ရန်ရှာသူ

ရှောင်လင်းယဲ့သည် ဆရာတင်ပြီးနောက် ကျောင်းတက်ချိန်မှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များတွင် ဆရာဖြစ်သူ လဲ့ကျွင်းရှန်ထံတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။

အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီး ဝယ်လိုက်သည်။

အထက်တန်းပြီးကတည်းက ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်ရပြီးဖြစ်သည့်အပြင် အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း ကားမောင်းလေ့ကျင့်လေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယဲ့သည် ကားမောင်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ကျောင်းတွင် ကျောင်းသားအများစု၊ အထူးသဖြင့် ယောကျ်ားလေးများသည် ရှောင်လင်းယဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကားဝယ်နိုင်သည်ကို အားကျကြသည်။ ယွမ်သိန်းဂဏန်းတန် ကားလေးဖြစ်သော်လည်း အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားအားလုံး သိကြသည်မှာ ရှောင်လင်းယဲ့တွင် ယွမ်သန်းချီ ပိုင်ဆိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှယ်ယာရောင်းရငွေ ယွမ် ၈ သန်းနှင့် ၂ နှစ်တာ ကုမ္ပဏီအမြတ်ဝေစုများ ပေါင်းလိုက်လျှင် များပြားလှသည်။

"ဟင်း... ငါ့မှာသာ ပိုက်ဆံသန်းချီရှိရင် အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ကား ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံး ယွမ်သန်းချီတန်တဲ့ တံဆိပ်ကောင်းကောင်း ကားတစ်စီး ဝယ်မှာ" ကျောင်းသားတစ်ဦးက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့က ကပ်စေးနည်းလိုက်တာ။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာထားပြီး သုံးဖို့နှမြောနေတယ်။ ဘဏ်မှာအပ်ပြီး အတိုးနဲ့ပဲ တစ်သက်လုံး စားမလို့လား"

ဘေးနားရှိ ကျောင်းသားတစ်ဦးက ချက်ချင်း ပြန်ချေပလိုက်သည်။ "မနာလိုဝန်တိုတဲ့ လေသံကြီးပါလား။ ရှောင်လင်းယဲ့ ပိုက်ဆံရှာတာ ဘာမှားလို့လဲ။ မင်း အစွမ်းအစရှိရင် သန်းချီရှာပြီး ကြိုက်တဲ့ကား ဝယ်စီးလေ။ ပိုက်ဆံရှိရင် ကြိုက်သလိုသုံးပေါ့။ သူများပိုက်ဆံ သူများသုံးတာ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

အပြောခံရသော ကျောင်းသား မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ "ငါက ဒီအတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ"

သူသာ ပိုက်ဆံသန်းချီ ရှာနိုင်ရင် ဒီမှာ အပြောခံနေရမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ရှောင်လင်းယဲ့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိနေပြီပဲ။ ကားကောင်းကောင်းလေးတစ်စီး ဝယ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်" အခြားကျောင်းသားတစ်ဦးက နားမလည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ရည်းစားနဲ့ လျှောက်လည်ရင် မျက်နှာပွင့်တာပေါ့"

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" အခြားကျောင်းသားတစ်ဦးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပထမအချက်က ရှောင်လင်းယဲ့မှာ ရည်းစားမရှိသေးဘူး။ ဒုတိယအချက်က နတ်သမီးကျန်းကိုတောင် ငြင်းပယ်ခဲ့တဲ့သူက ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးကို ရည်းစားတော်မလဲ မသိဘူး။ ဒါကြောင့် ရည်းစားမရှိသေးတော့ မျက်နှာပွင့်စရာ မလိုသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ သိချင်တာက ရှောင်လင်းယဲ့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကားဝယ်လိုက်တာလဲ။ သွားလာရလွယ်ကူအောင် ဝယ်တာ သေချာတယ်။ တစ်ခုခု လုပ်စရာရှိလို့ ကားလိုနေတာဖြစ်မယ်" သူ့ထင်မြင်ချက်က အမှန်တရားနှင့် နီးစပ်သည်။

......

ရှင်းထိန်အဆောက်အဦး။

ရှောင်လင်းယဲ့သည် ရှင်းထိန်အဆောက်အဦး မြေအောက်ကားပါကင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တံဆိပ်ကောင်း ကားများကို မြင်သော်လည်း စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ သာမန်အတိုင်း ကားပါကင်နေရာ ရှာလိုက်သည်။

ကားပါကင်ထိုးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဘေးနားမှ အနီရောင်ကားတစ်စီးက "ရွှီ" ခနဲ ဝင်ရောက်လာပြီး နေရာလုယူလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ - "......"

သူ တွေ့ထားတဲ့နေရာ၊ စတီယာရင်တောင် လှည့်ထားပြီးပြီ။ ကားပါကင်ထိုးတော့မယ်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။

ပြီးတော့ မနီးမဝေးမှာ ကားပါကင်နေရာလွတ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ တမင်သက်သက် လာလုတာ သိသာတယ်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ဆင်းပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာမို့လို့ ဆရာ့ကို ဒုက္ခမပေးချင်တော့ဘူး။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အခြားနေရာသို့ မောင်းထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် အနီရောင်ကားက ရုတ်တရက် နောက်ဆုတ်လာပြီး ရှောင်လင်းယဲ့၏ ကားခေါင်းကို တိုက်လိုက်သည်။ ရှောင်လင်းယဲ့ ဆင်းမပြောရသေးမီ တစ်ဖက်လူက ကားတံခါးဖွင့်ပြီး ဒေါသတကြီး လျှောက်လာကာ ကားတံခါးကို ထုလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ကားမှန်ချလိုက်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘာမှမပြောရသေးမီ တစ်ဖက်လူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်း ကားမောင်းတတ်ရဲ့လား။ ငါ့ကားကို ဝင်တိုက်တာ မမြင်ဘူးလား။ မျက်စိကန်းနေလား။ ငါ ပြောလိုက်မယ်... လျော်ကြေး ယွမ် ၈ သောင်း၊ ၁ သိန်း မပေးရင် ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့"

ရှောင်လင်းယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်း... ပထမအချက်က ခင်ဗျားကမှ ကားနေရာလုတာ။ ဒုတိယအချက်က ခင်ဗျားဘာသာ နောက်ဆုတ်ပြီး တိုက်တာ။ ကျွန်တော် ဝင်တိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ လျော်ကြေးပေးရမယ်ဆိုတာ ရယ်စရာကောင်းနေတယ်"

ထိုလူသည် ရှောင်လင်းယဲ့၏ တည်ငြိမ်သော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း လူသစ်မလား"

ရှောင်လင်းယဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် လူသစ်ပါ" ဒီနေ့ ဆရာ့ကုမ္ပဏီကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာဆိုတော့ လူသစ်ပေါ့။

ထိုလူက သရော်လိုက်သည်။ "ဩော်... လူသစ်မို့လို့ ငါ့ကို မသိတာကိုး။ မင်း..." ရှောင်လင်းယဲ့ ကားထဲမှာ ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မကျေမနပ် လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဆင်းခဲ့စမ်း"

ရှောင်လင်းယဲ့ ဒီလူ တမင် ရန်ရှာနေမှန်း သိလိုက်သည်။ မဆင်းရင်လည်း သွားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား တမင် ရန်ရှာနေတာမလား။ ဘာလိုချင်လို့လဲ"

ရန်ရှာသူ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အင်း... ဟုတ်တယ်။ ငါ ရန်ရှာနေတာ။ မင်းလို လူသစ်လေးက ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ ပြောပြမယ်... ရှင်းထိန်အုပ်စုရောက်ရင် ငါ့စကား နားထောင်ရမယ်"

"ရှင်းထိန်ကုမ္ပဏီက ခင်ဗျားစကား နားထောင်ရမယ် ဟုတ်လား" ရှောင်လင်းယဲ့ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဥက္ကဋ္ဌလဲ့ကရော... ခင်ဗျားစကား နားထောင်ရလား" ဒါဆို ဆရာ့ရာထူးက နိမ့်လွန်းနေပြီ။

ထိုလူ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက တမင် ရွဲ့နေတာလား။ ဥက္ကဋ္ဌလဲ့က ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်လေ။ ဘယ်သူက သူ့ကို ခိုင်းရဲမှာလဲ" ဒါက သေချင်လို့လား။

ရှောင်လင်းယဲ့က နားမလည်ဟန်ဆောင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဥက္ကဋ္ဌလဲ့က ခင်ဗျားစကား နားမထောင်ရင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးက ခင်ဗျားစကား နားထောင်ရမယ်လို့ ဘာလို့ ပြောတာလဲ"

ထိုလူ အသက်ရှူမှားသွားသည်။ ဘေးဘီဝဲယာ ကြည့်လိုက်ပြီး လူမရှိမှန်း သေချာသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ထို့နောက် မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလို လူသစ်လေးက ဘာသိလို့လဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဥက္ကဋ္ဌလဲ့က ကုမ္ပဏီမှာ မရှိဘူး။ ငါက သူ့ညီအရင်းဆိုတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးက ငါ့စကား နားထောင်ရမှာပေါ့"

ဆရာ့ညီအရင်းဟု ကြားရသောအခါ ရှောင်လင်းယဲ့ အံ့သြသွားသည်။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ဥက္ကဋ္ဌလဲ့ရဲ့ ညီအရင်း ဟုတ်လား" မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လဲ့ကျုံးဇီက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ သံသယမျက်နှာက ဘာသဘောလဲ။ ဟမ့် ငါက မင်းလို လူသစ်လေးကို လိမ်စရာလား"

ရှောင်လင်းယဲ့ ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ဥက္ကဋ္ဌလဲ့ရဲ့ ညီအရင်း ဟုတ်မဟုတ် သံသယဝင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဥက္ကဋ္ဌလဲ့ရဲ့ညီအရင်းက လူသစ်တွေကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ ဗိုလ်ကျသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို သံသယဝင်မိတာပါ။ ဥက္ကဋ္ဌလဲ့က သူ့မှာ ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့ ညီတစ်ယောက်ရှိမှန်း သိပါ့မလား မသိဘူး"

"ဟေး... မင်း ဘာစကားပြောတာလဲ" လဲ့ကျုံးဇီ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်လင်းယဲ့က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ လူသစ်တွေကို အနိုင်ကျင့်နေရတာလဲ။ ကုမ္ပဏီကိုရောက်လာတဲ့ လူသစ်တိုင်းက ကုမ္ပဏီအတွက် အားကိုးရမယ့် လူတော်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ ခင်ဗျားက သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်ပြီး မောင်းထုတ်ချင်နေတာ ကုမ္ပဏီကို ကောင်းစေချင်တဲ့စေတနာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"

လဲ့ကျုံးဇီ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ထစ်ငေါ့စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ငါ... ငါ မလုပ်ပါဘူး။ ငါ... ငါက လူသစ်တွေကို စည်းကမ်းသင်ပေးချင်ရုံပါ"

ရှောင်လင်းယဲ့က ဆက်ပြောသည်။ "စည်းကမ်းသင်ပေးတယ် ဟုတ်လား။ ကားနေရာ လုတယ်၊ တမင် ကားတိုက်တယ်၊ ရန်ရှာတယ်။ ဒါက ဘယ်လိုစည်းကမ်းမျိုးလဲ။ ဟားဟား... ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်ကို တချို့လူတွေက ဘယ်လိုခေါ်လဲ သိလား"

လဲ့ကျုံးဇီက မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"လူမိုက်လို့ ခေါ်တယ်" ရှောင်လင်းယဲ့ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း..." လဲ့ကျုံးဇီ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မျက်နှာ နီလိုက်၊ ပြာလိုက် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သတိထားမိလိုက်သည်။

သူက လူသစ်ကို ဆုံးမနေတာလေ။ ဘာလို့ လူသစ်ဆီက အဆုံးမခံနေရတာလဲ။

ပြီးတော့ ဒီလူသစ်က အရင်လူသစ်တွေနဲ့ မတူဘူး။

အရင်လူသစ်တွေက သူ လဲ့ကျွင်းရှန်ရဲ့ ညီအရင်းမှန်း သိတာနဲ့ ကြောက်လန့်တကြား တောင်းပန်ကြတာ။

အနိုင်ကျင့်ခံရပေမယ့် လူသစ်အများစုက ဆက်နေကြတယ်။

ရှင်းထိန်အုပ်စုက နိုင်ငံရဲ့အကြီးဆုံး နည်းပညာကုမ္ပဏီလေ။ လစာကောင်း၊ ခံစားခွင့်ကောင်းတယ်။ နယ်ပယ်ထဲက လူတိုင်း ဝင်ချင်တဲ့နေရာပဲ။ ဝင်ရခက်သလောက် အလွယ်တကူ ထွက်မသွားကြဘူး။

တချို့လူသစ်တွေကတော့ ပထမနေ့မှာတင် အနိုင်ကျင့်ခံရတော့ မကျေနပ်ကြဘူး။ လဲ့ကျုံးဇီလို လူမိုက်မျိုး ကုမ္ပဏီမှာ ရှိနေရင် ကုမ္ပဏီက ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယူဆကြတယ်။ ဒါကြောင့် နေ့တိုင်း အနိုင်ကျင့်ခံရမယ့်အစား တခြားကုမ္ပဏီပြောင်းပြီး ရာထူးကြီးကြီး ယူလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်လို့ တွေးကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ လဲ့ကျုံးဇီ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတာက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်ပြောတဲ့ လူသစ်ပဲ။

အဆိုးဆုံးက သူက အနိုင်ကျင့်နေတာကို ဘာလို့ ပြန်အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာလဲ။

လဲ့ကျုံးဇီက ရှောင်လင်းယဲ့ကို သင်ခန်းစာပေးမှ ရတော့မယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။ မဟုတ်ရင် ဒီလူသစ်က အထာနားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။

လဲ့ကျုံးဇီ ရန်ရှာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှောင်လင်းယဲ့ ဖုန်းမြည်လာသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ "ဆရာ... ဩော်... ကျွန်တော် ရောက်ပါပြီ။ ကားပါကင်မှာ လူမိုက်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့နေလို့။ အင်း... ခင်ဗျား နာမည် ဘယ်သူလဲ"

"လဲ့ကျုံးဇီ" လဲ့ကျုံးဇီ အလွတ်သဘော ဖြေလိုက်သည်။

"ဩော်... သူ့နာမည်က လဲ့ကျုံးဇီတဲ့။ ကောင်းပြီ... အတူတူ လာခဲ့မယ်"

လဲ့ကျုံးဇီ - "......"