အခန်း (၃၁)

​"ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဆရာ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်"

လွေ့ဝူတိက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"သွားစို့ ဦးလေးကျူး… ကျွန်တော်တို့လည်း ဝိညာဉ်ချောက်ကမ်းပါး ဆီ သွားရအောင်"

​ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် စူးရှသော အစိမ်းရောင်ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ကာ ဦးလေးကျူး ကို ပခုံးပေါ်တင်လျက် ရဲရင့်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

"ဝုန်း" ဟူသော အသံတိုးတိုးနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းကြောင်းသည် သူတို့နောက်တွင် ပိတ်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လွေ့ဝူတိသည် ဝိညာဉ်ချောက်ကမ်းပါး ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

​ဦးစွာ သူသည် ဦးလေးကျူးကို ကျုံးရှန်၏ ဘေးတွင် ရိုသေစွာ ချပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဆရာ၏ အနောက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။

​ဦးလေးကျူးသည် ပထမဆုံး ဉာဏ်အလင်းရသူမဟုတ်သော်လည်း ကျုံးရှန်၏ နောက်သို့ နှစ်ပေါင်းခြောက်သောင်းကြာ လိုက်ပါခဲ့ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး သံယောဇဉ်ဖြင့် သစ္စာရှိစွာ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

ကျုံးရှန် ဉာဏ်အလင်းပလ္လင်အား နှစ်တစ်သောင်းလျှင် တစ်ကြိမ်ဖွင့်လှစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများသည် သူ့ထံမှ သင်ယူခဲ့ကြပြီး မသေမျိုးတစ်သန်းတောင်တန်း မှ ထွက်ခွာကာ ကိုယ်ပိုင်ခရီးလမ်းများကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသည်မှာ ကြီးမားသော ကုသိုလ်ကံတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

​သို့သော် ကျုံးရှန်သည် ကုသိုလ်ကံအကြောင်းကို ဘယ်သောအခါမျှ အလေးအနက် မတွေးခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် အလွန်အမင်း အထီးကျန်သောကြောင့် သို့မဟုတ် ပျင်းရိမှုကြောင့်သာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် အရာရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်ရှိများ ကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူကိုယ်တိုင်ကမူ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်တွင် ပိတ်မိနေခြင်းသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသံတိတ် နှိပ်စက်မှုပုံစံတစ်မျိုးပင်လေ၏။

​ဝိညာဉ်ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေတွင် ချင်ထျန်းတောင်ထွတ်ရှိ သက်ရှိအားလုံးသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို သုံးလက်မအရွယ်အစားသို့ ကျုံ့လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပြင်ဆင်ထားသော ဝတ်ပြုဖျာများကို ထုတ်ကာ ရှေးဟောင်းသစ်ပုဆိန်အချိန်နယ်ပယ် အောက်တွင် ကြည်ညိုလေးစားစွာဖြင့် တရိုတသေ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

​ကျုံးရှန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် ကြီးမြတ်သောတာအို သံသရာလည်ပတ်မှုပုံရိပ်များ ဝဲပျံနေပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မွေးဖွားလိုက် သေဆုံးလိုက် ဖြစ်ပျက်နေသကဲ့သို့ပင်။

​သူသည် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သောအခါ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခုသည် အဆုံးမဲ့ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ဝိညာဉ်ချောက်ကမ်းပါး ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လေပြေညင်းထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေလေသည်။

ခေါင်းလောင်းသံသည် လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်လောက်သည်အထိ ထင်ရှားပြီး လှပသော ရွှေရောင်အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မိုးစက်များသဖွယ် ကျဆင်းလာသည်။

​ဤခေါင်းလောင်းလေးသည် ဉာဏ်အလင်းခေါင်းလောင်း ဖြစ်ပြီး ရှေးဦးဖရိုဖရဲခေတ်မှ မွေးဖွားလာသော အထွတ်အထိပ်ရတနာတစ်ခုဖြစ်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ပင် သက်တမ်းရင့်လေသည်။

၎င်းသည် အလွန်စွမ်းအားကြီးမားပြီး သူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင်လျှင် ခေါင်းလောင်း၏အသံကို ကြားရုံဖြင့် နက်ရှိုင်းသော ဉာဏ်အလင်းရသည့် အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်သည်။

​သို့သော် ဤအရာသည် အလွန်အာရုံခံစားလွယ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ခိုးယူရန် ကြိုးစားသည်ကို အာရုံခံမိပါက ချက်ချင်းပင် မြူခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။

ဤခေါင်းလောင်းသံကို ကြားရခြင်းသည် ကြီးမားသော ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့် ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားမှ ၎င်းကို မဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျုံးရှန် ကမူ ၎င်းကို လွတ်လပ်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤ ဉာဏ်အလင်းခေါင်းလောင်းကို စနစ်၏ တက်ရောက်မှတ်တမ်းတင်ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခဲ့သောကြောင့် ပင်ဖြစ်လေ၏။

​အားလုံး ထိုင်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျုံးရှန် သည် ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ဟောကြားလေသည်။ သူ၏ စကားလုံးများသည် မှော်ဆန်ပြီး ကြီးမြတ်သောတာအိုနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်များ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှင်းပြနေစဉ် သူ၏ လျှာမှ ကြာပန်းများ ပွင့်ဖူးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

​အလုံးစုံသော သက်ရှိများစွာသည် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေကြသည်။ တောင်ပေါ်ရှိ ထင်းရှူးပင်များပင်လျှင် တရားသံနှင့်အညီ ပျော်ရွှင်စွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

မသိမသာပင် ဦးလေးကျူး နှင့် လွေ့ဝူတိ တို့သည်လည်း နက်ရှိုင်းသော နားလည်သဘောပေါက်မှု အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရှေးဟောင်းသစ်ပုဆိန်အချိန်နယ်ပယ် အတွင်းတွင် အချိန်စီးဆင်းမှုသည် အဆတစ်ရာ နှေးကွေးသွားသဖြင့် သက်ရှိများအတွက် သင်ယူရန် အချိန်အလုံအလောက် ရရှိစေသည်။

​အချိန်ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကျုံးရှန် ၏ တရားဟောသံနှင့် ခေါင်းလောင်းသံတို့သည် ချင်ထျန်းတောင်ထွတ် အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

မသေမျိုးတစ်သန်းတောင်တန်း မှ မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးဦးသားရဲများနှင့် မိစ္ဆာဘုရင်များသည် မည်သည့် ကြိုတင်စီစဉ်မှုမှ မရှိဘဲ ချင်ထျန်းတောင်ထွတ် ဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။

​အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သွေးထွက်သံယိုမှု မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် အသိစိတ်ရှိရှိဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်များကို ကျုံ့လိုက်ကြပြီး မိုင်တစ်ရာအကွာတွင် ဒူးထောက်ကာ ကြီးမားသော ကောင်းချီးတစ်ခု ရရှိသကဲ့သို့ တရားသံများကို နားထောင်နေကြသည်။

ကျုံးရှန်သည် သူ၏ အသံကို ဤမျှအဝေးသို့ ရောက်ရှိစေရန် တားမြစ်စည်းများကို တမင်ဖြေလျော့ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

​တောင်အပြင်ဘက်တွင် သက်ရှိများပိုမိုများပြားလာကြသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် အခုမှ စတင်သင်ယူနေသော ဉာဏ်ကောင်းသည့် သားရဲငယ်လေးများသည် စွမ်းအားကြီးသောမိစ္ဆာဘုရင်များ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လိမ်လိမ္မာမာဖြင့် ဒူးထောက်နေကြသည်။ အနင်းခံရလျှင်ပင် သူတို့က ဒေါသထွက်ရဲခြင်း မရှိကြပေ။

ဤသည်မှာ အလွန်အေးချမ်းပြီး သက်ရှိအားလုံးကြား စစ်မှန်သော တန်းတူညီမျှမှုရှိသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

​ရံဖန်ရံခါတွင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ကံကောင်းသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတတ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာသည် ချက်ချင်းပင် ဉာဏ်အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာများ၏ မနာလိုသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

​သို့သော် အခမ်းအနားအတွင်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ မပြောဘဲသိသော စည်းကမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ချိုးဖောက်သူ မည်သူမဆို ကျုံးရှန်ပင် ဝင်ပါစရာမလိုပဲ ကျန်သည့်သက်ရှိအားလုံး၏ အထောင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ဉာဏ်အလင်းရမည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ရလောက်အောင် မည်သူမျှ မမိုက်မဲကြပေ။

​အချိန်များ တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နေနှင့်လသည် နေရာချင်းလဲသွားပြီး တောက်ပသော နေရောင်ခြည်မှ ကြယ်ရောင်စုံသော ညသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မသေမျိုးတစ်သန်းတောင်တန်း၏ အလယ်ဗဟိုတစ်ခုလုံးသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော တည်ငြိမ်သည့်လေထုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရံဖန်ရံခါ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခြင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တိုးတက်သွားကြောင်း ပြသနေသည်။

​ချင်ထျန်းတောင်ထွတ် အတွင်းတွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေသည် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်ကွဲပြားလှသည်။

နိုးထခြင်းအလင်းတန်းများသည် နွေဦးမိုးရေကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေသည်။ သက်ရှိတိုင်းလိုလိုသည် မြင့်မြတ်အလင်းတန်း လေးငါးခုခန့်ကို ရရှိကြသည်။

​တာအိုတရားဟောပွဲသည် ပြင်ပကမ္ဘာတွင် တစ်လတိတိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ပုဆိန်အချိန်နယ်ပယ် ထဲတွင်မူ လပေါင်းတစ်ရာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

တရားဟောပွဲ ပြီးဆုံးလုနီးပါးတွင် ချင်ထျန်းတောင်ထွတ် အတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးနီးပါးသည် သူတို့၏ အဆင့်အတားအဆီးများကို ချိုးဖျက်ပြီး အဆင့်တစ်ဆင့်လုံး တိုးတက်သွားကြသည်။ သူတော်စင်အဆင့် သက်ရှိများပင်လျှင် နက်ရှိုင်းသော ဉာဏ်ပညာများကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

​လွေ့ဝူတိ သည် အသိဉာဏ်များစွာ ရရှိခဲ့ပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ကာ ထိုင်နေစဉ် သူ့နောက်တွင် ထက်မြက်သော ဓားရိပ်တစ်ခု နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူသည် ရံဖန်ရံခါတွင် မင်ရောင်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော ကံဆိုးခြင်းစွမ်းအင်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ ဂြိုဟ်ဆိုး ကံတရားမှ လာသော ကံဆိုးခြင်းများဖြစ်သည်။

သူသည် ကံဆိုးခြင်းစွမ်းအင်အားလုံးကို ကောင်းကင်တာအို ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးပြီး ကံကောင်းခြင်းများနှင့် အစားထိုးလိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကံကြမ္မာများကို ခိုးယူနေခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ ကံဆိုးခြင်းဘိုးဘေး၏ နည်းစနစ်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်းအတွင်း သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာစေခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် နည်းစနစ်ဖြစ်သည်။

​ထိုအချိန်တွင် ကျူးကျီသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှု နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ရှေးဟောင်းသွေးကြောများသည် စတင်နိုးထလာသည်။

အစွယ်ရှည်ကျားများ၊ သမိုင်းမတင်မီခေတ် ခြင်္သေ့များနှင့် မြင့်မြတ်သော ချီလင်ပုံရိပ်ယောင်များပင် သူ့အထက်တွင် လက်ခနဲ ပေါ်လာလေသည်။

​သို့သော် ကျူးကျီသည် ထိုပုံရိပ်ယောင်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အခမ်းနားဆုံး ပုံရိပ်မှာ သူ့မူလပုံစံဖြစ်သော ကြောင်ဝါကြီး သာလျှင် ဖြစ်သည်။

​မြင့်မြတ်သော သားရဲတစ်ကောင် မဟုတ်လျှင်ကော ဘာဖြစ်သနည်း။ သွေးနှောနေလျှင်ကော ဘာဖြစ်သနည်း။

သူ ဦးလေးကျူး က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် သူ့မူလကြောင်ပုံစံဖြင့်သာ ဆက်လက်ကျင့်ကြံသွားမည်ဖြစ်သည်။