အဖေရှောင်နှင့် အမေရှောင်တို့၏ အချစ်ခရီးလမ်း

ရှောင်လင်းယဲ့၏လုံခြုံရေးကို ကုန်းထျန်းဟောက်က အထူးဂရုစိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် နေ့စဉ် သတင်းပို့ချက်များကို လက်ခံရရှိသည်။

လက်အောက်ငယ်သားများ၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားပြီးနောက် ကုန်းထျန်းဟောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျန်းရှုယွီက ရှောင်လင်းယဲ့ကို အသည်းအသန် လိုက်နေတယ် ဟုတ်လား"

စောင့်ကြည့်နေသူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ။ ကျန်းရှုယွီရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို ကျောင်းတစ်ခုလုံးက ဆရာတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ အကုန်သိနေကြပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးရှောင်က သူ့ကို တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်ပါတယ်"

တကယ်တော့ လက်အောက်ငယ်သားများက ရှောင်လင်းယဲ့ကို လေးစားမိကြသည်။

ဒီအရွယ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က သွေးဆူလွယ်၊ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲတတ်တဲ့ အရွယ်လေ။ မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်က လိုက်နေတာကို စိတ်မလှုပ်ရှားရုံတင်မကဘူး၊ အမူအရာတောင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မပြဘူး။ သူတို့ဆရာနဲ့ တော်တော်တူတာပဲ။

တူသောသူများ ပေါင်းဖက်ကြသည်ဆိုတာ ဒါမျိုးပဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက်ကတော့ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အတွေးကို မသိပေ။ သတင်းပို့ချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေပါ။ သခင်လေးရှောင် အသက်အန္တရာယ် မရှိသရွေ့ ဝင်မပါနဲ့"

ရှောင်လင်းယဲ့ လျှောက်လှမ်းရမယ့်လမ်းကြောင်းက သူ့ဘာသာ လျှောက်လှမ်းရမှာ။

သူများ ခင်းပေးတဲ့လမ်းကို လျှောက်ရတာ သက်သာပေမယ့် ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကြောင့် အခက်အခဲ၊ အတားအဆီး ဘယ်လိုပဲ ကြုံရပါစေ ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းကျော်ဖြတ်ပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဖောက်ရမယ်။ ဒါမှ ရင့်ကျက်လာမှာ။

ဒါကြောင့် မလိုအပ်ဘဲ ကုန်းထျန်းဟောက် ဝင်မပါဘူး။

ကျန်းရှုယွီက ရှောင်လင်းယဲ့ကို လုပ်ကြံတဲ့ နောက်ကွယ်က တရားခံမှန်း သိနေပေမယ့်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက် လက်ပိုက်ကြည့်နေတာ ဒါကြောင့်ပါပဲ။

ဒါက ရှောင်လင်းယဲ့ ရင့်ကျက်လာဖို့ လိုအပ်တဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပါပဲ။

……

ရှောင်လင်းယွီ ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မောင်လေး ဆရာတင်လိုက်ရသည့်အကြောင်း မိသားစုကို ပြောပြလိုက်သည်။

အဖေရှောင်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ယွီအာ၊ ယဲ့အာရဲ့ ဆရာက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရ လွယ်ကူရဲ့လား။ အဖေတို့တွေ အချိန်ရရင် သွားတွေ့သင့်လား"

ရှောင်လင်းယွီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဖေဖေ စိတ်ချပါ။ မောင်လေးရဲ့ဆရာက ထျန်းဟောက်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ။ သမီး တွေ့ဖူးတယ်။ သဘောကောင်းပါတယ်"

"ထျန်းဟောက်ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတော့ ငယ်ဦးမှာပေါ့" အဖေရှောင် အံ့သြသွားသည်။

"ဟုတ်တယ် ဖေဖေ၊ ငယ်ပေမယ့် အင်တာနက်နည်းပညာလောကမှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲ။ မောင်လေး သူ့နောက်လိုက်ရင် ပညာတွေ အများကြီး ရမှာပါ" ရှောင်လင်းယွီ ရှင်းပြလိုက်သည်။

အဖေရှောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဩော်... အဲဒီလိုကိုး"

ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည်။ "မင်းမောင်လေးက သူ့ကို ဆရာတင်ခွင့်ရတာ ကံကောင်းတာပဲ။ မင်းမောင်လေးကို သေချာမှာလိုက်ဦး။ ဆရာ့စကား နားထောင်ရမယ်။ စာကြိုးစားရမယ်။ ဘဝင်မမြင့်ရဘူး။ အရေးကြီးဆုံးက ဆရာကို ရိုသေလေးစားရမယ်။ နှိမ့်ချတတ်ရမယ်။ ပညာနည်းနည်းလောက် တတ်တာနဲ့ ဘဝင်မြင့်ပြီး လူတွေကို အထင်မသေးရဘူး။ ငါသိရင် ခြေထောက် ရိုက်ချိုးပြီး အိမ်ထဲ ပေးမဝင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်"

ရှောင်လင်းယွီ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဖေဖေ... ဖေဖေ မမှာလည်း မောင်လေးက သိပြီးသားပါ"

အဖေရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "သိရင် ကောင်းတာပေါ့"

ကလေးတွေ ကြီးလာရင်၊ စာတော်ရင်၊ ရုပ်ချောရင် ကျောင်းရောက်တဲ့အခါ ဘဝင်မြင့်တတ်ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် အိမ်စီးပွားရေး ကောင်းလာတာ၊ ယောက်ဖက နိုင်ငံအချမ်းသာဆုံးသူဌေး ဖြစ်နေတာတွေကြောင့် ဘဝင်မြင့်ပြီး မသင့်လျော်တာတွေ လုပ်မိမှာ စိုးရိမ်ရတယ်။

ရှောင်လင်းယွီက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်မှုကို ရိပ်မိသဖြင့် ဖက်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ဖေဖေ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဖေဖေ ကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ထားတဲ့သားက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ ဖေဖေ သိသားပဲ။ မောင်လေးက တကယ် တော်ပါတယ်။ သမီးထက်တောင် တော်သေးတယ်။ အခု အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှားတော့ဘူး။ သူ ဝါသနာပါတာ လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ လမ်းမှားရောက်မှာ မပူပါနဲ့"

ရှောင်လင်းယဲ့က နည်းပညာပိုင်းမှာ တကယ် ပါရမီရှင်ပါ။ ယခင်ဘဝတုန်းက ကျောင်းမပြီးခင်မှာတင် ကမ္ဘာကျော်ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုက ရှနိုင်ငံဆိုင်ရာ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေက အံ့မခန်းပါပဲ။

အဲဒီကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ကလည်း မျက်စိမကောင်းတာမဟုတ်ဘူး။ ရှနိုင်ငံက လူသန်းပေါင်းများစွာထဲကနေ ငယ်ရွယ်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ ရှောင်လင်းယဲ့ကို ရွေးထုတ်နိုင်ခဲ့တာ။

ဒီဘဝမှာ ရှောင်လင်းယွီရဲ့ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲသွားလို့ ရှောင်လင်းယဲ့ရဲ့ကံကြမ္မာလည်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။

အဲဒီကုမ္ပဏီက ရှောင်လင်းယဲ့ကို ဆက်သွယ်ဦးမလား မသိပေမယ့် ဆက်သွယ်လာရင်တောင် ဒီတစ်ခါ မောင်လေး ငြင်းပယ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သူမ သိတယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ကို နယ်ပယ်ထဲက လူကြီးတစ်ယောက်က တပည့်မွေးမယ်ဆိုတာ ကြားတော့ ရှောင်မိသားစု တစ်ခုလုံး ဝမ်းသာသွားကြတယ်။ အမေရှောင်က သခင်ကြီးကုန်းကို ဝက်သားနီချက် တစ်တုံး ပိုကျွေးလိုက်တယ်။ ယောကျ်ားတွေကို အရက်တစ်ခွက် ပိုသောက်ခွင့် ပေးလိုက်တယ်။ ကလေးတွေကိုလည်း အစားရွေးခွင့်ပေးလိုက်တယ်။

ထမင်းစားရင်း အဖေရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ယွီအာ၊ ဆရာလဲ့ကို လူကိုယ်တိုင်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်လို့ ဖေဖေ ထင်တယ်"

ရှောင်လင်းယွီ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ ဖေဖေ၊ မောင်လေးကို အရင်မေးကြည့်လိုက်မယ်။ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားလဲ့ကိုလည်း အဆင်ပြေမပြေ မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

အဖေရှောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... မေးကြည့်လိုက်တာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါမှ ယဉ်ကျေးရာ ရောက်မယ်"

အခုချက်ချင်း သွားတွေ့တာ သိပ်မကောင်းဘူး။

....

ညစာစားပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီသည် အလုပ်ကိစ္စရှိသဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အဖေရှောင်နှင့် အမေရှောင်တို့ အိပ်ရာပေါ်တွင် သားအကြောင်း ပြောနေကြသည်။

အမေရှောင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့သားလေး ဒီလောက် အောင်မြင်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ နိုင်ငံရဲ့ အကောင်းဆုံးတက္ကသိုလ် တက်ခွင့်ရရုံတင်မကဘူး၊ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က တပည့်မွေးချင်နေတယ်။ နောက်ဆို ကျွန်မတို့သားလေးလည်း လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမလား"

အဖေရှောင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လူကြီးလူကောင်း ဖြစ်တာ မဖြစ်တာ ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ တစ်သက်လုံး ဘေးကင်းလုံခြုံနေရင် ကျေနပ်ပါပြီ"

သမီးရဲ့စမ်းရေကြောင့် ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေပေမယ့် မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်အောင်တော့ အာမမခံနိုင်ဘူး။

ဒါက မိဘမေတ္တာပါပဲ။

မိဘဆိုတာ ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်နေရာမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သားသမီးတွေအတွက် စိတ်ပူတတ်ကြတယ်။

အမေရှောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ဘယ်လိုလူပဲ ဖြစ်ဖြစ် မိဘတွေအတွက်တော့ အရေးမကြီးပါဘူး။ သားသမီးတွေ ဘေးကင်းကျန်းမာနေရင် ကျေနပ်ပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်ကလိုမျိုး ထပ်မဖြစ်ရင် ပြီးတာပါပဲ"

လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်က ကုန်းထျန်းဟောက် ကားတိုက်မှုဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကံကောင်းလို့ သမီးရဲ့စမ်းရေကြောင့် အသက်ရှင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံမှာ ၂ နှစ်လောက် သတိမေ့နေခဲ့ရတယ်။

အဖေရှောင်က အမေရှောင်ကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းမ... သားသမီးကောင်းနှစ်ယောက် မွေးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အမေရှောင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ရှင့်ကိုယ်ရှင်ပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ။ ရှင် မရှိရင် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ် သားသမီးကောင်းတွေ မွေးနိုင်မှာလဲ။ ယောကျ်ား... ရှင့်ကို လက်ထပ်ခဲ့တာ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ နောင်တမရပါဘူး။ ရှင့်ကို လက်ထပ်ခဲ့တာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး ရွေးချယ်မှု၊ အပျော်ရွှင်ဆုံး ရွေးချယ်မှုပါပဲ"

အဲဒီတုန်းက ချန်ချိုးယင်း (အမေရှောင်) က ရွာတစ်ဝိုက်မှာ နာမည်ကြီး အလှပဂေးလေး။ ဉာဏ်ကောင်းပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်။ မြို့ပေါ်က လူတွေတောင် သူ့အကြောင်း ကြားဖူးကြတယ်။ ဒါကြောင့် လာကမ်းလှမ်းတဲ့သူတွေ မနည်းဘူး။ ချမ်းသာတဲ့သူဌေးသားတွေ၊ ကားပိုင်တဲ့သူတွေတောင် လာကမ်းလှမ်းကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း အံ့သြသွားအောင် သူက ထောင်ယွမ်ရွာက အဆင်းရဲဆုံး ရှောင်ကျန်းယန် (အဖေရှောင်) ကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

လူအများစုက နှမြောတသ ဖြစ်နေကြတယ်။ ရှောင်ကျန်းယန် ရုပ်ချောလို့ ရွေးလိုက်တာလို့ ထင်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရုပ်ချောတာက ထမင်းစားလို့ရတာမှ မဟုတ်တာ။

လူအများစုက ချန်ချိုးယင်း ဆင်းရဲဒဏ် မခံနိုင်ဘဲ နောင်တရပြီး ကွာရှင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်ကြတယ်။

ဒါကြောင့် လူတိုင်းက ချန်ချိုးယင်းနဲ့ ရှောင်ကျန်းယန် ဘယ်တော့ ကွာရှင်းမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။

အဲဒီခေတ်တုန်းက ကွာရှင်းတဲ့မိန်းမဆိုရင် နာမည်ပျက်တယ်။ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ခက်ခဲတယ်။

ဒါပေမဲ့ ချန်ချိုးယင်း ကွာရှင်းရင်တော့ လူကောင်းသူကောင်းနဲ့ ပြန်ရနိုင်ပါသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ လူတွေ စောင့်မျှော်နေသလောက် သူတို့လင်မယား ရန်ဖြစ်သံ မကြားရဘဲ သမီးဦးလေး မွေးဖွားလာခဲ့တယ်။

သမီးလေးကို လင်မယားနှစ်ယောက်လုံးက လက်ဖဝါးပေါ်က ရတနာလို တယုတယ ချစ်ခင်ကြတယ်။

ပိုအံ့သြစရာကောင်းတာက ချန်ချိုးယင်း ကိုယ်ဝန်ရှိစကနေ မီးဖွားပြီး မီးနေသည်ဘဝအထိ ယောကျ်ားဖြစ်သူ ရှောင်ကျန်းယန်ရော၊ ယောက္ခမတွေ၊ ရှောင်မိသားစုဝင်တွေ အားလုံးက ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ကြတယ်။ သမီးမိန်းကလေးမွေးလို့ မျက်နှာမပျက်ကြဘူး။ သမီးလေးကို ရှောင်မိသားစုရဲ့ ရတနာလေးလို ချစ်ခင်ကြတယ်။

မိန်းမတစ်ယောက်က လူကောင်းနဲ့ ယူထားလား၊ လူဆိုးနဲ့ ယူထားလားဆိုတာ ကလေးမွေးကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။

ချန်ချိုးယင်းကတော့ ယောကျ်ားကောင်းတစ်ယောက် ရထားတာ သေချာတယ်။

ဒါကိုကြည့်ပြီး မိန်းမအများစုက အားကျလာကြတယ်။

သမီးမွေးပြီး နှစ်အတော်ကြာ ဗိုက်မကြီးလာတော့ ချန်ချိုးယင်း ကလေးထပ်မရတော့ဘူးလား၊ ယောက္ခမတွေ၊ ယောကျ်ားတွေက မုန်းသွားမလားလို့ လူတွေက တွေးနေကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ထင်သလို ဖြစ်မလာပါဘူး။ ချန်ချိုးယင်းနဲ့ ရှောင်ကျန်းယန်က အရင်လိုပဲ ချစ်ခင်နေကြတုန်း။ ယောက္ခမတွေကလည်း သမီးရင်းလို ချစ်ခင်နေကြတုန်း။ ဘာမှ မငြိုငြင်ကြဘူး။ သမီးလေးကိုလည်း တစ်မိသားစုလုံးက အသည်းကျော်လေးလို ချစ်ကြတယ်။

အထူးသဖြင့် သမီးဦးလေး မွေးပြီးနောက်ပိုင်း နှစ်အတော်ကြာ ကလေးမရနိုင်ခဲ့တဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့မိသားစုဆီမှာ သတင်းကောင်း ရောက်လာတယ်။ ဒါကြောင့် သမီးဦးလေးကို လာဘ်ကောင်လေးလို့ သတ်မှတ်ပြီး အားလုံးက ပိုချစ်ကြတယ်။

ချန်ချိုးယင်း ဒုတိယကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီး သားလေးမွေးဖွားလာတဲ့အခါ အတင်းအဖျင်းပြောနေသူတွေ ပါးစပ်ပိတ်သွားကြတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ချန်ချိုးယင်းက ယောကျ်ားရွေးမှန်တယ်၊ ယောက္ခမရွေးမှန်တယ်လို့ ဝန်ခံကြရတယ်။

ဒီလိုအိမ်ထောင်မျိုး ရတာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။

***