အပြန်အလှန် ငြင်းခုံခြင်း

ကုန်းထျန်းဟောက်၊ ရှောင်လင်းယွီ၊ ရှောင်လင်းယဲ့နှင့် လဲ့ကျွင်းရှန်တို့ ထမင်းစားနေစဉ် ကုန်းထျန်းဟောက် ဖုန်းဝင်လာသည်။ ဖုန်းကိုင်ပြီးနောက် "ကောင်းပြီ... သိပြီ" ဟု ပြောကာ ဖုန်းချလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မျက်နှာမကောင်းပါလား"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာလီ ဖုန်းဆက်လာတာ။ သူနဲ့ ယဲ့အာ လာတုန်းက နောက်ယောင်ခံလိုက်တာ ခံရတယ်တဲ့"

ရှောင်လင်းယွီ အံ့သြသွားသည်။ "ယဲ့အာ... ဟုတ်လား"

ရှောင်လင်းယဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် ဘတ်စ်ကားစီးတုန်းကတည်းက ကားအနက်တစ်စီး နောက်ကလိုက်နေတာ သတိထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစတုန်းက သိပ်ဂရုမစိုက်မိဘူး။ ဆရာလီကားပေါ်ရောက်တော့ သူက သတိထားမိသွားတာ"

လဲ့ကျွင်းရှန် မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ငါ့တပည့်နောက်ကို လိုက်နေတာလဲ"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းရှုယွီပါ"

လဲ့ကျွင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။ "ကျန်းရှုယွီက ဘယ်သူလဲ"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့အာရဲ့ အချစ်ဟောင်းတစ်ယောက်ပါ"

လဲ့ကျွင်းရှန် အံ့သြသွားသည်။ "ဟာ... တပည့်လေး၊ အဲဒီ ကျန်းရှုယွီက မင်းကို ကြိုက်နေတာလား"

လဲ့ကျွင်းရှန် မေးခွန်းက တိုက်ရိုက်ဆန်လွန်းသဖြင့် ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်နှာရဲသွားသည်။ "ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို လုံးဝ မကြိုက်ပါဘူး" အဲဒီလို စိတ်ထားယုတ်မာတဲ့ မြွေလို အဆိပ်ပြင်းတဲ့မိန်းမမျိုးကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ကြိုက်မှာလဲ။

လဲ့ကျွင်းရှန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "သူက မင်းကို ကြိုက်နေရင် ဘာလို့ နောက်ယောင်ခံလိုက်ရတာလဲ" အခုခေတ် မိန်းကလေးတွေက ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းနေကြပြီလား။

ကုန်းထျန်းဟောက်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီမိန်းမက မြွေဆိပ်လိုပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ယဲ့အာရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေကို မြှောက်ပေးပြီး ယဲ့အာကို လုပ်ကြံခိုင်းခဲ့တာ။ အခုတော့ လိုက်လံပိုးပန်းနေပြန်ပြီ။ တကယ် အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမ"

ရှောင်လင်းယွီ - "......" ငါ့ယောကျ်ားရဲ့ ပါးစပ်က ဒီလောက် အဆိပ်ပြင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။

လဲ့ကျွင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သဘောပေါက်သွားသည်။ "ဒါဆို လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ငါ့တပည့် အလုပ်ကြံခံရတာ အဲဒီ ကျန်းဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကြောင့်ပေါ့"

ကုန်းထျန်းဟောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ဟုတ်တယ်"

လဲ့ကျွင်းရှန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ "အဲဒီ ကျန်းမျိုးရိုးမိန်းကလေးက ငါ့တပည့်ကို ကြိုက်နေရင် ဘာလို့ လုပ်ကြံရတာလဲ" အခုခေတ် မိန်းကလေးတွေ လူလိုက်တဲ့ပုံစံက ဒီလို ထူးခြားနေတာလား။

သူ နားမလည်နိုင်ဘူး။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယဲ့ကို ပြောပြခိုင်းလိုက်သည်။ "ယဲ့အာ... မင်းဆရာကို ပြောပြလိုက်ပါ"

ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်နှာရဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ယောက်ဖ... ဒီကိစ္စကို ဆရာ့ကို ပြောပြဖို့ လိုလို့လား။ ဒါက ကျွန်တော့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စလေ"

ကုန်းထျန်းဟောက်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် မလိုရမှာလဲ။ အဲဒီ ကျန်းရှုယွီက အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတစ်ကောင်လိုပဲ။ ရည်ရွယ်ချက် မအောင်မြင်မချင်း မင်းကို ဒုက္ခပေးနေမှာ။ မင်းက အခု လဲ့ကျွင်းရှန်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေပြီ။ သူနဲ့ အမြဲသွားလာနေရမှာ။ လုံခြုံရေးအတွက် ဆရာ့ကို အသိပေးထားတာ ကောင်းတယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့ - "......"

လဲ့ကျွင်းရှန်က "ထျန်းဟောက်တောင် ဒီလောက် သတိထားနေရတဲ့ မိန်းမဆိုရင် ဆရာလည်း သတိထားရမှာပေါ့။ တပည့်လေး... စိတ်မပူနဲ့။ လုံခြုံရေးအတွက် ဆရာ အာမခံပါတယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... ဒါက ကျွန်တော့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စဆိုတော့ ဆရာ့ကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့ပါ" မိန်းကလေးတစ်ယောက် လိုက်နေတဲ့အကြောင်း ဆရာ့ကို ပြောပြရတာ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။

လဲ့ကျွင်းရှန်က မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာလေ။ အဲဒီမိန်းမက နောက်ယောင်ခံလိုက်ရဲတယ်၊ လုပ်ကြံရဲတယ်ဆိုတော့ နောက်ဆို ဘာတွေထပ်လုပ်မလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာတော့ ရှောင်လင်းယဲ့ ပြောပြရတော့သည်။ "ကျန်းရှုယွီက ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်တယ်လို့ ပြောပြီး ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်တယ်။ ကျွန်တော် ငြင်းလိုက်တော့ မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေဟောင်းတွေကို မြှောက်ပေးပြီး လုပ်ကြံခိုင်းတော့တာပဲ။ နောက်ပိုင်းကိစ္စတွေကိုတော့ ဆရာ သိပြီးသားပါ"

အဲဒီတုန်းက လိဖေးကုမ္ပဏီက မန်နေဂျာကျန်း ရုတ်တရက် စကားပြောင်းသွားတာ လဲ့ကျွင်းရှန်ကြောင့်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။

လဲ့ကျွင်းရှန်က နယ်ပယ်ထဲမှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ပါးလေ။ သူက ကျောင်းကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး ရှောင်လင်းယဲ့ကို ရှာတယ်ဆိုတော့ ဆက်ဆံရေးက သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။

လဲ့ကျွင်းရှန်ရှေ့မှာ ရှောင်လင်းယဲ့ကို လုပ်ကြံရင် လဲ့ကျွင်းရှန် စိတ်ဆိုးသွားမှာ စိုးရိမ်ရတာပေါ့။

လဲ့ကျွင်းရှန် စိတ်ဆိုးသွားရင် လိဖေးကုမ္ပဏီ ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်တယ်။

နောက်ပိုင်း ရှောင်လင်းယဲ့က သက်သေအထောက်အထားတွေ ထုတ်ပြလိုက်တော့ မန်နေဂျာကျန်း ချွေးပြန်သွားတယ်။

ကံကောင်းလို့ သူက ရှောင်လင်းယဲ့ကို မလုပ်ကြံဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်လို့။ မဟုတ်ရင် ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေက သူတို့ပါးကို ရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ။

တကယ်တော့ အဲဒီနေ့က လဲ့ကျွင်းရှန် ကျောင်းကိုသွားတာ ရှောင်လင်းယဲ့ကို ရှာဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မန်နေဂျာကျန်းနဲ့ ဆုံမိသွားတယ်။ မန်နေဂျာကျန်းက သူ့ကို မှတ်မိပြီး နှုတ်ဆက်တော့ သူက ရှောင်လင်းယဲ့ကို လာရှာတာလို့ ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒါနဲ့ မန်နေဂျာကျန်း သဘောပေါက်သွားတာ။

နောက်ပိုင်းမှာ မန်နေဂျာကျန်းက စူးယန်နဲ့ ကျောင်းရွှယ်ယန်တို့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်တာ။

လဲ့ကျွင်းရှန်ကတော့ ဘေးကနေ ကြည့်နေရုံပါပဲ။ သူ့ကြောင့် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။

လဲ့ကျွင်းရှန် အဲဒီနေ့က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ ရှောင်လင်းယဲ့က ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲ၊ ဘယ်လိုအနိုင်ယူမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ချင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က အံ့သြစရာကောင်းတယ်။

မန်နေဂျာကျန်းက ကိုယ်တိုင်ဝန်ခံပြီး သူခိုးက လူဟစ်တဲ့ဇာတ်လမ်းကို ကပြသွားတယ်။

ပိုအံ့သြစရာကောင်းတာက ရှောင်လင်းယဲ့လက်ထဲမှာ သက်သေအထောက်အထား ရှိနေတာပါပဲ။

အဲဒီတုန်းက သူ တကယ် သဘောကျသွားပြီး ရှောင်လင်းယဲ့ကို တပည့်မွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။

လဲ့ကျွင်းရှန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟားဟား... အဲဒီတုန်းက မင်း တကယ် မိုက်တာပဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစတုန်းက ကျွန်တော် သူတို့ကို လွှတ်ပေးချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေတော့ ကျွန်တော်လည်း သနားမနေတော့ဘူး။ သူတို့က ရက်စက်မှတော့ ကျွန်တော်လည်း ပြန်ရက်စက်ရမှာပေါ့" သူက သူတော်ကောင်းကြီး မဟုတ်ဘူးလေ။

လဲ့ကျွင်းရှန်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီလူတွေက အရူးတွေလား။ မိန်းမတစ်ယောက် ပြောတာကို နားထောင်ပြီး ညီအစ်ကိုလို မိတ်ဆွေကို သစ္စာဖောက်ရသလား။ ဒုက္ခရောက်မှာ မကြောက်ကြဘူးလား"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းရှုယွီရဲ့ နောက်ခံကို မင်း မသိလို့ပါ"

"နောက်ခံ ဟုတ်လား" လဲ့ကျွင်းရှန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ "သူ့မှာ ဘာနောက်ခံ ရှိလို့လဲ"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြောလိုက်သည်။ "သူက ကျန်းမိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုးလေ။ ပြီးတော့ ရုပ်ရည်လည်း ရှိတယ်။ သာမန်ကျောင်းသားတွေ ဘယ်ခံနိုင်မလဲ။ ပြီးတော့ ဒီကျောင်းသားတွေက ဘဝင်မြင့်ကြတယ်။ သူ့ကို လက်ထပ်နိုင်ရင် အနည်းဆုံး နှစ် ၃၀၊ ၄၀ လောက် အပင်ပန်းခံစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ တွေးကြတာပေါ့"

လဲ့ကျွင်းရှန် သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... မင်းပြောတာ ဟုတ်တယ်။ ယောကျ်ားတိုင်းက မင်းလို ရွှေဇွန်းကိုက်ပြီး မွေးလာတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒါတွေကို လိုက်ရှာစရာ မလိုဘူးပေါ့"

ရှောင်လင်းယွီ - "......" စကားနည်းနည်း ပြောတာနဲ့ ငြင်းခုံနေကြပြန်ပြီ။

ရှောင်လင်းယွီက မေးလိုက်သည်။ "မောင်လေး... မင်း လာတုန်းက ကျောင်းမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့သေးလဲ။ ကျန်းရှုယွီက ဘာလို့ ရုတ်တရက် နောက်ယောင်ခံလိုက်ရတာလဲ" မောင်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို သူ စိတ်ပူတယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ရှောင်လင်းယွီက မောင်လေး၏မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့မှန်း သိလိုက်သည်။ "ပြောပါ... မင်း အခုမပြောလည်း နောက်ကျရင် ယောက်ဖကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ရင် သိရမှာပဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့က လက်လျော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မဟုတ်ပါဘူး။ အတန်းပြီးတော့ ကျန်းရှုယွီက စာသင်ခန်းရှေ့မှာ လာစောင့်နေတယ်။ လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်တယ်။ သူ မှားပါတယ်တဲ့။ ပြီးတော့... ပြီးတော့... လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်တယ်လို့ အော်ပြောတယ်"

ရှောင်လင်းယွီ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ "သူ ဘာသဘောလဲ။ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ဖိအားပေးချင်တာလား။ အမှားဝန်ခံတယ်ဆိုတာ ဘာအမှားလဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဟင်း... ငါ သိပြီ" ရှောင်လင်းယွီ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်အမှားကို ထုတ်မပြောဘဲ မှားပါတယ်လို့ပဲ ပြောတာက ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အသာစီးယူပြီး မင်းကို ခွင့်လွှတ်ခိုင်းတာပဲ။ ဟင်း... အထက်တန်းလွှာက မိန်းမတွေက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များလိုက်တာ"

"လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ ကြိုက်တယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်။ သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို မင်း သိနေပြီဆိုတာ သူ မသိဘူးလား။ ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ လာကြိုက်တယ်လို့ ပြောရတာလဲ။ ရှောင်လင်းယဲ့... ငါ သတိပေးလိုက်မယ်... အဲဒီမိန်းမက အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတစ်ကောင်ပဲ။ လုံးဝ မယုံလိုက်နဲ့"

ကုန်းထျန်းဟောက်က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "ယွီအာ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ယဲ့အာ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် အစ်မ... စိတ်ချပါ။ အဲဒီလို မိန်းမယုတ်မျိုးကို ကျွန်တော် လုံးဝ မကြိုက်ပါဘူး"

အရင်တုန်းက နတ်သမီးလေးလို လှပနေတုန်းကတောင် မကြိုက်ခဲ့တာ။ အခု စိတ်ထားယုတ်မာတာ ပေါ်သွားတော့ ပိုလို့တောင် မကြိုက်တော့ဘူး။

လဲ့ကျွင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။ "သူက မင်းကို ကြိုက်နေရင် ဘာလို့ နောက်ယောင်ခံလိုက်ရတာလဲ။ စိတ်ရောဂါ ရှိနေတာလား"

ကုန်းထျန်းဟောက် စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အထင်တော့ သူ ယဲ့အာရဲ့ နောက်ခံကို သိသွားလို့ နေမှာ။ အခု နောက်ယောင်ခံလိုက်တာက သေချာအောင်လို့ဖြစ်မယ်"

"နောက်ခံ ဟုတ်လား" လဲ့ကျွင်းရှန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့ယောက်ဖဆိုတဲ့ နောက်ခံလေ" ကုန်းထျန်းဟောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။ "လဲ့ကျွင်းရှန်... မင်းကို တုံးတယ်ပြောရင် ဝန်ခံလိုက်စမ်းပါ။ ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာကို နားမလည်ဘူး" ကုန်းထျန်းဟောက်က အခွင့်အရေးရတုန်း လဲ့ကျွင်းရှန်ကို နှိပ်ကွပ်လိုက်သည်။

လဲ့ကျွင်းရှန် မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းယောက်ဖ ဖြစ်တာက ဘာအရေးပါလို့လဲ။ တပည့်လေး၊ နောက်ဆို မင်းက ငါ့တပည့်ဖြစ်လာရင် ပိုပြီး အရေးပါလာလိမ့်မယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့ - "......" ဆရာ့ကို ဘယ်လိုပြန်ပြောရမလဲ မသိတော့ဘူး။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... နောက်ဆို ရှောင်လင်းယဲ့က လဲ့ကျွင်းရှန်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာရင် တကယ် အရေးပါလာမှာပါ။ အနည်းဆုံးတော့ နယ်ပယ်ထဲမှာ လူတိုင်း အားကျမနာလို ဖြစ်ကြမှာ"

"ကုန်းထျန်းဟောက်၊ အခု ဒီ ကျန်းရှုယွီကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လဲ့ကျွင်းရှန်က မေးလိုက်ပြန်သည်။ "ငါ့တပည့်ရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာ။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်နဲ့။ ဒီလိုလုပ်... ငါ သက်တော်စောင့်တွေ စီစဉ်ပေးလိုက်မယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့ လန့်သွားသည်။ "ဆရာ မလိုပါဘူး"

အရင်တုန်းက သိုသိုသိပ်သိပ် နေခဲ့တာ။ အခု ရုတ်တရက် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားရင် နေရခက်လိမ့်မယ်။

ပြီးတော့ သူက ကျောင်းသားလေ။ သက်တော်စောင့်တွေနဲ့ သွားလာရင် လူတွေ အထင်သေးကြမှာပေါ့။

ကုန်းထျန်းဟောက်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ။ ငါ့ယောက်ဖက သိုသိုသိပ်သိပ် နေချင်တာ။ မင်းက လူသိရှင်ကြား ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနေတာလား"

ငါ့ယောက်ဖဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ရော၊ လဲ့ကျွင်းရှန်ရဲ့ တပည့်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ရော လူတိုင်းအာရုံစိုက်ခံရမှာ။ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်လွန်းရင် ဒုက္ခတွေ ပိုများလာနိုင်တယ်။

လဲ့ကျွင်းရှန် လက်ကာပြလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်း ပြော... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းရှုယွီက ယဲ့အာရဲ့ နောက်ခံကို သိသွားရင် ယဲ့အာကို ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ ထူးဆန်းနေတာ တစ်ခုရှိတယ်" လဲ့ကျွင်းရှန် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက မိသားစုကို အကာကွယ်ပေးတတ်သူ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းယောက်ဖကို မိန်းမတစ်ယောက်က ဒီလောက် အနိုင်ကျင့်ထားတာကို မင်း ဘာလို့ သည်းခံနေတာလဲ။ အဲဒီမိန်းမကို လက်သီးနဲ့ မထိုးသတ်လိုက်ဘူးလား"

ကုန်းထျန်းဟောက် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "မင်းက တကယ့် လူရိုင်းပဲ။ ဘာသိလို့လဲ။ ငါ အခု မဖြေရှင်းသေးတာ အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို မပြောပြဘူး"

လဲ့ကျွင်းရှန် - "......" လက်သီးယားလာပြီ။ ထိုးပစ်လိုက်ချင်တယ်။

ရှောင်လင်းယွီနှင့် ရှောင်လင်းယဲ့ မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် လဲ့ကျွင်းရှန်၏ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်အတွက် စိုးရိမ်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ကျွင်းရှန် စိတ်လျှော့လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... မင်းမှာ အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်ဆိုရင် ငါ့မှာလည်း အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်။ မနက်ဖြန်... မဟုတ်ဘူး... ဒီညကစပြီး ငါ့တပည့်နားမှာ သက်တော်စောင့် ၁၀ ယောက်လောက် ထားလိုက်မယ်။ ဘယ်သူ့ကို မကြည်ရင် ထိုးပစ်လိုက်မယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "မလုပ်ပါနဲ့"

ထို့နောက် ယောက်ဖကို အားကိုးတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ဆရာက သက်တော်စောင့် ၁၀ ယောက်လောက် ထားပေးရင် သူ နေရခက်လွန်းလို့ သေသွားလိမ့်မယ်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က လဲ့ကျွင်းရှန်ကို အရက်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း စောင်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သက်တော်စောင့်တွေ ထားပေးမယ်ဆိုရင် ကာယကံရှင် သဘောတူလား မေးပါဦး။ မင်းယောက်ဖနားမှာ လူအများကြီး ဝိုင်းရံထားရင် သူ့ဘေးနားကလူတွေ လန့်သေကုန်မှာပေါ့။ သူငယ်ချင်း မရှိအောင် လုပ်နေတာလား"

လဲ့ကျွင်းရှန် - "......" စဉ်းစားကြည့်တော့ ဟုတ်သားပဲ။

တပည့်ဖြစ်သူ၏မျက်နှာမကောင်းသည်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့... တပည့်လေး၊ နောက်ဆို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နော်"

ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

လဲ့ကျွင်းရှန်က ကုန်းထျန်းဟောက်ကို လက်မလွှတ်သေးပေ။ "ကုန်းထျန်းဟောက်၊ ဖြေရှင်းသင့်တာ ဖြေရှင်း၊ ရှင်းလင်းသင့်တာ ရှင်းလင်းနော်။ အချိန်ဆွဲမနေနဲ့။ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ၊ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ မင်း စိတ်မပူနဲ့"

"ငါ့တပည့်ရဲ့လုံခြုံရေးနဲ့ဆိုင်နေတာ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ" လဲ့ကျွင်းရှန် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ မောင်နှမ - "စကားနည်းနည်း ပြောတာနဲ့ ငြင်းခုံနေကြပြန်ပြီ"

……

ကျန်းရှုယွီ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားနေရသည်။ မိဘများကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဖေကျန်း နားထောင်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "မင်း ရှောင်လင်းယဲ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်တုန်းက လူမိသွားတယ်ပေါ့"

ကျန်းရှုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်"

အမေကျန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့ကို လာကြိုတဲ့လူက ကုန်းထျန်းဟောက် လွှတ်လိုက်တဲ့လူ ဖြစ်နိုင်မလား"

အဖေကျန်း စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်ချေ များတယ်။ နောက်ယောင်ခံလိုက်တာကို သိသွားတယ်ဆိုတော့ ကုန်းထျန်းဟောက်လည်း သိသွားလောက်ပြီ။ ဘယ်သူလိုက်တာလဲဆိုတာတောင် သိနေလောက်ပြီ"

အမေကျန်းနှင့် ကျန်းရှုယွီ ကြားလိုက်ရသောအခါ လန့်သွားကြသည်။

အမေကျန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ကုန်းထျန်းဟောက် သိသွားရင် ယွီအာကို ဒုက္ခပေးမလား"

အဖေကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ယွီအာက နောက်ယောင်ခံလိုက်ရုံပဲလေ။ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ကုန်းထျန်းဟောက်က လောလောဆယ် ယွီအာကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်သေးပါဘူး"

ထို့နောက် အဖေကျန်းက ကျန်းရှုယွီကို စူးရှစွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နေပါဦး... မင်း ဘာလို့ သူ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ရတာလဲ။ ပြဿနာတွေက မလုံလောက်သေးလို့လား"

***