ပုန်ကန်ချင်သောအရွယ်

လဲ့ကျုံးဇီသည် ငုံးလေးတစ်ကောင်လို ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ရုံးခန်းစားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေရသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ဆူပူမှုကို ခံယူနေရခြင်းဖြစ်သည်။

"လဲ့ကျုံးဇီ... မင်း တော်တော် သတ္တိရှိပါလား" လဲ့ကျွင်းရှန်၏မျက်နှာသည် မင်ရည်လို မည်းမှောင်နေသည်။ "ကုမ္ပဏီမှာ ဗိုလ်ကျနေတယ်ပေါ့။ အခု ငါ့တပည့်ကိုပါ အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်း သေချင်နေတာလား"

လဲ့ကျုံးဇီ ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ "အစ်ကို... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သူ့ကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး"

သူက ရှောင်လင်းယဲ့ကို စူးရှစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူက အစ်ကို့တပည့်မှန်း ကျွန်တော် မသိလို့ပါ"

သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဤတပည့်က သူ့ကို တိုင်တောရဲခြင်းပင်။

ဟင်း... တွေ့ကြသေးတာပေါ့။

သို့သော် သူ ရှောင်လင်းယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို အစ်ကိုဖြစ်သူ မြင်သွားသည်။

လဲ့ကျွင်းရှန် မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူ့ကို ကြည့်နေတာလဲ။ ဘာလဲ... ကိုယ်မှားတာ လုပ်ထားပြီး သူများပြောတာကို မခံနိုင်ဘူးလား"

လဲ့ကျုံးဇီ တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မ... မဟုတ်ပါဘူး"

လဲ့ကျွင်းရှန်က ဆက်ပြောသည်။ "လဲ့ကျုံးဇီ၊ မင်း လူသစ်တွေကို အနိုင်ကျင့်တာ ငါ ထပ်တွေ့ရင် မင်းရဲ့ အသုံးစရိတ်အားလုံးကို ဖြတ်ပစ်မယ်"

လဲ့ကျုံးဇီ ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။ "မလုပ်ပါနဲ့ အစ်ကို။ အစ်ကို၊ ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ။ မုန့်ဖိုးတော့ မဖြတ်ပါနဲ့နော်။ မုန့်ဖိုးမရှိရင် ကျွန်တော် ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမလဲ"

လဲ့ကျွင်းရှန်က လုံးဝ အလျှော့မပေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုအသက်ရှင်ရှင် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်း အလုပ်ကောင်းကောင်း မလုပ်တာတွေ့ရင် ကျန်တဲ့ မုန့်ဖိုးတစ်ဝက်ကိုပါ ဖြတ်ပစ်မယ်"

လဲ့ကျုံးဇီ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်အစ်ကိုအရင်းရော ဟုတ်ရဲ့လား။ ရက်စက်လိုက်တာ"

"တော်ပြီ... မင်း ရုံးခန်းပြန်ပြီး အလုပ်သွားလုပ်တော့" လဲ့ကျွင်းရှန်က ယင်ကောင်မောင်းသလို လက်ကာပြပြီး မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ "ငါနဲ့ ငါ့တပည့် လုပ်စရာတွေ များနေတယ်။ မင်းကို ဧည့်ခံဖို့ အချိန်မရှိဘူး"

လဲ့ကျုံးဇီ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

ညီဖြစ်သူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လဲ့ကျွင်းရှန် မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပေါ်လာသည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ရှောင်လင်းယဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ညီက အလိုလိုက်ခံရလွန်းလို့ အခုလို ဆိုးသွမ်းနေတာ။ မင်းက ဖော်ထုတ်လိုက်လို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကွယ်ရာမှာ အနိုင်ကျင့်နေတာ ငါ သိလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်လင်းယဲ့က ပြုံးပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ဆရာ... မန်နေဂျာလဲ့က ငယ်သေးလို့ ဆော့ချင်နေတာ ဖြစ်မှာပါ"

လဲ့ကျွင်းရှန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူက မင်းထက် ၂ နှစ်တောင် ကြီးတယ်။ အခုထိ နားမလည်သေးဘူး" နားလည်တယ်ဆိုရင် လူသစ်တွေကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကုမ္ပဏီကို ရောက်လာတဲ့ လူသစ်တိုင်းက အနာဂတ်မှာ ကုမ္ပဏီရဲ့ လူတော်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ သိသင့်တယ်။ သူက အနိုင်ကျင့်နေရင် ဝန်ထမ်းတွေက ကုမ္ပဏီကို မုန်းသွားမှာပေါ့။

ရှောင်လင်းယဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ ဆရာက ပုံမှန်ဆိုရင် မန်နေဂျာလဲ့ကို ဂရုစိုက်လေ့မရှိဘူးလား"

လဲ့ကျွင်းရှန်က "မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အတူတူ ရုန်းကန်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီစထောင်ပြီးကတည်းက ငါ အလုပ်အရမ်းများလာပြီး သူ့ကို အချိန်မပေးနိုင်တော့ဘူး။ နောက်ပိုင်း သူ ကြီးလာတော့ ကုမ္ပဏီကိုခေါ်ပြီး အလုပ်သင်ခိုင်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့ ညီလေးက ဒီလိုဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ ငါ့ကွယ်ရာမှာ ဗိုလ်ကျပြီး သောင်းကျန်းနေတယ်။ ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ မသိတော့ဘူး"

ရှောင်လင်းယဲ့ သဘောပေါက်သွားသည်။

လဲ့ကျွင်းရှန်နှင့် လဲ့ကျုံးဇီ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ပြီး အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည်။ သံယောဇဉ်ကြီးမားမှာ သေချာသည်။ လဲ့ကျွင်းရှန်က ညီဖြစ်သူကို အရမ်းချစ်ခဲ့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေးအောင်မြင်လာတော့ ညီဖြစ်သူကို လျစ်လျူရှုမိပြီး ကြီးပြင်းလာတဲ့အထိ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ညီဖြစ်သူက ပုန်ကန်ချင်တဲ့စိတ်တွေ ဝင်လာတာ ဖြစ်မယ်။ ပြောရရင် အရွယ်လွန်မှ ဆိုးသွမ်းချင်တဲ့အရွယ် ရောက်လာတာပေါ့။

ရှောင်လင်းယဲ့က ပြတ်သားစွာ ထောက်ပြလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ လဲ့ကျုံးဇီက တမင်သက်သက် လုပ်နေတာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်"

လဲ့ကျွင်းရှန် ကြောင်အသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "တပည့်လေး၊ ဘာသဘောလဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အင်း... မန်နေဂျာလဲ့ရဲ့ အပြုအမူက ပုန်ကန်ချင်တဲ့အရွယ် ရောက်နေတာမျိုးပါ"

"ပုန်ကန်ချင်တဲ့အရွယ် ဟုတ်လား" လဲ့ကျွင်းရှန် အံ့သြသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ့ညီက ၂၅၊ ၂၆ နှစ် ရှိနေပြီလေ"

ရှောင်လင်းယဲ့က ဆရာ နားမလည်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ မန်နေဂျာလဲ့က တမင်သက်သက် လုပ်နေတာပါ။ ရည်ရွယ်ချက်က ဆရာ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို လိုချင်လို့ပါ"

လဲ့ကျွင်းရှန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ "တမင်သက်သက် ဟုတ်လား။ ဘာလို့ ငါ့ဂရုစိုက်မှုကို လိုချင်ရတာလဲ။ ငါက သူ့ကို အကောင်းဆုံး နေထိုင်မှုဘဝ ပေးထားတာပဲ။ ဘာမကျေနပ်စရာ ရှိလို့လဲ"

"ဆရာ၊ ဆရာပြောတဲ့ ပြည့်စုံမှုဆိုတာ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပြည့်စုံတာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကျတော့ရော" ရှောင်လင်းယဲ့က တိုက်ရိုက်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ဆရာက ကုမ္ပဏီထောင်ပြီး အလုပ်များလာကတည်းက ညီဖြစ်သူကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ပေးတာကလွဲရင် သူ့ကို ဂရုစိုက်မှု၊ ချစ်ခင်မှုတွေ နည်းပါးခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

လဲ့ကျွင်းရှန်က ငြင်းလိုက်သည်။ "ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေမလဲ။ အခု သူဘာလိုချင်လဲ ငါ အကုန်ပေးနေတာပဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ သူ လိုချင်တာ ပေးတာနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဂရုစိုက်မှုဆိုတာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဂရုစိုက်မှုကို ပြောတာပါ။ သူ လိုအပ်နေတာက အချိန်ပေးမှုပါ"

လဲ့ကျွင်းရှန် ကြောင်အသွားပြန်သည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။ "လူပျိုကြီး ဖြစ်နေပြီ။ မိန်းမယူရမယ့်အရွယ် ရောက်နေပြီ။ ဘာအချိန်ပေးမှု လိုသေးလို့လဲ"

ရှောင်လင်းယဲ့သည် လဲ့ကျွင်းရှန်ကို ချက်ချင်း နားလည်အောင် ပြောပြ၍ ရမည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အကြံပြုလိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ်ပါလား ဆရာ၊ မန်နေဂျာလဲ့ကို ကျွန်တော့်အိမ် ပို့လိုက်ပါလား"

"မင်းအိမ် ဟုတ်လား" လဲ့ကျွင်းရှန် သံသယ ဖြစ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်က ထောင်ယွမ်ရွာမှာလေ" ရှောင်လင်းယဲ့ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မိသားစုက စည်းလုံးပြီး ချစ်ခင်ကြတယ်။ မန်နေဂျာလဲ့ကို အဲဒီပို့လိုက်ရင် အပြောင်းအလဲ တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာပါ"

လဲ့ကျွင်းရှန် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် "ကောင်းပြီ... ငါ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်"

***