ပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုံခြင်း၊ နှစ်ဖက်စလုံး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်

ကျောင်းရွှယ်ယန်တို့ပူးပေါင်းသူ ၅ ဦးသည် ရှောင်လင်းယဲ့၏စကားကို နားထောင်ရမည်မှန်း သိကြသည်။

သူက ၂ နာရီအတွင်း အကြောင်းပြန်ရမယ်လို့ ပြောထားရင် ၂ နာရီအတွင်း အကြောင်းပြန်ရမှာပဲ။

ဒီ ၂ နာရီအတွင်း သူတို့ မရွေးချယ်နိုင်ရင် ရှောင်လင်းယဲ့က ရှယ်ယာတွေကို တခြားလူဆီ ရောင်းလိုက်မှာ သေချာတယ်။

ဝယ်မယ့်သူ ဘယ်သူရှိလဲ မသိပေမယ့်၊ ရှောင်လင်းယဲ့လို တောသားတစ်ယောက်က ၂ ရက်အတွင်း ဝယ်မယ့်သူ ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ မယုံပေမယ့် သူ့ကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူး။

၅ ဦးသား ဆွေးနွေးတိုင်ပင်သော်လည်း အချိန်တိုအတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ကြပေ။

၅ ဦးစလုံး စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

သူတို့ ၅ ဦးအပြင် အခြားတစ်ယောက်လည်း ဒေါသထွက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

အဲဒါကတော့ ကျန်းရှုယွီပါပဲ။

ရှောင်လင်းယဲ့ကို ဒီ ၂ ရက်အတွင်း ကောလာဟလတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့လို့ နာမည်ပျက်နေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။

ကိုယ့်သိက္ခာကိုယ်တန်ဖိုးထားတဲ့သူဆိုရင် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး လူတောမတိုးရဲတော့လောက်အောင် ဖြစ်နေရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်လင်းယဲ့က ဒီကောလာဟလတွေကို ဂရုမစိုက်သလိုပဲ။

အခု ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပုံစံကိုမြင်တော့ မုန်းတီးဒေါသထွက်မိတယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့အရေခွံကို ခွာ၊ အသွေးအသားတွေကို စားချင်လောက်အောင် မုန်းတီးမိတယ်။ သူ့မာနကို ချိုးနှိမ်ပစ်ချင်တယ်။

မဖြစ်ဘူး၊ ရှောင်လင်းယဲ့ကို ဒီလိုဆက်ပြီး မာနကြီးခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူ့ရှယ်ယာတွေကို ရောင်းခွင့်ပေးလို့လည်း မဖြစ်ဘူး။

သူ့ရှယ်ယာတွေကို အတင်းအကျပ် စွန့်လွှတ်ခိုင်းရမယ်။ ရောင်းခွင့်ပေးလို့ မရဘူး။

ရောင်းလိုက်ရင် သူ ယွမ် ၄ သန်းလောက် အလွယ်တကူ ရသွားမှာ။ ဘာဆုံးရှုံးမှုမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခု သူမကို လူတွေအများကြီး စောင့်ကြည့်နေတော့ အဲဒီလူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ မလွယ်ကူဘူး။ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ဖို့ဆိုတာ ပိုဝေးသေးတယ်။

ဆက်သွယ်ရင်တောင် တစ်ယောက်ချင်းစီပဲ ဆက်သွယ်လို့ရမယ်။ ၅ ယောက်လုံးကို တပြိုင်နက် ဆက်သွယ်လို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် သူမ ပေါ်သွားလိမ့်မယ်။

ဒါဆို ဘယ်သူ့ကို ဆက်သွယ်ရမလဲ။

ကျန်းရှုယွီ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ခြေထောက်ကို တဆတ်ဆတ် လှုပ်နေမိသည်။

"ရှုယွီ၊ ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ရှယ်ယာတွေကို ဘယ်သူဝယ်မယ်လို့ ထင်လဲ" ကျန်းရှုယွီဘေးနားမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးက ခေါင်းမော့ပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းထဲမှာ ချမ်းသာတဲ့ကျောင်းသားတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် သူတို့ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံနဲ့တော့ ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိဘတွေကို အားကိုးရမှာ"

ကျန်းရှုယွီ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရန်ရန်၊ နင် စောစောက ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ရန်ရန် ကြောင်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ဘယ်သူဝယ်မယ်လို့ ထင်လဲလို့ မေးတာပါ"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မဟုတ်ဘူး"

"ကျောင်းထဲမှာ ချမ်းသာတဲ့ကျောင်းသားတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် သူတို့ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဝယ်ချင်ရင် မိဘတွေကို အားကိုးရမယ်လို့ ပြောတာ"

ရန်ရန်က သူမပြောခဲ့သည့် စကားကို ပြန်ပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "ထိန်ဖေးနည်းပညာကုမ္ပဏီက အလားအလာကောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုပဲ။ ၂ နှစ်အတွင်းမှာ ယွမ် ၂ သိန်းတန် ကုမ္ပဏီလေးကနေ ယွမ် သန်း ၂၀ တန် ကုမ္ပဏီလတ် ဖြစ်လာတာ။ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိရင် သေချာပေါက် ဝယ်လိုက်မှာ"

ကျန်းရှုယွီ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

ဟုတ်သားပဲ... ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ဘယ်သူမဆို ဝယ်လို့ရတာပဲ။

ထိန်ဖေးနည်းပညာကုမ္ပဏီက တကယ် အလားအလာကောင်းတယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ယွမ်သန်း ၁၀၀ ကျော်တန် ကုမ္ပဏီကြီးဖြစ်လာမှာ။

ဒီလောက် အလားအလာကောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးကို ငါ ဘာလို့ မဝယ်နိုင်ရမှာလဲ။

ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိပေမယ့် ငါ့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံရှိတာပဲ။

ငါ့မိဘတွေလည်း ထိန်ဖေးနည်းပညာကုမ္ပဏီကို သဘောကျမှာ သေချာတယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ရှယ်ယာက ၆ ယောက်ထဲမှာ အများဆုံးပဲ။ အဓိကရှယ်ယာရှင်ဖြစ်ပြီး စကားပြောခွင့် အရှိဆုံးလူပဲ။

ငါသာ ဝယ်လိုက်ရင် ငါက ကုမ္ပဏီရဲ့ အကြီးဆုံးရှယ်ယာရှင် ဖြစ်လာမှာ။ နောက်ကျမှ ကျန်တဲ့လူတွေဆီက ရှယ်ယာတွေကို နည်းလမ်းသုံးပြီး ယူလိုက်ရင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံး ငါ့အပိုင်ဖြစ်လာမှာ။

ထိန်ဖေးနည်းပညာကုမ္ပဏီက ကုမ္ပဏီကြီး ဖြစ်လာတဲ့အခါ ကျန်းမိသားစုရဲ့ အဓိကအိမ်တော်က လူတွေ ငါ့ကို အထင်ကြီးလာကြလိမ့်မယ်။ ကျန်းမိသားစုထဲမှာ ငါ့နေရာ ပိုမြင့်လာလိမ့်မယ်။

ကျန်းရှုယွီ တွေးလေ ပျော်လေ ဖြစ်လာသည်။

ဘေးနားမှ ရန်ရန်က တရစပ် စကားပြောနေသော်လည်း ကျန်းရှုယွီက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ရန်ရန်၊ ငါ ကိစ္စရှိလို့ အရင်သွားနှင့်မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် ရန်ရန်၏တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

မိဘများက ကျန်းရှုယွီ၏သုံးသပ်ချက်ကို ကြားသောအခါ သဘောကျသွားကြသည်။

ကုမ္ပဏီကို ဝယ်ယူပြီး သမီးဖြစ်သူကို လက်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။ တကယ်လို့ သမီးက ဒီကုမ္ပဏီနဲ့ အောင်မြင်လာရင် အဓိကအိမ်တော်မှာ သူတို့မိသားစု နေရာရလာနိုင်တယ်။

"ရှုယွီ၊ စိတ်ချပါ။ ယွမ် ၄ သန်းလောက်ပဲဟာ။ ဖေဖေ ဝယ်ပြီး သမီးကို လက်ဆောင်ပေးမယ်" အဖေကျန်းက ရက်ရက်ရောရော ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှုယွီ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖေဖေ"

အဖေကျန်းက ဆက်ပြောသည်။ "သမီး ရှောင်လင်းယဲ့နဲ့ အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်လိုက်။ ဖေဖေ အခုပဲ လာခဲ့မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ" ကျန်းရှုယွီ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် ကျန်းရှုယွီသည် ရှောင်လင်းယဲ့ထံ မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်သည်။

မက်ဆေ့ချ်ပို့ပြီးနောက် သူမ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့၏ရှယ်ယာများကို ဝယ်ယူနိုင်ပါက သူမသည် ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်။ အပြင်ထွက်လျှင် လူတွေ အားကျရမည့်သူ ဖြစ်လာမည်။

သူမသည် တစ်ဖက်လူ၏အကြောင်းပြန်ကြားချက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သို့သော် အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်။ ၁၅ မိနစ် ကြာသွားသော်လည်း အကြောင်းပြန်ကြားချက် မရောက်လာသေးပေ။

စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လျော့နည်းသွားပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။

ကျန်းရှုယွီ အံကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့၊ နင် တွေ့မယ်"

မက်ဆေ့ချ် မပြန်သဖြင့် သူမ တိုက်ရိုက် ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်နှင့် "တူ... တူ..." ဟူသော အသံသာ ကြားရသည်။

တစ်ဖက်လူက ဖုန်းချလိုက်ခြင်းပင်။

ကျန်းရှုယွီ မကျေနပ်ပေ။ ထပ်ခေါ်သည်။ ထပ်ချသည်။

၅ ကြိမ်၊ ၆ ကြိမ်လောက် ခေါ်ပြီး ၅ ကြိမ်၊ ၆ ကြိမ်လောက် ဖုန်းချခံရသောအခါ သူမ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဖုန်းကို လွှင့်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

"ရှောင်လင်းယဲ့" ကျန်းရှုယွီ ထပ်မံ အံကြိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။

မက်ဆေ့ချ်မပြန်၊ ဖုန်းမကိုင်ဘူးဆိုတော့ သူမ ကိုယ်တိုင် သွားရှာရတော့မယ်။

ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်ပေမယ့် ငွေကြေးနဲ့ ကုမ္ပဏီကိုရဖို့အတွက်ဆိုရင် ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။

……

ရှောင်လင်းယဲ့သည် စားသောက်တန်းတွင် ထမင်းစားနေစဉ် ဖုန်းမက်ဆေ့ချ်ဝင်လာသည်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နံပါတ်စိမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ရှယ်ယာဝယ်ချင်ကြောင်း ရေးထားသည်။

သူ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်း ကွေးတက်သွားပြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားလိုက်သည်။

ရှယ်ယာကိစ္စအတွက် သူ စီစဉ်ထားပြီးသားရှိသည်။

မက်ဆေ့ချ်မပြန်သဖြင့် ဖုန်းဆက်လာသည်။ ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့် ဆက်တိုက်ခေါ်နေသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ စဉ်းစားခြင်းမရှိဘဲ ဖုန်းချလိုက်သည်။

ကျန်းရှုယွီသာ သူမ၏ မက်ဆေ့ချ်မပြန်၊ ဖုန်းမကိုင်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူမ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို မှတ်မထားဘဲ နံပါတ်စိမ်းအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလျှင် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွေးအန်မိလိမ့်မည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၂ နာရီ ပေးထားတာ နာရီဝက် ရှိသွားပြီ။

သူ့မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ သူ သိချင်နေပြီ။

ဝယ်မလား... ဒါမှမဟုတ်...

"တီ... တီ..." မက်ဆေ့ချ်သံ မြည်လာသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်း ကွေးတက်သွားသည်။

အခန်းဖော်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ယဲ့... ဘာသတင်းကောင်းမို့လို့လဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့ မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်က ငါ့ရှယ်ယာတွေကို ဝယ်ချင်တယ်လို့ မက်ဆေ့ချ်ပို့လာတာပါ"

အခန်းဖော် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ရှယ်ယာတွေ တကယ် ရောင်းတော့မှာလား"

ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မရောင်းရင် သူတို့နဲ့ ဆက်ပြီးပူးပေါင်းလို့ မရတော့ဘူးလေ။ ငါ သူတို့ရှယ်ယာတွေကို ပြန်ဝယ်နိုင်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ရှယ်ယာရှင် အသစ်လဲနိုင်ရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့"

အခန်းဖော် ကြားလိုက်ရသောအခါ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး"

ရှောင်လင်းယဲ့မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရှိပေမယ့် သူတို့အားလုံးရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ဝယ်နိုင်လောက်အောင် မရှိပါဘူး။

ပြီးတော့ ထိန်ဖေးနည်းပညာကုမ္ပဏီက အလားအလာကောင်းတယ်ဆိုတာ မျက်စိရှိတဲ့သူတိုင်း သိတယ်။ နောင်ကျရင် ယွမ်သန်း ၁၀၀ ကျော်တန် ကုမ္ပဏီ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် ဘယ်သူက မိုက်မဲပြီး ရှယ်ယာရောင်းမှာလဲ။

ရှောင်လင်းယဲ့သည် အခန်းဖော်၏စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိန်ဖေးနည်းပညာကုမ္ပဏီ ဒီနေ့အခြေအနေထိ ရောက်လာတာ သူ့ရဲ့ နည်းပညာနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုကြောင့်ပါ။

သူ မရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီက... ဟမ့်...

မလောပါနဲ့... သူတို့ကို ခဏလောက် ပျော်ခွင့်ပေးလိုက်ပါဦးမယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ အဆောင်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အတိုင်ပင်ခံဆရာက သူ့ကို ခေါ်ကြောင်း သတင်းရလိုက်သည်။

"ယဲ့... ဒီအချိန်ကြီး အတိုင်ပင်ခံဆရာက မင်းကို ဘာကိစ္စနဲ့ ခေါ်တာလဲ မသိဘူး" အခန်းဖော်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သတိထားနော်"

ဒီအတိုင်ပင်ခံဆရာက မျက်နှာလိုက်တတ်တယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ကို တောကလာတဲ့ ဆင်းရဲသားလို့မြင်ပြီး မောက်မောက်မာမာ ဆက်ဆံတတ်တယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ကတော့ ဒီအတိုင်ပင်ခံဆရာကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ နောက်ကွယ်ကနေ ဒုက္ခမပေးရင် ပြီးတာပါပဲ။

ရှောင်လင်းယဲ့ ရုံးခန်းသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံသောအခါ ရုံးခန်းထဲတွင် အခြားလူများလည်း ရှိနေကြသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပြဿနာတက်ပြီ ထင်တယ်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးလျို၊ ဌာနမှူးကော" ရှောင်လင်းယဲ့ တစ်ယောက်ချင်းစီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အတိုင်ပင်ခံဆရာ"

ရှောင်လင်းယဲ့ နှုတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် အတိုင်ပင်ခံဆရာက မျက်နှာထားတင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်းကို ဘာကိစ္စနဲ့ ခေါ်လိုက်လဲ သိလား"

ရှောင်လင်းယဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မသိပါဘူး။ အတိုင်ပင်ခံဆရာ၊ ဘာကိစ္စ ရှိလို့ပါလဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့၏ပုံစံကို မြင်သောအခါ အတိုင်ပင်ခံဆရာ ဒေါသထွက်သွားပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။ တကယ့် လူယုတ်မာ..."

"အတိုင်ပင်ခံဆရာ" သူ စကားမဆုံးမီ ရှောင်လင်းယဲ့က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ မျက်နှာထား တည်ငြိမ်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာအမှားလုပ်မိလို့ ဆရာက ဒီလိုဆဲဆိုရတာလဲ။ ဒါ ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ညီရဲ့လား"

လူယုတ်မာလို့ ဆဲချင်နေတာကို ရှောင်လင်းယဲ့ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူ့ကို လူယုတ်မာလို့ ဆဲတာက သူ့မိဘတွေကို ဆဲတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ဒါကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးလျို၊ ဌာနမှူးကော၊ ခင်ဗျားတို့က ဆရာတစ်ယောက်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးဆဲဆိုနေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေကြတော့မလို့လား" ရှောင်လင်းယဲ့က သူတို့နှစ်ဦးဘက် လှည့်ပြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာအမှားလုပ်လုပ်၊ လူသတ်မီးရှို့ရင်တောင် သက်ဆိုင်ရာ တာဝန်ရှိသူတွေက ကိုင်တွယ်ရမှာပါ။ သူ ဝင်ပါစရာ မလိုပါဘူး"

အတိုင်ပင်ခံဆရာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် မျက်နှာမည်းသွားသည်။ "မင်း..."

ရှောင်လင်းယဲ့က စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အတိုင်ပင်ခံဆရာကျန်း၊ ကျွန်တော် မလေးစားဘူးလို့ မပြောပါနဲ့။ ဆရာက အရင်ဆုံး ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ဝတ်မရှိဘဲ ကျောင်းသားကို ဆဲဆိုတာပါ"

အတိုင်ပင်ခံဆရာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဆဲတာ နည်းတောင် နည်းသေးတယ်။ ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်းက မြို့တော်တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ မင်းက သစ္စာဖောက်၊ လူယုတ်မာပဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့က ချက်ချင်း ပြန်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "အတိုင်ပင်ခံဆရာ၊ အစားကိုအကုန်စားလို့ရပေမယ့် စကားကိုအကုန်ပြောလို့ မရဘူးနော်။ ကျွန်တော်က သစ္စာဖောက်၊ လူယုတ်မာဆိုတာ ဘာသက်သေရှိလို့လဲ။ သက်သေမရှိရင် ကျွန်တော်က ဆရာ့ကို အသရေဖျက်မှု၊ စွပ်စွဲမှုတွေနဲ့ တရားစွဲလို့ ရတယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအတိုင်ပင်ခံဆရာကို သည်းခံလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယဲ့၏တိုက်စစ်ဆင်မှုကို မြင်သောအခါ ဌာနမှူးကောက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသား ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်း ကုမ္ပဏီနည်းပညာသစ်တွေကို ခိုးရောင်းပြီး စီးပွားရေးလျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားစေတယ်လို့ တိုင်ကြားခံထားရတယ်။ ဒါက ကုမ္ပဏီကိစ္စဖြစ်ပေမယ့် မင်းက ကျောင်းသားဖြစ်နေသေးတော့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်။ မြို့တော်တက္ကသိုလ်က စိတ်နေသဘောထားမကောင်းတဲ့ ကျောင်းသားကို လက်မခံနိုင်ဘူး"

ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဩော်၊ ဒါဆို မေးပါရစေ ဌာနမှူးကော၊ ကျွန်တော် နည်းပညာသစ်တွေ ခိုးရောင်းတယ်၊ စီးပွားရေးလျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားစေတယ်ဆိုတာ သက်သေရှိလား"

"မင်း ငြင်းနေသေးတယ်" အတိုင်ပင်ခံဆရာက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့နေပြီ။ တခြားကျောင်းတွေတောင် ရောက်ကုန်ပြီ။ မင်းက နောင်တမရသေးဘူး။ ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်းကို ကျောင်းသားကောင်းလို့ သတ်မှတ်ထားတာ နှမြောစရာပဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောလာဟလတွေက သက်သေအထောက်အထား မဟုတ်ပါဘူး။ အတိုင်ပင်ခံဆရာကျန်း၊ ကျွန်တော်က သက်သေတောင်းရုံပါပဲ။ ဘာလို့ ငြင်းတယ်လို့ ပြောရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဆရာ့လက်ထဲမှာ သက်သေရှိနေလို့လား"

"သက်သေ ဟုတ်လား... ကောင်းပြီ" အတိုင်ပင်ခံဆရာကျန်းက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေက သက်သေပဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်း ကွေးတက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့။

သူ ဒေါသမထွက်ဘဲ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဩော် သူတို့က သက်သေလား။ ဒါဆို သူတို့ကို ခေါ်လိုက်လေ။ ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှင်းကြတာပေါ့"

အတိုင်ပင်ခံဆရာကျန်း ကြောင်သွားသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးလျိုနှင့် ဌာနမှူးကောတို့သည် တည်ငြိမ်နေသော ရှောင်လင်းယဲ့ကို ကြည့်ပြီး သံသယဝင်သွားကြသည်။

ဒီ ရှောင်လင်းယဲ့က တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။

အတိုင်ပင်ခံဆရာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... စောင့်နေ။ ငါ သူတို့ကို ခေါ်လိုက်မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် အပြင်ထွက်ပြီး ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

သူ ပြန်ဝင်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ကျောင်းရွှယ်ယန်တို့ ရောက်လာကြသည်။

သူတို့ကို မြင်သောအခါ အတိုင်ပင်ခံဆရာ၏သဘောထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသား ကျောင်း၊ ကျောင်းသား ချူ၊ ရောက်လာကြပြီလား"

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယဲ့ဘက် လှည့်ပြီး ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှင်းချင်တယ်ဆို။ ကဲ... လူတွေ ရောက်လာပြီ။ မင်း ဘာပြောဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ရှောင်လင်းယဲ့သည် သူတို့ကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှင်းကြတာပေါ့။ အခု သေချာ ရှင်းမှဖြစ်မယ်။ မရှင်းရင် တချို့လူတွေက ငါ့ကို ခြေထောက်အောက် နင်းချေတော့မှာ"

ကျောင်းရွှယ်ယန်နှင့် အဖွဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ကြသည်။ စိတ်ထဲတွင်မူ "ဘာလို့ အခုထိ ရှောင်လင်းယဲ့က မတုန်လှုပ်ဘဲ ယုံကြည်မှု ရှိနေရတာလဲ" ဟု တွေးနေမိသည်။

သူတို့ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

ဌာနမှူးကောက ဝင်လာသော ကျောင်းသား ၅ ဦးကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းသား ၅ ယောက်၊ မင်းတို့က ရှောင်လင်းယဲ့ နည်းပညာသစ်တွေ ခိုးရောင်းတယ်၊ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားစေတယ်လို့ တိုင်ကြားထားတယ်။ ဒါက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်။ သေချာ ပြောပြကြပါ။ ရှောင်လင်းယဲ့ လုပ်တယ်ဆိုတာ ဘာသက်သေရှိလဲ"

တကယ်တော့ ဌာနမှူးကော သံသယဝင်နေသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က အကြီးဆုံးရှယ်ယာရှင် ဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီကလည်း တိုးတက်နေတာဆိုတော့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးမယ့်အလုပ်မျိုး လုပ်ပါ့မလား။

ပြီးတော့ ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို သူတို့ သိကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ ကောလာဟလတွေ များလွန်းလို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ဌာနမှူးတို့ ဝင်ပါရတော့တာပဲ။

ရှောင်လင်းယဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်း ကွေးတက်သွားပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းရွှယ်ယန်၊ စူးယန်၊ အတိုင်ပင်ခံဆရာကျန်းက ပြောတယ်။ မင်းတို့ဆီမှာ ငါ နည်းပညာသစ်တွေ ခိုးရောင်းတယ်၊ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားစေတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေရှိတယ်ဆို"

ထို့နောက် သူ ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီး မျက်နှာထား ပြောင်းလဲကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေမပြနိုင်ရင် ငါ လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီ ၂ ရက်အတွင်း ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ကောလာဟလတွေ ပြင်းထန်နေပေမယ့် ငါ့အတွက် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့လိပ်ပြာ ငါသန့်လို့ပဲ"

လိပ်ပြာသန့်တယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အသံက ပြတ်သားပြီး ယုံကြည်မှု ရှိလှတယ်။

နာမည်တပ်ခေါ်ခံရသော ကျောင်းရွှယ်ယန်နှင့် စူးယန်တို့ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

ကျောင်းရွှယ်ယန်က ရှောင်လင်းယဲ့ကို စူးရှစွာ ကြည့်ပြီး အကြောင်းပြချက်ခိုင်လုံစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့၊ နည်းပညာသစ်တွေက မင်းလက်ထဲမှာပဲ ရှိတာလေ။ မင်းကလွဲရင် ငါတို့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး"

"ဒါကြောင့် ဒီစကားတစ်ခွန်းက မင်းပြောတဲ့ သက်သေပေါ့" ရှောင်လင်းယဲ့ ရယ်ချင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ထင်မြင်ယူဆချက်နဲ့ ငါ့ကို အပြစ်ပေးချင်နေတာပေါ့။ တကယ့် သက်သေအထောက်အထားကျတော့ မင်းတို့ ထုတ်မပြနိုင်ဘူး"

၅ ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဌာနမှူးကောနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးလျိုတို့၏အမူအရာများ မကောင်းတော့ပေ။

ထင်မြင်ယူဆချက်တွေက ဘာသက်သေ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ဒါက ဟာသပဲ။

ကျောင်းအုပ်ကြီးလျိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသား ကျောင်းရွှယ်ယန်၊ မင်းတို့ သက်သေမပြနိုင်ရင် ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေပါတယ်။ မင်းတို့ကုမ္ပဏီကိစ္စကို သီးသန့်ဖြေရှင်းကြပါ။ ကျောင်းက ဝင်မပါတော့ဘူး"

စူးယန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီးလျို၊ ကျွန်တော် လိဖေးနည်းပညာကုမ္ပဏီနဲ့ အတည်ပြုပြီးပါပြီ။ သူတို့က နည်းပညာသစ် ရောင်းတဲ့သူဟာ ရှောင်လင်းယဲ့ပါလို့ အတိအကျ ပြောပါတယ်။ ဒီသက်သေ လုံလောက်ပြီလား"

ဒီသက်သေ လုံလောက်ပြီလား။

လူတချို့အတွက်တော့ လုံလောက်ပါပြီ။