သူ့ကို စောင့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသည့်အခါ စနစ်မှ အကြောင်းကြားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
[ အကြီးအကဲ လျူယွမ်ချင်းက ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင် အခင်းအကျင်း ]
[ အကြီးအကဲ လျူယွမ်ချင်းက ဖန်တီးထားသော သီးခြား အခင်းအကျင်း ]
[ ဂိုဏ်းချုပ် စုချီနျန်က ဖန်တီးထားသော ဆေးမီး အခင်းအကျင်း ]
၎င်းမှာ အဓိက အခင်းအကျင်း ၃မျိုးသာ ရှိသေးသည်။
ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အခင်းအကျင်းများ၊ ချပ်ကာနက် အခင်းအကျင်းများ၊ အသံလုံ အခင်းအကျင်းများ၊ နှင်းခဲအခင်းအကျင်းများနှင့် အခြား အခင်းအကျင်းများ ဒါဇင်နှင့်ချီလည်း ရှိသေးသည်။
မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အခင်းအကျင်း အမည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ချန်ဟွိုက်အန်က စိတ်ထဲ၌ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဌာနက ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ...
ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ချင်းရန်ကို အခင်းအကျင်းတွေ ဒီလောက် အများကြီးကြားထဲ ထည့်ထားပြီး ငါ့ကို ပေးမကြည့်ဘူးလား...
[ အခင်းအကျင်းအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ၁၈၈၈ယွမ် ပေးလိုပါသလား ]
ယခုအခါ ချမ်းသာနေပြီ ဖြစ်သော အရှင်သခင်ချန်က အထင်အမြင်သေးသော အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။
“၁၈၈၈ယွမ် လား။ ဒါကတော့ အပျော့ပေါ့။”
ငွေဖြည့်လိုက်...
ငွေပေးချေမှု အတည်ပြုချက် မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
[ ကျေးဇူးပြု၍ အခင်းအကျင်းများကို ဖျက်ဆီးမည့် နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ပါ ]
• နက်နဲသော အခင်းအကျင်းဗဟုသုတကို သုံးပြီး လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် ဖျက်ဆီးမည်။
• နက်နဲသော အခင်းအကျင်းဗဟုသုတကို သုံးပြီး ဓားပျံကို ဆင့်ခေါ်ကာ ခုတ်ဖြတ်မည်။
• အခင်းအကျင်းကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ဖမ်းကိုင်ပြီး ချက်ချင်း သန့်စင်ပစ်မည်။
( သတိပေးချက် - လီချင်းရန် အဝတ်ဗလာနှင့် ရှိနေနိုင်သည်။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ပါ... )