ရက်ရက်စက်စက် ငြင်းပယ်ခြင်း

ရှောင်လင်းယဲ့ စာသင်ခန်းထဲတွင် စာဖတ်နေစဉ် ကျောင်းသားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ "ကျောင်းသားရှောင်၊ လာရှာတဲ့လူ ရှိတယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ"

ကျောင်းသားက ပြုံးစစဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ။ မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ သူ့လက်ထဲမှာ ထမင်းချိုင့် ပါလာတာတွေ့တယ်။ ချစ်သူ့ထမင်းဘူး လာပို့တာ နေမှာပေါ့။ ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်း ကံကောင်းတာပဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့က သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီကံကောင်းခြင်းကို ဘယ်သူလိုချင်လဲ ယူကြ။ ငါတော့ မလိုချင်ဘူး"

ကျောင်းသားတစ်ဦးက မကျေမနပ် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်းက ယောကျ်ားရော ဟုတ်ရဲ့လား။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလိုဆက်ဆံရသလား။ သူက မင်းကို ကြိုက်နေတာ ဘာအမှားပါလို့လဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက် အရှက်ခွဲစရာ လိုလို့လား" သူ့မျက်လုံးများတွင် ရှောင်လင်းယဲ့ကို အားကျမနာလိုဖြစ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါက သူ့ကိုမှ မကြိုက်တာ။ ဘာလို့ မငြင်းရမှာလဲ။ သူပေးတာကို ဘာလို့ လက်ခံရမှာလဲ။ မင်း သူ့ကို ကြိုက်ရင် သွားပြောလေ။ ငါ့ရှေ့လာပြီး ဘာလို့ မကျေမနပ် လာပြောနေတာလဲ"

"မင်း..." ထိုကျောင်းသား ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က ကျန်းရှုယွီကို မကြိုက်လို့ ငြင်းပယ်တာ ပုံမှန်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ မကျေနပ်ကြဘူး။

နတ်သမီးကျန်းက သူတို့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရင် အိပ်မက်ထဲထိတောင် ရယ်မောနေမိမှာ။

ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးကျန်းက ရှောင်လင်းယဲ့ကိုပဲ ကြိုက်နေတာ။

ရှောင်လင်းယဲ့က ဒီလောက်ဆိုးဆိုးဝါးဝါးဆက်ဆံနေတာတောင် သူမက စိတ်မပျက်ဘဲ ရှောင်လင်းယဲ့ကို လာရှာပြီး အချစ်ကို ဖွင့်ပြောနေတုန်းပဲ။

ရှောင်လင်းယဲ့ ဆက်လက်စာဖတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျောင်းသားများ၏အကြည့်များကြောင့် စာအုပ်ချပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းသားအများအပြားလည်း အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ကျောင်းသားတစ်ဦး ပြောသလိုပင် ကျန်းရှုယွီသည် ချစ်သူ့ထမင်းဘူး လာပို့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟင်းပွဲများက စုံလင်ပြီး လှပနေသည်။ စားချင်စဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူမက ဗျူဟာပြောင်းလိုက်ပြီဆိုမှတော့ ရဲရဲတင်းတင်း လိုက်လံပိုးပန်းရမှာပေါ့။

ယောကျ်ားစိတ်က ကျောက်ခဲမဟုတ်ရင်တော့ ကြွေဆင်းလာမှာပါ။

ဩော်... မဟုတ်ဘူး... ကျောက်ခဲဖြစ်နေရင်တောင် ပျော့ပျောင်းလာမှာပါ။

ကုန်းထျန်းဟောက် လက်စားမချေခင် ရှောင်လင်းယဲ့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ရင် ဘေးကင်းသွားမှာ သေချာတယ်။

တံခါးဝတွင် စောင့်နေစဉ် ရှောင်လင်းယဲ့ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ဝမ်းသာအားရနှင့် ရှက်ရွံ့သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "ကျောင်းသားရှောင်"

ထို့နောက် ထမင်းချိုင့်ကို ရှောင်လင်းယဲ့ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသားရှောင် ဒါ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ချက်လာတဲ့ ထမင်းဘူးပါ။ မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး။ ကြိုက်မကြိုက် ပြောပြနော်။ ကြိုက်ရင် နောက်ဆို နေ့တိုင်း ချက်ပေးမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် ထမင်းချိုင့်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ အတွင်းမှ ဟင်းပွဲများ၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြင်လိုက်ရုံနှင့် စားချင်စဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ဝါး... လှလိုက်တဲ့ ဟင်းပွဲတွေ။ မွှေးလိုက်တာ" ကျောင်းသားများ အာမေဋိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းရှုယွီသည် ခေါင်းငုံ့ထားသော်လည်း မျက်လုံးများ ကစားလိုက်ပြီး ကျေနပ်နေသည်။

ဒီဟင်းတွေက သူမ ကိုယ်တိုင်ချက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

သူမက ငယ်ငယ်ကတည်းက မီးဖိုချောင်မဝင်ဖူးတဲ့သူလေ။ ရှောင်လင်းယဲ့အတွက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဟင်းချက်သင်မှာလဲ။ အိမ်က စားဖိုမှူး ချက်ပေးလိုက်တာ။

သူမက ကိုယ်တိုင်ချက်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာက လူတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစေချင်လို့ပါ။ အထူးသဖြင့် ရှောင်လင်းယဲ့ကိုပေါ့။

ဘယ်ယောကျ်ားမဆို သူဌေးသမီးလေးတစ်ယောက်က ကိုယ်တိုင် ဟင်းချက်ပေးတယ်ဆိုရင် ကြည်နူးသွားမှာပဲ။ အထူးသဖြင့် ဒီလို အရသာရှိ၊ အနံ့မွှေး၊ အဆင်းလှတဲ့ ဟင်းပွဲတွေဆိုရင်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေ မသိတာတစ်ခုက ရှောင်လင်းယဲ့မှာ ဟင်းချက်အရမ်းကောင်းတဲ့ အမေတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာပါပဲ။

သခင်ကြီးကုန်းက အမေရှောင်ရဲ့ လက်ရာကို ကြယ် ၆ ပွင့်အဆင့်လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်။ ကြယ် ၅ ပွင့် စားဖိုမှူးတွေထက်တောင် သာလွန်တယ်။ သူမချက်တဲ့ဟင်းတွေက စားပြီးရင် မမေ့နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မေတ္တာပါလို့လေ။

ဒါကြောင့် သူများတွေအမြင်မှာ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ ဟင်းပွဲတွေက ရှောင်လင်းယဲ့အမြင်မှာတော့ အလှပြရုံသက်သက်ပါပဲ။ ကြည့်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ စားရင် ခံတွင်းပျက်သွားလိမ့်မယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့၏အတွေးကိုသာ သိလိုက်ရင် တခြားကျောင်းသားတွေ ဝိုင်းထိုးကြလိမ့်မယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ထမင်းချိုင့်ကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသူကျန်း၊ ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်မယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မကြိုက်ဘူး။ အရင်ကလည်း မကြိုက်ဘူး။ အခုလည်း မကြိုက်ဘူး။ နောက်လည်း ကြိုက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်အပေါ် အချိန်မကုန်ပါနဲ့။ ဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်"

ကျန်းရှုယွီ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ငိုမဲ့မဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသားရှောင်၊ ကျွန်မ ဘာမှားနေလို့လဲ။ ပြောပြပါ၊ ကျွန်မ ပြင်ပါ့မယ်"

ဘေးနားက ကျောင်းသားတွေက ကျန်းရှုယွီ ဝမ်းနည်းနေတာကို မြင်တော့ သနားသွားကြသည်။

"ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်း လွန်လွန်းနေပြီ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလိုပြောရသလား။ ကျောင်းသူကျန်း ဝမ်းနည်းနေတာ မမြင်ဘူးလား။ မြန်မြန် တောင်းပန်လိုက်" ကျောင်းသားတစ်ဦးက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဘာမှားလို့လဲ။ ဘာပြောမှားလို့လဲ။ ဘာလို့ တောင်းပန်ရမှာလဲ။ ငါက ကျောင်းသူကျန်းကို မကြိုက်ဘူးလေ။ ငြင်းပယ်ခွင့် မရှိဘူးလား"

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ မင်း ပြောတာ ပြတ်သားလွန်းတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ထိခိုက်စေတယ်" ထိုကျောင်းသားက ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ မကြိုက်တဲ့သူကို တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်တာ ငါ့အမှားပေါ့" ရှောင်လင်းယဲ့က စူးရှစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်း ပြောပြပါဦး၊ မကြိုက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဝမ်းမနည်းအောင် ဘယ်လိုငြင်းပယ်ရမလဲ"

ထိုကျောင်းသား ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောနိုင်မီ ရှောင်လင်းယဲ့က ဆက်ပြောသည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်း ဘယ်လိုငြင်းငြင်း မင်းကိစ္စပဲ။ ငါ ဘယ်လိုငြင်းငြင်း ငါ့ကိစ္စပဲ။ မင်းတို့ သနားချင်ရင် သနားကြ။ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ငါ အတန်းထဲပြန်ပြီး စာဖတ်တော့မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်လင်းယဲ့သည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျန်ရစ်သူများ အမူအရာအမျိုးမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။

ဒီ ရှောင်လင်းယဲ့က တကယ် ပြတ်သားတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးအများစုကတော့ မျက်လုံးများ အရောင်လက်နေကြသည်။ ဒီလို ရှောင်လင်းယဲ့က အရမ်းမိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ရက်စက်လွန်းတယ်။

အရှက်ကွဲသွားသော ကျန်းရှုယွီသည် ရှောင်လင်းယဲ့ ဒီလောက်ထိ ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့သိက္ခာကို နည်းနည်းလေးမှ မထောက်ထားဘူး။

အခု သူမကို လူအများရှေ့မှာ အရှက်ခွဲလိုက်ပြန်ပြီ။

"ရှောင်လင်းယဲ့... နင် လူယုတ်မာ... ငါ ကျိန်ဆိုတယ်... နင့်ကို အောင်နိုင်အောင် လုပ်မယ်။ နင့်ပါးနင်ပြန်ရိုက်ပြီး ငါ့ကို တောင်းပန်ခိုင်းမယ်။ ငါ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့တာတွေအတွက် အဆပေါင်းများစွာ ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ လက်လျှော့မယ်လို့ မထင်နဲ့"

ကျန်းရှုယွီ မျက်နှာအုပ်ပြီး ငိုလျက် ထွက်ပြေးသွားသည်။ ထမင်းချိုင့်ကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး ဟင်းတွေ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ကျောင်းသားအချို့က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ထမင်းဟင်းများကို ကြည့်ပြီး နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသည်။ "နှမြောစရာကြီးကွာ၊ စားကောင်းမယ့် ဟင်းတွေ လွှင့်ပစ်လိုက်ရတယ်"

ကျောင်းသူတစ်ဦးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင် နှမြောတာ ဟင်းတွေ မဟုတ်လောက်ဘူး။ နတ်သမီးကျန်းရဲ့မေတ္တာကို နှမြောတာ ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်အတွက် မဟုတ်ဘူးနော်"

"ရှောင်လင်းယဲ့က ရက်စက်လွန်းတယ်။ စကားပြောတာ ပြတ်သားလွန်းတယ်။ သခင်မလေးကျန်းရဲ့မျက်နှာ ဘယ်ထားရမလဲ။ သူက သာမန်မိန်းကလေးမှ မဟုတ်တာ" ကျောင်းသားတစ်ဦးက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းနေတယ်" တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက နတ်သမီးကျန်းက ရှောင်လင်းယဲ့ကို ကြိုက်တယ်လို့ ကြားဖူးပေမယ့် ဒီလောက်ထိ တိုက်ရိုက် မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ကြားတာက ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ သူ့ကို လုပ်ကြံတာ သခင်မလေးကျန်း ခိုင်းလို့ဆို"

"ရှူး... တိုးတိုးပြော။ သက်သေမရှိဘဲ လျှောက်မပြောနဲ့။ အသရေဖျက်မှုနဲ့ တရားစွဲခံရမယ်" ဘေးနားရှိ သူငယ်ချင်းက သတိပေးလိုက်သည်။

"အင်း... သိပါပြီ။ နောက်မပြောတော့ပါဘူး"

ဒါပေမဲ့ လူအများစုက သံသယဝင်နေကြသည်။

ပြီးတော့ စူးယန် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားတာ၊ ကျောင်းရွှယ်ယန်တို့ ၄ ယောက် နိုင်ငံခြား ထွက်သွားတာ၊ သူတို့ရဲ့ကုမ္ပဏီကို မိဘတွေ လွှဲယူလိုက်တာတွေက ထူးဆန်းနေတယ်။

ပြီးတော့ ကျန်းရှုယွီနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သခင်မလေးကျန်းက ရှောင်လင်းယဲ့ကို ရူးရူးမူးမူး လိုက်လံပိုးပန်းလာတာတွေက ထူးဆန်းနေတယ်။

လူတိုင်း သံသယဝင်နေကြပေမယ့် အဖြေမရနိုင်ကြဘူး။ ကာယကံရှင်တွေကိုယ်တိုင် ထုတ်ပြောမှ သိရမှာ။

ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

***